Όταν η Ελλάδα τραγούδησε για την εισβολή στην Κύπρο, η EBU απέκλεισε τα πολιτικά τραγούδια #eurovision

Tο 1976 η Ελλάδα, με το μοιρολόι της συμπατριώτησά μας μαυροφορεμένης Μαρίζας Κωχ, Παναγία μου – Παναγία μου, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και τάραξε τα νερά της Γιουροβίζιον. Το τραγούδι – επιλογή του Χατζιδάκι – μιλούσε για την Τουρκική εισβολή και το δράμα του Κυπριακού λαού. Οι διοργανωτές απέτρεψαν την τραγουδίστρια να βγει να τραγουδήσει το κομμάτι ή αν το έκανε, να υπόγραφε πρώτα ένα χαρτί που θα’ λεγε ότι αναλαμβάνει η ίδια την ευθύνη, αφού κυκλοφορούσε η φήμη ότι Τούρκος ελεύθερος σκοπευτής θα στόχευε την Κωχ την ώρα της εμφάνισής της. Στην Τουρκική τηλεόραση, τη στιγμή του Ελληνικού τραγουδιού, διακόπηκε η μετάδοση. Η EBU, τιμώρησε την στάση της Τουρκίας τότε, απαγορεύοντας της τη συμμετοχή έως το 1979, όπου και επέστρεψε, ενώ παράλληλα έθεσε όρο να μην επιτρέπονται πολιτικά τραγούδια στο διαγωνισμό. 40 χρόνια μετά, η Ουκρανία χρησιμοποιεί τον διαγωνισμό για να «ξεπλείνει» τους νεοναζί της Ουκρανίας. Επιλέχθηκε τραγούδι ενάντια στην ΕΣΣΔ, αφιερωμένο σε συνεργάτες του Χίτλερ με την ανοχή της EBU

Η «νεράϊδα» της Σαντορίνης ή ο «σκοπός του Τζίτζικα» της Νάξου

Ένα παλιό τραγούδι – μπάλλος που ακουγόταν και χορευόταν και στη Σαντορίνη  είναι το «Νεραϊδα είσαι μάτια μου» Προσωπικά έχει καταγραφεί στην μνήμη μου από την Μαρίζα στο «Αιγαίο» σε συνεργασία με το Λαογραφικό Όμιλο Σαντορίνης. Από πλευράς Σαντορίνης, έμαθα τις τελευταίες μέρες και τις εξής μικρολεπτομέρειες που συσχετίζονται της ευρύτερης κινητικότητας του τραγουδιού.

Σαν σκοπός στην Νάξο είναι γνωστός ως «Σκοπός του Τζίτζικα» ή της παλιάς Πατινάδας. Η Μαρία Ξεφτέρη, γλωσσολόγος υποψήφια δρ. Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου ΑΘηνών και εκλεκτή φίλη και συνοδοιπόρος γράφει στη «Φωτεινή Παντογνώστρα[1]» της:

¨Στ’ Απεράθου, το συγκεκριμένο τραγούδι παραγγέλλεται, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις μου, ως «Σκοπός του τζίτζικα». Θεωρείται βέρσο μπάλλο, το οποίο κάποια στιγμή αυτονομήθηκε και αποτέλεσε από μόνο του ξεχωριστό τραγούδι, το οποίο χορεύεται κυρίως ως συρτό. Πάνω στη συγκεκριμένη μελωδία, η οποία επαναλαμβάνεται συνεχώς, τραγουδιούνται δεκαπεντασύλλαβα δίστιχα, όπως τα παρακάτω:

Όλα μας κι αν τα ξέχασες, μιας βραδινιάς θυμίσου,

που σου ‘λεα «ξημέρωσε» και μου ‘λεες «κοιμίσου».

Όλα μας κι αν τα ξέχασες θυμίσου ένα βράδυ

ο λύχνος εκατσούβλιζε και δεν είχαμε λάδι.

Όλα μας κι αν τα ξέχασες, ένα θυμίσου μόνο:

τσοι τελευταίες μας μαθιές, πο’ λλάζαμε με πόνο." 

 Με κάποιες διαφορές εμφανίζεται και στη Σαντορίνη. Αν και εντοπίζεται χωρικά σε 2-3 χωριά, ουσιαστικά σύμφωνα με την μία πληροφορία ακουγόνταν πάντα μετά από γλέντια ή βεγγέρες στην επιστροφή για το σπίτι από ερωτευμένους νέους  και σε κάποιες φορές ήταν σαν ένα τραγούδι – σήμα προς την κοπελιά ώστε να καταλάβει οτι ο αγαπητικός της βρισκόταν σε ένα συγκεκριμένο σημείο που είχαν καθορίσει στο χωριό και την περίμενε.

Ακόμα δε μια άλλη ιστορία για το τραγούδι αυτό χρονικά μας μεταφέρει  λίγο μετά την μικρασιατικη καταστροφή όπου ακούγεται το  «Ένα καράβι αρμάτωσα να ‘ρθώ να σε γυρέψω, κι αν δε με θες, νεράιδα μου, μια νύχτα θα σε κλέψω.» από αγωγιάτη πρόσφυγα στο νησί ο οποίος προσπάθησε να κορτάρει την αρχόντισσα του αμπελιού που δούλευε.  Μέχρι τότε  γνώριζαν και τραγουδούσαν μόνο τους πρώτους στίχους.

Ταυτόχρονα βέβαια, οφείλω να ομολογήσω άλλη μια μικρή επίσημανση για το σκοπό αυτό. Συνήθως οι σύγχρονοι μουσικοί όταν παίζουν την «Νεραϊδα»,  το κάνουν είτε ως ακόλουθο του Συρτού, δλδ συρτό και γύρισμα σε αργό Μπάλλο/ Νεραίδα είτε αυτόνομα.

Όπως και να χει, η σημασια του συγκεκριμένου τραγουδιού στην καταγραφή της μουσικής παράδοσης του νησιού είναι ξεχωριστή. Η κινητικότητα του σκοπού από τη μία και η διαφοροποίηση του ανα περιοχές το μετουσίωσαν σε μία ξεχωριστή καταγραφή στο ευρύτερο πλαίσιο της ιστορίας μας. Έχουμε από την μία πλευρά τα τραγούδια της Βεγγέρας, του Γάμου, του Κλήδωνα, του τραπεζιού, τα αστεία τις ρίμες τα κάλαντα, τους συρτούς- τους μπάλλους, και σε ξεχωριστή αναφορά τον μπάλλο «Νεραίδα είσαι μάτια μου».

Νεράιδα είσαι, μάτια μου, και το γιαλό ορίζεις.

Θέλεις, μου παίρνεις τη ζωή, θέλεις, μου τη χαρίζεις.

Κοράλλια είναι τα χείλη σου, κύματα τα μαλλιά σου

κι η θάλασσα ολόκληρη είναι η αγκαλιά σου.

Στην άμμο που καθόμουνα ήταν δικό μου κρίμα

και τ’ όνομά σου έγραφα και τό ’σβηνε το κύμα.

Ένα καράβι αρμάτωσα να ’ρθώ να σε γυρέψω.

Κι αν δε με θες, νεράιδα μου, μια νύχτα θα σε κλέψω.

Νεράιδα είσαι, μάτια μου, και το γιαλό ορίζεις

Θέλεις, μου παίρνεις τη ζωή, θέλεις, μου τη χαρίζεις.

[1] Βλ. Μαρία Ξεφτέρη Σκοποί και τραγούδια τ Απεράθου (Μέρος 5ο): ο Σκοπός του Τζίτζικα ή της παλιάς πατινάδας , στο xefteri.

πηγή:kallistorwntas

Σαντορινιά Καντάδα

H Σαντορίνη αν και κυκλαδίτικο νησί, στη μουσική της παράδοση εκτός από τα γνωστά νησιώτικά τραγούδια περιέχει και καντάδα! Με αυτό ως αφορμή, δημιουργήθηκε η παρούσα καντάδα που αποτελεί μέρος του μεγαλύτερου έργου "Καραγκιόζης ο Σαντορινιός" σε σύνθεση Κώστα Κοσμά.

Ο «ΣΕΡΒΟΣ ΠΑΡΙΟΣ» ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Στη Σαντορίνη έχει γυριστεί το Βίντεο κλιπ ενός τραγουδιού που αποτελεί αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη επιτυχία στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Πρόκειται για το “Zar se nismo shvatili» 
( η μηχανική μετάφραση του Google το ποδίδει ως «καταλαβάινουμε») που περιέχεται στο δίσκο «Vatra i barut» (Φωτιά και Μπαρούτι). Ο τραγουδιστής του λέγεται Zdravko Colics και στη Σερβία θεωρείται μεγάλο όνομα, έχοντας μάλιστα (πριν από 40 χρόνια) εκπροσωπήσει την ενιαία τότε Γιουγκοσλαβία στη Γιουροβίζιον. » Η Σαντορίνη επιλέχθηκε» σύμφωνα με το διευθυντή φωτογραφίας Aleksandar Kerekes Keky » λόγω του κυρίαρχου λευκού της που συνδέεται με την αγνότητα, την απλότητα και την ειρήνη που βρίσκονται σε αντιδιαστολή με τα ηφαίστεια που βρίσκονται στο νησί και τα οποία υπενθυμίζουν το πάθος και τη συγκίνηση του ανέμου». Αυτό που έχει σημασία όμως είναι ότι το τραγούδι είναι μεγάλη επιτυχία σε χώρες που για περίπου δέκα χρόνια αλληλοσφάζονταν (Σερβία, Κροατία, Βοσνία) και είναι αρακηριστικό ότι το σχετικό δημοσίευμα αλιεύθηκε από την Κροατική εφημερίδα Drevnik.

COME TO SANTORINI !!!!!!!

ΚΡΗΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΑΛΑΔΕΣ

Μουσικό ταξίδι

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.Δεν την σκιάζει φοβέρα καμμιά.

Σαντορίνη

Σηκώθηκε αέρας
τα φώτα ανάψανε
εσφύριξε το πλοίο
η νύχτα έρχεται

Σε δάση από αιώνες
μονάχη ταξιδεύεις
το άγριο φως λατρεύεις
σε δωμάτια λευκά

Σαξόφωνα της άνοιξης
στη λάβα της καρδιάς σου
λυθήκαν τα μαλλιά σου
και καλοκαίριασε

Το θαύμα έγινε

Γλιστράς μες στην ομίχλη
παράξενων καιρών
φωσφορικό καράβι
των απάνω θαλασσών
Σάντα Ειρήνη

Τα μάτια του Σεβάχ
σε κοίταξαν για πάντα
καθώς τραβούσε σκεφτικός
να πάει στο πουθενά.

Το θαύμα έγινε.

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Θα' θελα να' μουν σαν εσένα...

Θα 'θελα να 'μουν σαν εσένα
ιστιοφόρο με τα πανιά του ανοιγμένα
αυτούς που με οδηγούν στην καταιγίδα
σε κάθε αμμουδιά να τους χαρίζω μια πατρίδα

Θα 'θελα να 'μουν σαν εσένα
ένα δεντράκι με τα κλαδιά του απλωμένα
να μη λυπάμαι, να μην καταλαβαίνω
αυτούς που με πετάνε στη φωτιά να τους ζεσταίνω

Θα 'θελα να 'μουν σαν εσένα
έρημος φάρος πάνω σε βράχια φαγωμένα
να 'χει χρόνια να περάσει από μπροστά μου το καράβι
μα εγώ να αναβοσβήνω κάθε βράδυ

Θα 'θελα να 'μουν σαν εσένα
περιστεράκι με τα φτερά του μαδημένα
να στέκομαι μετά τις Συμπληγάδες
και να κοιτάζω πώς περνούν του κόσμου οι φυγάδες

Aμοργιανό μου πέρασμα

Μίλα μου για τη Λευτεριά...

Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας...

Καράβια Είμαστε - Παντελής Θαλασσινός

ALEXANDER THE GREAT (μουσική Σταμάτη Σπανουδάκη)

Ο Αρτέμης σε ένα εκπληκτικό κομμάτι σε στίχους δικούς του και μουσική Σταμάτη Σπανουδάκη.

Διαβάστε τους στίχους πιο κάτω:

ΑΛΕ ΙΣΚΑΝΤΕΡ

(Ἐπιμελώδημα)
Τῶν Αἰγῶν ὁ ἀστήρ
ἀπ’τή γῆ τῆς Μακεδονίας εως τό Παμίρ
Σ΄ὅλον τόν γνωστό κόσμο
ἐξακτίνωσε τόν ἑλληνικό Λόγο
Δέν ἡττήθη ποτέ και ἀπό κανέναν
πρῶτον αὐτόν ὀνόμασε ἡ ἱστορία Μέγαν
Κίι ὅλη ἡ οἰκουμένη τώρα λέει:
Ἰσκαντέρ, Σικαντέρ, Δούλ - Καρνέϊν

Εἰν’ ἱστορία κί ὅμως ὑπερβαίνει τά ὅρια τοῦ μύθου
ὁ τράγος τῶν Αἰγῶν, τοῦ Δανιήλ τοῦ προφήτου
ὁ παῖς τοῦ Φιλίππου, πού ἔγινε παῖς τοῦ Διός
αὐτός πού σαν νέος Προμυθεύς ἔδωσε φῶς
μέχρι τά βάθη τῆς Ἀσίας, τά σκοτάδια
διαλύοντας τῆς ἀμαθείας καί τῆς τυραννίας
αὐτός πού ἄλλαξε τῆς ἱστορίας τό ῥεῦμα
δίνοντας ἕναν ἑλληνικό, καινούργιο κόσμο, μέγα.
αὐτός πού ἐνσάρκωσε ἰδανικά στό πρόσωπό του
τίς ἀρετές τοῦ πολεμιστοῦ καί τοῦ φιλοσόφου
αὐτός πού διέβη διά πυρός καί σιδήρου
γιά τήν πραγματοποίηση τοῦ πανελληνίου ὀνείρου
στόν Γρανικό, στήν Ἰσσό, στ’ Ἄρβυλα, στήν Ἄορνο Πέτρα
στόν Ὑδάσπη, ἄθλοι ἔξω ἀπ’ τά ἀνθρώπινα μέτρα
στήν ἔρημό τῆς Γεδρωσίας, στοῦ Καυκάσου τά χιόνια
πρότυπον ἡρωικόν ἀκατάλυτο στόν αἰώνα!

Ἔθεσε βάσεις γιά τή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου
οἱ χῶρες πού δέν τόν εἶδαν,δέν εἶδαν τό φῶς τοῦ ἡλίου
χάραξ’ ὁδούς, πού πάνω τους, ἔθνη βαδίζουν ἀκόμα
τί κί ἄν παρῆλθαν δυό χιλιάδες τριακόσια χρόνια
αὐτός ἐπίσης ὤθησε τήν ἑλληνική μας γλώσσα
ἀπ’ τήν Ἐσχάτην Ἀλεξάνδρειαν ἕως τή νῆσο Σοκότρα
κίι ἀπ’ τό Γιβραλτάρ ἕως τίς πεδιάδες τοῦ Παντζάμπ
γι’αὐτό ὡς φόρο τιμῆς τοῦ ἀφιερώνω αὐτό τό ῥάπ
σήμερα π’ ἀρκετοί πολεμοῦν νά ρίξουνε τή δρῦ
ἀσημαντότητες, ἄνθρωποι πραγματικά μικροί
νά ξέρουν πῶς ἀέρα δέρουν, κερδίζουν μόνο χλεύη
ὁ βασιλεύς Ἀλέξανδρος ζεῖ καί βασιλεύει!

πηγή:Ταχαλία

Διευχών...

Ένα χειμωνιάτικο πρωί...

"ΙΟΥΛΙΟΣ ΣΤΗ ΣΑΝΤOΡΙΝΗ"

ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ-ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ,
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΝΑΤΑΛΙ ΡΑΣΟΥΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΗΣ CD "ΑΓΑΠΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΗ ΜΑΣ ΧΑΙΡΕΤΑΣ

Σαντορίνη

Από τον κύκλο τραγουδιών "Αργοναύτες"

Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης
Συναυλία με έργα του Ηλία Ανδριόπουλου στην Αρχαία Ολυμπία, 25/7/2008
Προβλήθηκε από την ΕΤ1 στις "Μεγάλες Παραστάσεις" με τον Αλέξη Κωστάλα

Συμμετέχουν:
Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ

Διεύθυνση: Ανδρέας Πυλαρινός
Χορωδία της ΕΡΤ

Διεύθυνση: Αντώνης Κοντογεωργίου

Τραγουδούν:
Μανώλης Μητσιάς
Θεοδώρα Μπάκα
Τάσσης Χριστογιαννόπουλος

Απαγγελία: Αλέξης Κωστάλας

Αυτούς τους έχω βαρεθεί

Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω σιχαθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους γερμανούς τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Στίχοι: Δημοσθένης Κούρτοβικ & Wolf Birman
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος