ΧΡΥΣΑ ΦΛΟΥΡΙΑ

Η ιδέα του τραγουδιού προέκυψε κατά τη διάρκεια της καραντίνας, την περίοδο των Χριστουγέννων. Υπήρξε έντονη η ανάγκη να εκφραστεί ο προβληματισμός αλλά και η αυτοκριτική των όσων ζούμε στη μικρή και όμορφη χώρα μας, με επιθυμία να νιώσουμε στο σύντομο μέλλον τη χαρά της ελευθεριάς μας ξανά! Σας ευχόμαστε χρυσές καρδιές!

  

Μετρώ τα βήματά σου για να 'ρθω πιο κοντά σου, 

μαργαριταρένια είν' τα δάκρυά σου. 

Στο νησί της Αμοργού Παναγιά του Χοζεβά πέφτω προσκυνώ τ' Άγιο εικόνισμα. 

 Ρίχνω χρυσά φλουριά στην κεντημένη σου ποδιά , 

να 'ναι τα χρόνια σας πολλά,σαν τα τριακόσια τα σκαλιά!

 Γιατί είναι τα παιδιά σου τόσα χρόνια μακριά σου κι έχουν λησμονήσει τον Ύψιστο Πατέρα.

 Στ' αγκάθια περπατάνε ματώνοντας τα πόδια δεν ξέρουν τι τους φταίει χειμώνα έχει εκεί πέρα.

 Ρίχνω χρυσά φλουριά στην κεντημένη Σου ποδιά , να 'ναι τα χρόνια σας πολλά,σαν τα τριακόσια τα σκαλιά! Γι' αυτό γλυκιά μητέρα στης φάτνης την αγκάλη, μαζί με το Χριστό μας βάλ' την Ελλάδα πάλι.

 Στίχοι: Αναστασία Φεργαδιώτη 

Μουσική: Αναστασία & Ηλιάνα Φεργαδιώτη 

Τεχνική υποστήριξη: Γιάννης Καϊσαρλής 

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Πέτρος Πετρίδη 

Λαμπρός εορτασμός στο μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας

Με λαμπρότητα και όπως αρμόζει στο πρόσωπο της Παναγίας, εορτάστηκε η έφορος και προστάτης της Αμοργού, στο καστρομονάστηρο της Χοζοβιώτισσας.

Σε κλίμα κατάνυξης, τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός στη Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας, παραμονή της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Πλήθος κόσμου, από όλα τα χωριά της Αμοργού, τα γύρω νησιά, αλλά και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας, κατέκλυσε το Μοναστήρι, ώστε να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Στον εσπερινό χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Επιφάνιος πλαισιούμενος από τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής, αρχιμανδρίτη Σπυρίδων (Δεναξά), τον π. Θωμά Συνοδινό, κληρικούς από την Αθήνα και εφημερίους του νησιού.

Μετά την ακολουθία του Εσπερινού μοιράστηκε στους πιστούς και στους επισκέπτες του μοναστηριού, φάβα, χαλβάς, παραδοσιακά γλυκά και άρτος.

Την κυριώνυμη ημέρα με κατάνυξη, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής τελέσθηκε Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Μητροπολίτη Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Επιφανίου, παρουσία του λαού της Αμοργού και εκατοντάδων επισκεπτών από όλη την Ελλάδα.

Ο κ. Επιφάνιος απεύθυνε λόγο στο πολυπληθές εκκλησίασμα και ευχαρίστησε όσους βοήθησαν στις προετοιμασίες για την εορτή της μονής.

Όπως κάθε χρόνο, μετά το πέρας των λειτουργιών, προσφέρθηκαν στους παρευρισκομένους γλυκίσματα όπως παστέλι και μελομακάρονα, όπως επίσης και ο παραδοσιακός μπακαλιάρος.

πηγή:orthodoxia.info

Αμοργός :Μετόχι Φωτοδότη -Πανηγυρικός εσπερινός κ θεία λειτουργία Αγίου Γεωργίου

 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑ - ΑΜΟΡΓΟΣ

Αμοργός: «Το όνομα του Ρόδου» έγινε πραγματικότητα;

Θρίλερ με κλεμμένα χειρόγραφα από το μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας

Γράφει  η  Βασιλική Κόκκαλη

Πώς πολύτιμα χειρόγραφα του 13ου αιώνα βρέθηκαν από το μοναστήρι στην κατοχή ενός επίλεκτου μέλους της υψηλής κοινωνίας - Η έρευνα γνωστού δικηγόρου, συλλέκτη έργων, και ο αγώνας του να επιστρέψουν εκεί όπου ανήκουν

Μυστηριακή ατμόσφαιρα με πολύτιμα χειρόγραφα του 13ου αιώνα που «ακρωτηριάζονται» καθώς άγνωστοι σκίζουν βίαια τις σελίδες τους. Ενα επίλεκτο μέλος της αποκαλούμενης «υψηλής κοινωνίας» που έχει στην κατοχή του τα πολύτιμα αποσπάσματα των χειρογράφων, αλλά φεύγει από τη ζωή χωρίς να αποκαλύψει ποτέ και σε κανέναν πώς τα κειμήλια αυτά έφτασαν στα χέρια του. Ενα πανέμορφο μοναστήρι με φόντο το γαλάζιο των Κυκλάδων και ένας συλλέκτης έργων τέχνης, γνωστός δικηγόρος, που αναζητεί μανιωδώς την αλήθεια.

Δεν πρόκειται για σκηνικό από το γνωστό έργο του Ουμπέρτο Εκο «Το όνομα του ρόδου», ούτε για σενάριο κινηματογραφικής ταινίας θρίλερ ή με αστυνομική πλοκή. Πρόκειται για πραγματική ιστορία που εκτυλίσσεται μεταξύ Αθήνας και Αμοργού και απασχόλησε επί σειρά ετών τις δικαστικές αρχές έως ότου τα σπάνια χειρόγραφα επιστρέψουν εκεί όπου ανήκουν: στο εμβληματικό Μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό. Στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται ένα σημαντικό βιβλίο γραμμένο τον 5ο ή τον 6ο αιώνα από τον Αγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη (ή Ιωάννη της Κλίμακος), το οποίο ευρέως χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της εκκλησιαστικής γραμματείας.

Το χειρόγραφο (πρόκειται για χειρόγραφο αντίγραφο του βιβλίου του Αγίου Ιωάννη) φυλάσσεται στη Μονή της Παναγίας της Αμοργού, πόλο έλξης χιλιάδων προσκυνητών αλλά και τουριστών από όλο τον κόσμο και σκηνικό της ταινίας «Απέραντο γαλάζιο».  Από το συγκεκριμένο βιβλίο κάποιοι έσκισαν έξι σελίδες, οι οποίες, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, είχαν καταλήξει στη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη. Τα πολύτιμα σπαράγματα έφτασαν στο μουσείο ως δωρεά, όπως κατέθεσε στις Αρχές ο διευθυντής του κ. Αγγελος Δεληβοριάς. Σύμφωνα με την κατάθεση, τα είχε δωρίσει το 2006 ο Δημήτριος Κουτσουδάκης, γνωστός αρχιτέκτονας των Αθηνών, ο οποίος όμως έφυγε από τη ζωή, τέσσερα χρόνια μετά, χωρίς να εξηγήσει στις Αρχές πώς τα πολύτιμα κειμήλια βρέθηκαν στα χέρια του.


Ο δικηγόρος κ. Στέλιος Γκαρίπης

Η απίστευτη αυτή υπόθεση μπήκε στο μικροσκόπιο της Δικαιοσύνης τον Απρίλιο του 2009, όταν ο δικηγόρος κ. Στέλιος Γκαρίπης, συλλέκτης έργων τέχνης για περισσότερο από 20 χρόνια, ξεκίνησε έρευνα πριν αγοράσει χειρόγραφα με βίους αγίων. Στο πλαίσιο της έρευνάς του επισκέφθηκε το Μουσείο Μπενάκη όπου έκπληκτος διαπίστωσε πως στη συλλογή του συμπεριλαμβανόταν σπάραγμα χειρογράφου του 13ου αιώνα (1253), το οποίο κλάπηκε από την «Κλίμακα» του Ιωάννη του Σιναΐτη. Το χειρόγραφο περιλαμβάνεται στον κατάλογο των χειρογράφων της μονής που είχε συντάξει το 1967 ο φιλόλογος νεοελληνιστής, καθηγητής πανεπιστημίου και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Λίνος Πολίτης.

Ο κ. Γκαρίπης κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας, αφού ήταν πλέον βέβαιος πως «κάποιος έκοψε από τα χειρόγραφα που φυλάσσονται στη Μονή Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό τις σελίδες-σπαράγματα που βρέθηκαν στο Μουσείο Μπενάκη», μέσω της δωρεάς του Κουτσουδάκη. Αμέσως με εισαγγελική παραγγελία ξεκίνησε έρευνα στο πλαίσιο της οποίας κατέθεσαν αρχαιολόγοι και υπάλληλοι της 4ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων που είχαν αναλάβει να συντηρήσουν το πολύτιμο κειμήλιο. Ολοι διαβεβαίωναν πως οι εργασίες συντήρησης του χειρογράφου έγιναν σε φυλασσόμενο χώρο του Παλατιού του Μεγάλου Μαγίστρου στη Ρόδο, όπου στεγάζονται τα εργαστήρια, και στη συνέχεια το χειρόγραφο μεταφέρθηκε υπό τη συνοδεία λιμενικών και αστυνομικών στο μοναστήρι.




Δύο από τα χειρόγραφα αντίγραφα της «Κλίμακας του Ιωάννου», ένα σημαντικό βιβλίο που γράφτηκε τον 5ο ή τον 6ο αιώνα από τον Αγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη. Στο κάτω σπάραγμα αναφέρεται ως χρονολογία το έτος 1253



Το κειμήλιο, όπως ανέφεραν, παραδόθηκε στους υπευθύνους της μονής παρουσία κλιμακίου της αρμόδιας Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων. Ωστόσο, κανείς από τους μάρτυρες δεν ήταν σε θέση να καταθέσει με ακρίβεια τον χρόνο αφαίρεσης των σπαραγμάτων. Εκτιμούσαν όμως πως η αφαίρεση έλαβε χώρα μεταξύ του τέλους του 19ου αιώνα έως το 1967, οπότε έγινε η καταγραφή των χειρογράφων από τον Λίνο Πολίτη. Οι λόγοι που αποσπάστηκαν οι σελίδες από το πολύτιμο αυτό κειμήλιο είναι προφανείς: «Ο βιβλιοκλάστης από συμφέρον καταστρέφει τα βιβλία, επειδή πουλώντας τα σε κομμάτια, κερδίζει περισσότερα από το αν τα πουλήσει ολόκληρα. Αν βρεθεί ο λάτρης του είδους η τιμή θα χτυπηθεί και θα ανέβει», αναφέρει ο Ουμπέρτο Εκο στο βιβλίο του «Αναμνήσεις επί χάρτου - Κείμενα για τη βιβλιοφιλία».


 Πρώτος στο "στόχαστρο" των Αρχών μπήκε ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής, αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Δεναξάς, ο οποίος κατέθεσε μάλιστα με την ιδιότητα του "υπόπτου." Ο επί 40 έτη αδελφός της μονής βεβαίωσε ότι στο κειμηλιοφυλάκιό της φυλάσσεται, μεταξύ άλλων κειμηλίων, και το χειρόγραφο βιβλίο που αναφέρεται στους λόγους του Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος. «Μου είναι άγνωστο αν έχουν αφαιρεθεί ή όχι ή αν έχουν αντικατασταθεί με οποιονδήποτε τρόπο τα σπαράγματα από το εν λόγω βιβλίο», υποστήριξε ο καθηγούμενος, συμπληρώνοντας πως από τότε που η αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία τοποθέτησε τα εν λόγω κειμήλια στις νέες προθήκες αυτά ουδέποτε βγήκαν από εκεί.

Οι προβολείς της έρευνας στράφηκαν στη συνέχεια προς το άλλο μείζον ερώτημα: πώς τα σπαράγματα κατέληξαν στα χέρια του αρχιτέκτονα και μέσω αυτού, ως δωρεά, στο Μουσείο Μπενάκη. Στο ερώτημα αυτό κλήθηκε να απαντήσει ο κ. Δεληβοριάς, διευθυντής του μουσείου: «Το 2006 εμφανίστηκε ο Δημήτρης Κουτσουδάκης, διακεκριμένος αρχιτέκτων και από χρόνια φίλος του μουσείου, ο οποίος προσέφερε έναν ρολό με σπαράγματα χειρογράφων. Ηταν ιδιαίτερος άνθρωπος για το μουσείο και επίλεκτο μέλος της αθηναϊκής κοινωνίας». Ο κ. Δεληβοριάς, αφού ανέφερε πως αρχή του ίδιου αλλά και φιλοσοφία του μουσείου είναι να επιστρέφεται οποιοδήποτε αντικείμενο αποδειχθεί ότι ανήκει αλλού, τόνισε πως η μοναδική διαδικασία για την εξακρίβωση της προέλευσης των αντικειμένων που δωρίζονται στο μουσείο είναι η δημοσιοποίησή τους με την ανάρτησή τους στο Διαδίκτυο. «Αυτό έγινε και στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρόλο που η προσωπικότητα του δωρητή δεν μου δημιουργούσε καμία υπόνοια για καμία παρανομία», ανέφερε ο μάρτυρας.

Δεν ήταν αναγνωρισμένος συλλέκτης

Οι ελπίδες των Αρχών για να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση αυτή έμελλε να διαψευστούν οριστικά τον Ιανουάριο του 2010, όταν έφυγε από τη ζωή ο Δ. Κουτσουδάκης, ο οποίος, όπως διαπιστώθηκε, δεν ήταν αναγνωρισμένος συλλέκτης, ούτε νόμιμος κάτοχος κινητών αρχαίων, αφού δεν ήταν καταγεγραμμένος στα σχετικά αρχεία του υπουργείου Πολιτισμού. Απαντήσεις στο ερώτημα για το πώς βρέθηκαν τα κειμήλια στα χέρια του αρχιτέκτονα δεν έδωσε ούτε η σύζυγός του Ειρήνη-Ευγενία Κουτσουδάκη. Η μάρτυρας υποστήριξε στην κατάθεσή της πως ο σύζυγός της πολλά χρόνια πριν από τον θάνατό του είχε κάνει εκκαθάριση στα έγγραφά του. «Κάποια από τα έγγραφα αυτά τα θεώρησε σημαντικά και τα επέδειξε στον κ. Δεληβοριά, με τον οποίο είχε στενή φιλία και του είχε απεριόριστη εμπιστοσύνη.



Μη γνωρίζοντας την ιστορική και άλλη αξία των χειρογράφων, ζήτησε από τον κ. Δεληβοριά να τα εξετάσει και σε περίπτωση που αυτά έχουν κάποια αξία να τα κρατήσει κατά την κρίση του για το μουσείο», υποστήριξε. Ο Δ. Κουτσουδάκης, πάντως, είχε έντονη επαγγελματική δραστηριότητα, καθώς πολλά τουριστικά ακίνητα, κτίρια γραφείων και πολυκατοικίες στο κέντρο της Αθήνας φέρουν την υπογραφή του. Υπήρξε ακόμη ο αρχιτέκτων πολυτελών ακινήτων όπως των μονοκατοικιών Παπαντωνίου στο Χαλάνδρι, Μητσοτάκη στο Σούνιο, Νάσιουτζικ στα Σπάτα Αττικής και Βαλυράκη στα Χανιά.

Το 2010 όμως έφυγε από τη ζωή παίρνοντας μαζί του το «μυστικό» της απόκτησης των χειρογράφων. Από τη μεριά του το Μουσείο Μπενάκη επιστρέφει στη μονή τα σπαράγματα των βυζαντινών αρχαιοτήτων, κατόπιν παρέμβασης του υπουργείου Πολιτισμού. Μετά την εξέλιξη αυτή και με δεδομένο ότι οι μάρτυρες ανέφεραν ότι τα κειμήλια πιθανόν να εκλάπησαν προ του 1967, με διάταξη του αντεισαγγελέα Πρωτοδικών κ. Ιωάννη Τριανταφυλλόπουλου, η υπόθεση μπήκε στο αρχείο αφού είχε επέλθει και η παραγραφή των αδικημάτων. Ωστόσο, έγινε ένα σημαντικό βήμα στον δρόμο για την επιστροφή των κλεμμένων χειρογράφων στα ελληνικά μοναστήρια και τον σεβασμό στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά, τακτική που δήλωσε πρόσφατα πως θα ακολουθήσει και το αμερικανικό Μουσείο Γκετί.

Τι είναι η «Κλίμακα του Ιωάννου»

Η «Κλίμακα του Ιωάννου» είναι ένα σημαντικό βιβλίο γραμμένο κατά τον 5ο-6ο αιώνα από τον Αγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη (αλλιώς και Ιωάννης της Κλίμακος), ο οποίος έχει μείνει γνωστός για την ασκητική του ζωή και τη βαθιά πνευματικότητά του. Είχε ασκητέψει για αρκετά χρόνια στην έρημο και διετέλεσε ηγούμενος της Μονής του Σινά. Οταν ήταν ηγούμενος έλαβε γράμμα από τον Ιωάννη, ηγούμενο της Μονής Ραϊθού, ο οποίος του ζητούσε λόγους πνευματικούς και συμβουλές για την ασκητική ζωή. Ο Αγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης τότε, σε απάντηση αυτού του αιτήματος από τον Ιωάννη της Ραϊθού, έστειλε ένα σύγγραμμα το οποίο ονόμασε «Κλίμαξ Θείας Ανόδου». Αυτό το σύγγραμμα θεωρείται φάρος τόσο για τους μοναχούς όσο και για τους χριστιανούς που θέλουν να φτάσουν στον Θεό. Το βιβλίο είναι διαιρεμένο σε 30 κεφάλαια-«Λόγους» οι οποίοι εξηγούν τις διάφορες αρετές. Κάθε κεφάλαιο-Λόγος είναι σαν βαθμίδα (σκαλοπάτι) η οποία ανεβάζει τον χριστιανό ολοένα πιο ψηλά στην κλίμακα των αρετών.

πηγή: θέμα

Σύναξη Υπεραγίας Θεοτόκου Χοζιοβιωτίσσης Πολοιούχος Νήσου Αμοργού

Στην Αμοργό, πάνω σ ένα γκρεμό 300 μέτρων με θέα τη θάλασσα, δεσπόζει σαν λευκό περιστέρι το ιστορικό και ξακουστό μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας που τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου.

Κτίστηκε το 1088 μ.Χ. από το βυζαντινό αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό σύμφωνα με επιγραφή της Ι. Μονής και με τα πατριαρχικά σιγίλια Ιερεμίου Β΄ (1583 μ.Χ.) και Τιμοθέου Β΄ (1613 μ.Χ.).

Για τον τρόπο άφιξης της εικόνας στην Αμοργό υπάρχουν δύο παραδόσεις: Η πρώτη λεει ότι η εικόνα βρέθηκε μέσα σε μια βάρκα εκεί ακριβώς που είναι κτισμένο το σημερινό μοναστήρι. Λέγεται ότι την εικόνα τοποθέτησε μια ευσεβής κυρία μέσα σε βάρκα από την πόλη Χόζοβα της Παλαιστίνης και την άφησε να ταξιδέψει μόνη της στην θάλασσα, για να γλιτώσει από τα χέρια των εικονομάχων.

Η δεύτερη εκδοχή λέει ότι τη θαυματουργική εικόνα έφεραν στην Αμοργό μοναχοί από το μοναστήρι του Χοτζεβά της Παλαιστίνης, που βρίσκεται κοντά στην Ιεριχώ, οι οποίοι έφυγαν λόγω των διωγμών από τους εικονομάχους. Περνώντας από την Κύπρο οι μοναχοί έπεσαν πάνω σε ληστές που βεβήλωσαν, έσχισαν στα δύο και έριξαν στη θάλασσα την εικόνα. Τα δύο τεμάχια ήρθαν με θαυματουργικό τρόπο κάτω από το βράχο της Αμοργού κι ενώθηκαν μόνα τους χωρίς να διακρίνεται τίποτε. Άλλοι λένε ότι συγκολλήθηκαν από τους μοναχούς που συνέχισαν το ταξίδι τους, έφτασαν στην Αμοργό και έκτισαν το μοναστήρι στον τόπο που τους υπέδειξε η Παναγία. Μάρτυρας για τον τόπο αυτό ήταν η σμίλη, που για αιώνες βρισκόταν σφηνωμένη στο βράχο και έπεσε το 1952 μ.Χ.
ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ  ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑΣ ΑΜΟΡΓΟΥ.
21-11-2013.
 

Όταν η Παναγία έφευγε από το νησί της!

Γράφει ο  Αρχιμ. Πολύκαρπος Μπόγρης 

Το νησί της Αμοργού δεν είναι απλά ένας προορισμός, τουριστικός ή θρησκευτικός. Είναι προορισμός και σταθμός ζωής. Όντως αλλάζεις την σκέψη σου και το είναι σου.
Όχι γιατί συναντάς μία ξεχωριστή φύση, ούτε για το απέραντο γαλάζιο που σε αφήνει να ταξιδεύεις με την σκέψη και την ματιά σου.

Και τούτο γιατί η Αμοργός είναι γνωστή και δεσπόζει στο μυαλό των ανθρώπων για την ξεχωριστή και μοναδική Κυρά που περιμένει υπομονετικά και στέκεται πάντα εκεί στο Θρονί της, και δεν είναι άλλη από την Παναγία την Χοζοβιώτισσα που επί 1.200 χρόνια συνεχίζει να αγκαλιάζει το νησί, τους ευλογημένους κατοίκους του αλλά και χωρίς να μπαίνει σε όρια ευλογεί και αγκαλιάζει όλα τα παιδιά της σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

Και είναι λίγες οι φορές που η Παναγία άφησε το νησί της και το Μοναστήρι της για να ταξιδέψει και να έρθει κοντά στα άλλα πολλά παιδιά της που την επικαλούνται και προσεύχονται σ' αυτήν.
Που καταθέτουν τον πόνο και την ευχαριστία τους, το τάμα της καρδιάς τους για να συνεχίσουν τον αγώνα μέσα στα κύματα της ζωής. Και είναι αλήθεια πως γνωρίζει καλά η Παναγία από τα κύματα και τις φουρτούνες του ανθρωπίνου βίου μας. Και στέκει αρωγός, Μητέρα μεανοιχτή την αγκαλιά της δείχνοντας μας πάντα Εκείνον που κρατά στην αγκαλιά της, τον Χριστό μας.

Η δεύτερη φορά που βγήκε η Ιερά Εικόνα της Παναγίας από το νησί της Αμοργού και το Μοναστήρι της ήταν στους φετινούς εορτασμούς της Ενορίας μας με την ευκαιρία της εορτής του προστάτου μας Αγίου Δημητρίου.

Έτσι την Κυριακή 20 Οκτωβρίου αναχωρούσαμε για να ταξιδέψουμε για την πόλη του Πειραιά με πολύτιμο θησαυρό μαζί μας.

Ο π. Σπυρίδων, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής, ζει με αγωνία, όχι κοσμική, για την συνέχεια του εγχειρήματός μας αλλά είναι σίγουρος ότι η Παναγία έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Και το λέει με βεβαιότητα.

Εκείνη την Κυριακή όλοι ξύπνησαν πιό νωρίς από το συνηθισμένο, δηλαδή πριν τις 4 τα ξημερώματα. Από τη μία για την Ακολουθία του Όρθρου και την Θεία Λειτουργία και από την άλλη κάθε ώρα χωρισμού είναι δύσκολη για όλους. Εμείς αισθανόμαστε ευτυχισμένοι γιατί θα είμαστε μαζί Της, οι πατέρες μάλλον ορφανοί με την ολιγοήμερη απουσία της Ιεράς Εικόνας της.
Λίγο πριν το ρολόϊ δείξει 6 το πρωϊ, η Ακολουθία σταματάει για να περάσουν να προσκυνήσουν οι πατέρες της Μονής το εικόνισμα της Παναγίας. Ο π. Φιλάρετος στην αρχή, ο π. Θεόφιλος στην συνέχεια κάποιοι λαϊκοί στο τέλος.
Όλα έτοιμα για την αναχώρησή μας.

Ο Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος των Καταπόλων βρίσκεται από νωρίς ήδη στο Μοναστήρι. Θα παραλάβει την Ιερά Εικόνα για να την οδηγήσει τιμητικά στο πλοίο του Πολεμικού μας Ναυτικού, στην Κανονιοφόρο ΜΑΧΗΤΗΣ, για να πλεύσει στο λιμάνι του Πειραιά.
Κατεβαίνουμε από το Μοναστήρι με συντροφιά μας το φεγγάρι που φωτίζει πιό έντονα απ' ότι το βράδυ. Συμμετέχει και αυτό σ' αυτήν την πρόσκαιρη αναχώρηση. Σιγά-σιγά τα βήματά μας στην κάθοδο από το Μοναστήρι. Ο Ηγούμενος φοράει το πετραχήλι του και σιγοψάλλει ότι αρμόζει στην Παναγία αλλά και στην περίσταση.
Σαν φθάσαμε στο πλάτωμα κάτω η Ιερά Εικόνα τοποθετείται στο περιπολικό της Αστυνομίας, πίσω δεξιά και δίπλα της ο Ηγούμενος. Μπροστά με ένα μικρό αυτοκίνητο εμείς μαζί με τον π. Θεόφιλο προπομποί και ακολουθεί ακόμη μαζί μας ο Δήμαρχος της πόλης. Απόλυτη ησυχία.
Η Παναγία στο σκοτάδι της νύχτας ευλογεί τα παιδιά της. Το κάνει άλλωστε κάθε μέρα. Βγαίνει από το εικόνισμά της και περιδιαβαίνει τις γειτονιές μας για να μας σκεπάσει, να σκουπίσει τον ιδρώτα, να ρίξει τον πυρετό. Γι' αυτό και κάποιος έλεγε ότι "κάθε πρωί στο εικόνισμά της η Παναγία φαίνεται σκονισμένη, από την σκόνη του δρόμου".
Είναι μία άλλη εικόνα η Αμοργός τούτη την ώρα. Στην ησυχία της σιωπής, της ομορφιάς ενός τόπου που δεν ξενυχτάει σε θορυβώδη καλοκαιρινά μαγαζιά. Υπάρχει και αυτή η Αμοργός, υπάρχει τελικά και μία άλλη ζωή.

Όλα στο καράβι έτοιμα. Μας περιμένουν με λαχτάρα και ανυπομονησία. Στο βιβλίο του πλοίου πέρα από τις προγραμματισμένες και επιτυχημένες αποστολές καταγράφεται στην ιστορία του μία άλλη ειρηνική αποστολή.

Η μεταφορά της θαυματουργού Εικόνας στον Πειραιά, στον Άγιο Δημήτριό μας. Σε έναν άλλο προορισμό. Στην εκπλήρωσης χιλιάδων ταμάτων από τους χιλιάδες προσκυνητές που μας περιμένουν.

Είναι όμορφη η Αμοργός. Είναι ομορφότερη η Παναγία μητέρα μας. Και είναι ξεχωριστή η Αμοργός με την Χοζοβιώτισσα όλο τον χρόνο. Γιατί ή ομορφιά είναι υπόθεση καρδιάς. Η Παναγία ανεβαίνει στην σκάλα του πλοίου, είναι ήδη εκτός νησιού.

Σαλπάρουμε, φεύγουμε με χαρά, κάνοντας τον σταυρό μας. Ο κυβερνήτης ζητάει ευλογία για το υπόλοιπο του ταξιδιού. Σε λίγο χαράζει η ανατολή του ηλίου. Εμείς δεν ακούσαμε εκείνη την Κυριακή τις καμπάνες του νησιού. Δεν είδαμε την ανατολή του ηλίου. Ήμασταν με την Ανατολή, τον Χριστό και την Παναγία.

Γράφω τούτες τις σκέψεις, σήμερα Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013, καθώς αύριο Τρίτη 29 Οκτωβρίου, μετά την Θεία Λειοτυργία η Ιερά Εικόνα θα αναχωρήσει από τον Ναό μας για να επιστρέψει πάλι στο Θρονί της, στην Αμοργό.
Περάσαμε στιγμές ιδιαίτερες με την παρουσία της. Γίναμε πιό πλούσιο με την χάρη της. Αύριο μία παράξενη συναισθηματική φόρτιση θα μας χαρακτηρίζει. Χαρά και λύπη.
Αλλά για να ξαναέλθει και πάλι κοντά μας η αλήθεια είναι ότι πρέπει να φύγει. Ζούμε με την προσδοκία και πάλι της επανόδου της.
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ!!!

Αμοργός: Η Παναγία των Σκαλών

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΣΚΑΛΩΝ ΘΕΜΕΛΙΟ

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΜΟΡΓΙΝΩΝ

(Α΄)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 Η παρούσα μικρή επιστημονική μελέτη για το Μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας ή της Παναγίας των Σκαλών αποτελεί ένα φόρο τιμής στην πάνσεπτη προστάτιδα της Αμοργού. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, το Μοναστήρι ήταν γνωστό στους κατοίκους κυρίως των Κυκλάδων, της Ρόδου και της Αστυπάλαιας. Η Αμοργός, ως νησί της άγονης γραμμής, ήταν αποκομμένη τόσο από την υπόλοιπη Ελλάδα, όσο και από χώρες του εξωτερικού. Τα ελάχιστα δρομολόγια πλοίων που υπήρχαν προς και από την Αμοργό, τα παλιά και πολύ αργά πλοία που συνέδεαν την Αμορργό με το λιμάνι του Πειραιά και με τα γύρω από αυτήν νησιά έκαναν το ταξίδι πολύωρο και κουραστικό. Οι επισκέπτες της Αμοργού βιώναν μία μικρή οδύσσεια μέχρι να φτάσουν στο νησί. Έτσι απέφευγαν αυτήν την ταλαιπωρία. Πολλοί από τους Έλληνες και τους ξένους δεν γνώριζαν καν ούτε την ύπαρξη του ιστορικού Μοναστηριού που αποτελεί κόσμημα για το νησί. Τα πράγμα αλλάζουν άρδην από το 1988. Τότε γυρίστηκε η ταινία του Luc Besson «Απέραντο Γαλάζιο». Αρκετές από τις σκηνές της ταινίας έχουν γυριστεί στην περίφημη παραλία της Αγίας Άννας, κάτω από το Μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας. Η Αμοργός και το Μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας γίνονται γνωστά σε ξένους και Έλληνες. Έτσι τα τελευταία χρόνια χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν στο Μοναστήρι για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και κυρίως να θαυμάσουν την παράδοξη αρχιτεκτονική του μορφή.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Σύντομη ιστορική αναδρομή της εξάπλωσης του χριστιανισμού στο Αιγαίο έως και το ξέσπασμα της εικονομαχίας.

 Τα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά αποτέλεσαν γέφυρα των λαών της Μεσογείου από τα αρχαία χρόνια έως και τις ημέρες μας. Ως σταυροδρόμι υλικών αγαθών, ανθρώπων και ιδεών, το Αιγαίο πέλαγος ήρθε από νωρίς σε επαφή με τη διδασκαλία της νέας θρησκείας του χριστιανισμού. Πολλοί νησιώτες ασπάσθηκαν το χριστιανισμό και βαπτίσθηκαν στο όνομα του Ενός και Τριαδικού Θεού. Από τον 1ο αιώνα μ.Χ. ήδη είχαν σχηματιστεί οι πρώτες χριστιανικές κοινότητες σε νησιωτικά λιμάνια με μεγάλη κίνηση, όπως η Ρόδος. Μαρτυρίες υπάρχουν τον 3ο αιώνα για ονόματα επισκόπων όπως ο Φωτεινός, επίσκοπος Ρόδου, πράγμα που αποδεικνύει ότι οι χριστιανοί είχαν οργανωθεί σε κοινότητες. Στους μεγάλους διωγμούς του Δεκίου και του Διοκλητιανού άρχισαν να δημιουργούνται οι κατακόμβες της Μήλου ως μέρη ενταφιασμού των μαρτύρων αλλά και λατρείας της χριστιανικής θρησκείας. Μόνο στο νησί της Μήλου το έδαφος επέτρεπε το σχηματισμό κατακομβών.

 Στα πρακτικά της Α  ἐν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου το 325 έλαβαν μέρος οι επίσκοποι της Κω και της Ρόδου. Στις επόμενες Οικουμενικές Συνόδους μαρτυρείται η συμμετοχή επισκόπων από την Άνδρο, την Αμοργό, τη Θήρα, τη Νάξο, την Πάρο, τη Σίφνο και τη Λέρο. Αρχικά στη μητρόπολη Ρόδου υπάγονταν δώδεκα επισκοπές με αρμοδιότητες για τα νησιά των Κυκλάδων, των Δωδεκανήσων και γενικότερα των νήσων του ανατολικού Αιγαίου. Αργότερα, η εκκλησιαστική διαίρεση των νησιών έγινε περισσότερο σύνθετη. Μερικές επισκοπές έγιναν μητροπόλεις, ενώ έχουμε την ίδρυση νέων επισκοπών.

 Αν και ο χριστιανισμός είχε διαδοθεί στα νησιωτικά συμπλέγματα του Αιγαίου δεν υπάρχουν σαφείς μαρτυρίες για εμφάνιση και εξάπλωση του μοναχισμού στα μέρη αυτά πριν από το τέλος της εικονομαχίας. Σίγουρα όμως θα υπήρχε και εκεί νωρίτερα κάποια έστω και μικρή ανάπτυξη του μοναχισμού και ίδρυση κάποιων μικρών μοναστηριών στα μεγάλα νησιά του Αιγαίου τουλάχιστον. Άλλωστε η επίδραση του μοναχικού βίου που ανθούσε τόσο στην Αίγυπτο όσο και στις πόλεις της Μικράς Ασίας σίγουρα θα είχε φέρει καρπούς και στο Αιγαίο. Κατά τις περιόδους των εικονομαχικών ερίδων (727-787 και 813-843) πολλοί μοναχοί από τα διάφορα σημεία της αυτοκρατορίας βρήκαν καταφύγιο στα νησιά του Αιγαίου.

 Όταν το 726 ο αυτοκράτωρ Λέων ο Γ  ὁ Ίσαυρος διέταξε να αφαιρεθεί από της μεγάλης Χάλκης πύλης των ανακτόρων η εικόνα του Χριστού και να αντικατασταθεί από τον τρισόλβιο τύπο του σταυρού[1], ο αντίκτυπος της διαταγής αυτής ήταν μεγάλος όχι μόνο στην Κωνσταντινούπολη αλλά και στις Κυκλάδες. Ο τουματάρχης των Ελλαδικών, Αγαλλιανός εκίνησε τον στόλο του Ελλαδικού θέματος και των Κυκλάδων νήσων σε εκστρατεία κατά της πρωτεύουσας. Η εκστρατεία κατέληξε σε μεγάλη ήττα των εξεγερθέντων, όμως φανέρωνε τη δυσφορία του λαού έναντι των αποφάσεων και ενεργειών του εικονομάχου αυτοκράτορος[2]. Κατά την πολυτάραχη περίοδο της εικονομαχίας πολλές εικόνες από την Αίγυπτο η τη Μικρά Ασία μεταφέρθηκαν στα νησιά του Αιγαίου και σώθηκαν από χέρια των εικονομάχων με θαυματουργικό τρόπο. Άλλες πάλι μεταφέρθηκαν από τους χριστιανούς της Παλαιστίνης και των περιοχών νοτίου της Μικράς Ασίας. Αυτοί μετανάστευσαν από τις εκεί περιοχές προς την Κύπρο και την Κωνσταντινούπολη για να γλιτώσουν από τις σφαγές των Αράβων που εξαπέλυαν συχνά αιφνιδιαστικές επιθέσεις κατά των μικρασιατικών πόλεων, συνεπαγόμενες άλλοτε άλωση αυτών, όπως συνέβη το 726 με την Καισάρεια της Καππαδοκίας, άλλοτε μακρά πολιορκία, όπως της Νικαίας το 726 η κατάληψη βυζαντινών φρουρίων (Κάστρον Αετούς, Χαρσιανόν, Σιδηρούν κάστρον)[3]. Μία από τις εικόνες που γλίτωσαν από το μένος των εικονομάχων είναι και η ιερή εικόνα της Παναγίας της Σκαλών η αλλιώς της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό.

1. A. Frolow, «Le Christ de la Chalcé», Byzantion, 33(1963), 107-120. Θεοφάνους Ομολογητού, Χρονογραφία ετών φκη´ αρχομένη από πρώτου έτους Διοκλητιανού έως δευτέρου έτους Μιχαήλ και Θεοφυλάκτου υιού αυτού· τουτ’  ἐστίν από του εψοζ΄  ἔτους του Κόσμου έως έτους στε΄  κατά τους Αλεξανδρείς, κατά δε τους Ρωμαίους στκαʹ, PG 108, 437Β. Πρβλ. Αικ. Χριστοφιλοπούλου, Βυζαντινή Ιστορία, Β , εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 19982, σ. 108.

2. Αυτόθι.

3. Αυτόθι, σσ. 101-102.

πηγή: .pemptousia

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 21/11/2012 ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΠΑΤΕΡΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝ.

Πανήγυρις Ιεράς Μονής Παναγίας Χοζοβιωτίσσης Αμοργού

Γράφει η romfaia

Με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια εορτάστηκαν τα Εισόδια της Θεοτόκου στο χιλιόχρονο Μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιωτίσσης Αμοργού.

Στην εν λόγω Μονή φυλάσσεται η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας, προερχόμενη εκ της Ιεράς Μονής Χοζεβά της Παλαιστίνης όπου κατά την παράδοση ένδεκα αιώνες πριν μεταφέρθηκε από μοναχούς της Μονής, προκειμένου να διασωθεί από τις επιδρομές βάρβαρων εθνών.

Η νήσος Αμοργός, το απλό αλλά και τόσο όμορφο νησί των Κυκλάδων, δέχτηκε την μεγάλη αυτή ευλογία και κατέστη παλλάδιο της ταπεινής κόρης της Ναζαρέτ. Έτσι κατόπιν αυτοκρατορικών συνδρομών με κύρια αυτή του αυτοκράτορα Αλεξίου του Κομνηνού, κτίζεται το 1088 η σεβασμία της Μονή στη πλαγιά απότομου βράχου, έργο που προκαλεί σε οποιονδήποτε το επισκεφθεί ιερό δέος και συγκίνηση, για τον τρόπο με τον οποίο έχει κτιστεί.

Εδώ λοιπόν, από τον ιερό βράχο και το σπηλαιώδη ναό της Παναγίας κατά την παραμονή της εορτής τελέστηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Θήρας, Αμοργού και Νήσων π. Επιφανίου, Προηγουμένου και ανακαινιστού της Ιεράς Μονής κατά την 5^ην απογευματινή.

Στην ακολουθία του Εσπερινού συμμετείχαν ο ιερός κλήρος του νησιού αλλά και κληρικοί εξ Αθηνών οι οποίοι έλκουν την καταγωγή τους από την νήσο Αμοργό, καθως και πλήθος ντόπιων πιστών και από τα γειτονικά νησιά. Κατά τον Εσπερινό μίλησε ο Αιδ. Πρωτοπρεσβύτερος π. Θωμάς Συνοδινός, Προϊστάμενος του Καθεδρικού Ιερού Ναού των Αθηνών, ιστορικός μελετητής της Ιεράς Μονής αλλά και της τοπικής εκκλησιαστικής ιστορίας.

Στο κήρυγμά του τόνισε την αναγκαιότητα σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές για το Έθνος, της προσφυγής μας προς το πρόσωπο της Μητέρας του Θεού, εκ της οποίας προήλθε η σωτηρία στον κόσμο. Αναφέρθηκε επίσης στην σπουδαιότητα αυτού του μνημείου για ολόκληρο τον Ελληνισμό.

Μετά το πέρας του Εσπερινού ακολούθησε εορταστική τράπεζα και εν συνεχεία εψάλη μπροστά στην θαυματουργό Εικόνα ο Παρακλητικός Κανών και οι Χαιρετισμοί προς την Υπεραγία Θεοτόκο την Χοζοβιώτισσα, ποίημα του μακαριστού Αγιορείτου μοναχού Γερασίμου του Μικραγιαννανίτου, Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας.

Κατά την μοναστική τάξη ο Όρθρος ξεκίνησε την 5^η πρωινή («Βαθύς Όρθρος») και ακολούθησε η χοροστασία του Αρχιερέως όπου σκόρπισαν ρίγη συγκίνησης οι Καταβασίες της ημέρας «Χριστός γεννάται, δοξάσατε».

Εν συνεχεία τελέστηκε η Θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Θήρας π. Επιφάνιο, ο οποίος κήρυξε τον θείο λόγο, συλλειτουργούντων του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής, Πανοσ. Αρχιμανδρίτου π. Σπυρίδωνος και ιερέων εκ της νήσου.

Τους ύμνους της εορτής απέδωσε χορός ιεροψαλτών υπό την διεύθυνση του Πρωτοψάλτου κ. Συμεών Σβανά. Την Θεία Λειτουργία της εορτής μετέδωσε ζωντανά ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η ιερά εικόνα της Παναγίας Χοζοβιωτίσσης