Ένας μουσουλμάνος βαπτίζεται

Το κείμενο είναι αγγλικά+ελληνικά,

εναλλάξ, παράγραφο προς παράγραφο

This story comes from Archpriest Zacharias Kerstyuk, who works for the external relations department of the Ukrainian Orthodox Church of the Moscow Patriarchate. Fr Zacharias used to look after the parishioners at St Andrew’s Church at the Ukrainian Embassy in Tripoli in Libya, but now serves in Spain.

Αυτή η ιστορία προέρχεται από τον Αρχιερέα Ζαχαρία Kerstyuk, ο οποίος εργάζεται για την Υπηρεσία Εξωτερικών Σχέσεων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας. Ο π. Ζαχαρίας συνήθιζε να φροντίζει τους ενορίτες στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στην Ουκρανική Πρεσβεία στην Τρίπολη της Λιβύης, αλλά τώρα υπηρετεί στην Ισπανία.

The Muslim

He is Turkish, a ship’s captain and travels all over the world. He is 49 years old and has spent 25 of those at sea and has been in all sorts of difficult situations. He is a clever man and speaks some five languages.

Ο μουσουλμάνος

Είναι Τούρκος, καπετάνιος του πλοίου και ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Είναι 49 ετών και έχει περάσει τα 25 από αυτά στη θάλασσα και έχει περάσει κάθε είδους δύσκολες καταστάσεις. Είναι έξυπνος άνθρωπος και μιλάει περίπου πέντε γλώσσες.

At Sea

This spring his ship was in the Atlantic, when suddenly it broke down. The main engine stopped and the generators packed up.

Στη θάλασσα

Αυτή την άνοιξη το πλοίο του ήταν στον Ατλαντικό, όταν ξαφνικά η κύρια μηχανή σταμάτησε και οι γεννήτριες έπαψαν να λειτουργούν.

They drifted for a long time, unable even to send out an SOS. There was nothing to eat or drink and the crew began to get alarmed. Everything they tried ended in failure. Despair set in. There were over thirty in the crew, Georgians, Syrians, Turks and two Ukrainians. Their only hope was in God.

Περιπλανήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, αδυνατώντας ακόμη και να στείλουν ένα SOS. Δεν υπήρχε τίποτα να φάνε ή να πιουν και το πλήρωμα άρχισε να ανησυχεί. Όλα όσα προσπάθησαν κατέληξαν σε αποτυχία. Τους έπιασε απελπισία. Υπήρχαν πάνω από τριάντα άτομα στο πλήρωμα, Γεωργιανοί, Σύριοι, Τούρκοι και δύο Ουκρανοί. Η μόνη ελπίδα τους ήταν στο Θεό.

Prayer

The Muslim captain began to pray for help. He also saw how sincerely the Georgian Orthodox prayed. Then he himself turned to Jesus: ‘If Jesus helps me, then I’ll become a Christian’, he decided. The day was not over before the engines came back to life.

Προσευχή

Ο μουσουλμάνος καπετάνιος άρχισε να προσεύχεται για τη βοήθεια. Είδε επίσης πόσο ειλικρινά προσεύχονταν οι Γεωργιανοί. Στη συνέχεια, ο ίδιος στράφηκε προς τον Ιησού: «Αν ο Ιησούς με βοηθήσει, τότε θα γίνω Χριστιανός», αποφάσισε. Πριν τελειώσει η μέρα οι μηχανές ξανάρχισαν να λειτουργούν.

They reached Algiers on the smoky engines, but the port would not take them in. All they would do was allow them to take some food and drink on board and anchor in their territorial waters. They stood at anchor for a whole month there, waiting for spares from the shipping company. Refusing to wait any longer for help from the ship’s owners, the IMO (International Maritime Organization) ordered them to proceed to the nearest European port. This was Cartagena in Spain. The ship stopped five miles from shore – it had run out of fuel. With great difficulty they were towed into port.

Έφθασαν στο Αλγέρι με τις μηχανές να καπνίζουν αλλά το λιμάνι δεν τους δέχτηκε. Το μόνο που θα έκανε ήταν να τους επιτρέψει να πάρουν κάποια τρόφιμα και ποτά στο πλοίο και να αγκυροβολήσουν στα χωρικά τους ύδατα. Αγκυροβόλησαν για έναν ολόκληρο μήνα εκεί, περιμένοντας ανταλλακτικά από τη ναυτιλιακή εταιρεία. Αρνούμενος να περιμένει άλλο για βοήθεια από τους ιδιοκτήτες του πλοίου, ο IMO (Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός) διέταξε να πλεύσουν στο πλησιέστερο λιμάνι της Ευρώπης. Αυτό ήταν η Καρθαγένη στην Ισπανία. Το πλοίο σταμάτησε πέντε μίλια από την ακτή – είχε ξεμείνει από καύσιμα. Με μεγάλη δυσκολία το έλκυσαν στο λιμάνι.

The Baptism

Since there were Ukrainians on board and I am a Ukrainian, I was at once contacted about the irregular situation in which our nationals were involved. I went aboard and met the Ukrainians who introduced me to the rest of the crew. I spoke at length with the captain about Orthodoxy, about God. I saw that the man had really taken a conscious decision.

Η Βάπτιση

Επειδή υπήρχαν οι Ουκρανοί στο πλοίο και είμαι Ουκρανός, επικοινώνησαν αμέσως μαζί μου σχετικά με την ανώμαλη κατάσταση στην οποία εμπλέκονταν οι πολίτες μας. Πήγα στο πλοίο και συνάντησα τους Ουκρανούς που με γνώρισαν με τους υπόλοιπους του πληρώματος. Μίλησα επί μακρόν με τον καπετάνιο για την Ορθοδοξία, για τον Θεό. Είδα ότι ο άντρας είχε πάρει πραγματικά μια συνειδητή απόφαση.

I had three preparatory talks with the captain. Since this was a very important step I received his wife’s permission. These people had been born into Islam but only kept it superficially, just like the many who among us call themselves Orthodox only because they were baptised in it in childhood.

Είχα τρεις προπαρασκευαστικές συνομιλίες με τον καπετάνιο. Δεδομένου ότι αυτό ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα έλαβε την άδεια της γυναίκας του. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν γεννηθεί στο Ισλάμ, αλλά το τηρούσαν μόνο επιφανειακά, όπως και πολλοί ανάμεσά μας που αυτοαποκαλούνται Ορθόδοξοι μόνο επειδή βαπτίστηκαν κατά την παιδική τους ηλικία.

The wife said that she accepted her husband’s decision, as that was his will.

Η γυναίκα είπε ότι αποδέχθηκε την απόφαση του συζύγου της, καθώς αυτό ήταν το θέλημά του.

The man said to me: ‘I want to be Orthodox, Jesus helped me, I’ll keep everything that is asked of me because I believe’. Seeing such a firm will in him, I baptized him in the Mediterranean Sea.

Ο άνθρωπος μου είπε: «Θέλω να είμαι Ορθόδοξος, ο Ιησούς με βοήθησε, θα τηρήσω ό,τι μου ζητηθεί γιατί πιστεύω». Βλέποντας μια τέτοια σταθερή θέληση σ’ αυτόν, τον βάπτισα στη Μεσόγειο Θάλασσα.

He told me that he had never sensed or felt the presence of God in Islam, but he could feel Jesus in his heart. The next Sunday the captain came to communion for the first time.

Μου είπε ότι ποτέ δεν είχε νιώσει ή αισθανθεί την παρουσία του Θεού στο Ισλάμ, αλλά μπορούσε να αισθανθεί τον Ιησού στην καρδιά του. Την επόμενη Κυριακή ο καπετάνιος κοινώνησε για πρώτη φορά.

The Crew

The captain invited his friends to the service, six of whom also took communion. I have not seen people taking communion with such devotion for a long time the way he did. At the moment another two sailors in the crew also want to get baptized. We are having preparatory talks and I hope to baptize them next week.

Το Πλήρωμα

Ο καπετάνιος κάλεσε τους φίλους του στη Λειτουργία, έξι από τους οποίους κοινώνησαν κιόλας. Είχα πολύ καιρό να δω ανθρώπους να κοινωνούν με τέτοια αφοσίωση όπως εκείνος. Αυτή τη στιγμή άλλοι δύο ναύτες στο πλήρωμα θέλουν επίσης να βαπτιστούν. Είμαστε σε προπαρασκευαστικές συνομιλίες και ελπίζω να τους βαπτίσω την επόμενη εβδομάδα.

At my first talk with the captain, I asked: ‘Aren’t you afraid that the Muslim sailors will cut your throat?’ He answered: ‘So what, I’ll lock the doors tighter at night’.

Κατά την πρώτη συνομιλία μου με τον καπετάνιο, ρώτησα: «Δε φοβάσαι ότι οι μουσουλμάνοι ναυτικοί θα σου κόψουν το λαιμό;» Εκείνος απάντησε: «Και λοιπόν, θα κλειδώνω καλύτερα τις πόρτες τη νύχτα».

During the talk Muslim sailors came along and looked at me in such a way that I felt frightened. The second meeting was much more pleasant and the third very easy. I answered their questions. We spoke about life, joked and I showed them crosses which I offered them.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μουσουλμάνοι ναύτες έρχονταν και με κοιτούσαν με τέτοιο τρόπο που ένιωσα φόβο. Η δεύτερη συνάντηση ήταν πολύ πιο ευχάριστη και η τρίτη πολύ εύκολη. Απάντησα στις ερωτήσεις τους. Μιλήσαμε για τη ζωή, αστειευτήκαμε και τους έδειξα σταυρούς που τους προσέφερα.

They took them, put them on and I heard them talking to each other: ‘Perhaps it’s true and Jesus did help?’ After that I went to see them again and I saw them, Syrians and Turks, still wearing the crosses around their necks as before. Having been at death’s door, these people can now make sense of a lot more.

Τους πήραν, τους φόρεσαν και τους άκουσα να μιλούν ο ένας στον άλλο: «Ίσως να είναι αλήθεια και ο Ιησούς βοήθησε;». Μετά από αυτό πήγα να τους ξαναδώ και τους είδα, Σύρους και Τούρκους, να εξακολουθούν να φορούν τους σταυρούς στον λαιμό τους όπως και πριν. Έχοντας ήδη φτάσει στην πόρτα του θανάτου, αυτοί οι άνθρωποι μπορούν πλέον να κατανοήσουν πολύ περισσότερα.

Πηγή: http://www.pravmir.com/a-muslim-is-baptized/

Story taken down by Elena Verbenina – Την ιστορία κατέγραψε η Elena Verbenina
Translated from Russian by Fr. Andrew Phillips Τη μετέφρασε από τα ρωσικά ο π. Andrew Phillips
Την ελληνική μετάφραση έκανε ο (πρώην) Χαλίλ। Ο Θεός να μας φωτίζει όλους!

πηγή:Νεκρός

Άγιος Γεώργιος και Ισλάμ

Γράφει ο Νεκρός

1. Ο άγιος Γεώργιος στην Πρίγκηπο

H κυρία που βρισκόταν στο ίδιο φαιτόν (αλογάμαξα) με εμάς ήταν μουσουλμάνα. Γιατί όμως πήγαινε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και μάλιστα ανήμερα του ορθόδοξου Πάσχα; Το πρώτο σχόλιό μας ήταν για την κακή κατάσταση του δρόμου.
Στην Πρίγκηπο, όλοι οι δρόμοι είναι σκαμμένοι! Τελικά τη ρώτησα, «δεν είστε μουσουλμάνα;». «Είμαι». «Τότε γιατί πηγαίνετε σε ελληνορθόδοξο μοναστήρι;» «Ορθόδοξος, μουσουλμάνος, δεν έχει σημασία». «Γιατί πηγαίνετε;» επιμένω εγώ... «Πίστη!».
Έμεινα άφωνη με την απάντηση! Μια μουσουλμάνα πιστεύει στον Άγιο Γεώργιο! Μου εξήγησε πως πάει για να κάνει ευχή. Είναι η 4η ή η 5η φορά που πηγαίνει, ενώ ο γιος της δεύτερη. «Πραγματοποιήθηκαν οι ευχές σας;», τη ρωτάω. «Ναι», μου λέει, ενώ ο γιος της, αν και απογοητευμένος, επιμένει πιστεύοντας πως ίσως αυτήν -την 3η φορά- και η δική του ευχή πραγματοποιηθεί.
Φτάνοντας στους πρόποδες του λόφου που βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, το θέαμα είναι εκπληκτικό!!! Χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν την ανηφόρα που οδηγεί στο μοναστήρι! Είναι κυρίως μουσουλμάνοι! Οι Έλληνες είναι ελάχιστοι. Μου το είχαν επισημάνει και το προηγούμενο βράδυ της Ανάστασης στην εκκλησία του Πατριαρχείου, «φέτος δεν ήρθαν τόσοι πολλοί από Ελλάδα».
Άνδρες, γυναίκες, παιδιά ανηφορίζουν κρατώντας στα χέρια τους μια... κουβαρίστρα! Πολύχρωμες κλωστές κατά μήκος του δρόμου δίνουν χρώμα στο ήδη ανοιξιάτικο περιβάλλον. Οι άνθρωποι δένουν μικρές κορδέλες ή μαντιλάκια στα κλαδιά των δέντρων, αφήνουν σημειώματα ή ζωγραφιές, για να τους προστατεύει ο Άγιος από κάθε κακό, να αγοράσουν ένα σπίτι, να βρουν καλύτερη δουλειά, να τους αγαπήσει αυτός που θέλουν. «Το όνομα του Βεντούτ, στην καρδιά του, πρόσθεσε την αγάπη μου γι’ αυτόν, ας με αγαπήσει σε παρακαλώ!..».
Με τη φίλη μου τη Γιασεμίν διασχίζουμε δύσκολα τον πετρόχτιστο δρόμο. Είχε επισκεφθεί το μοναστήρι μικρή, όταν είχε έρθει με τους γονείς της από το Βέλγιο, αλλά δεν θυμάται και πολλά... Η ανηφόρα γίνεται πιο απότομη και κουραστική, και ο κόσμος περισσότερος. Αριστερά η θέα της θάλασσας του Μαρμαρά και η Πόλη από μακριά είναι μαγευτική. Μια κοπέλα μας προσφέρει κύβους ζάχαρης. «Τι είναι αυτό;», τη ρωτάμε. Έκανε ευχή, λέει, και πραγματοποιήθηκε. Η φίλη της μας εξηγεί πως όταν η ευχή σου πραγματοποιηθεί, την επόμενη χρονιά πρέπει να επιστρέψεις στην εκκλησία και να μοιραστείς τη... γλύκα της ευχής σου με όλους! «Τι ευχήθηκες;» ρώτησα τη νεαρή, γύρω στα 23-24 φαινόταν. «Να βρω δουλειά σε σχολείο». «Και βρήκες;». «Ναι», απαντά με ένα διάπλατο χαμόγελο ευτυχίας. «Ε, συγχαρητήρια τότε». Ανεβαίνοντας παρατηρώ πως υπάρχουν και άλλοι που κρατούν στα χέρια τους κουτιά με ζάχαρη. Μεγάλη επιτυχία ο Άγιος στους μουσουλμάνους, μονολογώ.
Αρκετά μέτρα πριν από την εκκλησία ξεκινά η ουρά για να εισέλθεις. Την προσπερνάμε με τη Γιασεμίν (ένεκα της δημοσιογραφικής ταυτότητας) και πάμε στην είσοδο του ναού. Απίστευτο! Μοναχοί πουλούν κεριά και μικρά κουδουνάκια (Άγιος Γεώργιος Κουδουνάς) στους μουσουλμάνους, που συνωστίζονται για να... ανάψουν το κερί και να φιλήσουν την εικόνα της Παναγίας και του Αγίου Γεωργίου. Μια γυναίκα με μαντίλα, υψώνοντας τα χέρια προς τα πάνω, όπως προσεύχονται δηλαδή οι μουσουλμάνοι, επαναλαμβάνει μάλλον ψιθυριστά την ευχή της μπροστά από την εικόνα της Παναγίας. Μια γυναίκα... μαντιλοφορούσα!

Γιορτή του παιδιού και γιορτή του αγίου Γεωργίου

Η ΗΜΕΡΑ της ονομαστικής εορτής του Αγίου Γεωργίου ταυτίστηκε φέτος με τη γιορτή του παιδιού στην Τουρκία. Για τους ορθόδοξους μπορεί η γιορτή να μεταφέρθηκε, όμως οι μουσουλμάνοι είναι... τυπικοί, όπως εδώ και πολλά χρόνια. «Στις 23 Απριλίου και στις 24 Σεπτεμβρίου ερχόμαστε», μου είχε είπε η συμπαθητική κυρία στο φαιτόνι. Το βλέμμα μου πέφτει στη Χάλκη. Η Θεολογική Σχολή δεν φαινόταν από το σημείο που βρισκόμουνα, όμως την είχαμε δει όταν περνούσαμε με το βαπόρι, βουβή ανάμεσα στα δέντρα.
Αν και απόγευμα ο ήλιος καίει... Ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται, ενώ κάποιοι φαίνεται να έχουν προετοιμαστεί να περάσουν τη νύχτα τους εκεί, δίπλα στο μοναστήρι. Τελικά, τα θαύματα δεν έχουν θρησκεία και η πίστη είναι η ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει πως μπορεί να τα καταφέρει! [Σημ: οι χριστιανοί βέβαια ξέρουμε ότι τα θαύματα δεν τα τελεί "η πίστη", αλλά ο Θεός, απλώς η πίστη είναι απαραίτητη για να ανοίξει η καρδιά του ανθρώπου, ώστε να δεχτεί τη θεϊκή παρέμβαση. Βαθύτερος σκοπός κάθε θαύματος είναι η αιώνια σωτηρία του ανθρώπου. Στην προκείμενη περίπτωση, κατά τη γνώμη μας, τα θαύματα αυτά είναι η διαρκής πρόσκληση του Τριαδικού Θεού προς τα παιδιά Του που δεν Τον γνωρίζουν ακόμη].
Κατηφορίζοντας μαζέψαμε πολλούς κύβους ζάχαρης με τη Γιασεμίν. «Έκανες ευχή;» τη ρωτάω. «Ναι» μου απαντά, «εσύ;». Κι εγώ, να δούμε λοιπόν...

Γράφουν στον τοίχο ευχές
ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ του ναού κάποιες νεαρές κοπέλες έγραφαν σε ένα αλουμινιένο τμήμα του τοίχου την ευχή τους. Οι Τούρκοι αστυνομικοί επιτηρούν τη γραμμή που υπάρχει ακόμα και μέσα στην εκκλησία. Δεν φαίνεται να τους ενοχλεί, ούτε να ξαφνιάζονται. Μάλλον η πιο ξαφνιασμένη ήμουν εγώ. Μπροστά στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, όλοι... προσκυνούν! Η εικόνα είναι γεμάτη τάματα και πολλά ρολόγια! Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο υπάρχουν τα ρολόγια, αλλά δεν πειράζει... Ούτε χρόνος υπήρχε, ούτε κάποιος διαθέσιμος να ρωτήσω. Όλοι ήταν είτε απασχολημένοι, είτε απορροφημένοι. Στο πίσω μέρος της εκκλησίας, πάνω στο βράχο, ορισμένες γυναίκες λιώνουν τους κύβους της ζάχαρης, κολλάνε τα κεριά και επαναλαμβάνουν ψιθυριστά την ευχή τους. Είναι 4 το απόγευμα και στην ουρά περιμένουν τουλάχιστον 1.000 άτομα. Ακόμη ανεβαίνουν...

Αναλυτικό άρθρο δες και εδώ! ΑΞΙΖΕΙ.

2. Ο άγ. Γεώργιος ο Επανωσήφης

Στο νομό Ηρακλείου βρίσκεται η ιστορική μονή του αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, η λεγόμενη «μονή Επανωσήφη». Το σπουδαίο αυτό μοναστικό κέντρο της κεντρικής Κρήτης είχε την ιδιαιτερότητα ότι βρισκόταν ανάμεσα σε χωριά με αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό! Όμως, παρά τα προβλήματα που προκαλούσαν ενίοτε φανατικοί και θερμόαιμοι μουσουλμάνοι, η θαυματουργική δύναμη του αγίου τον είχε καταστήσει σεβαστό στη συντριπτική πλειοψηφία τους.

Στην εφημερίδα Ελεύθερη Σκέψις Ηρακλείου στις 12.7.1930 διαβάζουμε:

«Ακόμη και αυτοί οι Τούρκοι των πέριξ χωρίον επίστευον εξ ολοκλήρου προς την θαυματουργόν δύναμιν του αγίου. Αυτοί μάλιστα το πρώτο αρσενικό αρνί το οποίον εγεννάτο εις το κοπάδι των, το εσάμωναν [=σημείωναν] του Αγίου Γεωργίου και του το επήγαιναν άμα εμεγάλωνε».

Κατά την Τουρκοκρατία, ο Τούρκος αγάς που κατείχε το κτήμα, όπου βρίσκεται το ξωκλήσι του αρχαγγέλου Μιχαήλ (Μετόχι του Αηστράτηγου), περιγελούσε τον άη Γιώργη και, όταν ο ηγούμενος του Επανωσήφη προσπάθησε να τον πείσει για τη θαυματουργική δύναμη του αγίου, εκείνος απείλησε να σφάξει όλους τους μοναχούς, αν δεν κάνουν τον άγιο να προκαλέσει βροχή, μεσούντος του Ιουνίου. Οι μοναχοί επιδώθηκαν σε ολονύκτια προσευχή αλλά μέχρι το πρωί δεν υπήρχε ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό. Ο αγάς ξεκίνησε με ομάδα ενόπλων για τη σφαγή, όταν όμως έφτανε κοντά στη μονή, άρχισε να βρέχει. Άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού και οι Τούρκοι, για να γλιτώσουν, μπήκαν στον ανεμόμυλο της μονής. Στη συνέχεια ο αγάς όχι μόνο σεβάστηκε τον άγιο, αλλά και δώρισε το μετόχι στο μοναστήρι.

Τα παραπάνω καταγράφονται στο Νίκου Ψιλάκη Μοναστήρια και ερημητήρια της Κρήτης, Ηράκλειο 1994, τόμ. Α΄, σελ. 50 και 60.

Το "καθολικό" (=ο κεντρικός ναός) της μονής Επανωσήφη

3. Οι πεταλιές του αγίου Γεωργίου

Στην περιοχή Καλλιθέα του Ρεθύμνου υπήρχε ένα παλιό εκκλησάκι του αγίου Γεωργίου, στα κτήματα του μουσουλμάνου Αλή Μελεμενάκη από τα γειτονικά Περιβόλια. Τη δεκαετία του 1920 οι χριστιανοί Ρεθεμνιώτες ήθελαν να το ανακαινίσουν, αλλά ο Αλής, φανατικός και ανένδοτος, δεν επέτρεπε καμιά εργασία μέσα στα όρια της περιουσίας του.

Άλλαξε όμως γνώμη, όταν τον επισκέφτηκε ο ίδιος ο άγιος Γεώργιος, ο οποίος τον πίεσε να επιτρέψει την ανακαίνιση του ναού του. Ο Αλής, συγκλονισμένος από την εμπειρία της επίσκεψης του αγίου, όχι μόνο υποχώρησε αλλά και χρηματοδότησε την αγιογράφηση της εικόνας του αγίου, που σήμερα κρέμεται στην πρόναο, πίσω από το παγκάρι με τα κεριά, και φέρει την επιγραφή: «Δαπάναις Αλή Μελεμενάκη, 1925».

Από τις πεταλιές του αλόγου του αγίου, που ακούγονταν τις νύχτες στον περιβάλλοντα χώρο, ο ναός ονομάστηκε «άγιος Γεώργιος ο Πεταλιώτης». Σήμερα είναι μεγάλος ενοριακός ναός του Ρεθύμνου.

O "άγιος Γεώργιος ο Φιλέσπλαγχνος", που ταΐζει τα παιδιά του δράκοντα, του χειρότερου εχθρού του. Εκπληκτική εικόνα, που αγνοώ την αρχική της προέλευση.

4. Η απορία μιας Αλβανίδας γιαγιάς: "Μα τον άη Γιώργη δεν ξέρω;" (

Στό ιεραποστολικό περιοδικό Αγιος Κοσμάς ό Αιτωλός, τεύχος Απρίλιος -Ιούνιος του 1997, σελ. 357 ό π. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης ανάμεσα στα αλλά γράφει καί τα έξης:

«... Δεν θα πρέπει να αποσιωπήσω την συγκινητική συνάντηση πού είχα ένα βράδυ, στο σπίτι του παπα-Γιάννη Τρεμπίτσκα, στην Κοριτσά. Μια εβδομήντα περίπου χρονών γριούλα ήρθε καί μας ανακοίνωσε το πρόβλημα της: - Πατέρες, βοηθήστε με να κτίσω την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο χωριό μου. - Γιαγιά, από πού είσαι, τί θρησκεία ακολουθείς καί ποιος σου ζήτησε να κτίσεις εκκλησία; -Το χωριό μου ήταν ορθόδοξο μέχρι το 1910. Από τότε όλοι οι κάτοικοι έγίναμε μουσουλμάνοι. Τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου παραμένουν ακόμα στο κέντρο του χωριού μας. Τρεις φορές μέχρι τώρα ήλθε στον ύπνο μου ό άγιος Γεώργιος καί μου είπε: «Εσύ θα αναλάβεις να μου κάνεις την εκκλησία». - Καί πώς ξέρεις γιαγιά, ότι αυτός ήταν ό άγιος Γεώργιος; Σηκώθηκε όρθια. Έβγαλε από την τσέπη της μια πλαστική είκονίτσα του αγίου Γεωργίου καί κάπως αντιδρώντας για την ερώτηση μου, μου είπε: - Καλά δεν ξέρω ποιος είναι ό Άγιος Γεώργιος; Να, αυτός είναι. Ας σημειωθεί εμφατικά ότι αυτή ήταν μουσουλμάνα...».

Ευχή του blog μας: να φωτίζει και να ενθαρρύνει ο άγιος όσο το δυνατόν περισσότερους μουσουλμάνους, να κάνουν το μεγάλο Βήμα και να έρχονται στην πίστη του αγίου, στο Χριστό και στο Φως

Η μονή αγίου Γεωργίου στο Κάιρο, με τη μεγάλη ιστορία & τα τρομερά προβλήματα

Ασπάζονται το Ισλάμ πολλοί Δυτικοί; Αποστάτης, πρώην ιεραπόστολος του Ισλάμ, αποκαλύπτει!

Στη συνέντευξη αυτή ένας πρώην μουσουλμάνος ιεραπόστολος λέει επιτέλους την αλήθεια για τη δήθεν ραγδαία αύξηση του Ισλάμ στην Αγγλία, και τον αριθμό των πιστών μουσουλμάνων και των κρυφών χριστιανών σε ισλαμικές χώρες.

Υπάρχει στα αγγλικά στο http://www.aoiusa.org/blog/2010/02/a-muslim-preacher-converts-to-orthodoxy/ (και σε αναδημοσίευση εδώ http://www.oodegr.com/english/empeiries/muslim_preacher_convert.htm) στα ρωσικά εδώ, και στα γαλλικά εδώ.



Συζητάμε στο Λονδίνο με ένα νέο Ορθόδοξο Χριστιανό που βαφτίστηκε σήμερα με το όνομα Δανιήλ. Το Δανιήλ απέχει πολύ απ’ το να είναι μουσουλμανικό όνομα [στην πραγματικότητα, υπάρχει ως μουσουλμανικό όνομα, αλλά είναι πολύ σπάνιο]. Αν και πληροφορίες σχετικά με τη μεταστροφή του, αναπόφευκτα θα κυκλοφορήσουν μεταξύ των μουσουλμάνων του Λονδίνου, για λόγους ασφαλείας, σκοπίμως δεν θα δώσουμε πληροφορίες σχετικά με αυτό το θέμα, διότι υπάρχουν πολύ συχνά περιστατικά απειλών και βίας και μερικές φορές ακόμη και δολοφονιών που διαπράχθηκαν από φανατικούς. Έχοντας πει αυτό, η εμπειρία του Δανιήλ είναι πολύ πολύτιμη για τους Ορθοδόξους. Μιλά μαζί του ο Nicholas Savtchenko, προσωρινός προϊστάμενος του Ναού της Κοιμήσεως (ROCOR) στο Λονδίνο.

Δανιήλ, σε παρακαλούμε να μας πεις για σένα.

Για πολλά χρόνια ήμουν ένθερμος μουσουλμάνος, όπως ήταν η γυναίκα και τα παιδιά μου. Γεννήθηκα στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά κατά τη διάρκεια της ζωής μου έχω ταξιδέψει σε πολλές μουσουλμανικές χώρες. Γνώριζα και τη Βρετανική και τη μουσουλμανική κουλτούρα. Έζησα στη Σαουδική Αραβία, όπου σπούδασα θεολογία και συνέβαλα στην μουσουλμανική ιεραποστολή μεταξύ των αλλοδαπών εργατών. Επίσης έζησα για ένα διάστημα στο Αφγανιστάν υπό τη διακυβέρνηση των Ταλιμπάν, στο Πακιστάν και στο πακιστανικό τμήμα του Κασμίρ. Έζησα επίσης στη Βοσνία. Τα τελευταία χρόνια, ζω με την οικογένειά μου στο Λονδίνο, όπου, πριν από λίγο καιρό, έγινα ο εκπρόσωπος των μουσουλμάνων σε ένα πολύ γνωστό διαθρησκευτικό οργανισμό αφιερωμένο στην ειρήνη. Για τα δύο τελευταία χρόνια, ήμουν σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου του Canterbury σχετικά με το Ισλάμ. Πριν από δύο ημέρες, τον κάλεσα για να του πω ότι γινόμουν Ορθόδοξος στη Ρωσική Εκκλησία.

Ποια ήταν η στάση του;

Ω … Ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury ήταν πολύ χαρούμενος. Μια φορά, μου είπε ότι πρόσφατα δύο από τους υπαλλήλους του στο τμήμα προσωπικού της Αγγλικανικής Εκκλησίας είχαν γίνει δεκτοί σε ορθόδοξες εκκλησίες: αυτός σέβεται τις επιλογές τους και θα συνεχίσουν το έργο τους στη διοίκηση της Αγγλικανικής Εκκλησίας.

Τι σε οδήγησε στον Χριστό;

Η πρώτη φορά που είχα την επιθυμία να μελετήσω λεπτομερειακά την Καινή Διαθήκη ήταν όταν ήμουν μπροστά στην Κάαμπα στη Μέκκα – έζησα για ένα χρόνο στη Μέκκα. Η Χριστιανική γραμματεία απαγορεύεται αυστηρά στη Σαουδική Αραβία και πολλές ιστοσελίδες μέχρι που μπολοκάρονται, αλλά με την ανάπτυξη των σύγχρονων επικοινωνιών, δεν είναι δύσκολο για εκείνους που ψάχνουν να βρουν το Λόγο του Θεού. Μετά από ένα διάστημα, προσπάθησα να πείσω έναν Αμερικανό που εργαζόταν στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας να ασπαστεί το Ισλάμ. Όταν του μίλησα, αυτός απάντησε με πολύ θάρρος και πεποίθηση. Έμεινα έκπληκτος από το θάρρος του, διότι στη Σαουδική Αραβία ένας άνθρωπος που κηρύττει τον Χριστιανισμό μπορεί εύκολα να σκοτωθεί. Οι συζητήσεις με χριστιανούς στη Σαουδική Αραβία ήταν πολύ σημαντικές για μένα. Ως κάποιος που συνδέεται με την ισλαμική ιεραποστολή στην Αραβία, συνάντησα πολλούς ξένους. Πάντα παρατηρούσα ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι μεταστρέφονταν στο Ισλάμ, όχι επειδή ήταν ελεύθερη επιλογή τους, αλλά για να συνεχίσουν να εργάζονται στη Σαουδική Αραβία και για να επιτύχουν την απαλλαγή από τους φόρους που επιβάλλονται στους μη-μουσουλμάνους. Είναι γεγονός ότι οι μισθοί των μη-μουσουλμάνων είναι χαμηλότεροι από αυτούς των μουσουλμάνων λόγω της ανάγκης να καταβάλουν ειδικό φόρο, που έθεσε ο Μωάμεθ. Οι μισθοί για τους Χριστιανούς στη Σαουδική Αραβία είναι μάλλον χαμηλοί, και μερικοί ασπάζονται το Ισλάμ για να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Η πλειοψηφία των Φιλιππινέζων που επιστρέφουν στην πατρίδα τους αμέσως αποκηρύσσει το Ισλάμ. Άρχισα να διερευνώ ακόμη περισσότερο τον Χριστιανισμό και, σιγά-σιγά, ένιωσα την υπεροχή του έναντι του Ισλάμ. Πρωτοαντιμετώπισα συνειδητά την Ορθοδοξία στο Σεράγεβο, την πρωτεύουσα της Βοσνίας. Δυστυχώς, οι ιερείς στο Σεράγεβο δεν μιλούν αγγλικά και δεν μπορούσα να εκφράσω αυτό που πραγματικά ήθελα. Αφού περίμενα να περάσει μια ομάδα ιμάμηδων, πήγα στη σερβική εκκλησία και ένιωσα την έκπληκτη ματιά του Σέρβου ιερέα, όταν έκανα το σημείο του σταυρού με τον Ορθόδοξο τρόπο και έκανα μια εδαφιαία προσκύνηση. Τότε ήξερα ότι από όλες τις χριστιανικές ομολογίες, η Ορθοδοξία ήταν η πιο κοντινή σε μένα. Μελέτησα τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία ακόμη περισσότερο, διαβάζοντας βιβλία και βλέποντας ταινίες. Μου άρεσε επίσης η ταινία Ostrov (το νησί). Σιγά-σιγά, αποφάσισα να ζητήσω να βαπτιστώ στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Τελευταία, ακούμε όλο εκθέσεις για την εξάπλωση των χριστιανικών ιεραποστολών σε μουσουλμανικές χώρες. Είναι σημαντική σε αυτές τις χώρες;

Συμφωνώ ότι υπάρχουν πολλοί κρυφοί χριστιανοί στη Σαουδική Αραβία. Αρκετές φορές εγώ ο ίδιος συνάντησα άτομα που πιθανώς ήταν κρυφοί Χριστιανοί. Πρέπει να καταλάβουμε ότι στη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες, ίσως η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων πηγαίνει στο τζαμί όχι επειδή τους ενθαρρύνει η πίστη τους, αλλά επειδή είναι υποχρεωμένοι να το πράξουν υπό την πίεση των νόμων και των εθίμων. Η επίσκεψη στο τζαμί γίνεται βάρος. Οι Μουσουλμάνοι του σήμερα είναι μάλλον λιγότερο θρησκευόμενοι απ’ όσο πιστεύουν οι άνθρωποι στον χριστιανικό κόσμο. Στις μουσουλμανικές χώρες, υπάρχουν πολλά τζαμιά και εκεί λένε προσευχές πέντε φορές την ημέρα, αλλά εκτός από την Παρασκευή κανείς δεν πηγαίνει στο τζαμί. Εκτός από την Παρασκευή, σε κάθε τζαμί κατά το χρόνο της προσευχής, δεν θα δείτε περισσότερους από πέντε άνδρες, ακόμη και αν υπάρχουν πολλά σπίτια που κατοικούνται από μουσουλμάνους γύρω από αυτό. Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι δεν πηγαίνουν στο τζαμί ούτε και την Παρασκευή. Ορισμένοι αρχίζουν να πηγαίνουν κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, αλλά μετά τη νηστεία εξαφανίζονται μέχρι το επόμενο έτος. Στο τζαμί, μια φορά την εβδομάδα κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού υπάρχουν ίσως εκατό άνθρωποι, παρότι θα μπορούσαν να υπάρχουν χιλιάδες, και μετά το Ραμαζάνι δεν θα είναι εκεί περισσότερα από πέντε άτομα. Στις μουσουλμανικές χώρες, πολλοί άνθρωποι ψάχνουν για την αλήθεια και εξαιτίας αυτού είναι που θα αυξηθεί η χριστιανική ιεραποστολή. Οι πιο πολλοί προωθούν τον χριστιανισμό μεταξύ φίλων, και πρόσφατα έχουν γίνει τηλεοπτικά δίκτυα και πολύ περισσότεροι δικτυακοί τόποι αφιερωμένοι στην ιεραποστολή μεταξύ των μουσουλμάνων. Σε γενικές γραμμές, πολλοί μουσουλμάνοι αποστασιοποιούνται από το Ισλάμ και αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στις δυτικές χώρες. Στη Μεγάλη Βρετανία, πολλοί μουσουλμάνοι έχουν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Στην Αγγλικανική Εκκλησία, οι μουσουλμάνοι που έχουν ασπαστεί τον Χριστιανισμό υπολογίζονται σε εκατό χιλιάδες άτομα. Πολλοί από αυτούς είναι Πακιστανοί. Έχουν τις δικές τους χριστιανικές εκκλησίες και αναγκάζονται να κρύβονται, λόγω του κινδύνου αντιποίνων από τους μουσουλμάνους. Υπάρχουν επίσης Άραβες και Μπενγκάλι προσήλυτοι στον Χριστιανισμό. Πάρα πολλοί μεταστρέφονται λόγω των μικτών γάμων.

Πρόσφατα, στον Τύπο έχουν υπάρξει αναφορές σχετικά με την σημαντική αύξηση του Ισλάμ στις δυτικές χώρες και έχουν μάλιστα ισχυριστεί ότι ο αριθμός των πιστών μουσουλμάνων θα ξεπεράσει σύντομα τον αριθμό των ενοριτών σε χριστιανικές εκκλησίες. Φαίνεται παράξενο ότι ο Τύπος έχει αναφερθεί τον αριθμό των μουσουλμάνων, των πιστών σε τεμένη, πολλές φορές μεγαλύτερο από τη χωρητικότητα των ίδιων των τζαμιών! Αλλά αυτό δεν αναφέρεται στον Τύπο. Ποια είναι η αλήθεια;

Η παρουσία των τεμενών στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι πολύ αδύναμη. Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι δεν θα πάνε ποτέ σε τζαμί. Οι νέοι άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει ουσιαστικά το Ισλάμ, ακόμη και αν λένε ότι είναι ακόμα μουσουλμάνοι. Στα τζαμιά δεν βρίσκουν μία κοινή γλώσσα με τους ιμάμηδες από το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές. Οι νέοι μετά βίας μπορούν να μιλήσουν Ουρντού ή Μπενγκάλι, παρά μιλούν μόνο Αγγλικά. Πολλοί ντρέπονται για το Ισλάμ, λόγω της τρομοκρατίας. Το ενδοθρησκευτικό (inter-religious) μας συμβούλιο ερεύνησε τη συμμετοχή στα τζαμιά και γνωρίζουμε ποια είναι η πραγματική εικόνα, και αυτή είναι ιδιαίτερα ανησυχητική για το Ισλάμ, αλλά είναι προς όφελος ορισμένων ατόμων να παρουσιάσουν το Ισλάμ ως μια τεράστια δύναμη. Αν πάρει κανείς τον κατάλογο με τα τζαμιά σε Μουσουλμανικές εκδόσεις, για παράδειγμα στο δυτικό Λονδίνο, βλέπουμε πως υπάρχουν είκοσι τζαμιά και πολύς κενός χώρος σε κάθε ένα από αυτά τα τζαμιά, παρ’ ότι ο αριθμός των ανθρώπων με Μουσουλμανικές ρίζες στο Λονδίνο είναι τόσος, που θα χρειάζονταν ακόμα περισσότερα τζαμιά αν πήγαινε η πλειοψηφία σε αυτά.

Σε ένα μεγάλο τζαμί στο Λονδίνο μπορεί να υπάρχουν τριακόσιοι άνθρωποι για τις προσευχές της Παρασκευής. Πολλά τζαμιά δεν είναι παρά μόνο μικρές αίθουσες που χρησιμοποιούνται μόνο την Παρασκευή. Γενικά, οι πιστοί είναι πολύ σπάνιοι στα τζαμιά και οι περισσότεροι είναι τα παιδιά που τα πηγαίνουν οι γονείς τους. Όταν μεγαλώνουν, εξαφανίζονται. Ο Χριστιανισμός προσφέρει μια ελεύθερη επιλογή, επομένως, προσαρμόζεται πολύ καλύτερα στην ζωή μέσα σε κλίμα ανοχής, ενώ το Ισλάμ αδυνατεί να περάσει μια τέτοια δοκιμή.

Τα μέσα ενημέρωσης μιλούν περί ασπασμού στο Ισλάμ από πολλούς Βρετανούς. Οι Μουσουλμάνοι δίνουν μια σχεδόν θριαμβευτική εικόνα του Ισλάμ στη Δύση. Ωστόσο, ο πραγματικός αριθμός των Βρετανών στο μουσουλμανικό πληθυσμό είναι πολύ μικρός, μόνο 1200 άτομα περίπου. Πώς αντιλαμβάνεστε αυτή την αντίφαση;

Δεν είναι μια απλή ερώτηση. Ήμουν μέρος της Ισλαμικής ιεραποστολής στη Βρετανία και μπορώ να πω ότι ο αριθμός των μεταστρεφόμενων είναι ελάχιστος. Κατά την προσευχή της Παρασκευής στο κέντρο του Λονδίνου, ο αριθμός των Βρετανών μουσουλμάνων στο τζαμί είναι ίσως ένα τοις εκατό. Έξω από το Λονδίνο, δεν φτάνουν καν αυτό τον αριθμό. Όλοι οι Μουσουλμάνοι γνωρίζουν τον πραγματικό αριθμό των μεταστραφέντων στο Ισλάμ. Υπάρχουν εκείνοι που αποδέχονται το Ισλάμ, λόγω του γάμου με μουσουλμάνους. Αυτοί οι Βρετανοί δεν θα πάνε ποτέ σε τζαμιά και η αποδοχή του Ισλάμ από αυτούς είναι μια τυπική διαδικασία. Πολύ συχνά στην πράξη παραμένουν Χριστιανοί. Οι περισσότεροι από αυτούς που δέχονται το Ισλάμ λόγω γάμου είναι γυναίκες. Επιπλέον, πολλοί απόγονοι των μουσουλμάνων μεταναστών στη Βρετανία θεωρούν τους εαυτούς τους Βρετανούς αλλά δεν μπορούν να θεωρηθούν «Βρετανοί μουσουλμάνοι», με την πλήρη έννοια. Έχω μιλήσει πολύ με γυναίκες που χώρισαν τους μουσουλμάνους συζύγους τους, και μπορώ να πω από μνήμης ότι στο Λονδίνο υπάρχουν ίσως 25 Βρετανίδες που έχουν παραμείνει μουσουλμάνες μετά το διαζύγιο από τον μουσουλμάνο σύζυγό τους. Αλλά, κατά γενικό κανόνα, οι μικτοί γάμοι οδηγούν σε αποξένωση από το Ισλάμ. Η Ισλαμική ιεραποστολή στη Δύση δεν υπήρξε επιτυχής. Στο Λονδίνο, υπάρχει μια οργάνωση ιεραποστόλων αφιερωμένων στο κήρυγμα του Ισλάμ. Είναι κυρίως νέοι. Αλλά, πραγματοποιούν την αποστολή τους μεταξύ των μουσουλμάνων μεταναστών διότι είναι πολύ πιο αποτελεσματική, ενώ οι Βρετανοί δεν ασπάζονται το Ισλάμ. Όταν κάποιοι Μουσουλμάνοι λένε ότι το Ισλάμ είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη θρησκεία στον κόσμο, οι ιμάμηδες του Λονδίνου λένε ότι η ανάπτυξη αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ποσοστό γεννητικότητας, αλλά δεν υπάρχει πραγματική ιεραποστολή. Δεν αμφιβάλλω ότι ο Χριστιανισμός είναι πολύ ισχυρότερος από την άποψη της ιεραποστολής.

Υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι που μεταστρέφονται στον Χριστιανισμό στη Μεγάλη Βρετανία;

Από τη μία πλευρά, υπάρχουν πάρα πολλοί. Αυτό συμβαίνει χωρίς καμιά δημοσιότητα. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τις περισσότερες σχολές του Ισλάμ οι αποστάτες από το Ισλάμ πρέπει να εκτελεστούν, ακόμη και αν οι ιμάμηδες των μεγαλύτερων τζαμιών του Λονδίνου λένε ότι δεν μπορούν να εκτελεστούν για αποστασία από το Ισλάμ.

Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν πολύ λίγοι, δεδομένου ότι πολλοί μουσουλμάνοι απλά εγκαταλείπουν την πίστη τους και γίνονται άπιστοι. Η απιστία είναι μια ασθένεια κοινή για όλους. Ορισμένοι μουσουλμάνοι προσπαθούν να παρουσιάσουν την αθεΐα και την απουσία της θρησκείας ως χαρακτηριστικά του χριστιανικού πολιτισμού, αλλά οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι, ακόμη περισσότερο και από τους Χριστιανούς, χάνουν την πίστη τους στο δυτικό κόσμο. Ωστόσο, υπάρχει το πολύ καλό παράδειγμα της Ρωσίας και των άλλων χωρών όπου η Ορθόδοξη Εκκλησία αυξάνει, ακόμη και με την ελευθερία της επιλογής. Ελπίζω μια μέρα να πάω στη Ρωσία, αλλά εν τω μεταξύ θα πρέπει να ανασυγκροτήσω τη ζωή μου ως Ορθόδοξος Χριστιανός.
http://greekmurtadeen.wordpress.com/2010/04/17/london-apostate/