«Το Τρελό Νερό», όπως θα γραφόταν σήμερα!

Γράφει ο Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος- Κιλκίς

 Βασισμένο στο «Τρελό νερό» του Φώτη Κόντογλου (Ευλογημένο Καταφύγιο)

Μια φορά, λέγει ο μύθος, σε μια χώρα, ζούσανε άνθρωποι έξυπνοι, δημιουργικοί, καλόκαρδοι και φιλότιμοι, αλλά ήτανε και πολύ ευκολόπιστοι στις υποσχέσεις των βασιλιάδων τους, γιατί τους έλεγαν «έξυπνα» ψέματα και τους έκλεβαν την εμπιστοσύνη.  Μια μέρα, ξαφνικά και από το πρωί, κυκλοφόρησε μια είδηση από κάποιους, που ήτανε αστρολόγοι και μαζί με την αστρολογία τους, παρακολουθούσαν προσεκτικά τις κινήσεις των ανθρώπων του παλατιού και του βασιλιά. Είπαν, πως είδαν κάποια σημάδια στον ουρανό, πως θα βρέξει στον κόσμο ένα τρελό νερό και πως όποιος το πίνει αυτό το νερό, θα τρελαίνεται και θα χάσει τα λογικά του και δεν θα νιώθει πια τίποτα` μήτε τι είναι σωστό και τι ψεύτικο, μήτε τι είναι καλό και τι είναι κακό, μήτε τι είναι νόστιμο και τι είναι άνοστο, μήτε τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο.

Σαν βεβαιώθηκαν γι` αυτά, προειδοποίησαν το λαό, δίνοντάς του συνεχώς οδηγίες, ώστε να πάρει τα μέτρα του, να μην πιει από το νερό και να είναι έτοιμος για οποιοδήποτε έκτακτο και παράξενο γεγονός. Τον ενημέρωναν, πως το νερό αυτό θα το έπιναν ο βασιλιάς και οι αυλικοί του και θα έχαναν τα λογικά τους και θα κυβερνούσαν τη χώρα και δεν θα κρίνουν πια με σοβαρότητα και δικαιοσύνη. Του συνιστούσαν δε, να μαζέψει πολύ από το κανονικό νερό, για να προλάβει, πριν είναι αργά. Πράγματι, ο λαός μάζεψε στις στέρνες όσο νερό μπορούσε, για να έχει να πίνει και να μην τρελαθεί.  Έλπιζε ακόμη πως, αν γινόταν κάτι παράξενο και παράλογο,  θα είχε στήριγμα και οδηγό τις καλές εμπειρίες και αναμνήσεις από κάποιους παλιούς βασιλιάδες και θα τους είχε σαν παράδειγμα, σαν οδηγό, για να μπορεί να κρίνει το σωστό, να συμβουλεύει τον βασιλιά, αλλά και να παρηγοριέται.

Σε λίγον καιρό έβρεξε στ΄ αλήθεια και το νερό ήτανε νερό τρελό και το ήπιανε όλοι οι αυλικοί και ο βασιλιάς και τρελαθήκανε όλοι  και δεν γνωρίζανε οι καημένοι τι τους γίνεται. Κι είχανε το ψεύτικο για αληθινό, το κακό για καλό, το άδικο για δίκιο. Βγάζανε νόμους παράξενους και ντροπιαστικούς. Έκαναν το άσπρο μαύρο και το στραβό το έλεγαν ίσιο. Πέσανε, με λίγα λόγια, σε μεγάλο παραλογισμό.

Μα ο λαός πίνανε από το καλό νερό, που είχανε φυλαγμένο και δεν τρελαθήκανε και κρίνανε τον βασιλιά και τους άλλους και προσπαθούσαν να τους συνεφέρουν. Έβλεπαν τα στραβά κι ανάποδα και δεν ήταν ευχαριστημένοι από την κρίση του βασιλιά και των αυλικών του και φωνάζανε πως τους αδικούνε και κοντεύανε να σηκώσουν επανάσταση.

Μετά καιρό, σαν είδανε κι αποείδανε ο λαός και οι σοφοί, χάσανε το κουράγιο τους και τότες βγάζουνε την απόφαση:

«Τούτοι οι φουκαράδες αληθινά χάσανε τα φρένα τους και τα βλέπουνε όλα ανάποδα κι όπως πάμε, μ` αυτήν την τρέλα που τους έπιασε, θα μας ξεπουλήσουνε τελείως, και εμάς και τα παιδιά μας και την πατρίδα μας και όλα τα καλά και τα άγια, που μας άφησαν οι πατεράδες μας. Δεν λένε να συνέλθουν. Το λοιπόν, αδέλφια, άιντε να πάρουμε αυτό το καλό νερό από τις στέρνες και να το χύσουμε πάνω στα κεφάλια τους, μήπως και πάψουν να πίνουν από το τρελό νερό και θεραπευθούν.  Κι αν θυμώσουν και αγριέψουν εναντίον μας, τόσο το καλύτερο. Θα τους πετάξουμε όλους μακριά, έξω από τη χώρα, να πάνε να ζήσουνε μαζί μ` αυτούς, που κάνουν τα πονηρά διαβούλια.  Αυτούς, τους δυνατούς του κόσμου, που τους έχουν κρυφούς φίλους και τους συμβουλεύονται και τους ακούνε και σαν υπάκουα σκυλάκια κάνουν το θέλημά τους. Έτσι θέλουν να μας βάλουν κάτω από την αφεντιά τους, να μας κάνουν δούλους τους και να μας εξαφανίσουν».

 Με αυτήν τη λύση ή με κάτι παρόμοιο δυνατό και φοβερό, φαίνεται πως θα ησυχάσει ο τόπος και ο κόσμος θα απομείνει  ευχαριστημένος και θα έχει κάποια ελπίδα, πως θα τους έρθει άλλος βασιλιάς, που θα τον παραδεχτούν και θα τον πολυχρονίζουν μέσα από την καρδιά τους.

Θαρρώ, λέει, πως κάτι παρόμοιο γίνεται και σήμερα στον τόπο μας. Εμείς θα περιμένουμε, να έρθει η ώρα, για να ρίξουμε στα κεφάλια του βασιλιά και των αυλικών του το λίγο νερό, που είναι ακόμα φυλαγμένο μέσα στη στέρνα της καρδιάς μας από την παράδοση και την ιστορία μας. Για να πιούνε μαζί μ` εμάς απ΄ αυτό το καλό νερό και θα καλούμε να πιούνε κι οι άλλοι Έλληνες, όσους τους ξεραίνει ο λίβας της δειλίας και της ξενομανίας. Να πιούνε και να δροσιστούνε από το νερό που βγαίνει από την πέτρα, από το καλό και τ΄ αθάνατο νερό μας, από το “ύδωρ το ζων”. Εδώ τελειώνει ο μύθος.

Είναι πλέον καλά περασμένο εδώ και καιρό στο μυαλό του κάθε Έλληνα πολίτη, πως ζούμε ιστορικά, μια πολιτική, κοινωνική, ηθική, αλλά και γενικότερα οντολογική και υπαρξιακή κατάσταση τρέλας. Η λέξη σύγχυση, αγιογραφικώς Βαβέλ, είναι που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο αυτήν την κατάσταση.

Σε σχέση με τον μύθο, σήμερα η τρέλα δεν έχει αφετηρία το λαό, αλλά δυστυχέστατα, τους άρχοντες. Οι άρχοντες, όλοι τους, παλάβωσαν, τρελάθηκαν και τρέχουν λυσσωδώς, για να πείσουν το λαό πως δεν είναι στα καλά του. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο, για να καταστείλουν τη φωνή του λαού. Έχουν ευτελιστεί δε, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, με λόγους και πράξεις, που αποδεικνύουν την κατάσταση της απόνοιας και της αποτύφλωσής τους.

Μετά την ψήφιση των κατά σειρά κατάπτυστων νόμων, που καταργούν και καταπατούν τα άγια πράγματα, τα οποία κρατούν τον άνθρωπο στην αξιοπρέπεια της φύσης του, τώρα οδηγούνται στην προδοσία της μητέρας πατρίδας. Και, ενώ τα αδέλφια τους, η σάρκα τους, τα παιδιά τους, οι χωριανοί τους, οι συγγενείς τους, τους φωνάζουν πως πάνε σε λάθος δρόμο, πως τρέχουν στην καταστροφή, αυτοί, επιμένουν πεισματικά, πως κάνουν το σωστό και το συμφέρον. Ποιο είναι το «τρελό νερό» που ήπιαν και δεν έχουν τη δύναμη να συνέλθουν; Είναι το νερό της προδοσίας, το οποίο έχουν πιει μέσα στο διάβα της ιστορίας της πατρίδας μας πολλοί διδάχοι τους. Είναι η απόφαση να παραδώσουν τα αδέλφια και τη μητέρα τους στα χέρια των βιαστών της ιστορίας της.

Όχι! 
Η καρδιά του απλού Έλληνα συνεχίζει να χτυπάει ρυθμικά. 
Και κάθε χτύπος της είναι και ένας στίχος - αφιέρωμα στα ευλογημένα παρακατατεθέντα της φυλής μας!
 Έτσι δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. 
Ο χρόνος θα μιλήσει. Η Αλήθεια θα νικήσει!

Τα σχέδια κατά της Ορθοδοξίας

Το ελληνικό κράτος προέκυψε από έναν τιτάνιο θρησκευτικό και εθνικό αγώνα του λαού, από μια εθνικοθρησκευτική επανάσταση των Ελλήνων ορθοδόξων χριστιανών, που σήκωσαν τα όπλα εναντίον του ισλαμιστή δυνάστη, που είχε επιβάλει το οθωμανικό σκότος στην επικράτεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Μπορεί ορισμένοι να προσποιούνται ότι το αγνοούν αυτό, αλλά το γνωρίζουν άριστα - και γι' αυτό προσπαθούν να καλύψουν την αλήθεια κάτω από μια στοίβα με δικαιολογίες, προφάσεις, ψέματα και φληναφήματα πολιτικής ορθότητας που δεν πείθουν ούτε καν τους ίδιους.

Το κράτος μας έχει φυσιογνωμία, έχει ταυτότητα και διαθέτει τα ισχυρότερα θεμέλια που μπορεί να υπάρξουν: τον Χριστό, το αρχαίο ελληνικό θαύμα και έναν λαό που μπορεί να νικήσει ακόμα και τον ισχυρότερο αντίπαλο - όταν είναι ενωμένος.

Η φυσιογνωμία και η ταυτότητά μας δεν είναι υπό διαπραγμάτευση και ούτε έχει οποιοσδήποτε εκλεγμένος και μη την εξουσιοδότηση να δυναμιτίσει τις δομές που καθιέρωσαν οι αιώνες της ιστορικής πορείας μας.

Οποιοσδήποτε αποπειραθεί να «παίξει» με τα ιερά και τα όσιά μας και να αλλοιώσει τον πηγαίο κώδικα του ελληνικού «λογισμικού» θα διαπιστώσει έκπληκτος πόση μεγάλη ισχύ υπάρχει εκεί όπου οι άλλοι νομίζουν ότι κατοικούν η αδυναμία και η αδιαφορία.

Τα παραπάνω ισχύουν ασφαλώς και για τον λάτρη της τρυφηλής ζωής και του πληρωμένων πολυτελών ταξιδιών στη Νέα Υόρκη, υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη. Στη «δημοκρατία» της Παρασκευής ενημερωθήκαμε για την όλως ανάξια για δημόσιο άνδρα στάση του να αποδεχτεί τζαμπατζίδικες πολυτέλειες υπερατλαντικού ταξιδιού, την ίδια στιγμή που ο λαός πένεται και χθες η εφημερίδα μας αποκάλυψε τις αντιχριστιανικές μεθοδεύσεις του στη δημόσια εκπαίδευση αλλά και στην πιθανολογούμενη μεταβολή του καταστατικού χάρτη της χώρας, του Συντάγματος της Ελλάδος.

Ο πνευματικός προσανατολισμός του συλλογικού βίου μας δεν μπορεί να μεταβληθεί από εφήμερους διαχειριστές της εξουσίας, διότι υπερβαίνει τα πρόσωπα και την... επικαιρότητα. Από την άλλη, οι υπουργοί έρχονται, παρέρχονται και όσα τετριμμένα τους αφορούν παραδίδονται στη λήθη.

πηγή: Δημοκρατία

Νηστεία :"Πεινάμε για να χορτάσουμε"!

 Γράφει ο Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

     Μπαίνοντας πια στην περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής και της νηστείας προετοιμαζόμαστε ψυχικά και σωματικά, έτσι ώστε να υποδεχθούμε κατάλληλα και να βιώσουμε το μέγιστο γεγονός της ανθρωπότητας, την ανάσταση του Χριστού και Θεού μας. 

        Η νηστεία είναι υψηλή έκφραση υπακοής προς τον Θεό. Είναι έκφραση αγάπης και αφοσίωσης στο θελημά του. Είναι ένδειξη ευγνωμοσύνης, σε Εκείνον, που μας έδωσε την δύναμη και την δυνατότητα να νηστεύουμε. Με την νηστεία θυσιάζουμε τις υλικές απολαύσεις, για να απολαύσουμε τις ουράνιες, αψηφούμε τον ορατό κόσμο για να γευτούμε τον αόρατο, αγνοούμε το σώμα για να ασχοληθούμε με την ψυχή, πεινάμε για να χορτάσουμε, στερούμεθα για να πλουτίσουμε, αγωνιζόμαστε για να κερδίσουμε το πιο υψηλό έπαθλο.
Δεν πρέπει όμως παράλληλα ποτέ να ξεχνάμε ότι η νηστεία ποτέ δεν πραγματοποιείται μόνη της. Ο Θεός και πατέρας μας της χάρισε πολύτιμες συντρόφους, που πρέπει πάντα να την συνοδεύουν: Η ταπείνωση, η ελεημοσύνη, η προσευχή και η αγάπη πρέπει πάντα να συντροφεύουν την νηστεία, χέρι με χέρι, βήμα με βήμα, σκαλί με σκαλί, γιατί χωρίς τις συντρόφους της η νηστεία καταντάει από ουράνιο άθλημα σε επίγεια επίδειξη εγωϊσμού και προσωπικής προβολής.

Γιατί κακά τα ψέματα, μόλις αρχίζουμε την νηστεία, δυστυχώς παράλληλα κάνουμε, ό,τι είναι δυνατόν για να την καταστρέψουμε. Παίρνουμε αμέσως ένα σοβαρό ύφος και μία επιφυλακτική στάση, ενώ όπως λέει ο Κύριος μας, έπρεπε να είμασταν καθαροί και χαμογελαστοί. Αμέσως αρχίζουμε να κοιτάμε τι τρώει ο διπλανός μας και είμαστε μάλιστα έτοιμοι όχι μόνο να του κάνουμε πνευματική κατήχηση αλλά και να τον επιπλήξουμε αυστηρά, ξεχνώντας ότι ο λόγος της νηστείας είναι η απόλυτα προσωπική αμαρτωλότητά μας και όχι του διπλανού μας, ξεχνώντας ότι η νηστεία είναι μέσο και όχι αυτοσκοπός, ξεχνώντας ότι η νηστεία η ίδια δεν μας σώζει, αν δεν συνοδεύεται από τις μακαριστές συντρόφους της, από την επίγνωση των αμαρτιών μας και την πεποίθηση, ότι όσο και να νηστέψουμε δεν μπορούμε έτσι να διαγράψουμε τα αμέτρητα λάθη μας.

Ας νηστεύσουμε αυτή την φορά ταπεινά, προσωπικά και με πνευματική διαύγεια. Ας αφεθούμε στα χέρια του Θεού, γιατί μόνο αυτός είναι ικανός να μας διδάξει την σωστή νηστεία. Ας αφήσουμε την ανήσυχη αναζήτηση και ας απολαύσουμε την μετρημένη και γεμάτη ευγνωμοσύνη αποδοχή των δωρεών εξ ουρανού. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας μέσω της νηστείας να νιώσει όχι μόνο κατανόηση για αυτόν που δεν νηστεύει αλλά αληθινή αγάπη, με την βαθειά συνείδηση, ότι αυτός δεν έχει τόσες αμαρτίες, όσες έχουμε εμείς που νηστεύουμε και ότι ο αγώνας του ίσως είναι πιο σκληρός από ότι ο δικός μας.

Παράλληλα ας συνειδητοποιήσουμε δύο βασικά στοιχεία της νηστείας που χαρακτηρίζουν σε αντίθεση με την Δύση την Ορθοδοξία ιδίως την Καθαρή Δευτέρα:

Πρώτον την ελπίδα, την χαρά, τον ανοιξιάτικο αλλά και μέσω της Τεσσαρακοστής πνευματικό αέρα που κάνει τον άνθρωπο αετό και ως άλλον χαρταετό τον ανυψώνει στον ουρανό, του ανοίγει ψυχικές και πνευματικές αναζητήσεις και περιπέτειες και μεταμορφώνει την ψυχή του σε μυροβόλο κήπο. Η ελπίδα που επιτρέπει την μετάνοια, η οποία δεν είναι στάχτες, όπως τονίζουν οι Παπικοί, αλλά ένα λουλούδι που ανοίγει και μοσχομυρίζει.

Δεύτερον την ελευθερία του ανθρώπου, που με τόση αγάπη του χάρισε ο Θεός. Ο Θεός σέβεται τον άνθρωπο τόσο, που δεν καταπατάει ποτέ την ελευθερία του. Ελεύθερα και με χαρά νηστεύουμε, όπου κι αν ζούμε, όπως και αν ζούμε. Για αυτό τον λόγο δεν νοούνται αλλαγές στους άνωθεν σοφούς κανόνες της Εκκλησίας σχετικά με την νηστεία, όπως ισχυρίζονται οι μεταπατερικοί και οι οικουμενιστές. Η Εκκλησία μας φροντίζει για τον άνθρωπο εις τον αιώνα.

Η Εκκλησία μας, η οποία όρισε, ακριβώς για να δείξει πόσο σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, να συμπίπτει πάντα μέσα στην Σαρακοστή η γιορτή του Ευαγγελισμού. Ο Θεός δεν γίνεται άνθρωπος, πριν ζητήσει την συγκατάθεση του ανθρώπου που τόσο ωραία εκφράζεται στα λόγια της Παναγίας μας προς τον άγγελο «Ιδού η δούλη Κυρίου γενοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Αυτό ακριβώς λέμε και εμείς στην περίοδο της Μεγάλης Νηστείας, καθώς και σε όλη μας την ζωή. «Ιδού οι δούλοι Κυρίου γενοιτό ημίν κατά το ρήμα Σου».

Στην Σαρακοστή λοιπόν μαθαίνουμε εκτός από το να νηστεύουμε, και το να είμαστε ελεύθεροι, γιατί η ελευθερία χρειάζεται εξάσκηση, αγώνα και αρετή.  Η ελευθερία είναι πεδίο άσκησης και τρομερής ευθύνης απέναντι στον Θεό και στον συνάνθρωπο. Ποτέ δεν θα γίνουμε ελεύθεροι, εάν δεν μάθουμε να εξασκούμε την ελευθερία μας.

Καλή Σαρακοστή

Πού είναι ο Χριστός;

 Γράφει ο  Πέτρος Παναγιωτόπουλος

Με την ευκαιρία της μεγάλης γιορτής της χριστιανοσύνης, των Χριστουγέννων, τα Μέσα και τα blogs θα «θυμηθούν» και πάλι την ιστορία του αστεριού, που οδήγησε τους Μάγους από την Ανατολή στη φάτνη του νεογέννητου Βασιλιά. Θα ακουστούν και πάλι γνώμες ειδικών (στην καλύτερη περίπτωση), εικασίες, εκτιμήσεις και υποθέσεις για την προέλευση και τη φύση αυτού του μυστηριώδους ουράνιου σημαδιού. Μύθος, θαύμα, σύνηθες αστρονομικό φαινόμενο; Και πάλι θα παρελάσουν μπροστά μας οι ποικίλες αντιλήψεις και απόψεις για το τι συνέβη δυο χιλιάδες χρόνια πριν.

Το σίγουρο είναι πάντως ότι κανείς δεν μπορεί να διατυπώσει μια ασφαλή εκτίμηση για το φαινόμενο. Οπότε επανερχόμαστε στον ίδιο παρονομαστή: οι πιστοί αποδέχονται την υπερφυσική εξήγηση του φαινομένου. Οι άλλοι κρατούν τις επιφυλάξεις τους. Εξάλλου, όπως έλεγε και ο αείμνηστος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης Νίκος Ματσούκας, «οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού γι’ αυτούς που πιστεύουν… για όσους δεν πιστεύουν, δεν διηγούνται τίποτα».

Έτσι εξηγείται, μάλλον, γιατί τα μυστήρια της Βασιλείας είναι «εσφραγισμένα σφραγίσιν επτά» και γιατί στα «μωρά του κόσμου» επιλέχθηκε να αποκαλυφθεί το μυστήριο της σωτηρίας. Και το νεογέννητο Βασιλέα δεν τον «πήραν είδηση» ούτε οι τρανοί ούτε οι ιστορικοί της εποχής. Αυτοί που τον προσκυνούν είναι οι απλοί βοσκοί και οι (ξένοι) σοφοί μάγοι. Σ’ αυτούς αποκαλύπτεται η ανατολή του Ήλιου της Δικαιοσύνης.  Η απλότητα και η βαθιά και ουσιαστική σοφία αξιώνονται να δουν τη σάρκωση της αλήθειας στη γη.

Πριν από μερικές δεκαετίες, ένα θρησκευτικό έντυπο αναδημοσίευε τέτοιες μέρες το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Τα Πτερόεντα Δώρα». Σ’ αυτό ένας άγγελος κατεβαίνει την Πρωτοχρονιά στη γη για ν’ αφήσει τρία δώρα σε όσους ανθρώπους θα τα δέχονταν: ένα αστέρι για να φωτίζει τις συνειδήσεις, τη ζωή για να πάλλονται οι καρδιές και μία αύρα που θα δροσίζει τις ψυχές και φέρνει τη γαλήνη. Όμως δεν βρήκε πουθενά ανθρώπους που θα τα ήθελαν: ούτε σε πλούσια αρχοντικά, ούτε σε φτωχικά χαμόσπιτα, ούτε σε τόπους διασκέδασης, ούτε έξω στους δρόμους. Αυτό που βρήκε ήταν υποκρισία, μιζέρια, πλεονεξία και αυθάδεια.

Ο Σκιαθίτης λογοτέχνης λέει ότι κατόπιν ο άγγελος πήγε σε μια εκκλησία. Και εκεί όμως συνάντησε φιλοχρηματία και επίδειξη αμφίων. Το τελευταίο, βέβαια, θεώρησε σκόπιμο να το παραλείψει το ευσεβές φύλλο, για να μη σκανδαλισθούν προφανώς οι αναγνώστες του. Το σημαντικό όμως είναι ότι στο διήγημα, ο άγγελος πήρε τα δώρα και έφυγε από τη γη απογοητευμένος, αφού δεν βρήκε κανέναν που να τα θέλει πραγματικά.

Εκτός από το άστρο της Βηθλεέμ, πολλά λόγια πρόκειται ν’ ακούσουμε αυτές τις μέρες και για το νόημα των γιορτών. Και πολλά κηρύγματα επίσης, εντός και εκτός ναών. Σε πολλά από αυτά κατακεραυνώνεται – και όχι άδικα – το καταναλωτικό πνεύμα, με το οποίο επενδύονται οι μέρες αυτές. Όμως τα πράγματα δεν σταματούν εκεί. Θέλει κι άλλες υπερβάσεις, για να μπορέσει κανείς να ζήσει τη γέννηση του Θεού. Αν η ζωή της Εκκλησίας θεωρηθεί μια τυπική υποχρέωση, ένας ακόμη ιδεολογικός χώρος ή πεδίο κατεξουσιασμού των ανθρώπων, τα λόγια δεν αρκούν για να εξοβελίσουν την επιφανειακότητα του καταναλωτισμού. Ο Παπαδιαμάντης ήταν αρκούντως αποκαλυπτικός επ’ αυτού.

Ποιες είναι οι υπερβάσεις αυτές; Ο λόγος της Εκκλησίας δεν ήταν ποτέ μονοδιάστατος σχετικά. Εξάλλου, η βάση του κηρύγματος του Ιησού ήταν η αγάπη. Από ‘κει και πέρα οι δρόμοι ποικίλλουν. Όπως λέει ο άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος, ο Κύριος γνώριζε πως αν χάραζε ένα δρόμο για τη Βασιλεία, πολλοί θα δίσταζαν να τον ακολουθήσουν. Γι’ αυτό και χάραξε πολλές οδούς, που όλες οδηγούν στον Παράδεισο. Αν λ.χ. δεν μπορεί κάποιος να ακολουθήσει την οδό της παρθενίας, μπορεί να ακολουθήσει την οδό του γάμου. Και αν δεν μπορεί με ένα γάμο, ας κάνει και δεύτερο. Και αν δεν μπορεί με τη σωφροσύνη να εισέλθει στη Βασιλεία, μπορεί να ασκήσει ελεημοσύνη. Και αν δεν είναι σε θέση να ασκήσει ελεημοσύνη, τότε μπορεί να ακολουθήσει την οδό της νηστείας, κ.ο.κ.

Αναλογικά θα λέγαμε, ότι τα Χριστούγεννα προσφέρονται για να δει κάποιος το πρόσωπο του Χριστού στον ξένο, τον άστεγο, τον ανήμπορο και τον καταφρονεμένο που ζει δίπλα μας. Και αν δεν μπορεί να φτάσει ως εκεί, ίσως να μπορεί να ανοίξει την καρδιά του και να διώξει τη μιζέρια που την καταπλακώνει, για να δει τους δικούς του ανθρώπους με άλλη ματιά, αυτή της αγάπης. Τότε θα καταλάβει το μυστήριο της σαρκώσεως, ότι ο Θεός δεν βρίσκεται κάπου ψηλά, κάπου μακριά, αδιάφορος για τα δικά μας προβλήματα και ένας απόμακρος τιμωρός. Ότι γεννήθηκε άνθρωπος, «ντύθηκε» τη φύση μας, για να μας νιώσει και να μας κάνει θεούς. Ότι στέλνει αδιάκοπα το αστέρι να φωτίζει τις συνειδήσεις μας, τη ζωή για να ζούμε αιώνια και τη λεπτή Του αύρα για να γαληνεύουμε.

Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές

Γράφει ο  Χρήστος  Επαμ. Κυργιάκης
Για μία ακόμη μέρα, το κουδούνι του Λυκείου στο μικρό νησί του Αιγαίου, χτύπησε στην ώρα του. Οχτώ και τέταρτο ακριβώς. Τα παιδιά κινήθηκαν σιγά-σιγά προς το χώρο της πρωινής προσευχής για το καθιερωμένο τελετουργικό.
Η Μαρία, μαθήτρια της Β’ Λυκείου, ετών 20, για μία ακόμη φορά, πέρασε την πόρτα του σχολείου αργοπορημένη. Η ώρα κόντευε 8:30, όταν η Μαρία χτύπησε την πόρτα της αίθουσας που είχε μάθημα την πρώτη ώρα.

«Εμπρός», ακούστηκε η φωνή του Μαθηματικού μέσα από την αίθουσα.

«Συγνώμη που άργησα! Μπορώ να περάσω;» ρώτησε ευγενικά και χαμηλόφωνα η Μαρία.

«Όχι Μαρία! Δεν μπορείς να περάσεις», της απάντησε ορθά-κοφτά ο καθηγητής ο οποίος συνέχισε λέγοντας:
«Φαίνεται το πας φιρί-φιρί να μείνεις για τρίτη χρονιά στην ίδια τάξη από απουσίες. Λίγο φιλότιμο βρε παιδί μου. Εκείνους τους γονείς σου δεν τους σκέφτεσαι; Το ξέρουν ότι συνεχίζεις και φέτος το ίδιο βιολί;»

Η Μαρία που έστεκε αμίλητη με το βλέμμα χαμηλωμένο, ακούγωντας τα τελευταία λόγια του καθηγητή της, η όψη του προσώπου της άλλαξε απότομα. Οι φλέβες στα μηνίγγια της άρχισαν να πάλλονται επικίνδυνα, τα δόντια της κόντευαν να σπάσουν από το σφίξιμο και τα δάκρυα, μόλις που στέκονταν στις άκρες των βλεφάρων της έτοιμα να αυλακώσουν τα μάγουλά της.

Έκλεισε με δύναμη την πόρτα και έφυγε τρέχοντας στο διάδρομο για να αποφύγει να απαντήσει στον καθηγητή της με τα λόγια που της σκάλιζαν το μυαλό και τη γλώσσα.

«Δεν θα σου κάνω τη χάρη» σκεφτόταν καθώς έτρεχε στο διάδρομο για να βγει στο προαύλιο και να πάει να λουφάξει στη «γωνία» της.

Ο Μαθηματικός πίσω της δεν έχασε την ευκαιρία να απαγγείλει προς το ακροατήριό του ένα μικρό λογύδριο.
«Ε, αυτό πάει πολύ. Τούτη τη φορά δεν θα της τη χαρίσω την αποβολή κι ας μείνει για τρίτη χρονιά.

Εδώ δεν νοιάζεται εκείνη και οι γονείς της, θα νοιαστώ εγώ;», είπε πιάνοντας πάλι την κιμωλία και συνεχίζοντας να γράφει στον πίνακα τις τριγωνομετρικές σχέσεις που είχε αφήσει στη μέση, έχοντας την πλάτη γυρισμένη προς τους μαθητές.
Οι συμμαθητές της Μαρίας σταμάτησαν να γράφουν και άρχισαν να ανταλλάσσουν μεταξύ τους ματιές γεμάτες αμηχανία, απορία και οργή.

Κανείς δεν έδινε σημασία στο τι έλεγε ο καθηγητής τους και όλοι περίμεναν να ακούσουν τον ήχο του κουδουνιού για να βγουν διάλειμμα.

Η Μαρία, φτάνοντας στη «γωνιά» της, μια απόμερη γωνία πίσω από τις αίθουσες, κάθισε στο μικρό πεζούλι κι έβγαλε από την τσάντα της, όπως έκανε πολύ συχνά, το μπλοκ της ζωγραφικής με ένα μολύβι.

Άρχισε κάτι να σχεδιάζει στο χαρτί και απορροφημένη καθώς ήταν στο σχέδιό της, δεν πρόσεξε τον «Σβούρα» που έφτασε δίπλα της κουνώντας την ουρά του.

Ο Σβούρας ήταν ένα αδέσποτο σκυλί που έμενε στο χώρο του σχολείου. Αγαπητός στους περισσότερους μαθητές και καθηγητές.

Η Μαρία ζωγράφιζε πολύ ωραία. Είχε ταλέντο, έλεγαν εκείνοι που έτυχε να δουν τα σχέδιά της.

Το χτύπημα του κουδουνιού βρήκε τη Μαρία να παίζει με το Σβούρα μέχρι που έφτασαν δίπλα της οι συμμαθητές της.

«Γιατί δε μίλησες; Γιατί δεν του εξήγησες;», τη ρώτησε ένας συμμαθητής της.

«Γιατί δεν ήθελα. Δε μου αρέσει ούτε να παρακαλάω ούτε να κλαίγομαι. Τη δουλειά του κάνει. Άλλωστε ο συγκεκριμένος δεν θα καταλάβαινε τίποτα», του απάντησε η Μαρία.

Εν τω μεταξύ, μέσα στο γραφείο των καθηγητών, είχε εισβάλλει σαν μαινόμενος ταύρος, ο μαθηματικός φωνάζοντας και απειλώντας.

«Να συγκληθεί αμέσως ο Σύλλογος. Η κατάσταση έχει ξεφύγει. Όχι και να μας ανέβουν καβάλα. Θέτω θέμα διήμερης αποβολής της Μαρίας Σάντου του Β2, για ανάρμοστη συμπεριφορά και αργοπορία προσέλευσης στην τάξη, κατ’ επανάληψη».

Για λίγο, μέσα στο γραφείο επικράτησε σιγή αμηχανίας και ξαφνιάσματος μέχρι που πήρε το λόγο η φιλόλογος του τμήματος.

«Θα συμφωνήσω με το συνάδελφο. Δεν θα το κάνουμε ξέφραγο αμπέλι. Αν δεν μπορεί να ξυπνάει το πρωί να σταματήσει το σχολείο. Τι φταίνε οι υπόλοιποι συμμαθητές της να διακόπτουν το μάθημα; Πρέπει να προστατέψουμε τους καλούς μαθητές».

Ένα εκκωφαντικό μουρμουρητό επικράτησε για κάμποσα λεπτά της ώρας μέσα στο γραφείο, μέχρι τη στιγμή που πήρε το λόγο ο Χημικός του τμήματος.

Νεοδιόριστος ο ίδιος από εκείνους τους εκπαιδευτικούς που κάθε χρόνο γυρνούσε από πόλη σε πόλη και από σχολείο σε σχολείο μέχρι που φέτος διορίστηκε μόνιμα στο νησί.

Φαινόταν άυπνος και ταλαιπωρημένος. Έδειχνε να έχει περάσει ένα άσχημο βράδυ και πράγματι έτσι ήταν.

Γυρνώντας με το αυτοκίνητό του από μία βόλτα που είχε κάνει μέχρι την αγαπημένη του παραλία, περνώντας από τη μεγάλη ευθεία που οδηγούσε στο Κέντρο Υγείας του νησιού, κοντά στα δύο χιλιόμετρα από τη Χώρα, είδε στην άκρη του δρόμου μια κοπέλα να περπατάει βιαστικά, σχεδόν τρέχοντας, κρατώντας στην αγκαλιά της ένα μωρό. Πλησιάζοντας, σταμάτησε δίπλα τους και ανοίγοντας το παράθυρο του αυτοκινήτου, ρώτησε την κοπέλα αν μπορεί να βοηθήσει.

Πριν πάρει απάντηση διαπίστωσε πως η κοπέλα δεν ήταν άλλη από τη Μαρία τη Σάντου.

«Μαρία πού πας έτσι τρέχοντας; Ποιο είναι το μικρό που έχεις αγκαλιά;»

«Αχ, κύριε Αντωνίου. Τρόμαξα! Πάω στο Κέντρο Υγείας γιατί η αδερφή μου ψήνεται στον πυρετό. Της έχω δώσει αντιπυρετικό αλλά δεν να της πέσει ο πυρετός. Φοβάμαι μην πάθει τίποτα».

«Έλα. Μπείτε μέσα να σας πάω».

«Δεν πειράζει, μη σας βάζω σε κόπο νυχτιάτικα».

«Μπες μέσα παιδί μου που θα το συζητήσουμε τώρα».

Η Μαρία με την αδερφούλα της μπήκαν στο αυτοκίνητο και πολύ σύντομα έφτασαν και οι τρεις έξω από το Κέντρο Υγείας.

Ο Χημικός με τη Μαρία και τη μικρή της αδερφή στην αγκαλιά, κατευθύνθηκαν γρήγορα στο εσωτερικό του Κέντρου Υγείας. Η γιατρός που εξέτασε τη μικρή διέγνωσε «πνευμονία», που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με ενδοφλέβια αντιβίωση και παραμονή στο Κέντρο για παρακολούθηση.

«Μαρία, να σε ρωτήσω κάτι; Οι γονείς σου πού βρίσκονται τώρα;»

«Ο μπαμπάς μου δε ζει πια. Πριν δύο χρόνια χάθηκε σε ναυάγιο. Ήταν ναυτικός», απάντησε η Μαρία με φωνή που πάσχιζε να μην πνιγεί στο κλάμα.

Με δυσκολία συνέχισε λέγοντας:
«Η μαμά μου δουλεύει από το απόγευμα μέχρι το βράδυ, πλύστρα στο ξενοδοχείο και το βράδυ σ’ ένα μαγαζί μέσα στη λάντζα. Γυρνάει στο σπίτι το πρωί αλλά πολλές φορές αργεί και δεν μπορώ να φύγω από το σπίτι. Αυτός είναι ο λόγος που αργώ αρκετές φορές στο σχολείο την πρώτη ώρα».

Περιμένοντας δίπλα στο κρεβάτι της μικρούλας ο Χημικός είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τη Μαρία και να μάθει πολλά πράγματα για κείνη που ούτε καν μπορούσε να τα φανταστεί.

Έμαθε για το πώς μεγάλωσε, πως περνά τις ώρες της, ποια είναι τα όνειρά της.

Έμαθε πως στη Μαρία αρέσει πολύ να ζωγραφίζει και πως θα ήθελε μια μέρα να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη ζωγραφική.

Κάποια στιγμή η Μαρία είπε στον καθηγητή της πως δεν χρειαζόταν να περιμένει άλλο στο Κέντρο Υγείας.

Κόντευαν ξημερώματα.

«Όπου να’ ναι, θα’ ρθει και η μαμά μου. Θα την ειδοποιούσε η κυρία Ντίνα η γειτόνισσά μας. Σας ευχαριστώ για όλα. Πηγαίνετε κι εσείς να ξεκουραστείτε, έχετε να ξυπνήσετε αύριο».

Ο Χημικός αποχώρησε, λέγοντάς της πως δεν πρέπει να ανησυχεί και πως όλα θα πάνε καλά.

«Είμαι σίγουρος ότι μια μέρα θα γίνεις μεγάλη ζωγράφος. Μην αφήσεις το όνειρό σου να μαραθεί», της είπε φεύγοντας.

Κατά τις εφτά το πρωί κατέφθασε τρέχοντας στο Κέντρο Υγείας και η μητέρα της Μαρίας. Είχε ειδοποιηθεί από τη γειτόνισσα αλλά το αφεντικό της δεν την άφησε να φύγει πιο νωρίς. Είχε πολύ δουλειά της είπε και δεν γινόταν να λείψει.

Παίρνοντας, λοιπόν, το λόγο ο κύριος Αντωνίου απευθύνθηκε στον Μαθηματικό.

«Συνάδελφε, όταν ρώτησες τη Μαρία γιατί άργησε, τι σου απάντησε;»

«Σιγά μην έχανα το χρόνο μου να της κάνω ερωτήσεις. Προφανώς η κουβέρτα της Μαρίας το πρωί είναι βαριά και το κρεβάτι πιο αναπαυτικό από την καρέκλα του σχολείου», απάντησε με απαξίωση ο Μαθηματικός.

«Αν έμπαινες στον κόπο να τη ρωτήσεις, ίσως να άλλαζες γνώμη για εκείνη γιατί θα μάθαινες ότι η Μαρία, εκτός από μαθήτρια του σχολείου μας είναι μαζί μάνα και πατέρας για τη μικρότερη αδερφή της».

«Δεν φταίω εγώ γι’ αυτό. Έχει μάνα και πατέρα να το σκεφτούν».

«Δεν έχει πατέρα συνάδελφε. Ήταν ναυτικός και χάθηκε σε ναυάγιο. Και η μάνα της λείπει τα βράδια από το σπίτι γιατί δουλεύει. Χθες το βράδυ η Μαρία ξενύχτησε στο Κέντρο Υγείας δίπλα στη μικρή της αδερφή που έκαιγε από τον πυρετό».

«Δεν ξέρω τι μου λέτε κύριε Αντωνίου, αλλά το σχολείο δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Εγώ πληρώνομαι για να κάνω μάθημα όχι για να λύνω τα προσωπικά προβλήματα του κάθε μαθητή».

«Πληρώνεσαι για να κάνεις μάθημα σε μαθητές. Πώς γίνεται να μη σε νοιάζουν οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνουν οι μαθητές σου; Πώς γίνεται να μη σε νοιάζει η συναισθηματική τους κατάσταση και η ψυχολογία τους. Πώς γίνεται, συνάδελφε, να αγαπάς το μάθημά σου περισσότερο από τους μαθητές σου;»

«Δεν σας επιτρέπω κύριε Αντωνίου. Τόση ώρα σας μιλάω στον πληθυντικό και σεις μου απευθύνεται το λόγο στον ενικό. Δεν σας έμαθε κανένας τρόπους;»

«Ο ενικός είναι της αμεσότητας και της συναδελφικότητας».

«Είστε αναιδής κύριε Αντωνίου. Θα έπρεπε, ως νέος συνάδελφος, να δείχνετε περισσότερο σεβασμό σε έναν παλιότερο συνάδελφο. Αλλά, τι περιμένει κανείς από ένα άνθρωπο που θέλει να λέγεται εκπαιδευτικός και αναπτύσσει φιλίες με τους μαθητές του»;

«Τελικά, είσαι πολύ μαλάκας, κύριε Παπαδόπουλε».

«Θα σας κάνω αναφορά κύριε. Θα σας στείλω από κει που ήρθατε».

Μέσα στην ένταση του διαλόγου, κανείς δεν πρόσεξε το Διευθυντή του Λυκείου που, ακούγοντας τις φωνές, μπήκε στο γραφείο των καθηγητών και παρακολούθησε τη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε, καθισμένος σε μια καρέκλα στο πίσω μέρος της αίθουσας. Μετά τις τελευταίες φράσεις των δύο καθηγητών, σηκώθηκε απότομα και με πολύ θυμωμένο ύφος φώναξε:

«Αντωνίου και Παπαδόπουλος στο γραφείο μου. Οι υπόλοιποι στα μαθήματά σας».

Με το Διευθυντή μπροστά και τους δύο καθηγητές να ακολουθούν, μπήκαν στο γραφείο του πρώτου, ο οποίος έκλεισε την πόρτα και κάθισε στην καρέκλα του.
«Θα έπρεπε να ντρέπεστε κύριε Αντωνίου. Η φρασεολογία σας είναι για το πεζοδρόμιο και όχι για το σχολείο. Σήμερα κιόλας θα σας κάνω αναφορά για ανάρμοστη συμπεριφορά, εξύβριση συναδέλφου και διατάραξη της σχολικής γαλήνης και θα τη στείλω στη Διεύθυνση, ζητώντας να απομακρυνθείτε από το σχολείο αλλά και από το χώρο της εκπαίδευσης γενικότερα».

«Εννοείτε ότι θα εισηγηθείτε την απόλυσή μου;»

«Ακριβώς! Εσείς τι λέτε κύριε Παπαδόπουλε; Θα προχωρήσετε σε καταγγελία;»

«Νομίζω κύριε Διευθυντά πως ο νέος συνάδελφος ξεπέρασε τα όρια και έχουμε υποχρέωση να προστατεύσουμε τους μαθητές από καθηγητές όπως αυτός. Άλλωστε δεν φαίνεται να μετάνιωσε ο συνάδελφος για όσα είπε. Δεν ξέρω! Αν αναγνωρίσει το λάθος του και ζητήσει συγνώμη, ίσως και να αλλάξω γνώμη».

«Δε μετανιώνω για τίποτα. Είστε και οι δύο νεκροθάφτες των σχολείων και ειδικοί στο να καταστρέφετε παιδικά όνειρα και ψυχές. Κάντε ότι θέλετε. Πάντως από μένα, δήλωση μετανοίας δεν θα έχετε. Φεύγω τώρα και πάω στο μάθημά μου. Έχω μάθημα στο Β2. Οι μαθητές μου θα περιμένουν και δεν αξίζει για εσάς τους δύο να τους κλέβω το χρόνο».

Μπαίνοντας στην αίθουσα, αφού πήγε πρώτα και έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του, βρήκε τους μαθητές του να κάθονται αμίλητοι στις θέσεις τους με το βλέμμα τους καρφωμένο στο πρόσωπό του και ειδικότερα στα χείλη του. Κρυφακούγοντας τόσο έξω από το γραφείο των καθηγητών όσο και έξω από το γραφείο του Διευθυντή, ήξεραν τι είχε συμβεί. Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα:

«Θέλουν να απολύσουν τον Αντωνίου γιατί υπερασπίστηκε τη Μαρία και είπε «μαλάκα» το «μαλάκα».

Η Μαρία, μίλησε πρώτη.

«Κύριε, μάθαμε τι έγινε και αισθάνομαι άσχημα γιατί εγώ έγινα η αιτία να κινδυνεύετε να χάσετε τη δουλειά σας. Θα πάω να πω στο Διευθυντή να διώξουν εμένα από το σχολείο και όχι εσάς, γιατί φταίω και όχι εσείς».

Ο καθηγητής, ακούμπησε στην έδρα και χαμογέλασε με πίκρα.

«Δεν φταις εσύ Μαρία. Το συγκεκριμένο περιστατικό ήταν μόνο η αφορμή. Από την πρώτη στιγμή δεν με σήκωνε το κλίμα. Ίσως να είναι καλύτερα το να απολυθώ».

«Τι λέτε κύριε; Θα τους κάνετε τη χάρη να απολυθείτε χωρίς μάχη; Εγώ λέω πως πρέπει κι εμείς οι μαθητές να κάνουμε κάτι. Να μην τους αφήσουμε να προχωρήσουν», είπε ένας μαθητής από τα πίσω θρανία.

«Όχι παιδιά, εσείς δεν θέλω να ανακατευτείτε. Αυτή είναι μια προσωπική μου υπόθεση. Τέλος πάντων, θα δω τι θα κάνω».

Είχε ήδη περάσει η ώρα και το κουδούνι του διαλείμματος διέκοψε την κουβέντα.

Οι μέρες που ακολούθησαν μύριζαν μπαρούτι. Οι μαθητές κάτι σχεδίαζαν, οι υπόλοιποι καθηγητές είχαν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα και οι συζητήσεις έδιναν κι έπαιρναν, αλλά μόνο μέχρι εκεί.

Κάποιες φορές, ο Γυμναστής του Λυκείου, ένας ντόπιος που γνώριζε τα πράγματα, πλησίαζε το Χημικό και έπιανε κουβέντα μαζί του.

«Καλά, αν σε απολύσουν τι θα κάνεις; Μαθαίνω ότι από τη Διεύθυνση το προχωράνε γρήγορα το θέμα σου».

«Δεν θα τους δώσω την ευχαρίστηση να με απολύσουν.

Θα παραιτηθώ και θα γυρίσω πίσω στο χωριό μου».

Πολύ σύντομα, πρωτοφανές για τη γραφειοκρατική διοίκηση της χώρας, η υπόθεση της απόλυσης του εκπαιδευτικού προχώρησε πολύ γρήγορα.

Ήταν Δευτέρα, όταν ο Διευθυντής με ύφος πρωθυπουργού και πάνω, μπήκε στο γραφείο των καθηγητών για να ανακοινώσει ότι από το υπουργείο ήρθε η απόφαση που έθετε σε διαθεσιμότητα τον Αντωνίου με το ερώτημα της οριστικής παύσης. Ο ίδιος ο Αντωνίου απουσίαζε.

Μπήκε όταν ο Διευθυντής τελείωνε την ανακοίνωσή του.

«Ελάτε κύριε Αντωνίου. Για σας μιλούσα. Ήρθε η απόφαση του υπουργείου. Διάθεση με ερώτημα για οριστική παύση».

«Δεν με αφορά το θέμα κύριε. Έχω πάρει τις αποφάσεις μου. Φεύγω αύριο κιόλας από το νησί. Ήρθα μόνο να πάρω τα πράγματά μου και να αποχαιρετήσω τους συναδέλφους και τους μαθητές μου», είπε ο Χημικός και κινήθηκε προς το μέρος των συναδέλφων τους οποίους και χαιρέτησε έναν-έναν. Χαιρέτησε και τον Μαθηματικό ο οποίος με σκυμμένο το κεφάλι και μεγάλη δυσκολία του έδωσε το χέρι.

«Τώρα που παραιτήθηκα, αισθάνομαι την ανάγκη να σου ζητήσω συγνώμη για το “μαλάκας”, αλλά δήλωση μετανοίας δεν θα έκανα ποτέ».

Βγήκε από το γραφείο και κατευθύνθηκε στο προαύλιο. Πήγε στη «γωνιά» της Μαρίας. Τη βρήκε να ζωγραφίζει παρέα με το Σβούρα. Της ανακοίνωσε με λίγα λόγια την απόφασή του και έφυγε με γρήγορο βηματισμό.

Την άλλη μέρα στο λιμάνι, από νωρίς οι μαθητές είχαν συγκεντρωθεί στην προβλήτα. Σε λίγο έφτασε και ο Χημικός κουβαλώντας δύο μικρές βαλίτσες.

Η Μαρία έτρεξε κοντά του και του έδωσε ένα σχέδιο με μια ζωγραφιά. Πρόλαβε να διαβάσει τον τίτλο: «Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές». Οι άνθρωποι τριγύρω άκουγαν απορημένοι τους μαθητές να φωνάζουν δακρυσμένοι προς τον καθηγητή τους που έμπαινε στο πλοίο:

«Δάσκαλε, θα μας λείψεις. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!»
Δακρυσμένος και ο ίδιος, έβαλε με γρήγορες κινήσεις το σχέδιο της Μαρίας στην τσέπη του και χάθηκε μέσα στο χώρο του πλοίου.

Πέρασαν αρκετά χρόνια. Ο Χημικός είχε επιστρέψει στο χωριό του και ασχολιόταν με τα χωράφια. Παράλληλα, σε ένα χώρο που διαμόρφωσε στο σπίτι του έκανε μαθήματα σε παιδιά του χωριού, χωρίς να παίρνει χρήματα.

Τηλεόραση, απέφευγε να βλέπει, όμως εκείνο το βράδυ την άνοιξε για να ακούσει την πρόγνωση του καιρού μετά το δελτίο ειδήσεων.

«Το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου ζωγράφου το κέρδισε η Μαρία Σάντου για το έργο της με τίτλο “Όμορφα όνειρα σε λαβωμένες ψυχές”. Το βραβείο συνοδεύεται από ολική υποτροφία για ανάλογες σπουδές στο Παρίσι».

Χωρίς να το καταλάβει, άνοιξε την πόρτα και κοιτάζοντας προς το νότο φώναξε σχίζοντας τη σιωπή της νύχτας.

«Μπράβο Μαρία! Μπράβο παιδί μου…»

Δεν μπόρεσε να συνεχίζει γιατί η φωνή του πνίγηκε στα δάκρυά του.

Δάκρυα χαράς και ελπίδας.

πηγή:kyrgiakischristos

«ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ»

Γράφει ο Δημήτρης Πράσσος.

Ένα χρησιμο βιβλίο για κάθε μελετητή της Θηραϊκής ιστορίας

  Στο Νοτιοδυτικό άκρο της Σαντορίνης, υπάρχει μια συστάδα τριών νησίδων, που είναι γνωστές με το όνομα Χριστιανά. Είναι η Χριστιανή η Ασκανία και η Εσχάτη. Τις γνωρίζουν κάποιοι λίγοι κυνηγοί που πηγαίνουν εκεί για αγριοκούνελα και μερικοί «λιμνάρηδες» που κάθε φθινόπωρο πάνε για να πιάσουν με τις φρουμέλες (ειδικό δίχτυ) τα αποδημητικά πτηνά. Όμως αυτές οι βραχονησίδες, φαίνεται πως έχουν μακρά ιστορία την οποία με υπομονή και επιμονή κατέγραψε ο κ. Αντώνης Καραμολέγκος, πρώην Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Πύργου Καλλίστης. Αφορμή, υπήρξε ένα προσκύνημα που έκανε  το 2002 μαζί με τον ηγούμενο και τους μοναχούς της Ιεράς Μονής Προφήτη Ηλία.

  Από τότε, ο Αντώνης Καραμολέγκος, άρχισε να συγκεντρωθεί ιστορικό υλικό αλλά και μαρτυρίες για τις μικρές νησίδες που κάποτε ήταν κατοικημένες, ενώ πάνω τους υπάρχουν τα ίχνη μιας αρχαίας Μονής, αφιερωμένης στον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο. Αλλά η ζωή στα απομονωμένα αυτά νησάκια, φαίνεται πως αρχίζει από την προϊστορική περίοδο, καθώς έχουν βρεθεί αρκετά αγγεία και σύμφωνα με τον Α. Καραμολέγκο υπήρξαν κάποτε ορμητήριο του περίφημου κουρσάρου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα.

ΤΟ ΚΥΝΗΓΗΤΟ ΤΩΝ ΥΠΟΒΡΥΧΙΩΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΑΜΟΣ

  Μια από τις ενδιαφέρουσες πτυχές που καταγράφει στο βιβλίο του «Βραχονησίδες Χριστιανά» είναι το κυνηγητό ενός γερμανικού υποβρυχίου, που κρύφτηκε στα νερά της περιοχής. Αφού γλίτωσε από τα αγγλικά πολεμικά ο κυβερνήτης του, ονόμασε την κόρη του Χριστιάνα, σε ανάμνηση αυτής της περιπέτειας. Το 2005, η Χριστιάνα, πήγε στα νησιά που έσωσαν τον πατέρα της και τέλεσε το γάμο της πάνω στα ερείπια των παλιών εκκλησιών που βρίσκονται εκεί.

  Ο ερασιτέχνης αλλά επίμονος και εμβριθής  ερευνητής, παραθέτει κι άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις νησίδες που κάποτε ανήκαν στο σπουδαίο ιατροφιλόσοφο Ιωσήφ Δεκιγάλα και πουλήθηκαν για να στηρίξουν τη λειτουργία του Λεπροκομείου Θήρας.   

Οι ξερολιθιές μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία

Το βιβλίο του Α. Καραμολέγκου, είναι σχετικά σύντομο, αλλά χορταστικό σε λεπτομέρειες και αποτελεί πολύτιμο απόκτημα για κάθε ερευνητή της ιστορίας της Σαντορίνης. Συνοδεύεται δε από μια εξαιρετική σειρά φωτογραφιών που ζωντανεύουν την ιστορία των νησίδων.

Ηλιοβασίλεμα στα Χριστιανά
πηγή:santonews

ΤΑ ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΜΗΔΕΝΙΚΑ - ΕΝΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ ΑΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!

Σ’ άκουσα να λες φίλε:

-Δεν υπάρχει Θεός…
-Γράψε λοιπόν Θεός…0

Και συνεπώς ο κόσμος έγινε από την ανύπαρκτη τύχη. Δημιουργός δηλαδή μηδέν…0
-Για τον Ιησού Χριστό τι λες φίλε;
-Δεν τον πιστεύω...
-Γράψε και γι' αυτόν μηδέν…0

-Για τους μεγάλους φιλοσόφους, τη φιλοσοφία γενικά που οδηγεί στην παραδοχή του Θεού?
-Τίποτα… Ανθρώπινα κατασκευάσματα. Μηδέν κι εδώ…0

-Για τα εκατομμύρια Αγίους μάρτυρες;
-Δεν μ’ ενδιαφέρουν.
-Δηλαδή μηδέν και εδώ…0

-Για τα δισεκατομμύρια πιστών στους αιώνες;

-Είπα: Δεν πιστεύω… μηδέν…0

-Για την πείρα των αιώνων;
-Δεν είναι δική μου. Μηδέν…0

-Για τις συμβουλές του πατέρα και της μάνας σου που ξέρουν περισσότερα και σ’ αγαπούν;
-Παλιοκαιρινοί αυτοί. Τίποτα για σήμερα. Μηδέν…0

-Για την ηθική;
-Στέρηση ελευθερίας. Την διαγράφω. Την μηδενίζω. Ηθική…0

-Για τα οψόνια της αμαρτίας; Έιτζ, φόνοι, αυτοκτονίες, πόλεμοι κλπ;
-Δεν τα σκέπτομαι… μηδέν και γι’ αυτά...0

-Για την ελπίδα, Για την αθανασία της ψυχής; Την αιώνια ζωή;
-Παραμύθια. Μηδέν…0

-Για την Αγία Γραφή; Το βιβλίο που διαβάζεται σε 1350 γλώσσες και έχει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία εκτός συναγωνισμού από όλα τα άλλα βιβλία; Το βιβλίο του Θεού;
-Τω καιρώ εκείνο… όχι για σήμερα. Μηδέν και γι’ αυτήν…0

-Για τα αναρίθμητα εξακριβωμένα θαύματα με τις πρεσβείες των Αγίων που έγιναν στους αιώνες και γίνονται και σήμερα;
-Συμπτώσεις. Μηδέν…0

-Για κάνε πρόσθεση φίλε…
-Έκανα.
-Και ποιο είναι το άθροισμα;
-Δεκατρία μηδενικά.
-Γράψ' τα με αριθμό.
-Να: 0000000000000

-Τι λέει;
-Τίποτα.

-Έτσι είναι. Έτσι τα έκανες να είναι με τη φιλοσοφία σου. Με την κοσμοθεωρία σου. Δυστυχώς… Και τι νιώθεις μέσα σου;
Πες μου την αλήθεια φίλε…

-Ένα κενό…
-Και τι θα κάνεις;
-Δεν ξέρω, θέλω να το γεμίσω μα δε γεμίζει όσα και αν δοκίμασα.

-Και όμως υπάρχει τρόπος φίλε.
-Υπάρχει;

-Ναι,και είναι εύκολος. Και δοκιμασμένος από μεγάλα ανήσυχα πνεύματα. Από ανθρώπους που τα γεύτηκαν όλα και όμως η ψυχή τους ήταν άδεια…
-Ποιος είναι;

-Να βάλεις εμπρός από τα δεκατρία μηδενικά σου τον αριθμό ΕΝΑ. Όχι τον αριθμό,αλλά τον Παντοκράτορα.

Ένα Τρισάγιο και Πανάγαθο Θεό - Πατέρα, που είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.
Τότε θα έχεις 10.000.000.000.000 (δέκα τρισεκατομμύρια) χαρές και ομορφιές και ελπίδες στην ψυχή σου. Θα γεμίσει και θα ξεχειλίσει όπως το θέλει Εκείνος, που είπε: “ίνα η χαρά ημών η πεπληρωμένη” - για να’ ναι ξεχειλισμένη η χαρά σας.

Δοκίμασέ το φίλε.
Δεν έχεις τίποτα να χάσεις.
Να κερδίσεις πολλά έχεις.
Σου το εύχομαι.
Ο φίλος

…Από το βιβλίο “Λόγια καρδιάς σε φίλο”,Ιωσήφ Α. Αγαπητού

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος της Εύβοιας ακούει!

Γρ'αφει η Ευαν. Παναγοπούλου-Κουτσούκου

Λατρεμένομου με αυτή την κρίση την οικονομική, που μας έρχεται καλπάζοντας σαν μαύρος καβαλάρης από ταινία του Μπέργκμαν, κρίση με την οποία ακόμα και σημερινοί, άνετοι Κολωνακιώτες, μπορεί να πούν το χαβιάρι χαβιαράκι, σκέφτομαι όλο και πιο συχνά ότι το μόνο ακατάλυτο περιουσιακό στοιχείο, που κανένας Κερατάς 
δε μπορεί να μας αφαιρέσει, είναι η ψυχή μας.”Τον εαυτόν μη αδικούντα, μηδείς παραβλάψαι δύναται“, συνεχώς με νουθετεί ο μέγας Χρυσόστομος- να χουμε την ευχή του- τουτέστιν, αυτόν που ο ίδιος με τα έργα του, και τις λαθεμένες επιλογές του, δεν αδικεί την ψυχή του, ουδείς άνθρωπος  από τους έξω ευρισκόμενους, μπορεί να βλάψει θανάσιμα. Το άλλο στοιχείο που αδυνατεί να μας αφαιρέσει ο Εχθρός και Πολέμιος- οι αναμνήσεις μας.
Οι αναμνήσεις-μαζί με τις προσδοκίες- τροφοδοτούν, αενάως τα εσωτερικά μας αποθέματα, δύναμης.
Όχι, βεβαίως ως σκέτες εικόνες, αλλά ως νοηματο-δοτημένες-ερμηνευμένες, εικόνες, ως κληρονομιά α-λήθειας και αγάπης απ’ τους προγόνους μας.
Οι πιο κοντινοί πρόγονοι του καθένα-αναμφίβολα, οι γονείς του.
Οι γονείς αποτελούν τις ρίζες, της εγκόσμιας ανάδυσής μας.
Επόμενη ρίζα, συναισθηματικά ισχυρότατη, το μόρφωμα της γλώσσας μας.
Η δυνατότερη, έσχατη ρίζα- η θρησκεία μας.
Για τούτο, χωρίς γονείς, έζησαν άνθρωποι και πρόκοψαν.
Χωρίς γλώσσα επιβίωσαν.
Χωρίς μεταφυσική Πίστη ζωντανή-ίδια αείροο ποτάμι αρδεύον τα μύχια της Ύπαρξης- άνθρωποι και λαοί καταστράφηκαν.
Η δική μας Ορθόδοξη Λατρεία, παραδόθηκε από μοναδικά αξιόπιστους μάρτυρες.
Αυτό το να θυμάσαι πάντοτε, λατρεμένο μου.
Παραδόθηκε από άγιους  ανθρώπους,με αίσθηση του Ιερού και του Δέους,

που την Α-λήθεια, τη μυριοσφράγισαν με της ζωής τους, το αγνότατο αίμα.
Γι αυτό, τους θεωρώ, ως τους πλέον γνησιότερους καταθέτες Χρυσίου Γνώσης πεπυρωμένου, και
ας εξανίστασαι κι αναρωτιέσαι:
-Μα πώς εσύ, γραιότατη, που δεν πιστεύεις εύκολα, ούτε πολιτικούς, ούτε ιστορικούς
(δήθεν επιστήμονες είναι και οι ιστορικοί πλην…
τίποτα δεν επίστανται αν-ιδιοτελώς, όταν τους πληρώνουν καλά οργανωμένα γραφεία πολιτικής προπαγάνδας)
πώς εσύ, λέω, κάθεσαι και αποδέχεσαι τόσο εύκολα τις θρησκευτικές ιστοριούλες;
Η απάντηση προηγήθηκε:
Όταν επικυρὠνει ο πλησίον ως πρόσωπο, τη μαρτυρία του, με τον τρόπο που ζει, και κυριότατα με τον τρόπο που δέχεται να πεθάνει, όταν προτιμάει ακόμα και να απολέσει την επίγεια ζωή του, προκειμένου να ισχυροποιήσει την αξιοπιστία της Ομολογίας του, τότε, ναι.
Στήνω ευήκοον ούς, σε όποιο μεταφυσικό λόγο εκφέρει…
Στην προκειμένη περίπτωση, πρόκειται πάλι για  εμπειρία, πολύ κοντινού μου προσώπου.
Ο ειλικρινέστατος μάρτυράς μου, είναι ο πατέρας μου.
Δεν είχε κανένα λόγο να μου δηλώσει ανύπαρκτα πράγματα.
Δεν ήταν παπάς, δεν ήταν καλόγερος, δεν έβγαζε το ψωμάκι του παριστάνοντας τον οσιότατο.
Απλά μίλησε για την εμπειρία του.
Βίωσε κάτι που αποτυπώθηκε στο πετσί του.
Και ό,τι χαράζεται στο πετσί μας, το κουβαλάμε όσα χρόνια και να περάσουν- είτε μας αρέσει είτε όχι- σαν τατουάζ ανεξίτηλο.
Επειδή σήμερα στο Άγιο Όρος, στα Ιεροσόλυμα, στην Αγία Ρωσία, τιμούν τον Αγιάννη το Ρώσο, του οποίου το άφθορο λείψανο αναπαύεται στο Προκόπι της Εύβοιας, θα σου πώ ότι ο άγιος του Θεού- ευσπλάγχνως- προστάτεψε τη ζωή του πατέρα μου, στα χρόνια του Εμφύλιου, όταν εκείνος, υπηρέτησε ως πολύ νέος στρατιώτης.
Ως στρατιώτης, μένοντας στο νησί, στο τμήμα των διαβιβάσεων- πριν αναλάβει ολομόναχος-εθελοντικά- μια αποστολή επικίνδυνη στα όρια ζωής και θανάτου- επικαλέστηκε την ενίσχυση και προστασία του Ρώσου Ιωάννη.
Υποσχέθηκε στον Άγιο – αν έβγαινε ζωντανός, αν παντρευόταν αργότερα και αν αποκτούσε παιδί- το πρώτο του παιδί, να το βάφτιζε στο ναό, στο Προκόπι, και ας ήταν στην άλλη άκρη της Ελλάδος η ιδιαίτερή του πατρίδα.

Περπάτησε για ώρα, από τα Ψαχνά Ευβοίας πού ήταν η βάση του, μέχρι την Άτταλη Εύβοιας

(12 χλμ η απόσταση- συμπληρώνω εκ των υστέρων τις λεπτομέρειες των ονομάτων, όταν πρωτοέγραφα την ανάρτηση δεν είχα τα ακριβή στοιχεία των τόπων, τα βρήκα αργότερα- τα προσθέτω) με φλογερή προσευχή και με χτύπους καρδιάς που σχεδόν άκουγε δυνατά τον αχό τους, πέρασε δάσος, ρεματιά,  προχώρησε μέσα απ’ τις τάξεις του “εχθρού” χωρίς να συναντήσει κανέναν, και χωρίς κανείς να τον ανταμώσει.

Όταν έφτασε εκεί που έπρεπε-οι αξιωματικοί που τον περίμεναν, βλέποντάς πως έφτασε ζωντανός, δεν πιστεύαν στα μάτια τους.
- Γιατί;
-Επειδή ο χώρος τριγύρω ήταν πλημμυρισμένος απ’ τις ενάντιες δυνάμεις.
Ο νεαρός -τότε- στρατιώτης, έκανε το σημείο του σταυρού,
ε υ γ ν ω μ ό ν ω ς.

Το δώρο της σωτηρίας, ουδείς του το χρώσταγε.
Το ήξερε.
Το ήξερε γιατί κάθε μέρα, έβλεπε δεκάδες να σωριάζονται τριγύρω  οι σκοτωμένοι.
Και βέβαια κάμποσα χρόνια αργότερα, ο πατέρας, εκπλήρωσε εκείνο το τάμα και στον Αγιάννη το Ρώσο, με βάφτισε.
Ένεκεν τούτου, με το μεγάλο Όσιο, την έχω μια συμπάθεια- λάμπει ολοφάνερη!
(αν δε διάβασες την παλιότερή μου ανάρτηση με τίτλο:”Οι υπεραγωγοί, ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος και η έλλειψη αντίστασης ” σε παρακαλώ να το κάνεις, επειδή θα καταλάβεις βαθύτερα τι προσπαθώ να σου πω σήμερα)
Γι αυτό, με αναφορά στη ζωή του, σας παραθέτω μικρό βιντεάκι.
Είμαι βέβαιη, ότι ο καθένας από σας που διαβάζει τούτες τις σκέψεις, θα είχε να καταθέσει(και παρακαλώ ας το κάνει) εμπειρίες ανάλογες.
Οι άγιοί μας, αν και πεθαμένοι, ΖΟΥΝ.
Ακούν.
Παρεμβαίνουν.
Βοηθούν.
Προστατεύουν.
Ενισχύουν.
Φωτίζουν.
Καθοδηγούν.
Όλα τούτα, επειδή όταν φορούσαν τη φθαρτή τους, εσταυρωμένη σάρκα, ο Αναστημένος Κύριος της Αιώνιας Ζωής, εσκήνωσε, εντός τους…
πηγή:Σαλογραία