Ο Καρκαβίτσας και ένας Σαντορινιός του Χθες...

Α.Καρκαβίτσας: Το διήγημα

Περιοδικό Νέα  Εστία τεύχος 595 σελ. 517 κ.εξ.

-    

      Eίδες τόνε, είδες τόνε;

-          Είδα τόνε!

-          Κι ίντα φορούσε; -

-          Άσπρη βράκα, άσπρη βράκα!

-          Κι ακόμα δεν την έβαψε; ; ;

Ο Πέτρος ο Σαντορινιός θερμαστής περνώντας καταϊδρωμένος  από τη μηχανή στην πλώρη, έριξε αδιάφορά τάχα τα λόγια του σε μερικούς ναύτες που έραπταν καθισμένοι κατάχαμα σ ένα πανί. Με τούτα θέλουν να ειπούν οι ναυτικοί πως οι Καστελορριζίτες, αφήνοντας το νησί τους για να ζητήσουν στα ξένα τύχη, φορούν άσπρη φουφουλόβρακα και τη βάφουν μόλις καλυτερέψουν τα οικονομικά τους.  Γι αυτό κάποιου ξενιτέμένου η γυναίκα, συγχνορωτά όσους γυρίζουν στην πατρίδα, όχι τόσο για την υγεία του άντρός της, αλλά για την προκοπή του και κράζει μελαγχολικά, που δεν αναγνωρίζει το ποθητό χρώμα στο φόρεμά του. Οι ναύτες τώρα στη δουλειά τους προσηλωμένοι καθόλου δεν επρόσεξαν τον θερμαστή και τα λόγια του. Ο Στελογιώργας όμως που γνώριζε πατρίδα του αυτό το ξερονήσι, αν και είχε γεννηθεί στη Νάξο, πήδηξε άξαφνα σαν να τον κέντησαν στον πισινό. Αυτόν ηθέλησε να πειράξει ο Σαντορινιός με τα λόγια του! Μα αυτός είχε συνήθεια να μη χαρίζεται σε κανένα. Ζεστό ήξερε να χτυπά το σίδερο. Και λυγίζοντας τη φωνή του σύμφωνα με την προφορά των γυναικών της Σαντορίνης ανταπέδωσε αμέσως το πείραγμα.

-          Κα μπρε το πουλι μου…. Τσ’ αν πας στο Ταιγάνι, τσ’ ερθείς με το καλό, να μου φέρεις ένα φλακί ταμπάκι…να σε γλυφκοφιλώ!

Ο θερμαστής είχε το ένα πόδι στη σκάλα κι ετοιμαζόταν να βάλει και το άλλο .  Πήγαινε να αλλάξει τα βρεμένα ρούχα του. Ακούοντας όμως του ναύτη τα λόγια πισωπάτησε αλαφιασμένος σαν να είδε το φίδι εμπρός του:Α! μα αυτό ήταν πάρα πολύ…!! Τι ήθελε να ανακατέψει τις γυναίκες μας στα πειράγματά του ο Στελόγιωργας;

Ναι αληθινά και η μάνα του έβαζε ταμπάκο και η αδερφή του, συνήθεια του τόπου. Με τούτο όμως δεν θα πει πως η γυναίκα εκεί άλλαξε όλως διόλου. Πως από τα στολίδια και του ρούχα και τα συγύρια του σπιτιού της προτιμά ένα φλασκί ταμπάκο.

Ο Θερμαστής κοίταζε κατάματα τον ναύτη, να γνωρίσει, αν τα είπε με κακό σκοπό τα λόγια του, να τον προσβάλει στα αληθινά. Ξέρουν όλοι μέσα στο καράβι πως αυτός δεν τις δέχεται εύκολα  τις προσβολές. Είδε όμως το πρόσωπό του να λάμπει από ειλικρίνεια, γνώρισε στα μάτια του άδολη τη χαρά που κατόρθωσε να τον θυμώσει τόσο εύκολα. Έφτυσε δυο – τρεις φορές στα πόδια του, έσκασε τα γέλια και άρχιζε να αναζητά στη μνήμη του τόσο άλλα ανέκδοτα που έχουν για τους Καστελορριζίτες οι ναυτικοί. Αθέλητα όμως πειράχτηκαν τα νεύρα του και το μυαλό σταμάτησε απότομα, όπως σταματά η μηχανή το βαπόρι μ ένα κατέβασμα της λάμας. Δεν δούλευε καθόλου π ανάθεμά το. Διάβαιναν εμπρός του πλήθος τα πειράγματα, όμως κουλουριασμένα σαν αρμαθιά χελιών που δεν γνωρίζεις που η ουρά τελειώνει και που αρχίζει το κεφάλι. Θυμήθηκε τη χαρά του πεθερού, όταν είδε το γαμπρό του ξεβράκωτο:

-          Γεια σου καλέ γαμπρέ, που θα χορτάσεις το καημένο το κορίτσι μου !  Ξεχώρισε τη μονάκριβη συκια που έχει το νησί και μνημόνευέτε την σε όλα τα προικοσύμφωα. Μα δεν είχε πρόχειρα τα λόγια τους: - Γράψε, γράψε, ! – Γράψε …. – Και τι να γράψω; - Γράψε ένα κλωνί  συκιά περ πονέντε!

Μα εκεί που έμενε έτσι αφαιρεμένος και φουρκισμένος που δεν τον βοηθούσε η γλώσσα, είδε άλλο ναύτη, έναν γέροντα χοντροκαμωμένο και καοτράχαλο να γελά πονηρά και κάτι να ψυθιρίζει στον Καστελορριζίτη. Βέβαια, του θύμιζε κάποιο πείραγμα της Σαντορίνης  αυτό το καβοντόγιο. Μα τι θέλουν οι άλλοι και ανακατώνονται στις κουβέντες τους! …σκέφτηκε!

Και παίρνοντας την προφορά που έχουν οι Βαρνιώτες της Θράκης με την περιφρόνηση που τρέφουν οι Ασπροθαλασσίτες ναυτικοί για τους Μαυροθαλασσίτες συναδέλφους των. :

-          Μ αφείς που μ αφείς, είπε αλλάζοντας κατά τη φράση και τη φωνή από τον τρυφερό γυναικείο στο βάναυσο αντρίκιο τόνο ….

-          Να φύω θω!

-          Και που απάγεις και που απάγεις! ?

-          Στο Μπαλτζίκι

-          Αχ στα χαμένα νερά !

-          Και πότε θα ακούσω τις χαλκαδένιες σου να κάνουν γράντα γράντα ; ;

[…] Πηγή :ekebi

Υ.γ. καλλιστορώντας:  Μέσα σε δυο αράδες, ο Καρκαβίτσας στο απόσπασμα από το Διήγημά , προσδιορίζει ηθογραφικα΄στοιχεία μιας άλλης εποχής των Σαντορινιών: την γλώσσα, το λακριντί, το δίστιχο πειραχτικό, τη σχέση του ναύτη Θηραίου με τον τόπο του, τη σχέση αντρών γυναικών, την ανάπτυξη της Σαντορίνης εξ αιτίας και της ναυτικής της ιστορίας …

πηγή:kallistorwntas

Όταν οι Τοιχογραφίες του Ακρωτηρίου, συναντούνε τον Ελύτη…. Ή πως η Ποίηση τιμά την Ιστορία

Γράφει ο  Καλλιστορώντας

Διαβάζοντας αρχειακό υλικο αυτές τις ημέρες για τη Σαντορίνη, εντόπισα και πάλι δύο από τα ποιήματα του Ελύτη, τα οποία συνδυάζονται άμεσα και έμμεσα με τις ιδιαίτερα αφηγηματικές Τοιχογραφίες του Ακρωτηρίου, αλλά και την πιθανή πολύπλευρη αξιοποίηση τους για πλείστα όσα εκπαιδευτικά-τουριστικά προγράμματα.

Από τη μία η «Τοιχογραφία» του Ελύτη ,  από τη συλλογή Tο Φωτόδεντρο και η Δέκατη Tέταρτη Oμορφιά, Ίκαρος 1971, η οποία σου πλέκει και σε βοηθάει να ταξιδέψεις μέσω και της Τοιχογραφίας της Άνοιξης. Τοιχογραφία της Άνοιξης (16ος αιώνας π.Χ.)  

Από τις περίφημες τοιχογραφίες που αποκαλύφθηκαν στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Θήρας, αυτή της Άνοιξης είναι η μοναδική που κοσμούσε ισόγειο χώρο, το δωμάτιο Δ2, και βρέθηκε ολόκληρη κατά χώραν σε τρεις τοίχους του.

Εικονίζεται το βραχώδες τοπίο της Στρογγύλης (Σαντορίνη), πριν την Μινωική έκρηξη. Τα βράχια έχουν απροσδόκητα σχήματα και παρουσιάζονται σε τρία χρώματα: κίτρινα, κόκκινα και μπλε, το οποίο θεωρείται ότι δηλώνει την ηφαιστειακή τους προέλευση. Στις κορυφές και στις πλαγιές των βουνών έχουν ζωγραφιστεί ερυθροί ανθισμένοι ή μισοανοιγμένοι κρίνοι με χρυσοκίτρινους μίσχους και στήμονες. Οι κρίνοι φύονται ανά τρεις από τα κόκκινα ή γκρίζα ηφαιστειογενή βράχια. Παιχνιδιάρικα, γεμάτα ζωή χελιδόνια μόνα ή σε ζεύγη που ερωτοτροπούν στον αέρα, δίνουν κίνηση στο τοπίο και απεικονίζουν συμβολικά την αναγέννηση της φύσης.

Αποδίδεται στο λεγόμενο ζωγράφο των Κροκοσυλλεκτριών, που είναι γνωστός από άλλη τοιχογραφία του οικισμού και διακρίνεται για την πρωτοτυπία και τον πλούτο των συνθέσεών του, καθώς και για τη φωτογραφική, σχεδόν, απόδοση των στιγμιαίων κινήσεων

Και ο Ελύτης συμπληρώνει: «

Έχοντας ερωτευθεί και κατοικήσει αιώνες μεσ' στη θάλασσα έμαθα γραφή και ανάγνωση

Ώστε τώρα να μπορώ σε μεγάλο βάθος πίσω τις γενιές απανωτές όπως αρχίζει ένα βουνό προτού τελειώσει το άλλο

Να κοιτάζω. Και μπροστά πάλι το ίδιο:

Το βαθύ σκούρο μπουκάλι και η νέα στο μπράτσο Ελένη με το πλάι επάνω στον ασβέστη

Να γεμίζει κρασί της Παναγίας το μισό το σώμα της φευγάτο κιόλας στην Ασία την αντικρινή

Και το κέντημα όλο μετατοπισμένο μεσ' στον ουρανό με τα διχαλωτά πουλιά τα κιτρινάκια και τους ήλιους….»

Και από την άλλη, σε απόσπασμα από την Μελαγχολία του Αιγαίου, ο Ελύτης, είναι σαν να μας παρουσιάζει την τοιχογραφία της Νηοπομπής:

 

« Με το καΐκι και με τα πανιά της Παναγίας

Έφυγαν κατευόδιο των ανέμων

Οι εραστές της ξενιτιάς των κρίνων

Αλλά η νύχτα πώς εδώ κελάρυσε τον ύπνο

Με γάργαρα μαλλιά στους φεγγερούς λαιμούς

Ή στις μεγάλες άσπρες παραλίες

Και πώς με το χρυσό σπαθί του Ωρίωνα

Σκόρπισε και ξεχύθηκε ψηλά

Η σκόνη από τα όνειρα των κοριτσιών

Που ευωδίασαν βασιλικό και δυόσμο!

Ας αναλογιστούμε για άλλη μια φορά την Ιστορία του Νησιού… Ας προσπαθήσουμε να την αναδείξουμε σωστά …μεταφέροντας την…Δεν είναι δικιά μας!
πηγή:kallistorwntas

Το Ηφαίστειο, το Διεθνές και το της Σαντορίνης, Δημητρίου Ψαθά.

Τα εύθυμα του δικαστηρίου

 Εφημερίδα Αθηναϊκά Νέα, Πέμπτη 31 Αυγούστου 1939.

Τρεις άνθρωποι οδηγήθηκαν στο αυτόφωρο. Και πάλι δια τα διεθνή, διότι οι Έλληνες, ως λαός αψίκαρος τα παίρνουν κατάκαρδα τα διεθνή ζητήματα και τα μεταβάλουν αυστοστιγμής σε υποθέσεις καθαρώς προσωπικές.
Το περίεργο σε αυτή την ιστορία, είναι ότι οι τρεις άνθρωποι είναι εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους. Απορεί ο πταισματοδίκης: 
 Τον ξέρεις τον κύριο;

-    Όχι.

-    Εσύ τον ξέρεις;

-    Όχι.

-    Δεν γνωρίζεστε;

-    Ποσώς.

-    Που συναντηθήκατε;

-    Στο τραμ

Στο τραμ συνέβη η ιστορία. Ο ένας κύριος ήταν καθιστός. Είχε μπροστά του ανοιχτή την εφημερίδα κι μελετούσε εμβριθώς. Από πάνω του ήταν άλλοι δύο όρθιοι. Σκυμμένοι όμως και αυτοί στην ίδια εφημερίδα. Και δεν αρκούνται στην ανάγνωση παρά σχολιάζουν καθένας χωριστά.

-    τς…..τς….τς…..τς….

-    Ύφεσις….

-    Μπαρδόν;

-    Δεν βλέπεις;

-    Που την βλέπεις εσύ ;

-    Εγώ;

-    Δεν βλέπεις τι γίνεται κύριος; Εδώ σου λέει ο κ. Χίτλερ Δαντσιγνκ. Σου λέει η Πολωνία μπρακ λακιρντί. Σου λέει ο κ. Χίτλερ διάδρομο. Σου λέει η Πολωνία δεν περνάς. Άσπρο ο ένας μαύρο ο άλλος.

Σκύβει επάνω από το κεφάλι του καθισμένου ο δεύτερος και δείχνει με το δάχτυλό κάτι επάνω στην εφημερίδα του.

-    Βλέπεις εδώ;

-    Βλέπω.

-    Το λεπόν;

-    Η θύρα είναι ανοικτή

 Δημήτριος Ψαθάς

-    Ποια θύρα κύριος; Την βαράει ο ένας στα μούτρα του άλλου. Κάνει να την ανοίξει η Αγγλία γκαπ! …την κλείνει η Γερμανία. Κάνει να την ανοίξει η Γαλλία γκουπ! Την κλείνει η Πολωνία.

-    Ναι αλλά;…

-    Τι αλλά;

-    Διάβασε εκεί….

-    Τι να διαβάσω;

-    Λέει διαπραγματεύσεις.

-    Στον τίτλο το λέει μόνο.

-    Τα άλλα είναι από μέσα… Άσε να γυρίσει το φύλλο ο κύριος και βλέπουμε.

Αλλά ο κύριος δεν είχε καμία διάθεση να γυρίσει τη σελίδα. Βυθισμένος στην ανάγνωση έδειχνε μεγάλη δυσφορία για την κουβέντα που γινόταν από πάνω του και πότε – πότε στραβοκοίταζε. Οι δύο συζητητές όμως δεν μπορούσαν να κάνουν περισσότερη υπομονή. Όπου ο ένας πήρε το θάρρος και του απηύθυνε το λόγο.

-    Με το μπαρδον.

 Γύρισε εκείνος:

-    Τι συμβαίνει ;

-    Γυρίζετε παρακαλώ τη σελίδα;

-    Πως είπατε;

-    Λέω για τη σελίδα.

-    Να τη γυρίσω;

-    Αν δεν ενοχλείσθε δηλαδη.

-    Διαβάζω, κύριε.

-    Μπαρδον. Τι συμπέρασμα βγάζετε εσείς;

-    Ύφεσις.

-    Μπα;…..

-    Σταμάτησαν οι εκρήξεις;

-    Πώς;

-    Για το ηφαίστειο δεν λέτε;

-    Ποιο ηφαίστειο ;

-    Της Σαντορίνης.

Ο άλλος εξαγριώθηκε:

-    Μωρέ μπράβο! Εδώ χαλάει ο κόσμος του λόγου του διαβάζει ηφαίστειο.

Ο κάτοχος της εφημερίδας έγινε μπαρούτι.

-    Πως είπατε κύριε;

-    Είπα!

-    Εσείς θα μου κανονίσετε τι θα διαβάσω; Ωραίο είναι και τούτο. Την πλήρωσα την εφημερίδα μου κύριε και διαβάζω ότι μου αρέσει . Δώσε κι εσύ ένα δίφραγκο και διάβασε για το Δάτντσιγκ. Εμένα μ ενδιαφέρει το ηφαίστειο!

-    Σαντορινιός είσαι ;

-    Δεν σ ενδιαφέρει!

-    Είπα….

Μπήκε ο τρίτος στη συζήτηση:

-    Δεν μπορώ να καταλάβω τι θέλει μέσα σε όλα και τούτο το ηφαίστειο . Που στο διάολο ξεφύτρωσε κι αυτό μέσα στην ώρα !

Έγινε μικρή παύση. Κι ύστερα επαναλήφθηκε η συζήτηση μεταξύ των δύο, ενώ ο τρίτος βυθίστηκε με περισσότερο πείσμα στην ανάγνωση της δράσης του ηφαιστείου.

-    Εάν ήμουν Αγγλία…

-    Εσύ;

-    Εγώ. Θα έλεγα. Έλα εδώ κυρία Γερμανία. Τι επιθυμείς. Διάδρομο. Εντάξει. Θα σου δώσω διάδρομο. Αλλά θα μου δώσεις και εσύ κάτι . Όχι τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου! Να σου λείπουν αυτά κυρία Γερμανία και με το μπαρδον. Κόψε και από εδώ ένα κομμάτι και φέρε να το δώσουμε στην Πολωνία.

-    Από πού;

-    Από δω.

-    Το Μέμελ, δηλαδή;

-    Όχι την Πρωσσία. Να βγάλεις μία φέτα από εκεί…

Και συγχρόνως έσκυψε επάνω στο χάρτη και έδειξε με το δάκτυλο. …μια φέτα επάνω στην Ανατολική Πρωσσία. Όπου ο αναγνώστης της εφημερίδας έγινε πάλι κατακόκκινος από οργή:

-    Σας παρακαλώ κύριε!!!

-    Ακόμα τη Σαντορίνη διαβάζεις;

-    Σου είπα να μην σε νοιάζει. Αλλά που να μ ακούσει κύριε πταισματοδίκα.!! Όχι μόνο επέμενε να διαβάσει από την εφημερίδα τη δική μου ότι ήθελε αυτός. Αλλά στο τέλος μου είπε κι ότι είμαι Βλάκας!

Τον καλεί ο πταισματοδίκης.

-    Τον είπες βλάκα;

-    Μα είναι δουλειά αυτή;

-    Ποια;

-    Εδώ κύριε πταισματοδίκα, ηφαίστειο είναι όλος ο κόσμος , αυτός με τη Σαντορίνη. Γίνεσαι θηρίο; Τέλοσπάντων αν δεν είχαμε τίποτα άλλο κομμάτια να γίνει . Διάβαζε και ηφαίστειο και ότι σου γουστάρει. Εδώ όμως καίγεται ο κόσμος, τη Σαντορίνη θα κοιτούμε;

-    Γιατί τον έβρισες;

-    Δεν τον έβρισα.

-    Του είπα: αμ φαίνεσαι φουκαρά μου πως είσαι Σαντορινιός.

Κι αυτός θίχτηκε και μου λέει : Σαντορινιός είσαι και φαίνεσαι! Του λέω εγώ είμαι Πειραιώτης! Αλλά για να έχεις πέσει με τα μούτρα στο ηφαίστειο  πάει να πει πως είσαι Σαντορινιός.

Πετάγεται ο πρώτος:

-    Και μου προσέθεσε: τι περιμένεις από ένα νησί που βγάζει ελαφρόπετρα και φάβα!

-    Έτσι σου πε; Λέει ο δικαστής.

-    Έτσι!!

Ανα εικοσιτέσσερις ώρες κράτηση επιβλήθηκε στους τρεις. Και μερικοί ψιθύρισαν  ότι ο μόνος Σαντορινιός από τους τρεις …ήταν ο πταισματοδίκης!
πηγή:καλλ-ιστορώντας

Το Κουδούνι

Το Blog "Powerline" διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με βραβείο 100.000 δολαρίων για οποιονδήποτε μπορέσει να παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε τον διαγωνισμό.

Για να συναισθανθούμε λιγάκι τι κάνουμε..

Το παγκάκι ήταν ιδιαίτερα βολικό, μπορώ να πω, μετά από τόσες ώρες περπάτημα απέναντι από τον κοιμισμένο δράκο. Η θέα της θάλασσας και του δράκου μαζί ήταν μαγευτική. Δεξιά μου καθόταν ένα μικρό παιδί που τάχα κάτι αναζητούσε μέχρι που σκούντησε απαλά τον αριστερό ώμο του ενήλικα σιμά του και είπε "Μαμά, το ηφαίστειο δεν είναι απέναντι;" "ναι" απάντησε εκείνη. Η απορία είχε πλέον ανέβει στα μάτια του: "τότε γιατί έπρεπε να διανύσουμε τόσο πολύ περπάτημα στον ίδιο δρόμο για να το δούμε;".

Η μητέρα κοίταξε το μικρό άνθρωπο απορημένα, σήκωσε το βλέμμα της στρέφοντας το αριστερά και δεξιά και είπε: "Μα επειδή υπάρχουν κτίρια μπροστά μας που μας χωρίζουν απ' τη θέα του." Η συζήτηση σταμάτησε εκεί. Το παιδάκι πείστηκε με μία σοκολάτα να αποχωρήσει από το μέρος και να ακολουθήσει τη μητέρα του, μα η ερώτησή του είχε ήδη στοιχειώσει το μυαλό μου. Κατηφορίζοντας τον δρόμο των Φηρών, τα λόγια του κυρίευαν την σκέψη. Από τότε που το νησί γνώρισε τη μοναδικότητά του, άρχισε να χτίζει ολοένα και περισσότερες οικίες για τους ξένους,ολοένα και περισσότερα μαγαζάκια τουριστικών ειδών, εστιατόρια, ταβέρνες. Μαγαζιά διαφόρων ειδών συμπλήρωσαν το φυσικό τοπίο ή άραγε το κατέστρεψαν; Αρχικά, θεωρήθηκε ανάπττυξη. "Δεν είχαμε πολιτισμό και τον βρήκαμε" Δήλωσαν τότε μερικοί, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι όλο και πιο πολλοί άνθρωποι συσπειρώνονταν να κάνουν το δικό τους.

Σαν τα μυρμήγκια μαζεύονταν σιγά σιγά τα άτομα στο νησί κι έφτιαχναν τη δική τους μοναδική φωλιά που έλεγαν εκεί θα στέγαζαν πολλούς, μεγάλους και μικρούς. Και ξετυλίγοντας εσύ φωτογραφίες πριν τριάντα χρόνια, πίσω αν θες να αντικρίσεις, μην τρομάξεις για τη διαφορά. Καμία σχεσή. Τότε ένα με δύο κτίρια έξω από τα χωριά και τώρα δε διακρίνεις πια σχεδόν καθόλου συνοικίες μεταξύ τους. Όταν σε ένα οποιοδήποτε χωριό πλησιάσεις και έχει φτάσει καλοκαίρι όπου ο ήλιος καίει και κόσμος κατακλύζει την πολυβασανισμένη μας νήσο, θωρείς, πως είναι όλα τόσο οργανωμένα και φορτωμένα, δεξιά κι αριστερά γνωστές ταμπέλες προσέλκυσης μελισσών, οι οποίες αναζητούν την καλύτερη γύρη.
" Η κατάσταση υποχρεώνει το δήμαρχο να την ελέγχξει ". Αναφώνησε κάποιος ενήλικας, καθώς κοίταζε επίμονα το κτίριο που εκείνη την στιγμή φτιαχνόταν. Τα λόγια του αντήχησαν τόσο πολύ στο χώρο, τόσο πολύ στο γύρω αέρα, που οι εργάτες του κτιρίου γύρισαν και τον κοίταξαν, βγάζοντας ένα απροσδόκητο αγαθό χαμόγελο. Ο άντρας αυτός κλώτσησε με το πόδι του κάτι πέτρες γύρω του επίτηδες και μουρμούρισε φανερώς λυπημένα, "Μήπως σε λίγο δε θα βλέπουμε και χόρτα;". Το κεφάλι του γύρισε από την άλλη, στρέφοντας το σώμα του προς τον δρόμο και σιγά σιγά η λεπτή φιγούρα του χάθηκε πίσω από την ομίχλη. Ο μηχανικός απτόητος σκυμμένος πάνω από τα χαρτιά του συνέχιζε να κάνει τους απαραίτητους υπολογισμούς για το έργο και κατα διαστήματα φώναζε επιδεικτικά στους εργάτες " Πιο πολύ υλικό πάρε, πρέπει να το κάνουμε σωστά και γρήγορα. Το επόμενο καλοκαίρι αυτό το ξενοδοχείο πρέπει να λειτουργεί." Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω απο τα λευκά σύννεφα που σχημάτιζαν κύκλους πάνω απο τις κοντές υπάρξεις μας.


Παρακολουθούσα εκείνο το σκηνικό της οικοδομής, καθώς περίμενα το λεωφορείο να με μεταφέρει στο χωριό. Αρκετές σκέψεις τριγυρνούσαν στο δόλιο μου μυαλό καθώς προσπαθούσα να διακρίνω απ' τη μία τη θέα κι απ' την άλλη την καινούρια οικοδομή που οι μηχανικοί παρουσίαζαν με υπερηφάνεια. Το ζήτημα, λογίστηκα, θα ήταν να μπορούσε να υπάρχει ισορροπία μεταξύ του ''οικοδομείν'' και του ''αγαπάν'' το περιβάλλον. Ένας έλεγχος , δηλαδή, που θα μπορούσε να εξετάζει τα πόσα κτίρια μπορούν να γίνουν σε ένα συγκεκριμένο τόπο χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε παραμόρφωση του περιβάλλοντος. Δε θέλουμε, πιστεύω να προβάλλουμε ένα νησί υπερεμπλουτισμένο από τσιμεντένια υλικά, παρά μόνο να δείξουμε τη Σαντορίνη μας αγνή, όμορφη από τη φύση, αναλλοίωτη, αιώνια, Καλλίστη. Ποιός θα επιθυμούσε να καταρρεύσει η ομορφιά του τόπου του; Ακόμα και ο πιο μεγάλος κυνηγός του κέρδους αναλογικά αν το σκεφτεί θα δει πως αν τυχόν της φύσης η ομορφιά χαθεί, κέρδος δε θα υφίσταται κανένα. Υπεύθυνοι όλοι είμαστε για την κατάσταση αυτή και πρέπει να συμβάλλουμε να αλλάξει. Τα χέρια όλων μας ας ενωθούν και ας αφήσουμε τα στόματα να προβούν σε μία λύση μοναδική που μήτε τη μαγεία αυτής της νήσου θα πλήττει, μήτε την οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη που οι κάτοικοι επιθυμούν να αποκτήσουν.

Ασφαλώς η ανάπτυξη αυτή είναι αναγκαία αλλά κανείς δε θα επιθυμούσε ""θύματα"" στην επιχείρηση κατάκτησής της. Κι αν κάποιος θεωρεί πως θύμα δεν υπάρχει, τότε είναι λες κι αρνείται το νησί του, λες και ανύπαρκτη του φαίνεται η Θήρα που πλήττεται συνεχώς από τη θέληση εκείνου που άκρως ψευδευσμένα ενισχύει την παρακάτω άποψη: "¨Θύματα όταν κάποιος οικοδομεί πολλά κτίρια, δεν υφίστανται μήτε το νησί βλάπτεται από αυτό εφόσον κόσμο γεμίζει". Η φύση τον κόσμο δεν τον πολυεπιθυμεί μα εμείς εκείνη την έχουμε ανάγκη. Αυτό που η πλάση έντονα ποθεί από εμάς είναι φροντίδα. Και πως γίνεται τάχα αυτό εφικτό αν διόλου οι κάτοικοι δεν σκέφτονται για αυτήν και αν τα οικοδομήματα που πληθαίνουν συνεχώς κάποιοι νομίζουν πως σωστά ευεργετούνε το νησί μας;
Μια μαχή έντονη υπάρχει διαρκώς σε ετούτον το ντουνιά, μια μάχη ανάμεσα στη φύση και το τσιμέντο, μια μάχη ανάμεσα στην αρμονία και την αταξία, μια μάχη ανάμεσα στο πριν και το μετά, μια μάχη ανάμεσα στο τότε και το τώρα, μια μάχη ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο. Μια μάχη ο κόσμος συνεχώς από καλά και άχρηστα υλικά και ποιοι υπερτερούν δε θες να ξέρεις.
Βαρύς ήχος αυτοκινήτου ακούστηκε. Το λεωφορείο άδειασε τους πολίτες που μόλις είχαν φτάσει στα Φηρά και επιβιβάστηκα. Από το κάθισμα ψηλά του λεωφορείου πιο καθαρά τώρα διακρινόταν ο δράκος αλλά και το μάτι μάτι μου δεξιά στους εργάτες στάματησε που συνέχιζαν να υπηρετούν την απληστία, το χάος.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ

πηγή:Νέα της Σαντορινης

Σώσε για να σωθείς!

Ένας Ρώσος ταξιδιώτης περπατούσε σε μια βουνοπλαγιά σκεπασμένη με πάγους, το σούρουπο είχε σκιάσει το βουνό, το δε κρύο ήταν τσουχτερό. Ο ίδιος είχε σχεδόν εξαντληθεί, ανέπνεε με δυσκολία,αλλά δεν πειθαρχούσε ο οργανισμός του.

Θεέ μου μουρμούριζε με τρεμάμενα χείλη, αν ξαπλώσω σε αυτήν την παγωνιά θα έρθει το τέλος μου. Ξαφνικά, ενώ έκλειναν τα βλέφαρα σκόνταψε σε ένα εμπόδιο που του έφραξε τον δρόμο. Ήταν ένας άνθρωπος στο χιόνι! Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατά. Έσκυψε πάνω του να τον βοηθήσει τρίβοντάς του το στήθος , το μέτωπο, η δε αναπνοή του θέρμαινε τα παγωμένα χείλη του αγνώστου που έδειχνε πως συνερχόταν.

Σε λίγο ο κατάκοπος ταξιδιώτης ζωντάνεψε λες μέσα στην παγωνιά! Οι έντονες κινήσεις του για να σώσει την ζωή του ξένου του δημιούργησαν ενεργητικότητα και δύναμη, φυγαδεύτηκε η τάση για ύπνο και τελικά σώζοντας τον άγνωστο έσωσε και την δική του ζωή.

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ.... του Νίκου Αλγιαννάκη

ένα πολύ όμορφο ποίημα-νανούρισμα που έγραψε ο φίλος Νίκος Αλγιαννάκης για το δεύτερο αγόρι του, όταν γεννήθηκε.....κι σύντομα το περιμένουμε μελοποιημένο...!!
ας το απολαύσουμε ...!!

Έλα ξανθέ μου άγγελε

να του χαμογελάσεις

κι όταν γλυκά αποκοιμηθεί

μέλι να τον κεράσεις.

Παρ’ τον μαζί σου εκεί ψηλά

στα πράσινα λιβάδια

να γλυκονανουρίζεται

στης Παναγιάς τα χάδια.

Μικρέ Σεπτέμβρη μου όμορφε

ζωής μου εσύ καμάρι

κοιμήσου γιε μου αυγερινέ

να γίνεις παλικάρι.

Πριν γοργοτρέξει η αυγή

και πριν ο ήλιος φέξει

μωράκι σου τον έδωσα

άντρας να επιστρέψει.

Άνθρωπος να ‘ναι χρήσιμος

μέσα στην κοινωνία

μπροστά του να ‘χει το Θεό

σε κάθε δυσκολία.

Αξίωσε κι εμένανε

για να τον δω πατέρα

ζωή να δίνω και χαρά

στην κάθε του ημέρα.

Ο μπαμπάς σου

13-8-2011

πηγή:ahdoni

"Ζύμωση"

ΖΥΜΩΣΗ

Στον αμπελώνα

των εμπειριών

οι εντυπώσεις ωρίμασαν

τα σταφύλια βάρυναν

η νίψη

των δρύινων βαρελιών της καρδιάς

ολοκληρώθηκε

είναι έτοιμα να δεχθούν

τον προϊόντα χυμό

της σύνθλιψης

Θα παραμείνουν

σε περισυλλογή

σε μέρος ανήλιο, ξηρό

μοναχικό

η ζύμωση

θα επιτελεσθεί μυστικά

αθόρυβα

στους αναγκαίους ρυθμούς

το γλεύκος θα μεταμορφωθεί σε οίνο

με ανάλογο της δυναμικότητας του

πνεύμα.

"Το τελευταίο S.O.S. "

του Νίκου Πρέκα

Σβυν η φλόγα ενός σπίρτου ,
Μ ένα φύσιγμα ανθρώπου,
Όμως όταν θες να σβύσης ,
Μια μεγάλη πυρκαγιά….
Πρέπει να σε βοηθήσουν όλοι ,
Οι πνοές όλου του τόπου ,
Μ αυταπάρνηση και θάρρος
Με σωστή παληκαριά! …
Οι μπαλάδες, έχουν γίνει
Πυρκαγιά στη Σαντορίνη,
Που την καίνε λίγο λίγο
Και χωρίς αναβολή
Τη φωτιά κανείς δεν βλέπει
Στόμα δεν μιλεί για εκείνη …
Στην ψυχή κανείς δεν νοιώθει
Τη μεγάλη προσβολή !
Μας πουλούν μας αγοράζουν
Δίχως φράγκο να μας δίνουν
Μας μικραίνουν κάθε μέρα
Κι ο καθείς αδιαφορεί!
Που θα φθάσει τέλος πάντων
Το κακό που μας αφήνουν
Στων Θηραίων τη πατρίδα
Δίκιο δεν ανθοφορεί ?

Μάρτιος 1974: Πανθηραϊκή Κραυγη

πηγή:Καλλ-ιστορώντας

ΛIΓA ΛOΓIA ΓIA TOΝ YMNO EIΣ THN ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ

Eπιμέλεια Kλεοπάτρα Kατακάλου
Από το ΡΕΣΑΛΤΟ: Τεύχο-5, Απρίλιος 2006

«Όλοι μας ξέρουμε σήμερις απ’όξω τους στίχους ή μερικούς στίχους του Ύμνου· τους συνηθίσαμε, τους συχνολέμε και καταντήσαμε ίσως να μη βλέπουμε το αληθινό θάμα πού είτανε να γίνουνε τέτοιοι στίχοι στην εποχή που τους έκαμε ο Σολωμός…..
Αλήθεια, κ ’είναι ν ’απορήσει ο λογισμός, όταν αιώνες κ’ αιώνες η ποίηση σωπαίνει στα στήθια ενός λαού, κι’ ακούγεται άξαφνα μια φωνή που ως και τα κύματα στο γιαλό, που, ως και τα φύλλα στο δάσος τα γεμίζει με κάποιον πρωτότρεμο αντίλαλο της χαρμοσύνης.»
ΨΥΧΑΡΗΣ

To Mάη του 1823 ο Δ. Σολωμός, αντικρύζοντας απ’ τη Ζάκυνθο το θρυλικό Μεσολόγγι, το άπαρτο αυτό κάστρο της λευτεριάς, να χαροπαλεύει σ’ ένα άνισο αγώνα με τους Τούρκους, συνέθεσε –μέσα σ’ ένα μήνα καθώς λέγεται- τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» σε ηλικία 25 ετών.

Δύο χρόνια αργότερα (1825) ο «Ύμνος» τυπώθηκε με τη φροντίδα του Σπ. Τρικούπη στο πολιορκημένο από τον Ιμπραήμ Μεσολόγγι, στο τυπογραφείο του Δ. Μενεσθέως.

Μετά την πρώτη ενθουσιαστική κριτική του Τρικούπη στη «Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος» αντίτυπα του «Ύμνου» μοιράστηκαν σ’ όλη την επαναστατημένη χώρα, στους άπορους δωρεάν και στους εύπορους «έναντι εκατό παράδων» για τις ανάγκες του νοσοκομείου Ναυπλίου.

Ο «Ύμνος» μελοποιήθηκε στα 1828-1830 (πρώτη μελοποίηση) από τον Κερκυραίο Νικόλαο Χαλκιόπουλο Μάντζαρο (1795-1872), που συνέδεσε έτσι για πάντα την καλλιτεχνική του ιδιοφυΐα με την αθάνατη δόξα του Σολωμού.



Ο Σολωμός του έλεγε χαρακτηριστικά: «Όσο περισσότερο εμβαθύνω στην τέχνη σου, τόσο περισσότερο εμπνέομαι στην δική μου».

Σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή του ο Μάντζαρος αφιερώθηκε ολόψυχα στη μουσική απόδοση του «Ύμνου», τον οποίο μελοποίησε συνολικά τρεις φορές.

Η μουσική που ψάλλομε σήμερα προέρχεται από την πρώτη μελοποίηση που τυπώθηκε στο Λονδίνο ένα χρόνο μετά το θάνατό του. Συγκεκριμένα από τις δυο πρώτες στροφές με απλουστεύσεις. Η μελοποίηση αυτή έγινε για τετράφωνη ανδρική χορωδία με συνοδεία ορχήστρας, μικρά πρελούντια και ιντερμέτζα ανάμεσα στις διάφορες στροφές που αλλάζουν ρυθμούς.

Στα 1865 καθιερώθηκε ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» ως εθνικός και κατέχει μαζί με τη «Μασσαλιώτισσα» ξεχωριστή θέση ανάμεσα σ’ όλους τους υπόλοιπους εθνικούς ύμνους.

Ο Ύμνος αποτελείται από 158 στροφές και μπορεί να χωριστεί στις εξής ενότητες:

(Στρ. 1-16) Χαιρετισμός προς την ελευθερία που ανασταίνεται από τα ιερά κόκκαλα των Ελλήνων. Η άρνηση βοήθειας από τους ισχυρούς της Ευρώπης. Η οδύνη της ελληνικής ψυχής αλλά κι η απόφαση να οδηγήσει τη χώρα στην Ελευθερία.
...
Ναί· àλλά τώρα αντιπαλεύει
Κάθε τέκνο σου μέ ορμή,
Πού ακατάπαυστα γυρεύει
Ή τή νίκη ή τή θανή.
...

(Στρ.17-34) Η εξάπλωση της επανάστασης, η συμπάθεια ορισμένων χωρών κι η εχθρότητα των ευρωπαίων ηγεμόνων.

Η τιτανική μορφή της Ελευθερίας παρομοιάζεται σαν το θεριό που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του.
...
Τρέχει, τρέχει όλα τά δάση,
Τά λαγκάδια, τά βουνά,
Καί όπου φθάση, όπου περάση,
Φρίκη, θάνατος, ερμιά·
...

(Στρ. 35-74) Η πολιορκία της Τριπολιτσάς κι ο αφανισμός των Τούρκων.

Στροφές ασύγκριτες σε δύναμη σύλληψης και φαντασίας που δημιουργούν ατμόσφαιρα «δαντική» και προκαλούν σύγκρυο στη ψυχή.
...
Σάν ποτάμι τό αίμα εγίνη
Καί κυλάει στή λαγκαδιά,
Καί τό αθώο χόρτο πίνει
Αίμα αντίς γιά τή δροσιά.
...

(Στρ. 75-87) Η μάχη της Κορίνθου και η καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια.. Η ψυχή του Ποιητή οραματίζεται μέσα σε μια άφταστη λυρική μεταρσίωση τον καινούργιο κόσμο που ξεπροβάλλει, καρπό των αγώνων της Ελευθερίας.
...
H ψυχή μου αναγαλλιάζει
Πώς ο κόρφος καθεμιάς
Γλυκοβύζαστο ετοιμάζει
Γάλα ανδρείας καί ελευθεριάς.
...



(Στρ. 88-122) Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγιού ανήμερα των Χριστουγέννων, όπου Θρησκεία κι Ελευθερία με ιδιαίτερο ψυχικό δεσμό ενώνονται στον ιερό σκοπό τους.
...
Λάμψιν έχει όλη φλογώδη
Χείλος, μέτωπο, οφθαλμός·
Φώς τό χέρι, φώς τό πόδι,
Κι όλα γύρω σου είναι φώς.
...

(Στρ. 123-138) Τα κατορθώματα των Ελλήνων στη θάλασσα κι η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδος. Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ κι η συναισθηματική απήχηση που είχε στη ψυχή των Ελλήνων. Η κατάρα σε θαυμάσια ποιητική σύλληψη υψώνεται με δέος σ’ όλο το σύμπαν.


...
Τήν ακούω, βροντάει, δέν παύει
Εις τό πέλαγο, εις τή γή,
Καί μουγκρίζοντας ανάβει
Τήν αίώνιαν αστραπή.
...
(Στρ. 138-158) Eπίλογος… Πικρή κριτική κατά των ευρωπαίων ηγεμόνων που στέκονταν εμπόδιο στην απελευθέρωση της Ελλάδας. ΄Εκκληση της θεάς Ελευθερίας στους αγωνιστές να κατανικήσουν τη διχόνοια που ζητάει να μαδήσει όλες τις δάφνες της νίκης τους.
...
H Διχόνοια πού βαστάει
Eνα σκήπτρο η δολερή
Καθενός χαμογελάει,
Πάρ’ το, λέγοντας, καί σύ.
...
...
Στό αίμα αυτό πού δέν πονείτε
Γιά πατρίδα, γιά θρησκειά,
ΣÄς ïρκίζω àγκαλιασθήτε
Σάν αδέλφια γκαρδιακά.
...

Θερμός υπερασπιστής της γλώσσας του λαού ο Σολωμός προσπάθησε σ’ όλο του το έργο ν’ ανυψώσει και να επιβάλει τη λαϊκή γλώσσα ως πνευματικό όργανο του ΄Εθνους: «Μήγαρις έχω άλλα στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;». (Φράση από το «Διάλογο»). Κι όπως χαρακτηριστικά είπε ο Πολυλάς «έκαμε αληθινή αποκάλυψη αγνώστων δυνάμεων της γλώσσας».

Ο «΄Υμνος» μεταφράστηκε σ’ όλη την Ευρώπη και ξεσήκωσε παγκόσμια τον ενθουσιασμό των φωτισμένων πνευμάτων όπως Β. Ουγκώ, Γκαίτε, Λαμαρτίνου, Πούσκιν. Παρ’ όλο το ελληνικό του περιεχόμενο ανταποκρινόταν και σ’ αυτή την ευρωπαϊκή αστική συνείδηση. Ο Σολωμός θεωρήθηκε σαν ένας γκρεμιστής των αρχών της Ιεράς Συμμαχίας και συνεχιστής της Γαλλικής Επανάστασης στην ποίηση.

Για τις τυχόν ατέλειες που έχουν εκφραστεί για τον «΄Υμνο» θα παραπέμψουμε στα ίδια τα λόγια του Ποιητή:

«Διδάσκαλε, πίστευσέ με, η αρμονία του στίχου δεν είναι πράγμα όλο μηχανικό, αλλά είναι ξεχείλισμα της ψυχής».

Αυτό το ξεχείλισμα ψυχής είναι και το μυστικό της αθανασίας του. Κι όσο ξεμακραίνουμε απ’ αυτή τη Γιγαντομαχία, τόσο γίνεται πιο αισθητό ότι οι αγωνιστές θεμελίωσαν ένα λεύτερο παρόν κι ο Σολωμός με τον «΄Υμνο» του ξυπνά τη λευτεριά στη ψυχή των Ελλήνων.

Από τις παραδόσεις του αειμνήστου φιλολόγου,
καθηγητού μέσης εκπαίδευσης, Αλέκου Παπαγεωργίου