…δηλαδή ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή στην Όλγα να παραστήσει την γεννήτρια…

…επειδή έτσι έκρινε το Φάληρο για να μην κακοκαρδίσει ο Αλαφούζος την ΔΕΗ που τόσο απλόχερα ταΐζει με το χρήμα του Ελληνικού λαού τους “επενδυτές” της πράσινης ανάπτυξης που οραματίστηκε ο μέγας στοχαστής και διαφήμισε μανιωδώς ο ΣΚΑΪ;

Εντέλει είμαστε πολύ μπροστά. Σε οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο, από τις ΗΠΑ μέχρι την Ουγκάντα, οι κοντόφθαλμοι ηγέτες θα είχαν αποκεφαλίσει ήδη την διοίκηση του “οργανισμού”. Εδώ είναι πιθανότερο να κατηγορηθεί ο …τυροπιτάς της Σαντορίνης επειδή άναψε την τοστιέρα.

Φιλελληνικό τουριστικό αφιέρωμα στην αυστριακή «Ντι Πρέσε»Οι διακοπές στην Ελλάδα δεν εγκυμονούν κινδύνους τονίζει η εφημερίδα

Οι διακοπές στην Ελλάδα δεν εγκυμονούν κινδύνους τονίζει η αυστριακή εφημερίδα «Ντι Πρέσε»

 

Στην εκτίμηση πως ερχόμενος κάποιος για διακοπές στην Ελλάδα διακινδυνεύει από ελάχιστα μέχρι απολύτως τίποτε, ενώ συγχρόνως βοηθά εκείνους που δεν φέρουν καμία ευθύνη για την κρίση, «τους ανθρώπους στα νησιά, για παράδειγμα στις Κυκλάδες και την Κρήτη», προβαίνει η έγκυρη αυστριακή εφημερίδα «Ντι Πρέσε», στο πλαίσιο τρισέλιδου (σελίδα μεγάλου σχήματος) αφιερώματός της στα ελληνικά νησιά Σίφνος, Κρήτη, Σαντορίνη και Μύκονο, στο φύλλο της του Σαββατοκύριακου.

Όπως αναφέρεται σε άλλο σημείο του αφιερώματος, πρακτικά δεν συντρέχουν λόγοι για να μην περάσει κάποιος τις διακοπές του στην Ελλάδα, καθώς, ακόμη και να υπάρξουν διαδηλώσεις, αυτές πραγματοποιούνται μόνον στις μεγάλες πόλεις, όπως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ενώ στα νησιά, που αποτελούν τους κλασικούς τουριστικούς προορισμούς στη χώρα, θα επικρατεί πιθανότατα και φέτος, όπως και πέρσι, ηρεμία. Σημειώνεται επιπλέον, πως, μετά τη νίκη στις εκλογές της περασμένης Κυριακής των «πιστών στο ευρώ και πρόθυμων να κάνουν οικονομίες» Συντηρητικών, αυξήθηκαν αμέσως οι κρατήσεις για την Ελλάδα, ενώ επισημαίνεται πως η Ελλάδα είναι φέτος φθηνότερη από ποτέ, καθώς ξενοδοχεία, αεροπορικές εταιρείες και διοργανωτές, μειώνουν τις τιμές, οι οποίες αναμένεται να μειωθούν ακόμη περισσότερο μέσα στις ερχόμενες εβδομάδες.
Σε ειδικό δημοσίευμα του αφιερώματος, παρατίθενται συμβουλές και υποδείξεις από την Αυστριακή Ένωση Ενημέρωσης Καταναλωτή για την περίπτωση που στη διάρκεια των διακοπών προκύψουν κάποια προβλήματα, ενώ τονίζεται πως καλύτερα εξασφαλισμένοι είναι εκείνοι που προτιμούν τα οργανωμένα ταξίδια.
Διαβεβαιώσεις πως από τις απεργίες και τις διαδηλώσεις στην Ελλάδα δεν πλήττονται οι τουριστικοί προορισμοί, αλλά μόνον οι μεγάλες πόλεις, είχε δώσει μόλις πρόσφατα με σχετικές δηλώσεις του ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ταξιδιωτικών Γραφείων Αυστρίας, Γιόζεφ Πέτερλαιτνερ, τονίζοντας πως η Ελλάδα συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς των Αυστριακών, αλλά φέτος διαπιστώνεται μια σχετική ανασφάλεια των τουριστών στον προγραμματισμό των διακοπών τους.
Το αφιέρωμα στη «Ντι Πρέσε», με τίτλο «Σίφνος και Κρήτη, Σαντορίνη και Μύκονος», έχει ευρείες αναφορές στις φυσικές ομορφιές των τεσσάρων νησιών και στις δυνατότητες για διακοπές και διασκέδαση, με περιγραφές συγκεκριμένων προορισμών σε αυτά, υπογραμμίζοντας την ανακάλυψη νέων εμπειριών για τον τουρίστα.
Η Ελλάδα κατέχει εδώ και πολλά χρόνια μια από τις πρώτες θέσεις, ή ακόμη και την πρώτη θέση, των προτιμήσεων των Αυστριακών τουριστών ως χώρα προορισμού -κατά μέσο όρο πάνω από 500.000 Αυστριακοί επισκέπτονται κάθε χρόνο την Ελλάδα-, ενώ η Αυστρία, σε αναλογία με τον πληθυσμό της -8,4 εκατομμύρια- βρίσκεται στην πρώτη θέση από πλευράς αφίξεων ξένων τουριστών στην Ελλάδα και οι Αυστριακοί είναι, σε αναλογία, οι πλέον «πιστοί» επισκέπτες της χώρας μας.

πηγή:Βήμα

Συγκλονιστική επιστολή νομπελίστα Μ.Β. Λιό σα: “Η Ευρώπη γεννήθηκε στους πρόποδες της Ακρόπολης”!

;

Ο κορυφαίος Περουβιανός συγγραφέας Μάριο Βάργκας Λιόσα, μιλά για την Ελλάδα σε επιστολή του, που δημοσιεύθηκε στην ισπανική εφημερίδα «El Pais».

Με ένα λογοτεχνικό κείμενο που θυμίζει τη γνωριμία του με την «ερωμένη του Θουκυδίδη», όπως έχει χαρακτηριστεί η Ζακλίν ντε Ρομιγί, ο νομπελίστας συγγραφέας αναφέρεται με θαυμασμό και αγάπη στην Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό.

«Η Ευρώπη γεννήθηκε εκεί, στους πρόποδες της Ακρόπολης, είκοσι πέντε αιώνες πριν, και ό,τι καλύτερο έχει, ό,τι αποδέχεται και θαυμάζει περισσότερο έχει τις μακρινές ρίζες του σε αυτή τη μικρή γωνιά της γηραιάς ηπείρου, στις ακτές του Αιγαίου, όπου το φως του ήλιου είναι πιο δυνατό και η θάλασσα πιο γαλάζια»λέει ο βαθύτατα κοινωνικός και πολιτικός συγγραφέας που έχει αναδείξει τις μεγάλες πολιτικές αντιθέσεις της κοινωνίας και της εποχής του.

Αξίζει τον κόπο να διαβάσετε ολόκληρη την επιστολή…

«Γιατί η Ελλάδα;

Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάψει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ευρώπης, χωρίς η τελευταία να μετατραπεί σε μια γκροτέσκα καρικατούρα του εαυτού της, καταδικασμένη στην πιο παταγώδη αποτυχία. Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης.

Σε εκείνο το δείπνο, πριν από μερικά χρόνια, κάθισα δίπλα σε μια ηλικιωμένη κυρία που κάλυπτε τα μάτια της με μεγάλα σκούρα γυαλιά. Ήταν συμπαθητική, κομψή, μιλούσε εξαίσια γαλλικά και, παρόλο που κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες για να το κρύψει, σε ό,τι έλεγε και σκεφτόταν έλαμπε ένας τεράστιος πολιτισμός.

Μόνο στα μισά του δείπνου αντιλήφθηκα, από την ιδιαίτερη προσοχή με την οποία χειριζόταν τα μαχαιροπήρουνα, πως ήταν τυφλή ή, τουλάχιστον, ότι η όρασή της ήταν πολύ περιορισμένη.

Μόνο όταν χωρίσαμε μετά το δείπνο, ανακάλυψα ότι η Ζακλίν ντε Ρομιγί ήταν μια μεγάλη ελληνίστρια, καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας στην École Normale και στη Σορβόννη, η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του Κολεγίου της Γαλλίας και μία από τις λίγες εκπροσώπους του γυναικείου φύλου στη Γαλλική Ακαδημία.

Το πρώτο βιβλίο της που διάβασα, το Γιατί η Ελλάδα;, με εντυπωσίασε όσο και η ίδια.

Παρά το γεγονός ότι αυτά που γράφει έχουν συμβεί πριν από είκοσι πέντε αιώνες, είναι εξαιρετικά επίκαιρα και η ανάγνωσή τους θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική για τους Ευρωπαίους τούτες τις μέρες που, τρομοκρατημένοι από αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, το ιλιγγιώδες χρέος της, την πολιτική αναρχία, τη φοβερή φτώχεια και την άνοδο του φασιστικού και κομμουνιστικού εξτρεμισμού στις τελευταίες εκλογές, πιστεύουν ότι η έξοδος της χώρας από το ενιαίο νόμισμα, και ακόμη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι αναπόφευκτη έως και αναγκαία.

Το βιβλίο εξηγεί πώς η νεαρή Ζακλίν διάβασε στα σχολικά της χρόνια Θουκυδίδη και πώς η εντύπωση που της προκάλεσε ο ένας από τους δύο πατέρες της Ιστορίας (μαζί με τον Ηρόδοτο) κατεύθυνε την κλίση της στη μελέτη της κλασικής Ελλάδας, στην οποία θα αφιέρωνε τη ζωή της.

Το δοκίμιο κάνει έναν απολογισμό, με τρόπο σαφή, ψυχαγωγικό και βαθύ –σπάνιος συνδυασμός για ειδικό– εκείνου του θαυμαστού 5ου αιώνα προ Κοινής Εποχήςστον οποίο ιστορία, φιλοσοφία, τραγωδία, πολιτική, ρητορική, ιατρική, γλυπτική έφτασαν στο απόγειό τους στην Ελλάδα, και έθεσαν τα θεμέλια γι’ αυτό που τελικά θα ονομαζόταν δυτικός πολιτισμός. Ο Όμηρος και ο Ησίοδος είναι σημαντικά προγενέστεροι του 5ου αιώνα, φυσικά, ενώ υπάρχουν καλλιτέχνες, διανοητές και κωμωδιογράφοι και μετά την εν λόγω ιστορική περίοδο.

Το βιβλίο δεν διστάζει να υποχωρεί ή να προχωρεί στον χρόνο, ώστε να τους εντάξει όλους στην ελληνική κληρονομιά, παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος αυτού που αποκαλεί «μια ξενάγηση μέσα από τα κείμενα» επικεντρώνεται σε εκείνο το μικρό χρονικό διάστημα των 100 χρόνων, όπου στον περιορισμένο χώρο του ελληνικού κόσμου υπάρχει μια ορμητική έκρηξη, μια φρενήρης δημιουργικότητα σε όλους τους τομείς του πνεύματος, με ιδέες, αισθητικά πρότυπα, πνευματικά μοντέλα, εφευρέσεις και ανακαλύψεις, χάρη στις οποίες ο πολιτισμός του λόγου θα έπαιρνε μια κρίσιμη απόσταση από όλους τους άλλους πολιτισμούς του παρελθόντος και της εποχής του, και, χωρίς να το επιδιώκει ή να το γνωρίζει, θα άλλαζε για πάντα την παγκόσμια ιστορία.

Η Ζακλίν ντε Ρομιγί καταδεικνύει ότι στην Ελλάδα γεννήθηκαν ή απέκτησαν μια πραγματική υπόσταση και έναν δυναμισμό που ποτέ πριν δεν είχαν υπάρξει στην κοινωνική ζωή κανενός λαού, οι καθοριστικοί παράγοντες της ανθρώπινης προόδου, όπως η δημοκρατία, η ελευθερία, το δίκαιο, η τέχνη και ο λόγος χωρίς τα δεσμά της θρησκείας, οι έννοιες της ισότητας, της υπεροχής του ατόμου, του πολίτη, και ένας μοναδικός, νέος τρόπος σύνδεσης του ανθρώπου με τη μετά θάνατον ζωή και τους θεούς, και, φυσικά, οι ιδέες της ομορφιάς και της ασχήμιας, του καλού και του κακού, της ευτυχίας και της δυστυχίας που, αν και με τις αναπόφευκτες αποχρώσεις και προσαρμογές που έχει επιβάλει η ιστορία, παραμένουν εν ισχύι.

Προκαλεί τον θαυμασμό το ότι ένας λαός τόσο μικρός και τόσο ελάχιστα συνεκτικός πολιτικά, φτιαγμένος από λίγες πόλεις και αποικίες απλωμένες σε όλη την Ευρώπη και τη Μικρά Ασία, οι οποίες διατηρούσαν μεγάλο βαθμό ανεξαρτησίας μεταξύ τους, ένας λαός ενστικτωδώς απρόθυμος να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία, να ασκήσει αυτοκρατορική εξουσία και να υποστεί την κυριαρχία ενός τυράννου (όπως έκαναν όλοι οι άλλοι) ήταν σε θέση να αφήσει στην ιστορία της ανθρωπότητας ένα ίχνος τόσο βαθύ, τόσο παρόν τόσους πολλούς αιώνες αργότερα, όταν σχεδόν όλες οι άλλες μεγάλες αυτοκρατορίες ή πολιτισμοί –οι Πέρσες και οι Αιγύπτιοι, για παράδειγμα– αποτελούν σήμερα ως επί το πλείστον, χωρίς να ξεχνάμε κανένα από τα θαύματά τους, μουσειακά κομμάτια.

Δεν ήταν ατύχημα ούτε έργο της τύχης, υπήρχαν λόγοι γι’ αυτό και στο βιβλίο της Ζακλίν ντε Ρομιγί παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας με το ίδιο παράστημα, την ομορφιά και την κομψότητα που με μάγεψαν εκείνο το βράδυ στη συνομιλία μας.

Οι σωκρατικοί και πλατωνικοί διάλογοι, εκτός του ότι ήταν ένας τρόπος φιλοσοφικής διδασκαλίας, μας εξηγεί η συγγραφέας, έμαθαν στους ανθρώπους ότι η συνομιλία, η συζήτηση σε ομάδες, είναι ένας πιο πολιτισμένος και ηθικός τρόπος συνύπαρξης απ’ ό,τι οι διαταγές ή η υπακοή, είναι μια μορφή επικοινωνίας που αναγνωρίζει ή καθιερώνει εξαρχής μια βασική ισοτιμία, μία αμοιβαιότητα δικαιωμάτων μεταξύ των συνομιλητών. Έτσι αναδύθηκε η ελευθερία, έπαψε ο άνθρωπος να είναι ζώο, γεννήθηκε αληθινά η ανθρωπιά του ανθρώπου.

Αυτή η παρουσίαση στο Γιατί η Ελλάδα; δεν εμφανίζεται ως μια αφηρημένη συζήτηση, αλλά μέσα από σχόλια και λογοτεχνικά αποσπάσματα, γιατί, όπως η συγγραφέας ποτέ δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει, ό,τι αποτελεί έναν πολιτισμό εκπροσωπείται κατ’ ουσίαν στα λογοτεχνικά του έργα, και η πραγματική κριτική είναι αυτή που ερευνά την ποίηση, την πεζογραφία, το θέατρο, το δοκίμιο που παράγει μια κοινωνία καθώς αναζητά τις κρυμμένες αλήθειες που τροφοδοτούν τη φαντασία της και διαπερνούν τις περιπέτειες και τους ήρωες στους οποίους οι καλλιτέχνες έδωσαν ζωή για να κατευνάσουν τη δίψα των ανθρώπων της για το απόλυτο, τη δίψα τους να ζήσουν άλλες ζωές.

«Χωρίς να το ξέρουμε, αναπνέουμε τον αέρα της Ελλάδας κάθε στιγμή», γράφει σε μια από τις σελίδες του.

Ένα από τα μεγάλα παράδοξα είναι ότι οι Έλληνες, οι οποίοι ποτέ δεν κατέκτησαν κανέναν λαό και πολέμησαν μόνο για την υπεράσπιση της ελευθερίας τους, αργότερα κυριάρχησαν διακριτικά σε όλο τον κόσμο, αρχίζοντας από τη Ρώμη, της οποίας οι λεγεώνες πίστεψαν ότι κατέλαβαν άκοπα την Ελλάδα, όταν στην πραγματικότητα θα ήταν οι ηττημένοι που θα κατόρθωναν να διεισδύσουν στον νου, στο πνεύμα και ακόμη και στη γλώσσα του κατακτητή.(Το δοκίμιο αποκαλύπτει ότι επί πολλά χρόνια εθεωρείτο εκλεπτυσμένο για τις ρωμαϊκές οικογένειες των συγχρόνων του Κικέρωνα και του Βιργιλίου να μιλούν ελληνικά.)

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα του σήμερα είναι πολύ διαφορετική από εκείνη που έκτισε τον Παρθενώνα, από εκείνη στην οποία φιλοτέχνησε τα γλυπτά του ο Φειδίας και αγόρευσε ο Σόλωνας.

Στους είκοσι πέντε αιώνες που μεσολάβησαν ο λαός της έχει βιώσει ίσως πιο πολλές συμφορές και καταστροφές από τους περισσότερους άλλους: εξωτερικούς και εμφυλίους πολέμους, κατοχές που επί αιώνες κατέστρεψαν την ελευθερία της, τυραννίες και απομόνωση που αρκετές φορές απείλησαν να τη διαλύσουν.

Σήμερα το πρωί διάβασα στην International Herald Tribune μια τρομακτική περιγραφή της κατάστασης της οικονομίας της, για τα τερατώδη προνόμια που απολάμβαναν όλα αυτά τα χρόνια οι εφοπλιστές, ο τραπεζίτες και οι πιο πλούσιοι επιχειρηματίες, απαλλασσόμενοι από την καταβολή φόρων, και για τις περιουσίες που έχουν διαφύγει και εξακολουθούν να διαφεύγουν από τη χώρα προς την Ελβετία και τους ασφαλέστερους φορολογικούς παραδείσους ανά τον κόσμο, ενώ οι Έλληνες εξακολουθούν να γίνονται φτωχότεροι, να βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται ή να περνούν στην ανεργία, στην επαιτεία και την πείνα.

Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες ψήφισαν στις πρόσφατες εκλογές ναζί και εξτρεμιστές της αριστεράς, αλλά το ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί Έλληνες που πιστεύουν στη δημοκρατία, και ότι οι δημοσκοπήσεις για τις επόμενες εκλογές δείχνουν πως τα κόμματα της κεντροδεξιάς, του κέντρου και της κεντροαριστεράς που υπερασπίζονται την ευρωπαϊκή επιλογή και αποδέχονται τους όρους που έχουν επιβάλει οι Βρυξέλλες για τη σωτηρία της Ελλάδας, θα μπορούσαν να έχουν την πλειοψηφία και να σχηματίσουν κυβέρνηση.

Η ελπίδα μου είναι ότι αυτό θα συμβεί επειδή, απλά, η Ελλάδα δεν μπορεί να πάψει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Ευρώπης, χωρίς η τελευταία να γίνει μια γκροτέσκα καρικατούρα του εαυτού της, καταδικασμένη στην πιο παταγώδη αποτυχία.

Η Ευρώπη γεννήθηκε εκεί, στους πρόποδες της Ακρόπολης, είκοσι πέντε αιώνες πριν, και ό,τι καλύτερο έχει, ό,τι αποδέχεται και θαυμάζει περισσότερο στον εαυτό της, συμπεριλαμβανομένης της χριστιανικής θρησκείας –μία από τις πιο όμορφες σελίδες του δοκιμίου της Ζακλίν ντε Ρομιγί εξηγεί γιατί τα περισσότερα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα ελληνικά– καθώς και των δημοκρατικών θεσμών, της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει τις μακρινές ρίζες του σε αυτή τη μικρή γωνιά της γηραιάς ηπείρου, στις ακτές του Αιγαίου, όπου το φως του ήλιου είναι πιο δυνατό και η θάλασσα πιο γαλάζια.

Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της Ευρώπης και τα σύμβολα δεν μπορούν να καταλυθούν χωρίς αυτό που ενσαρκώνουν να καταρρεύσει και να αποσυντεθεί σε εκείνη τη βάρβαρη σύγχυση του παραλογισμού και της βίας από την οποία μας έβγαλε ο ελληνικός πολιτισμός». 

πηγή:Ολυμπία

Η Σαντορίνη στην… Ταϊλάνδη!

Η πρωτότυπη δημιουργία φέρει την ονομασία «Santorini Park» και βρίσκεται στο εσωτερικό ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου στην πόλη Cha Am, κοντά στην Μπανγκόνγκ, προσφέροντας τη δυνατότητα στους επισκέπτες να κάνουν τα ψώνια τους μέσα σε ένα «καταγάλανο» τοπίο.

Πιο συγκεκριμένα, το «πάρκο», που καταλαμβάνει έκταση 60 περίπου στρεμμάτων, «πλημμυρίζει» από τα χρώματα του κυκλαδίτικου νησιού, καθώς το λευκό και το γαλάζιο κυριαρχούν σε κάθε γωνιά του. Επιπλέον, στενά πλακόστρωτα δρομάκια, σιντριβάνια, αγάλματα αλλά και ένα καμπαναριό στην είσοδο ολοκληρώνουν την εντυπωσιακή κατασκευή.

Έτσι οι επισκέπτες μπορούν να κάνουν τα ψώνια τους και παράλληλα να βιώσουν για λίγο την ομορφιά του διάσημου κυκλαδίτικου νησιού, που διαφημίζεται στην Ασία με τον καλύτερο τρόπο.

Άλλωστε ο ιδιοκτήτης του πάρκου δηλώνει λάτρης της Σαντορίνης: «Πριν από τρία χρόνια ταξίδεψα στη Σαντορίνη και ενθουσιάστηκα από την ομορφιά και τη γραφικότητά του. Όταν γύρισα στη χώρα μου θέλησα να δημιουργήσω κάτι που θα μου τη θυμίζει συνέχεια…

… Έτσι, με τη βοήθεια της κόρης μου, κατασκεύασα ένα ψυχαγωγικό πάρκο, για να δίνω στους ντόπιους και στους ξένους επισκέπτες την εμπειρία των αγορών μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον από τα συνηθισμένα αλλά και ένα νέο μόνιμο πρότυπο ταξιδιού»!

Οι πρώτοι, μάλιστα, «τυχεροί» Ταϊλανδέζοι που βρέθηκαν στους χώρους του, λίγο πριν τα επίσημα εγκαίνια, δήλωσαν κατενθουσιασμένοι με το αποτέλεσμα και δεν ήταν λίγοι αυτοί που πολύ θα ήθελαν να επισκεφθούν στο μέλλον… τη Σαντορίνη!

Marianne: Ελλάδα - «Οι Τούρκοι επιστρέφουν... αλλά είναι γερμανοί»

Με ένα άρθρο-καταπέλτη για τη στάση της Γερμανίας και των ηγετών της ευρωζώνης, ο βραβευμένος ακαδημαϊκός και συγγραφές Jean-Paul Brighelli, μιλά στο γαλλικό περιοδικό Marianne με τα πιο σκληρά λόγια για την προσπάθεια ταπείνωσης και εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Ο Brighelli μιλά για την Ελλάδα αλλά και την Ιταλία τονίζοντας ότι χωρές αυτές τις δυο χώρες ''δεν θα υπήρχαμε'', ενώ μιλά με ειρωνικό τόνο για την πλήρη αδιαφορία των ηγετών για την ανάμειξη της Goldman-Sachs στην υπόθεση της ελληνικής κρίσης.

''Η Ελλάδα σήμερα, αύριο ποιός;'', αναρωτιέται ο Γάλλος ακαδημαϊκός. ''Δεν θα υπήρχατε χωρίς την Ελλάδα και την Ιταλία, άλλο στόχο της οικονομικής βαρβαρότητας... Δεν θα είχατε ούτε την λέξη δημοκρατία'', σημειώνει ο Brighelli o oποίος σε απευθύνεται με άμεσο ύφος στους Ευρωπαίους ηγέτες... Σε ένα φανερά φορτισμένο συναισθηματικά κείμενο ο Γάλλος τονίζει: ''Η Ελλάδα και η Ιταλία είναι ο πολιτισμός. Αυτοί που σήμερα θέλουν να τις καταστρέψουν (γιατί περί αυτού πρόκειται) δεν υπήρχαν όταν ο Δημοσθένης, ο Περικλής, ο Σοφοκλής και ο Σωκράτης εξηγούσαν στον κόσμο τι είναι πολιτισμός, δηλαδή ένα εκπαιδευτικό δημιούργημα και όχι μια οικονομική μηχανή''.

Στο κείμενο μιλά για τους φιλέλληνες της ιστορίας, τον Βύρωνα και τον Chateaubriand... ''Οι άνθρωποι του πνεύματος ήρθαν για να πεθάνουν για την Ελλάδα. Ένας όχλος από κογιότ θέλει τώρα να την κομματιάσουν... Οι Τούρκοι επέστρεψαν, αλλά είναι γερμανοί'', τονίζει...
Στο εκτενές του άρθρο αναφέρεται και στην Κατοχή και την ελληνική Αντίσταση, μιλώντας για τις σημερινές αντιδράσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα.
''Είναι ο ελληνικός λαός που σήμερα κάνει άδικες για αυτούς θυσίες, αύριο θα είμαστε εμείς...'', προειδοποιεί ο Brighelli...

Συνέντευξη Nigel Farage στην ΝΕΤ

Ο Nigel Farage (πρόεδρος του Βρετανικού κόμματος UKIP) στην εκπομπή "Ανταποκριτές" για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Για άλλη μια φορά ΦΟΒΕΡΟΣ.

Γερμανοί vs Γερμανών για το Δίστομο

Ενας όμιλος αριστερών δικηγόρων υπερασπίζεται με σθένος το δίκαιο των κατοίκων της μαρτυρικής κωμόπολης και προσδοκά τη δικαίωση του ελληνικού αιτήματος στη Χάγη

Στη Γερμανία είναι σχεδόν άγνωστος. Ο Ομιλος Εργασίας Δίστομο, με έδρα το Αμβούργο, βρίσκει μικρή απήχηση στα μέσα ενημέρωσης. «Οι δημοσιογράφοι μας συμβουλεύονται κατά καιρούς,αναφέρονται όμως σπάνια σε αυτόν» λέει ο ηλεκτρολόγος-μηχανικός Λαρς Ράισμαν, ο οποίος ανήκει στα ιδρυτικά μέλη του. «Το ενδιαφέρον τους,όπως είναι φυσικό,εστιάζεται στη δικαστική διαμάχη για το Δίστομοκαι όχι σε εμάς». Χωρίς τους πρωτεργάτες του Ομίλου, ωστόσο, όπως οι δικηγόροι Μάρτιν Κλίνγκνερ και Γκαμπριέλε Χάινεκε, η δικαίωση της μαρτυρικής κωμόπολης δεν θα είχε κάνει ούτε βήμα τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία.

Αυτοί είναι που εκπροσωπούν τα θύματα στα γερμανικά δικαστήρια.

Αυτοί είναι επίσης που έχουν καταρτίσει έναν πλήρη φάκελο για το θέμα, με το οποίο ενημερώνουν συστηματικά τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν οι πολυάριθμες διαλέξεις και κινητοποιήσεις που διοργανώνουν κάθε χρόνο σε όλη τη χώρα. «Είμαστε μια κλασική ομάδα πίεσης» λέει ο κ. Ράισμαν. «Η πολιτική μας επιρροή είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που αποτυπώνεται στη δημοσιότητα».

Μια ματιά στην ιστοσελίδα του Ομίλου (nadir. org/nadir/initiativ/akdistomo) αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Η μεγάλη στιγμή για τον Ομιλο ωστόσο θα έρθει ίσως εφέτος, σε συνάρτηση με το Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να παρέμβει εκεί, έστω και την τελευταία στιγμή, στη διαμάχη για το Δίστομο αναπτερώνει τις ελπίδες των μελών τους για δικαίωση της δράσης τους. Η δίκη, ως γνωστόν, γίνεται ύστερα από προσφυγή του Βερολίνου, που αποσκοπεί στην ακύρωση μιας απόφασης του Ανώτατου Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ιταλίας με την οποία αναγνωρίζεται ως εκτελεστή η απόφαση του ελληνικού Αρείου Πάγου από το 2000 για καταβολή αποζημιώσεων. «Ξέρουμεότι η γερμανική κυβέρνηση πιέζει τη Χάγη να στρεψοδικήσει» λέει η κυρία Χάινεκε. «Αν ωστόσο το Διεθνές Δικαστήριο αντέξει στην πίεση και αποφανθεί υπέρ των θυμάτων, αυτό θα σήμαινε θρίαμβο της Δικαιοσύνης».

Ο θρίαμβος αυτός θα εξαργυρωθεί σε μετρητά: μόνο οι κάτοικοι του Διστόμου δικαιούνται να εισπράξουν γύρω στα 50 εκατ. ευρώ. «Αν το παράδειγμά τους το ακολουθήσουν και οι χιλιάδες άλλοι δικαιούχοι στην Ελλάδα και στις άλλες από τους ναζιστές κατεχόμενες χώρες, τότε το ποσό θα ανέλθει σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ» λέει η κυρία Χάινεκε. «Η Γερμανία θα πρέπει τότε να πληρώσει,επειδή θα έχει χάσει και το τελευταίο νομικό πάτημαγια να μην το κάνει».

Ανατροπή στη Γερμανία

Μια τέτοια απόφαση θα ανέτρεπε επίσης και μία από τις βάσεις της γερμανικής μεταπολεμικής πολιτικής, που συνίσταται στην άρνηση των συνεπειών για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι ναζιστές- παρ΄ ότι η σημερινή Ομοσπονδιακή Γερμανία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αποτελεί συνέχεια του Γερμανικού Ράιχ. «Οι γερμανοί πολιτικοί χύνουν κροκοδείλια δάκρυαόταν μιλούν για τα θύματα» λέει ο κ. Ράισμαν. «Οταν ακούν όμως για αποζημιώσεις,δηλώνουνότι, δυστυχώς, λυπούνται πολύ,αλλά δεν υπάρχει νομική βάση για αυτές».

Η υποκρισία αυτή, προσθέτει, αποτελεί δοκιμασμένη τακτική της γερμανικής διπλωματίας. Χαρακτηριστική είναι μια φράση του πρώην στρατιωτικού ακολούθου της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα Κλάους Πέτερ Χορνμπόγκεν, ο οποίος σε εκδήλωση το 2004 στο Δίστομο αποκάλυψε- από αφέλεια μάλλον - σε παρισταμένους ότι είχε εντολή να παρουσιαστεί σε πολλές αντιστασιακές εκδηλώσεις, την ίδια εποχή όπου οι προϊστάμενοί του απέρριπταν ασυζητητί το αίτημα του τότε υπουργού Εξωτερικών κ. Κ. Παπούλια για επιστροφή του κατοχικού δανείου.

Δίπλα στους κατοίκους
Στα 11 χρόνια ύπαρξής του ο Ομιλος, ο οποίος πρόσκειται πολιτικά στην Αριστερά, ανέπτυξε στενές σχέσεις με τους κατοίκους του Διστόμου, καθώς και με πολλές οργανώσεις της Αντίστασης. Μικρότερη ήταν η επαφή του με τις ελληνικές Αρχές, από τις οποίες άλλωστε δεν περίμενε και πολλά. Γι΄ αυτό και η αναγγελία της Αθήνας ότι θα παρέμβει στη Χάγη αποτέλεσε θετική έκπληξη. «Εχουμε πλήρη κατανόηση» για την παρέμβαση, αναφέρεται σε ανακοίνωση του Ομίλου, η οποία αντέκρουε, παραφράζοντάς την, σχετική δήλωση του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλε , που άρχιζε με τη φράση «δεν έχω καμία κατανόηση» για το ελληνικό διάβημα. Η «κατανόηση» μιας άλλης Γερμανίας, η οποία όμως είναι αμφίβολο αν θα καταγραφεί θετικά στην επίσημη Αθήνα.

ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΕ ΧΑΪΝΕΚΕ
«Τα εγκλήματα πολέμου δεν παραγράφονται»

Εύγλωττη, δυναμική και πάντα στο πλευρό των «αδύναμων και αδικημένων», η 57χρονη Γκαμπριέλε Χάινεκε , η οποία δηλώνει «αντιφασίστρια», είναι από τις γνωστότερες δικηγόρους της Γερμανίας. Αλλά και από τις πιο αμφιλεγόμενες. Οι παραστάσεις της στα δικαστήρια αποτελούν συχνά αντικείμενο κριτικής, ακόμη και εξ αριστερών. Πρόσφατο παράδειγμα η ρήση της (σε δίκη σομαλών πειρατών στο Αμβούργο) ότι για της «γης τους κολασμένους» η πειρατεία αποτελεί «κανονικό επάγγελμα» . Η κυρία Χάινεκε εκπροσώπησε, κατά γενική ομολογία, με τον καλύτερο τρόπο τα θύματα του Διστόμου στα γερμανικά δικαστήρια.

- Οι υλικές ζημιές που η χιτλερική Γερμανία προκάλεσε στις 53 χώρες όπου εισέβαλε είναι τεράστιες, τα θύματά της ανέρχονται σε δεκάδες εκατομμύρια. Μπορεί να αντέξει η σημερινή Γερμανία το βάρος των αποζημιώσεων για όλα αυτά;

«Μπορεί και πρέπει. Μια χώρα που κάνει έναν άδικο πόλεμο πρέπει να πληρώνει και τις συνέπειες. Αυτό ισχύει και για κάθε άτομο που διαπράττει ένα έγκλημα. Και η πληρωμή πρέπει να γίνει σε ρευστό, σε χρήμα. Ολα τα άλλα είναι υπεκφυγές».

- Ισχύει το δικαίωμα αποζημίωσης εξ ολοκλήρου και για τους απογόνους των θυμάτων;

«Απολύτως. Τα εγκλήματα πολέμου, όπως η δολοφονία αμάχων, δεν παραγράφονται ποτέ».

- Ούτε και έπειτα από 200-300 χρόνια;

«Ούτε. Για τις επόμενες δεκαετίες, πάντως, η παραγραφή είναι αδιανόητη. Η Γερμανία πρέπει να πληρώσει».

- Η ίδια αντιστέκεται όμως ως τώρα επιτυχώς...

«Το Βερολίνο στηρίζει την άρνησή του στην αρχή της “ετεροδικίας των κρατών”, η οποία απαγορεύει στους πολίτες μιας χώρας να προσφύγουν δικαστικά εναντίον της κυβέρνησης ενός ξένου κράτους. Η αρχή αυτή, όμως, όπως διαπίστωσε πρόσφατα το ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας, δεν μπορεί να ισχύει για εγκλήματα πολέμου. Το δικαστήριο αυτό έδωσε έτσι το πράσινο φως για την αποζημίωση τόσο των θυμάτων του Διστόμου όσο και μερικών ιταλικών κοινοτήτων. Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι απέτρεψε βέβαια την καταβολή τους, επιβάλλοντας ξαφνικά νέο νόμο ο οποίος, σύμφωνα με την ομολογία κυβερνητικών βουλευτών, ψηφίστηκε ύστερα από πίεση της κυβέρνησης Μέρκελ. Ωστόσο την τελευταία λέξη γι΄ αυτό την έχει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, οπότε αναμένουμε».

- Το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο υποστηρίζει επίσηςότι τότε ίσχυε ένα άλλο νομικό καθεστώςκαι ως εκ τούτου τα εγκλήματα πολέμου θα έπρεπε να κριθούν στην τότε βάση.

«Ούτε και αυτό έχει πραγματική ισχύ. Στις δίκες της Νυρεμβέργης είχε ξεκαθαριστεί ότι η νομική βάση για τέτοια εγκλήματα δεν μπορεί να είναι ποτέ εκείνη του ναζιστικού καθεστώτος, αλλά αυτή του δημοκρατικού κράτους δικαίου. Καμία άλλη».

πηγή:Βήμα

Ελληνόψυχοι και Κρυπτοχριστιανοί στην Τουρκία

Έλληνες υπάρχουν σήμερα στην Τουρκία, εκτός από τους 1000 γέροντες Κωνσταντινούπολης και Ίμβρου, οι λεγόμενοι “Τουρκοπόντιοι” στον σημερινό Πόντο και οι “Τουρκοκρητικοί” στο Αϊβαλί. Μόνο οι δεύτεροι έφυγαν από την Ελλάδα πρόσφυγες για να εγκατασταθούν στην Τουρκία. Οι πρώτοι ανέκαθεν έμεναν στον Πόντο. Επειδή η ανταλλαγή πληθυσμών (τι βαρβαρικό πράγμα!) έγινε βάσει θρησκείας, πολλοί από τους προσφάτως εκμουσουλμανισθέντες Έλληνες παρέμειναν στη Μικρασία και την Ανατολική Θράκη, πορευόμενοι πλέον στον χρόνο ως “Τούρκοι”. Επί των παραπάνω προτείνω τα βιβλία του Γιώργου Ανδρεάδη από τη Θεσσαλονίκη, με πρώτο το “Ταμάμα, η αγνοούμενη του Πόντου”, το οποίο έκανε πάταγο πριν καμμιά δεκαετία που βγήκε και βραβεύτηκε ακόμα και από τουρκικό θεσμό με το βραβείο “Αμπντή Ιπεκτσή”. Στη σημερινή Τουρκία, υπάρχουν εξισλαμισθένετες Πόντιοι που μιλούν ποντιακά και χορεύουν ποντιακά. Θεωρείται από την κρατική προπαγάνδα τουρκικός ο χορός Kocali, ο οποίος είναι βεβαίως το γνωστό ποντιακό Κότσαρι. Δεν είναι ο μόνος. Στις πόλεις και στα χωριά της Σαμψούντας (Samsun) σήμερα, της Σινώπης (Sinop), της Ριζούντας (Rize), της Τραπεζούντας (Trabzon) και γενικώς στα Ποντικά Όρη και παράλια ομιλείται ακόμη κάπου-κάπου η ποντιακή διάλεκτος της αρχαίας ελληνικής, την οποία οι μη (θέλοντες να είναι) γνωρίζοντες αποκαλούν απλώς μια αρχαία διάλεκτο της τουρκικής γλώσσας. Υπάρχουν παραδοσιακά πανηγύρια με ποντιακή λύρα, χορούς και τραγούδια. Αν κανείς θεωρεί απίστευτα όλα αυτά ή υποκινούμενα από εθνικισμό, ας πάει εκεί ένα πολιτιστικό ταξιδάκι ή ας ρωτήσει ποντιακούς συλλόγους, όπως πχ τους “Ακρίτες του Πόντου” Νεάπολης Θεσσαλονίκης ή ας ρωτήσει τους ειδικούς, πχ τον αγαπητό δημοσιογράφο και συγγραφέα Βλάση Αγτζίδη.

Μια ιστορία που διηγήθηκε το 2006 κάποιος γνωστός Τούρκος ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας, μου έκανε μεγάλη εντύπωση: Δεν ξέρω το όνομά του, αλλά τουλάχιστον το 2006 ήταν ο μεγαλοπαράγοντας-ιδιοκτήτης της Trabzonspor και είπε ότι οι παππούδες του, κάτοικοι της Τραπεζούντας, δεν ήταν Τούρκοι, ούτε μουσουλμάνοι αρχικά. Επέλεξαν να δηλώσουν μουσουλμανική πίστη το 1922 για να κρατήσουν τα χωράφια και τα σπίτια τους και να μην μεταναστεύσουν όπως άλλοι στην Ελλάδα με την Ανταλλαγή. Έλπιζαν πως τα πράγματα θα άλλαζαν, ίσως. Δήλωσε ο ίδιος άνθρωπος πως δεν ξέρει αν έκαναν καλά, αλλά αυτός και οι συγγενείς του σήμερα στην Τουρκία είναι σε αρκετά καλή κατάσταση (οικονομική και άλλη)…

Το θέμα είναι ότι πολλοί παρέμειναν, γιατί έτσι διάλεξαν. Μπορεί να μην θρήσκευαν ιδιαίτερα, μπορεί να μην ήθελαν να μπουν στην πολύ μεγάλη περιπέτεια του ξεριζωμού, μπορεί να έπασχαν από κάποια ασθένεια εκείνη την περίοδο, μπορεί πολιτιστικώς να τους ήταν περίπου το ίδιο, είτε εγγραφόταν ως Έλληνες στα χαρτιά είτε ως Τούρκοι. Το δεύτερο μάλιστα παρείχε άμεση βιοτική-περιουσιακή-οικογενειακή ασφάλεια…

Το 1991-1992 υπήρξε σημαντική χρονιά για την Τουρκία, αφού εντατικοποιήθηκε η προσπάθεια εισδοχής στην Ενωμένη Ευρώπη, ο κόσμος άλλαζε για τους γείτονες και πλέον ήταν ευκολότερο να αναδειχθούν ζητήματα γλωσσικά-μειονοτικά, τα οποία πάντοτε καταπιέζονταν (και θα καταπιέζονται) από την κρατική τουρκική προπαγάνδα. Ένα ορόσημο ήταν η συνέντευξη Τουρκάλας δημοσιογράφου σε μια γριά Πόντια μουσουλμάνα. Στην ερώτηση “ποια είναι η γλώσσα που μιλάτε”, η Πόντια γιαγιά “δεν χάρισε κάστανα”: η γλώσσα που μιλάω δεν είναι τουρκικά και από τον αέρα δεν τα έμαθα”! Σεισμός στα κανάλια! Πρώτη φορά η τουρκική κοινή γνώμη των τότε 65 εκατομμυρίων άκουγε κάποιον “με θράσος” να λέει ουσιαστικά πως όχι μόνο δεν είναι Τούρκος, αλλά είναι και γηγενής της Τουρκίας, με γλώσσα άλλη. Επ’ αυτών ρωτήστε τον Βλάση Αγτζίδη για περισσότερα. Άλλη γνωστή περίπτωση είναι ο “Θόδωρον”, γεροντάκος που ξέμεινε ορφανός στην Τουρκία στον Πόντο και πέθανε εκεί ως πιστός μουσουλμάνος. Από τα χιλιάδες παιδάκια Ελλήνων και Αρμενίων που απέμειναν στην τύχη τους στην Τουρκία, αφού οι γονείς τους χάθηκαν κατά τις ταραχές ή κατεσφάγησαν, πολλά υιοθετήθηκαν χωρίς χαρτιά ή με χαρτιά από άτεκνες τουρκικές οικογένειες και ανατράφηκαν ως Τουρκάκια και άλλα γέμισαν τα τουρκικά ορφανοτροφεία. Τέτοια παιδάκια που έχασαν τους γονείς τους υπήρξαν και στο χωριό καταγωγής της αγαπητής μου γιαγιάς Κωνσταντινιάς, το Αγγελοχώρι Καλλιπόλεως. Τέτοιο ορφανό παιδάκι υπήρξε και ο διαβόητος αργότερα μισέλληνας Κενάν Εβρέν, ο γνωστός χουντικός που έκανε το στρατιωτικό πραξικόπημα το 1980 στην Τουρκία. Τουρκοπόντιοι σήμερα υπάρχουν πολλοί στην Άγκυρα, στην Κωνσταντινούπολη και στο Βερολίνο, που πήγαν εκεί ως μετανάστες για οικονομικούς λόγους.

Άλλο φλέγον ανθρωπιστικό-κοινωνικό-πολιτιστικό θέμα αποτελούν οι Κρυπτοχριστιανοί στη σημερινή Τουρκία. Κατ’ αρχάς, κρυπτοχριστιανοί υπήρχαν σχεδόν πάντοτε στην Ανατολία. Στην Κύπρο είναι οι “Λινομπάμπακοι”, από έξω λινάρι και από μέσα βαμβάκι, δηλαδή από έξω Μουσουλμάνοι και από μέσα Χριστιανοί. Ρωτήστε έναν Ελληνοκύπριο ποιους αποκαλεί έτσι και θα σας πει “τους Τουρκοκύπριους”… Κοινότητες παλιών κρυπτοχριστιανών φυσικά απορροφήθηκαν σταδιακά από την υπερκείμενη εθνότητα και εκτουρκίστηκαν, κρατώντας συνήθως μόνο την ελληνική/αρμενική γλώσσα ή ψήγματα αυτών. Στην επανάσταση του ’21 μνημονεύεται ότι ο Κολοκοτρώνης έδωσε μάχες και εναντίον ελληνοφώνων Τούρκων από την Εύβοια, των οποίων ο εξισλαμισμός (=εκτουρκισμός τελικά) ήταν πρόσφατος. Κρυπτοχριστιανοί υπήρχαν πολλοί έως το 1856 που εκδόθηκε το “Χάτι Χουμαγιούν”, ένα φιρμάνι μερικής ελευθερίας στην εκδήλωση θρησκευτικής πίστης των Οθωμανών υπηκόων. Τότε εκδηλώθηκαν πολλοί ως προς το ποια είναι η πίστη που αληθινά ακολουθούν και υπήρξαν πολλές εκπλήξεις από εξέχοντες αξιωματούχους… Οι κρυπτοχριστιανοί (του Πόντου και της Καππαδοκίας τουλάχιστον) έφτιαχναν σπίτια όμοια με τα μουσουλμανικά, αλλά μεγαλύτερα σε βάθος! Είχαν 3 και 4 υπόγεια πατώματα, πολλές φορές και εκεί στο τελευταίο πάτωμα είχαν εκκλησάκι ή ολόκληρη μεγάλη εκκλησία του χωριού. όλα αυτά ήταν γεμάτα εικονίσματα. Ο δε παπάς ήταν κρυφά χειροτονημένος από το Πατριαρχείο και οι λειτουργίες και τα ορθόδοξα μυστήρια γίνονταν με άκρα μυστικότητα και αποκλειστικά τα χαράματα ή αργά τη νύχτα. Πχ ήσουν στην κοινωνία ιμάμης και δικαστής του χωριού; Αν το χωριό ήταν κρυφά χριστιανικό, ήσουν στ’ αλήθεια ο παπάς του. Έκανες τη μέρα γάμο στο τζαμί της πλατείας του χωριού; Τη νύχτα σε πάντρευε ο παπάς στα καταγώγια, στη μυστική εκκλησία. Ήθελε κάποιος να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει; Ερχόταν ο κρυφοπαπάς στο σπίτι δήθεν επίσκεψη και τελούσε το μυστήριο.

Πάμε τώρα στον ξεριζωμό και στο σήμερα στην Τουρκία. Αν ερχόταν η διαταγή να εγκαταλείψουν οι χριστιανοί τα σπίτια τους και να φύγουν μέσα σε μία ώρα ή υπήρχε επιδρομή για σφαγή, τα πάντα εγκαταλείπονταν. Οι μάνες φώναζαν τα παιδιά να μαζευτούν (αλίμονο αν κάποια έλειπαν στα χωράφια!), έπαιρναν ρούχα, φαγητό στο χέρι και το γάλα του μωρού, κανένα χρυσό βραχιόλι για μπαχτσίσι στους Τσέτες στο δρόμο και… δρόμο! Αν ήσουν κρυφός χριστιανός έπρεπε σε 1 ώρα να αποφασίσεις αν θα μείνεις με τους υπόλοιπους Έλληνες χριστιανούς ή αν θα κάνεις το καλό παιδί και δεν θα βγάλεις κιχ ως Τούρκος Μουσουλμάνος! Δίλημμα όχι ζωής, αλλά ζωών, γενεών ολόκληρων! Όσοι εγκατέλειψαν εκείνες τις ώρες τις εστίες τους, τα πανάρχαια χωριά τους και τους τάφους των παππούδων τους, αν είχαν κρυφές εκκλησιές δεν μπορούσαν να τις πάρουν μαζί τους βέβαια! Φανταστείτε την έκπληξη που ζουν κάποιοι σημερινοί Τούρκοι στον Πόντο, την Καππαδοκία και αλλού όταν κατεδαφίζουν το παλιό σπίτι του παππού ή της θείας Αϊσέ και σκάβοντας για να χτίσουν οικοδομή βρίσκουν έναν θησαυρό από παμπάλαιες ορθόδοξες χριστιανικές εικόνες, άμφια ιερατικά και μανουάλια με κεριά… Αχ, θεία Αϊσέ!

Το θέμα είναι αν σήμερα υπάρχουν Κρυπτοχριστιανοί στην Τουρκία. Ο δημοσιογράφος και εκδότης Σεραφείμ Φυντανίδης είπε σε τηλεοπτική εκπομπή το 2002 για τα ταξίδια του στην Τουρκία και ειδικά στην Καππαδοκία, ότι ο ταξιτζής που είχε πάρει για να τον πάει στις φημισμένες λαξευτές βραχοεκκλησιές που υπάρχουν στο Προκόπι (Urgup) κλπ ότι ” οι εκκλησιές αυτές δεν λειτουργούν πια τη μέρα, αλλά τις νύχτες κάποιοι κάνουν τάματα και αφήνουν αφιερώματα στα λίγα διάσπαρτα εκκλησάκια-προσκυνητάρια των δρόμων”. Ο Φυντανίδης το απέδωσε σε μουσουλμάνους που τιμούν χριστιανικούς αγίους, όπως τον Αη Γιώργη, αλλά ό ταξιτζής επέμεινε λέγοντας “όχι, είναι δικοί σας αυτοί, παλιοί Yunan που μένουν εδώ και παριστάνουν τη μέρα τους μουσουλμάνους και τη νύχτα είναι χριστιανοί. Άλλες δύο περιπτώσεις έχουν τουλάχιστον δημοσιευθεί στην εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” για νεαρά παιδιά στο Φανάρι και στις εκκλησίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Έχω επίσης δύο περιστατικά ακόμη, το ένα εκδηλώθηκε στους γονείς μου που επισκέφθηκαν την Πόλη και το άλλο στα Παλιά Μουδανιά (Mudanya). Οπωσδήποτε υπάρχουν κάποια κατάλοιπα κρυπτοχριστιανισμού εν έτει 2009 στην Τουρκία. Ποιος όμως μπορεί να τα μελετήσει ή να τα καταγράψει; Ποιοι μπορεί να του προσφέρουν αυτές τις πληροφορίες στη χώρα της ΜΙΤ και των Γκρίζων λύκων; Είναι εύκολο; Κάποιοι στο παρελθόν, κυρίως Γερμανοί, επιχείρησαν να ασχοληθούν με το θέμα και ονόμασαν τους κρυπτοχριστιανούς με το όνομα “δίπιστοι” ή “bifidus”.

Μέσω ίντενετ τα νέα παιδιά του Πόντου της σημερινής Τουρκίας μαθαίνουν την πραγματικότητα και έρχονται μετά από 100 χρόνια σε επαφή με τις ρίζες τους. Συστήνω επίσης να διαβάσετε το βιβλίο ενός Tούρκου συγγραφέα (Omer Asan), το Pontos Kulturu. Κυκλοφόρησε και στα ελληνικά και στα αγγλικά, τον πρώτο καιρό φυσικά απαγορεύθηκε στην Τουρκία και διώχθηκε ο συγγραφέας του.

Είναι πάμπολλα αυτά που θα’ θελα να γράψω, έκανα εδώ μια εντελώς πρόχειρη και χωρίς συνοχή καταγραφή. Όποιος/όποια ενδιαφέρεται, ας λάβει ερεθίσματα, με πολλή αγάπη και μακριά από εθνικισμό. Δυστυχώς εθνικισμός φυτρώνει παντού: από τα σύγχρονα Σκόπια, Αλβανία, Ελλάδα, Τουρκία έως την άκρη του κόσμου. Όλα αυτά ίσως εξυπηρετούν στο να καταλάβουμε την αξία τού να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι και να λεγόμαστε όπως θέλουμε και να πιστεύουμε όπου θέλουμε… Δόξα τω Θεώ!

Εδώ βίντεο του δημοσιογράφου Αλέξη Παπαχελά για τους εναπομείναντες εξισλαμισμένους Έλληνες στα χωριά του Πόντου (δεν είναι λίγοι και λέγονται κοινώς “Τουρκοπόντιοι”):

http://www.hellaswebnews.com/node/148

Εδώ σελίδες της unesco, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται και η ποντιακή γλώσσα στο σημερινό Πόντο της Μικράς Ασίας

http://cms01.unesco.org/fileadmin/MULTIMEDIA/HQ/CLT/CLT/pdf/UNESCO-EndangeredLanguages-WorldMap-20090218.pdf

http://www.unesco.org/culture/ich/index.php?pg=00206

http://www.ocena.info/ σελίδα ενός χωριού Ποντίων της Τουρκίας σε τουρκικά-αγγλικά-νεοελληνικά και… ποντιακά!

Πηγή: neaproia.

Έκκληση Ανδρέα Τζάκη: "Ας είναι η κρίση η αιτία για την ίδρυση μεταμοσχευτικού κέντρου στην Ελλάδα!

Μια συνέντευξη, που μόνον ως εκ βαθέων εξομολόγηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτή η συζήτηση που είχαμε μαζί με τον ανθρώπο που όχι τυχαία έχει χαρακτηριστεί από την διεθνή επιστημονική κοινότητα ως "ο μάγος των μεταμοσχεύσεων"!

"Ο άνθρωπος που το χέρι του καθοδηγεί Η Χάρις Του Θεού" μιλά αποκλειστικά και για πρώτη φορά στην Δέσποινα Συριοπούλου σε μια από τις πλέον σπάνιες συζητήσεις- συνέντευξη που έχει δώσει στην πολύχρονη και πετυχημένη καριέρα του κάνοντας την Ελλάδα υπερήφανη.

Αποφεύγει τις συνεντεύξεις και την δημοσιότητα, ενώ αν αναζητήσει κανείς συνεντεύξεις του θα βρει ελάχιστες δηλώσεις του και μια δυο κατά το πρόσφατο παρελθόν -της περιόδου ασθενείας του μακαριστού Χριστόδουλου- μικρές συνεντεύξεις του.

Αυτή την φορά, σπάει την σιωπή του και ανοίγει την καρδιά του σε μια συνέντευξη -έκκληση προς την Ελληνική κυβέρνηση, σημειώνοντας εύστοχα και με νόημα πως "η οικονομική κρίση οφείλει και πρέπει να είναι η αιτία για την ίδρυση ενός μεταμοσχευτικού κέντρου στην Ελλάδα!" για να τονίσει πως "αυτές οι μεταμοσχέσεις κοστίζουν πολύ και χάνονται τεράστια ποσά κάθε φορά που ένας έλληνας βγαίνει στο εξωτερικό για μια μεταμόσχευση".

Μιλά για πρώτη φορά για την σχέση που είχε δημιουργήσει με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κυρό Χριστόδουλο και για τις τελευταίες στιγμές του ανθρώπου που με την παρουσία του στο πηδάλιο της Εκκλησίας άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του. Αναφέρεται στην διεθνή οικονομική κρίση, τονίζοντας ότι η Ελλάδα θα βγει πιο δυνατή στέλνοντας μήνυμα αισιοδοξίας προς όλο τον Ελληνισμό, ενώ για πρώτη φορά μιλά για την προσωπική σχέση που αναπτύσει με τους ασθενείς του αλλά και για την προσωπική του σχέση με τον Θεό, για τον οποίο λέει ευθέως και χωρίς περιστροφές "ναι πιστεύω στον Θεό. Πολλές φορές ζητώ την δική Του Βοήθεια".

Γράφει η Δέσποινα Συριοπούλου

Τον Ανδρέα Τζάκη, τον γνώρισα περίπου ενάμιση χρόνο πριν στο Μαϊάμι. Μέχρι τότε τον ήξερα από τα δημοσιεύματα, την υπόθεση του Μακαριστού Χριστόδουλου και το πολυσέλιδο βιογραφικό που έπρεπε να μελετήσω για να φτιάξω την συνέντευξή του για τις ανάγκες αφιερώματος ενός τηλεοπτικού σταθμού. Δεν ήξερα όμως τι άνθρωπο επρόκειτο να συναντήσω, πέρα από έναν καταξιωμένο επιστήμονα και νούμερο ΈΝΑ στο είδος του. Πιο πολύ πίστευα ότι θα δω έναν χειρουργό, που η καταξίωσή του θα είχε και έντονο αντίκτυπο στην συμπεριφορά του. Ότι θα μιλήσω με κάποιον που –ας μου επιτραπεί η έκφραση- το σταριλίκι που απορρέει από την θέση που βρίσκεται, θα δένει με την όλη εικόνα του. Προς μεγάλη μου –θετική- έκπληξη διαψεύστηκα… Γνώρισα έναν επιστήμονα, top στο είδος του, μα πρώτα από όλα γνώρισα έναν Άνθρωπο, που πραγματικά αξίζει να υποκλιθείς πρωτίστως στον χαρακτήρα του.

Συνεπέστατος στο ραντεβού του, έφτασε στο γραφείο του, χαμογελαστός με βλέμμα καθαρό, κατάφερε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να κερδίσει τον συνομιλητή του, να τον κάνει να αισθανθεί άνετα, να καλύψει την όποια υποτιθέμενη ή όχι απόσταση και να δημιουργήσει την αίσθηση ότι τον ξέρει χρόνια. Η συζήτηση που ακολούθησε ανέδειξε πολλά από τον σπάνιο –για τα δικά μου δεδομένα- χαρακτήρα του. Και όταν τον ρωτάς αν συνεχίζει να κάνει θαύματα ή αν συνεχίζει να μεγαλουργεί, απαντά «δεν κάνω τίποτε άλλο, πέρα από την δουλειά μου», φράση ενδεικτική για το ποιόν του χαρακτήρα του και το ήθος του… Το γραφείο του, γεμάτο από φωτογραφίες με τους ασθενείς του, που για τον καθένα μπορεί να μιλάει για ώρες. «Είναι πολύ σημαντικό να μαθαίνεις ότι ένα παιδάκι που χειρούργησες πριν από 20 χρόνια, παντρεύεται…» μου λέει. Δείχνει μια άλλη σχέση, τελείως διαφορετική, ξεφεύγοντας από τον πελατειακό χαρακτήρα που ενίοτε μετατρέπεται ο όρκος στον Ιπποκράτη.

Εκείνη την ίδια μέρα, γνώρισα και τον Παναγιώτη. Ένα πιτσιρίκι που σε λίγο θα έκλεινε τον πρώτο χρόνο ζωής του, μα μόνο ελάχιστες μέρες εκτός εντατικής από τότε που γεννήθηκε, χάριν της πολυσπλαχνικής μεταμόσχευσης που είχε κάνει λίγο καιρό πριν. «Ο κ. Τζάκης ήταν αυτός που έδωσε ζωή στον Παναγιώτη μου» έλεγε ο πατέρας του, χαρούμενος πια που μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, από την πρώτη ημέρα της γέννησής του ο γιος του βρισκόταν έξω από την μονάδα εντατικής θεραπείας, με άλλες ελπίδες πια για μια (πιο) φυσιολογική ζωή. Παρά την μεγάλη γραφειοκρατία και αφού η υπόθεση πέρασε από το γραφείο της κας Πετραλιά, όταν ήταν υπουργός υγείας, έφυγαν οικογενειακώς από την Ελλάδα, πήγαν στο κέντρο μεταμόσχευσης στο Μαϊάμι, όπου και χειρουργήθηκε ο μικρός και σήμερα –ενάμιση χρόνο μετά- βρίσκονται πάλι πίσω και ο Παναγιώτης πηγαίνει καλά. «Αυτή είναι η χαρά», λέει ο Ανδρέας Τζάκης, «να βλέπεις τους ασθενείς σου να πηγαίνουν καλά».

Η συζήτηση είναι πάντα ευχάριστη μαζί του και η αφήγηση της πορείας του μέχρι αυτό που είναι σήμερα ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Χαίρεσαι να μιλάς με τέτοιους ανθρώπους, που ενσαρκώνουν σε όλες τις διαστάσεις την λέξη Άνθρωπος. Με νησιώτικη καταγωγή και από τους δυο γονείς, -ο πατέρας του από την Κεφαλονιά, η μητέρα του από το Δωδεκάνησα-, γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον Πειραιά, στον Άγιο Νικόλαο στο λιμάνι. Ο πατέρας του, μηχανικός στα πλοία. Ταξίδευε πολύ, ενώ η μητέρα του φρόντιζε τα τρία παιδιά της οικογένειας. Τον μεγαλύτερο Ανδρέα, την κατά ενάμιση χρόνο μικρότερη Μαργαρίτα και τον Βενιαμίν της οικογένειας, Μιχάλη. Και οι τρεις τους σήμερα είναι γιατροί. Η Μαργαρίτα είναι παιδίατρος-νεογνολόγος στο νοσοκομείο «Έλενα» και ο Μιχάλης, καθηγητής στην οδοντιατρική στην Αθήνα και παράλληλα εξασκεί και το επάγγελμα του οδοντιάτρου.

Η απόφαση για τον Ανδρέα Τζάκη να ακολουθήσει την ιατρική ήρθε στις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου, μολονότι από πολύ μικρό όλοι για κάποιον λόγο τον φώναζαν «γιατρό» και ας μην υπήρχε κανείς γιατρός στην οικογένεια για να κληροδοτήσει το "μικρόβιο". Η βασική αιτία για την απόφασή του αυτή στάθηκε, όπως χαρακτηριστικά λέει ο γνωστός χειρουργός, «ήταν ο τρόπος που έβλεπα τους γιατρούς σαν παιδί, την βοήθεια που παρείχαν, την θετική επίδραση που είχαν στην κοινωνία». Εισήχθη στην ιατρική σχολή με υποτροφία και τελείωσε την με άριστα. «Τα φοιτητικά μου χρόνια πέρασαν στην περίοδο της δικτατορίας. Στην αρχή –θα έλεγα- υπήρχε μια αφέλεια για την σημασία της όλης κατάστασης. Προσωπικά, δεν ήμουν ποτέ πολιτικοποιημένο άτομο, και για να είμαι ειλικρινής δεν είχα αίσθηση μεγάλη του τι γινόταν, μέχρι που τα αποτελέσματα της πολιτικής κατάστασης επηρέασαν την τάξη μου στην σχολή» λέει και συνεχίζει «Έβλεπα συμφοιτητές μου να απομακρύνονται για μερικές μέρες και να επιστρέφουν εντελώς διαφορετικοί ή την παρουσία κάποιων που τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πληροφοριοδότες της αστυνομίας». Παρά τα όσα συνέβαιναν στο πολιτικό σκηνικό της χώρας με όλες τις παρενέργειες και τις επιπτώσεις να είναι ορατές στην κάθε πτυχή της καθημερινότητας, ακόμα και αν η πολιτικοποίηση δεν ήταν στοιχείο του χαρακτήρα του, ο Ανδρέας Τζάκης με τον καιρό όσο συνειδητοποιούσε τα όσα συνέβαιναν, αισθανόταν μια έντονη εσωτερική ψυχική αντίδραση, με το αντιστάθμισμα να βρίσκεται στο καλό φοιτητικό περιβάλλον, επενδύοντας σε φιλίες, τις οποίες διατηρεί ακόμα και σήμερα. Ο στρατός ήρθε μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του. Κατετάγη στην αεροπορία το 1974, μια θητεία διάρκειας 2μιση χρόνων ως υποσμηναγός, δόκιμος γιατρός, ενώ ταυτόχρονα υπέβαλε αιτήσεις στα διάφορα νοσοκομεία για να μεταβεί στην Αμερική. Μάλιστα με την βοήθεια του Διοικητή του, ο Ανδρέας Τζάκης παίρνει άδεια για να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες –πράγμα ανήκουστο για τα τότε δεδομένα, αλλά και για σήμερα- για να δώσει τις πρώτες συνεντεύξεις.

Ο πρώτος σταθμός στην αμερικανική ήπειρο, και αφού ολοκλήρωσε την στρατιωτική του θητεία, ήταν η Νέα Υόρκη και το νοσοκομείο Mount Sinai, όπου και προσελήφθη ως βοηθός το 1977. Η προσαρμογή δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες που η ξεγνοιασιά και η ομορφιά της καλοκαιρινής Ελλάδας εν συγκρίσει με τους γρήγορους και απαιτητικούς ρυθμούς τους αμερικανικού νοσοκομείου δημιουργούσε ένα τεράστιο εσωτερικό κενό και ένα μεγάλο ερωτηματικό στον έλληνα γιατρό. «Συνέχεια διερωτόμουν τι κάνω εγώ εδώ. Στην Ελλάδα είναι καλοκαίρι, όλοι βρίσκονται στις παραλίες, στα νησιά και εγώ βρίσκομαι εδώ και τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ» εξομολογείται, αλλά σύντομα βρίσκει το αντιστάθμισμα να συνεχίσει ακάθεκτος την πορεία του προς την πρωτιά. «Άρχισα να σκέφτομαι ότι όπου είμαι, είναι το καλύτερο μέρος της γης για μένα, αποφασίζοντας ότι εκεί που βρίσκομαι είναι πολύ καλά και εκεί θα συνεχίσω» λέει χαμογελώντας, που είχε καταφέρει να βρει την δίοδο για την προσαρμογή του στην Αμερική.

Αρχικά η σκέψη του ήταν να ακολουθήσει την πλαστική χειρουργική, με την προοπτική να ολοκληρώσει την ειδικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες και να επιστρέψει στην Ελλάδα για να κάνει αυτού του είδους τις επεμβάσεις, και παράλληλα να αγοράσει ένα ιστιοφόρο να «οργώνει» στο Αιγαίο. Βέβαια τα πράγματα δεν έγιναν έτσι, και σε αυτό στάθηκε ο μεγάλος του ενθουσιασμός για τον τομέα της γενικής χειρουργικής. «Μου άρεσε που μπορούσα να χειρουργώ τα πάντα. Το έκανα από το πρωί μέχρι το βράδυ και με γέμιζε. Άλλωστε γι’ αυτό μετά το Mount Sinai, πήγα στο Stony Brook, στο Long Island, για να τελειώσω την γενική χειρουργική. Και έτσι έγινε» θυμάται ο κ. Τζάκης, αλλά δεν του ήταν αρκετό. «Μόλις τελείωσα τη γενική χειρουργική, δεν ένιωθα ικανοποιημένος. Ήθελα να κάνω και κάτι άλλο…» λέει, με την προτίμησή του να στρέφεται σε ένα αντικείμενο που πολλοί συνάδελφοι του εκείνη την εποχή δεν τολμούσαν να ασχοληθούν, την χειρουργική του ύπατος. Στην αναζήτηση κλινικής όπου θα μπορούσε να εξειδικευτεί στο δύσκολο αυτό αντικείμενο, έγινε δεκτός το 1983 από τον πρωτοπόρο καθηγητή τόσο της χειρουργικής, όσο και των μεταμοσχεύσεων και δη του ύπατος, Dr. Thomas Starzl, στο Pittsburg. «Συγκυριακά, την εποχή εκείνη οι μεταμοσχεύσεις άρχισαν να γίνονται πολύ πιο επιτυχείς και ενώ πριν οι μεταμοσχεύσεις του ύπατος δεν ήταν στον χάρτη να γίνονται σε μεγάλη κλίμακα, ξαφνικά άρχισαν να γίνονται πολύ δημοφιλείς. Παράλληλα υπήρξαν πολλές νέες εξελίξεις, νέες μέθοδοι, νέες εφαρμογές στις μεταμοσχεύσεις και αισθάνομαι ότι τότε βρέθηκα στο κατάλληλο χώρο, την κατάλληλη εποχή με τον καθηγητή μου, σε έναν χώρο που ήταν το κέντρο των μεταμοσχεύσεων», παρατηρεί ο Ανδρέας Τζάκης, αναφέροντας χαριτολογώντας ότι «με τις μεταμοσχεύσεις, βρήκα την τροχιά μου. Βρήκα την κατεύθυνσή μου. Νωρίτερα αισθανόμουν ως “κατευθυνόμενο βλήμα, χωρίς κατεύθυνση”».

Από εκεί και έπειτα η εξέλιξη και η ανέλιξη του Ανδρέα Τζάκη σχεδόν ήταν προδιαγεγραμμένη. Ένας άνθρωπος που στόχος του ήταν το περισσότερο, το παραπάνω, το καλύτερο, όχι ως αυτοσκοπός αλλά ως η πηγή εσωτερικής πληρότητας, που ξεκινά από την αγάπη και την προσήλωση σε αυτό που έχει επιλέξει για επάγγελμα-λειτούργημα, η επιτυχία και σε πολλές περιπτώσεις η πρωτιά αποτελεί μονόδρομο. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο Ανδρέας Τζάκης. Ένας άνθρωπος που αγαπάει την δουλειά του, γεμίζει από αυτή, ξέρει να την κάνει καλά, την εξελίσσει, δίνοντας ή παρατείνοντας το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, τη ζωή!

Είναι ο πρώτος χειρουργός που πραγματοποίησε στις αρχές τις δεκαετίας του '90 επιτυχή μεταμόσχευση παγκρέατος και μεταμόσχευση ήπατος μπαμπουίνου σε άνθρωπο. Από το 1997, το όνομά του θα το βρει κανείς και στο βιβλίο Γκίνες στην κατηγορία των ιατρικών επιτευγμάτων ως ο χειρουργός που έκανε την πρώτη πολυσπλαχνική μεταμόσχευση σε ένα κοριτσάκι 10 μηνών (ήπατος, στομάχου, παγκρέατος, λεπτού και παχέος εντέρου και δύο νεφρών).

Τον έχουν αποκαλέσει «μάγο των μεταμοσχεύσεων», ή ότι διαθέτει την «θεία χάρη», ενώ «Κορυφαίο χειρουργό μεταμόσχευσης στον κόσμο» τον αποκάλεσε ο φημισμένος Dr. Ricordi, με την συνεργασία του οποίου –και επίσης των τον Daniel Mintz και τον Rodolfo Alejandro του Ινστιτούτου Έρευνας του Διαβήτη, ο Ανδρέας Τζάκης πραγματοποίησε την πρώτη παγκοσμίως επιτυχή μεταμόσχευση τμήματος ιστού από το πάγκρεας. Στην παραμονή του στο Pittsburg ο κ. Tζάκης, ακολούθησε τα βήματα του καθηγητή του, πραγματοποιώντας πολυάριθμες πρωτοποριακές επεμβάσεις. Διετέλεσε διευθυντής της Παιδιατρικής Σχολής του τμήματος μεταμόσχευσης ύπατος και εντέρων του εκεί πανεπιστημίου (Pittsburg) και το 1994 μετέβη στην Πανεπιστημιακή Σχολή του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι ως συν-Διευθυντής, με τον Joshua Miller, του Τμήματος της Μεταμόσχευσης και ως Διευθυντής του Τμήματος χειρουργικών επεμβάσεων του τμήματος μεταμοσχεύσεων ύπατος και εντέρων.

Το θέμα των μεταμοσχεύσεων όμως εγείρει και ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, την προσφορά οργάνων, το οποίο στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται με διστακτικότητα, ή όπως λέει ο ίδιος "με έναν έντονο συναισθηματισμό, μέχρι όμως την στιγμή που η μεταμόσχευση αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου για έναν άνθρωπο". Η θέση του για το συγκεκριμένο ζήτημα είναι σαφής και ξεκάθαρη. Σε παλιότερη συνέντευξή του είχε δηλώσει ότι ««η ζωή είναι στην κυριολεξία πολύτιμη και το σώμα το πιο σοβαρό περιουσιακό στοιχείο του καθενός. Έχουμε δύο επιλογές. Η πρώτη να το θάψουμε. Η δεύτερη να το κάνουμε χρήσιμο σε συνανθρώπους μας που πάσχουν προσφέροντας τα όργανά μας. Η προσφορά ενός μπορεί να ωφελήσει 12 άλλους».

Στη συνέντευξη που παραχώρησε αποκλειστικά στο Greek American News Agency πριν από λίγες μέρες, ο διεθνούς φήμης χειρουργός μιλάει για την εξέλιξη και την βελτιστοποίηση των μεταμοσχεύσεων, θεωρώντας ότι η πρόοδος τους μπορεί να αλλάξει την εικόνα της γης. Μιλάει για την προοπτική δημιουργίας ενός μεταμοσχευτικού κέντρου στην Ελλάδα, ένα σχέδιο που επεξεργάστηκε με μια ομάδα σε συνεργασία με το κέντρο μεταμοσχεύσεων στο Μαϊάμι και κατετέθη στο ελληνικό υπουργείο υγείας, επί υπουργίας Δημήτρη Αβραμόπουλου. Η μελέτη που υπεβλήθη ήταν σε συνεργασία με τον τότε Γεν. Γραμματέα του ΥΠ. Υγείας, Αρ. Καλογερόπουλου και την επιστημονική σύμβουλο, κα Κατερίνα Καρατζά. Ο κ. Τζάκης θεωρεί ότι υπάρχουν αξιόλογοι γιατροί στην Ελλάδα, αλλά «δεν υπάρχει η σωστή υποδομή». Όσο για το κόστος της κατασκευής, «τα χρήματα είναι συνολικά πολύ λιγότερα από αυτά που δίνουν τα ταμεία σε όλους όσους χρειάζεται να φύγουν στο εξωτερικό», εκτιμώντας «ότι η παρούσα οικονομική κρίση που περνά η χώρα μας πρέπει να αποτελέσει αιτία και όχι εμπόδιο για την κατασκευή ενός τέτοιου κέντρου».

Για τον Ανδρέα Τζάκη, η δουλειά του, πέρα από το δύσκολο και αποκλειστικά τεχνοκρατικό της κομμάτι, αποτελεί πηγή για τα πιο δυνατά συναισθήματα, ανεξάρτητα από το θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Ζώντας καθημερινά πλάι στην ζωή και στο θάνατο, έχει βιώσει την χαρά και την ικανοποίηση όταν ο ασθενής του βγαίνει νικητής, αλλά και όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, λέει χαρακτηριστικά ότι «δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα». Οι σχέσεις με τους ασθενείς του είναι από τα μεγάλα δώρα της δουλειάς του, η οποία είναι απόλυτα συμβατή με την ίδια του την ύπαρξη. Δουλειά και προσωπικός χρόνος συνδέονται με ένα τρόπο που το ένα δεν λειτουργεί ανεξάρτητα από το άλλο, χωρίς ωστόσο να εφαρμόζεται το αμφίδρομο της εν λόγω σχέσης. Η επαγγελματική του δραστηριότητα επηρεάζει την καθημερινότητά του και τον προσωπικό του χρόνο, ο οποίος αφιερώνεται στους δικούς του ανθρώπους, στο διάβασμα ιστορικών βιβλίων και στο ποδήλατο.

Με βαθιά πνευματική αναζήτηση, ο Ανδρέας Τζάκης πιστεύει στο θεό. Λίγο πριν το κάθε χειρουργείο, την ώρα της επεξεργασίας των ιατρικών δεδομένων και της αυτοσυγκέντρωσης δεν παραλείπει να Του ζητήσει όλα να πάνε καλά, λέγοντας χαρακτηριστικά «όσο πιο δύσκολες καταστάσεις αντιμετωπίζει κάποιος, τόσο πιο πολύ θρήσκος γίνεται». Εκεί αναφέρθηκε και στην σχέση του με τον μακαριστό Χριστόδουλο, από τον οποίο έχει αποκομίσει τα καλύτερα συναισθήματα. Από την συζήτησή μας δεν λείπει ούτε η αναφορά στην ελληνική κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η προοπτική επιστροφής του στην Ελλάδα δεν του είναι αδιάφορη, ωστόσο λέει με νόημα ότι «αυτά καθορίζονται από θεό», τονίζοντας παράλληλα –με την μετριοπάθεια που τον διακρίνει- «ό,τι μπορώ να κάνω σε οποιαδήποτε στιγμή (για την Ελλάδα), και το έχω κάνει και σκοπεύω να το κάνω». Σχολιάζοντας τέλος την κρίση στην χώρα μας, προσεγγίζει την κατάσταση με αισιοδοξία, λέγοντας ότι «προβλήματα είναι η αρχή μιας καλύτερης εποχής για την Ελλάδα» και δεν παραλείπει να στείλει το δικό του προσωπικό μήνυμα στους Έλληνες: «Οι κρίσεις είναι για να ξεπερνιούνται. Είναι ευκαιρία για αλλαγές που θα έχουν θετική επίδραση στο μέλλον του τόπου και η Ελλάδα πάντα θα είναι από τα καλύτερα μέρη της γης».

Πριν δώσουμε τον λόγο όμως στον ίδιο τον διεθνούς φήμης και καταξίωσης Ανδρέα Τζάκη "φύλακα άγγελο" όπως τον έχουν χαρακτηρίσει σχεδόν όλοι οι ασθενείς του ας δούμε τι λέει ένας από τους 100αδες ασθενείς του εξ Ελλάδος ο Αντώνης Σφακιανάκης σε μια αφήγηση του σε τοπική εφημερίδα όπως παρουσιάστηκε στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ.

Ο Αντώνης Σφακιανάκης, συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος, μιλώντας σε τοπική εφημερίδα είπε ότι το 1999 κατέφυγε στο Μαϊάμι στον άγνωστο γι αυτόν γιατρό έπειτα από υπόδειξη του καθηγητή του πανεπιστημίου Κρήτης Μανόλη Χελιδόνη, καθώς ο αρχικός του σχεδιασμός ήταν νοσοκομείο της Βοστόνης.

«Είχα σοβαρό πρόβλημα λόγου σακχάρου από το 1997 και δύο χρόνια αργότερα η κατάστασή μου χειροτέρεψε. Στο Μαϊάμι έφτασα με τη γυναίκα μου στις 7/9/1999. Ο Ανδρέας Τζάκης είδε αμέσως τις εξετάσεις μου και μου είπε: «Το συκώτι σου είναι σε άσχημη κατάσταση, πρέπει να κάνουμε μεταμόσχευση. Εχεις κάποιον συγγενή να του πάρουμε το μισό συκώτι ή να βρούμε άλλη λύση;». Δεν είχα τέτοια δυνατότητα και έτσι περιμέναμε να βρεθεί μόσχευμα. Εγώ και η γυναίκα μου ήμασταν φιλοξενούμενοι σε σπίτια φίλων Κρητικών».

Κάποια μέρα ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος εισήχθη στο νοσοκομείο επειγόντως, καθώς η υγεία του χειροτέρεψε και ο γιατρός του είπε ότι πρέπει να γίνει μεταμόσχευση σε μισό συκώτι, διαφορετικά δεν υπήρχαν άλλες ελπίδες. Ετσι και έγινε. Ομως έπειτα από δέκα ημέρες ο οργανισμός του το απέρριψε και μιάμιση εβδομάδα αργότερα έκανε δεύτερη μεταμόσχευση. Εμεινε σαράντα ημέρες στην Εντατική και μετά σε ένα δωμάτιο δίπλα στο νοσοκομείο για να τον παρακολουθεί ο γιατρός και για να κάνει τις εξετάσεις που έπρεπε.

Ο Ανδρέας Τζάκης μού είπε «Δεν θα φύγεις για την Κρήτη αν δεν γίνεις τελείως καλά», λέει ο Αντώνης Σφακιανάκης. Ετσι έμεινε σε εκείνο το δωμάτιο επτά ολόκληρους μήνες μέχρι τις 31 Μαρτίου του 2000.

«Φύλακας άγγελος»
Ολο αυτό το διάστημα ο γιατρός ήταν ο «φύλακας άγγελός του». «Οπου και να βρισκόταν μας τηλεφωνούσε και μας ρωτούσε τι κάνουμε, αν έχουμε χρήματα να ψωνίσουμε για να φάμε», αναφέρει συγκινημένος ο κ. Αντώνης. Θυμάται ότι μια φορά που η σύζυγός του αρρώστησε και πήγε και εκείνη στο νοσοκομείο, ο Ανδρέας Τζάκης έδωσε χρήματα σε μια νοσοκόμα και την έστειλε να τους αγοράσει φαγητό.

«Μας νοιαζόταν αυτός ο μεγάλος γιατρός σαν να είμαστε δικοί του άνθρωποι. Και όχι μόνο αυτό. Οταν πήγαμε να πληρώσουμε το νοσοκομείο μάς ενημέρωσαν ότι ο Ανδρέας Τζάκης είχε με έγγραφο αποποιηθεί την είσπραξη των 20.000 δολαρίων που έπαιρνε για τις επεμβάσεις, και έτσι δεν δώσαμε καθόλου χρήματα για τη μεταμόσχευση. Επειτα από όλα αυτά πώς μπορώ να μην τον ευγνωμονώ και να μην τον έχω σαν Θεό μου;» καταλήγει ο Αντώνης Σφακιανάκης.

Ολόκληρη η συνέντευξη με τον Ανδρέα Τζάκη {ΑΚΟΥΣΤΕ LIVE } Μέρος Α, Μέρος Β, Μέρος Γ, Μέρος Δ, Μέρος Ε, έχει ως εξής:

Σήμερα ποια ιδιαίτερη πρόοδος έχει γίνει στον τομέα των μεταμοσχεύσεων και τι μπορούμε να περιμένουμε στο μέλλον; ως που μπορεί να φτάσει η επιστήμη σας;

Έχω την εντύπωση πως θα αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα στο θέμα των μεταμοσχεύσεων. Αφενός θα γίνονται περισσότερες μεταμοσχεύσεις κάθε χρόνο, θα βοηθάμε δηλαδή περισσότερο κόσμο και αφετέρου θα γίνονται με μεγαλύτερη ασφάλεια. Οι μέθοδοι που ακολουθούμε τελειοποιούνται ολοένα και περισσότερο, το ίδιο και τα φάρμακα, και ελπίζω ότι θα μπορούμε να κάνουμε τις μεταμοσχεύσεις με ελάχιστα φάρμακα, με πολύ λιγότερες παρενέργειες. Αυτά είναι βέβαια είναι τα σύντομα βήματα που κάνουμε τώρα. Στο μέλλον θα μεταμοσχεύονται και άλλα όργανα. Υπάρχουν όργανα που δεν μεταμοσχεύονται ακόμα, τα οποία ενδεχομένως θα επιτύχουν στις μεταμοσχεύσεις. Δεν θα ήθελα ωστόσο να αναφερθώ, γιατί καλό είναι πρώτα να γίνουν και μετά να πούμε τα αποτελέσματα. Παράλληλα, ενδεχομένως να εξελιχθούν και πηγές οργάνων που δεν υπάρχουν αυτή την στιγμή, είτε τεχνητά όργανα, είτε ημι-τεχνητά, είτε με διάφορους μηχανισμούς από άλλα ζώα, ώστε να μπορούν να γίνονται μεταμοσχεύσεις, δεδομένου ότι υπάρχει φοβερή έλλειψη αυτών των οργάνων και, όπως καταλαβαίνετε, είναι βασικό για να μπορούμε να εξυπηρετούμε όσους ασθενείς το έχουν ανάγκη.

Αυτό θα δώσει ελπίδα σε πάρα πολύ κόσμο….

Αυτό θα αλλάξει την ζωή στη γη. Δηλαδή αν μπορούμε να αντικαθιστούμε όργανα, τα οποία είναι ανεπανόρθωτα προσβεβλημένα με καινούργια όργανα, χωρίς τους περιορισμούς που έχουμε σήμερα, θα είναι διαφορετική η μορφή της γης. Αυτά, βέβαια, είναι μεγαλεπήβολα όνειρα, για τα οποία χρειάζεται κατ’ αρχάς πολλή δουλειά από πολλούς ερευνητές και μετά τύχη, προκειμένου να ξεπεραστούν μερικά εμπόδια που αντιμετωπίζουμε συνεχώς.

Ας πάμε πάλι πίσω στην χώρα μας. Η Ελλάδα πόσο έχει προχωρήσει στον τομέα των μεταμοσχεύσεων;

Δυστυχώς είμαστε πολύ πίσω. Στην ουσία γίνεται μόνο ένα μικρό μέρος των μεταμοσχεύσεων που χρειάζονται στην Ελλάδα.

Τι φταίει; Δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές

Περιληπτικά, θα μπορούσε κάποιος να το πει και έτσι. Διότι ενώ υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι γιατροί και έχουν εκπαιδευτεί για μεγάλο διάστημα στο εξωτερικό –πολλοί μάλιστα έχουν εκπαιδευτεί μαζί μας στο Μαϊάμι-, και έχουν προσπαθήσει πολύ να επιτύχουν τις μεταμοσχεύσεις, δυστυχώς υπάρχει έλλειψη υποδομής. Στην ουσία δεν υπάρχει το κατάλληλο σύστημα που θα επιτρέψει τις μεταμοσχεύσεις να γίνουν. Στην Ελλάδα μέχρι στιγμής οι μεταμοσχεύσεις έχουν αντιμετωπιστεί με έναν απλοποιημένο τρόπο. Πολύ απλά δηλαδή να γίνει η μεταμόσχευση, χωρίς να έχει υπάρξει η κατάλληλη φροντίδα να στηθεί το όλο σύστημα με τα άτομα που έχουν εξειδικευτεί να μπορούν να διαφωτίσουν το κοινό, να κινήσουν τις διάφορες διαδικασίες που χρειάζονται προκειμένου να βρεθούν τα όργανα, ώστε στην συνέχεια να διαπιστωθεί ποιοι ασθενείς μπορούν να πάρουν τα μοσχεύματα και στην συνέχεια να υπάρχει η κατάλληλη υποδομή στο νοσοκομείο, σε ένα κέντρο, το οποίο θα μπορεί να τις κάνει αυτές τις μεταμοσχεύσεις με συστηματικό τρόπο. Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι συνάδελφοι που έχουν προσπαθήσει, και εξακολουθούν να προσπαθούν να κάνουν τις μεταμοσχεύσεις με συστηματικό τρόπο, αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής εφικτό.

Θεωρείται δηλαδή ότι υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας ενός κέντρου μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα;

Οπωσδήποτε και υπάρχει. Θεωρώ ότι πρέπει να γίνει ένα κέντρο μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα, ανάλογο με το Ωνάσειο, που έγινε για την καρδιά. Πριν γίνει το Ωνάσειο, πολλά άτομα που χρειάζονταν εγχείρηση, πήγαιναν στο εξωτερικό. Ο πατέρας μου επί παραδείγματι, ήρθε στην Αμερική, επειδή δεν είχε εμπιστοσύνη, δεν υπήρχε το κατάλληλο κλίμα, ο κατάλληλος εξοπλισμός, η κατάλληλη υποδομή να γίνονται οι επεμβάσεις ανοιχτής καρδιάς στην Ελλάδα. Με την ίδρυση του Ωνασσείου καρδιοχειρουργικού κέντρου, και το Ωνάσσειο έχει προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες και επιπλέον άλλα κέντρα καρδιοχειρουργικά έχουν οργανωθεί σε ανώτερο επίπεδο, και έτσι ο κόσμος σήμερα δεν φεύγουν στο εξωτερικό, πλην ελαχίστων.

Εσείς προσωπικά θεωρείτε ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένα τέτοιο κέντρο;

Οπωσδήποτε. Μάλιστα είχαμε κάνει μια προσπάθεια με την προηγούμενη κυβέρνηση, όταν ήταν υπουργός ο κ. Αβραμόπουλος, σε συνεργασία με τον τότε Γεν. Γραμματέα κ. Αριστείδη Καλογερόπουλο, και μαζί με μια πολύ αξιόλογη γιατρό, την Κατερίνα την Καρατζά, οφθαλμίατρο. Είχαμε κάνει μια σχετική μελέτη για το πώς θα έπρεπε να οργανωθεί ένα τέτοιο κέντρο, τι θα έπρεπε να γίνει και φυσικά πόσο θα στοίχιζε.

Η μελέτη αυτή πού βρίσκεται τώρα;

Νομίζω ότι πρέπει να είναι στο υπουργείο. Είχαμε μάλιστα βρει και το νοσοκομείο που υπήρχαν οι κατάλληλοι προς διαμόρφωση χώροι για τις ανάγκες του κέντρου. Αλλά το νοσοκομείο είναι το λιγότερο στην όλη προσπάθεια, δεδομένου ότι υπάρχουν διάφορα νοσοκομεία που θα μπορούσαν άνετα να στεγάσουν το συγκεκριμένο κέντρο. Βασικά θα χρειαστούν δυο κέντρα, ένα στην Αθήνα και ένα στην βόρειο Ελλάδα, στην Θεσσαλονίκη. Στην Θεσσαλονίκη υπάρχει ένα κέντρο, το οποίο ήδη λειτουργεί και χρειάζεται να εξελιχθεί. Οι προδιαγραφές είναι απλές. Δεν είναι κάτι περίπλοκο.

Δηλαδή η όλη μελέτη βρίσκεται στο γραφείο της υπουργού υγείας, της κας Ξενογιαννακοπούλου;

Δεν ξέρω αν η κα Ξενογιαννακοπούλου έχει υπόψιν της αυτή την μελέτη που είχε γίνει επί υπουργίας Αβραμόπουλου. Υποθέτω ότι αν ψάξουν, κάπου θα υπάρχει.

Στην περίπτωση, λοιπόν, που αποφασιζόταν να δημιουργηθεί ένα τέτοιο κέντρο και σας ζητούσαν να συνδράμετε, διότι το κέντρο αυτό θα αποτελούσε και κέντρο όλων τον Βαλκανίων, όχι μόνο της Ελλάδας… Σωστά;

Να σας πω το εξής: προσωπικά, θα άρχισα πρώτα από την Ελλάδα. Ο βασικός σκοπός αυτού του κέντρου είναι να εξυπηρετήσει πρώτα από όλα τους Έλληνες. Από την άλλη, οι Τούρκοι έχουν πολλά κέντρα. Από τους βόρειους γείτονές μας, βεβαίως και χρειάζονται βοήθεια, αλλά ο βασικός σκοπός του κέντρου είναι να εξυπηρετηθούν οι Έλληνες. Αν επιτευχθεί αυτός ο στόχος εν πρώτοις, μπορεί στην συνέχεια να επεκταθεί και στα Βαλκάνια. Να σας πω το εξής: Στο κέντρο εδώ στο Μαϊάμι έχουμε 4 άτομα από Ελλάδα που έχουν κάνει μεταμοσχεύσεις, και υπάρχουν πολλά άλλα που χρειαζόταν να είναι εδώ και δεν μπορούμε να τα πάρουμε.

Ναι αλλά το ελληνικό σύστημα υγείας αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Πώς μπορεί να υλοποιηθεί μια τέτοια προσπάθεια;

Μα το θέμα δεν είναι τα χρήματα. Και ο λόγος που δεν είναι τα χρήματα, είναι γιατί αυτή τη στιγμή εν μέσω της οικονομικής κρίσης, άρρωστοι χρηματοδοτούνται για να βγουν στο εξωτερικό και πληρώνουν πολύ περισσότερα χρήματα από όσα θα στοίχιζε η κατασκευή ενός τέτοιου κέντρου στην Ελλάδα. Το οικονομικό θέμα θα έπρεπε ως εκ τούτου να είναι η αιτία και όχι το εμπόδιο για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο κέντρο. Δηλαδή η οικονομική κρίση θα έπρεπε να είναι περισσότερο αιτία για να φτιαχτεί το κέντρο μεταμοσχεύσεων, γιατί αυτή την στιγμή ήδη, αν ρωτήσετε το υπουργείο, είμαι βέβαιος ότι είτε το ΙΚΑ, είτε τα διάφορα ταμεία χρηματοδοτούν με τεράστια ποσά τις μεταμοσχεύσεις στο εξωτερικό. Η κα Καρατζά στην μελέτη είχε κάνει υπολογισμούς. Είχε βρει πόσοι άρρωστοι φεύγουν στο εξωτερικό κάθε χρόνο και τα έξοδα είναι τεράστια. Προσωπικά θεωρώ ότι η κατασκευή ενός κέντρου στην Ελλάδα είναι θέμα ανάγκης.

Και να σας πω και κάτι άλλο. Πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει πόσο σημαντική και πόσο απαραίτητα είναι μια μεταμόσχευση, κυρίως εξαιτίας της έντασης και του συναισθηματισμού που υπάρχει για θέμα (σ.σ. για την δωρεά οργάνων), μέχρι να την χρειαστεί ο ίδια ή κάποιος του περιβάλλοντός του. Και ξαφνικά, όταν προκύπτει η ανάγκη μιας μεταμόσχευσης, είναι θέμα ζωής και θανάτου για τους ίδιους. Στην πραγματικότητα είναι πολλοί αυτοί που χρειάζονται μεταμόσχευση. Στην Ελλάδα μόνο τα άτομα που χρειάζονται μεταμόσχευση νεφρού είναι τουλάχιστον 400 με 500 ετησίως. Και πόσοι χρειάζονται μεταμοσχεύσεις ύπατος κάθε χρόνο ή καρδιάς… Τα ποσά είναι πολύ σημαντικά. Οι άνθρωποι που φεύγουν στο εξωτερικό αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, ακόμα και στην περίπτωση που όλα πάνε καλά. Και στην περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά, είναι φοβερά δύσκολο. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι σημαίνει να πάνε τα πράγματα άσχημα και ο ασθενής να είναι στην άλλη άκρη της γης. Τα έχω ζήσει αυτά ως γιατρός και νομίζω ότι αν κάποιος προσπαθήσει να τα φέρει στο ανθρώπινο επίπεδο του αρρώστου και της οικογενείας του, είναι κάτι που δεν μπορώ να το περιγράψω…

Στις 20 Οκτωβρίου είναι πιθανό να βρεθείτε στην Ελλάδα στα εγκαίνια του πρώτου Παιδιατρικού-ογκολογικού νοσοκομείου…

Θεωρώ ότι το νοσοκομείο αυτό θα αποτελέσει σταθμό για την αντιμετώπιση σοβαρών όγκων των παιδιών, και έχει δημιουργηθεί με την προσωπική φροντίδα της κας Μαριάννας Βαρδινογιάννη που πολλοίς το έχει χρηματοδοτήσει. Είναι ένα πολύ σημαντικό έργο και είναι παράδειγμα προς μίμηση, και γι αυτό θα προσπαθήσω να πάω στα εγκαίνια. Είχα την τύχη να συναντήσω την κα Βαρδινογιάννη σε μια πρόσφατη εκδήλωση για την απονομή ενός τιμητικού τίτλου στο αμερικανικό κολλέγιο στην Αθήνα, η οποία τιμήθηκε επίσης την ίδια μέρα για το ανθρωπιστικό της έργο.

Πώς αισθάνεται ένας γιατρός όταν βλέπει τον ασθενή του να κρέμεται ουσιαστικά από αυτά που θα του πει, πολλές φορές προσπαθώντας να ερμηνεύσει ακόμα και το βλέμμα του; αναζητώντας την ελπίδα για ζωή.

Να σας πω… Αυτά τα πράγματα είναι τεχνοκρατικά εν πολλοίς. Κοιτάζω το τεχνοκρατικό μέρος της δουλειάς μου, παρά το συναισθηματικό. Κοιτάζω δηλαδή πρώτα να δω αν μπορώ να βρω τρόπο να εξυπηρετήσω τον ασθενή. Ωστόσο δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση να δει ένας γιατρός τον ασθενή του να είναι στα πρόθυρα του θανάτου πριν και να πηγαίνει καλά. Να τον δει με την οικογένειά του. Έχω μωρά, τα οποία είχα χειρουργήσει πριν από 20 χρόνια και τώρα παντρεύτηκαν. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από αυτό. Και από την άλλη, δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το αν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Βέβαια, εκ των προτέρων γνωρίζεις ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, αλλά η προσοχή μου είναι να βρω τρόπο να εξυπηρετήσω τον ασθενή.

Ναι αλλά πέρα από το τεχνοκρατικό κομμάτι που έχει να κάνει αποκλειστικά με την δική σας γνώση και χειρισμό, για να λύσετε το πρόβλημα όσο μικρό ή τεράστιο μπορεί αυτό να είναι, υπάρχει και το συναισθηματικό κομμάτι. Αναμφίβολα δημιουργείται μια σχέση με τον ασθενή. Θυμάμαι πριν από ένα χρόνο, όταν είχα έρθει στο γραφείο σας, είχα παρατηρήσει ότι υπήρχαν πολλές φωτογραφίες από ασθενείς σας, γεγονός που αποδεικνύει ότι αναπτύσσετε μια σχέση με τους ασθενείς σας.

Οπωσδήποτε. Και αυτό είναι ένα από τα δώρα της δουλειάς μου. Όπως η δουλειά μου είναι και ο λόγος που μιλάμε σήμερα. Αλλά μέσα από την δουλειά μου, μου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσω πάρα πολύ κόσμο. Και αυτό για μένα είναι ένα από τα μεγάλα δώρα. Ωστόσο όμως προσπαθώ να ξεχωρίσω αυτό που μπορώ να κάνω για τον άρρωστο από το συναισθηματικό μέρος.

Όταν διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει σωτηρία, και ο χρόνος είναι περιορισμένος για κάποιον ασθενή, τι είναι αυτό που προέχει για τον ασθενή σας;

Η άνεση του ασθενή. Να φροντίσουμε να έχει μια ποιότητα ζωής. Στο τέλος, όλοι θα πεθάνουμε, αλλά τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να μην περάσει από αγωνία, άγχος…

Και όταν κάτι δεν πάει καλά…

Αυτό είναι από τις μεγάλες δυσκολίες της δουλειάς μας. Όταν κάτι δεν πάει καλά, αρχίζει κανείς να σκέφτεται τι θα μπορούσε να είχε κάνει για να είχε διαφορετικό αποτέλεσμα. Και αρκετές φορές εξετάζοντάς το εκ των υστέρων, μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι κάτι θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικό και να υπήρχε διαφορετική έκβαση. Προσωπικά από την φύση μου το μυαλό μου πάντα εκεί πηγαίνει. Τι θα μπορούσε να έχει γίνει διαφορετικά. Δυστυχώς άνθρωποι χάνονται. Αλλά πάντα όταν υπάρχει μια αποτυχία, υπάρχει πάντα το μεγάλο αυτό ερωτηματικό.

Και στην περίπτωση που δίνετε μια δεύτερη ζωή...πώς εκφράζεται αυτό το συναίσθημα;

Είναι από τα πιο χαρούμενα συναισθήματα που μπορεί να έχει κανείς. Να δει έναν ασθενή του να πηγαίνει καλά. Κάποιος που ήταν χαμένος, να ξυπνήσει από το κώμα του, ή να περπατήσει. Να δω ένα παιδάκι να παντρευτεί, να μου στείλει φωτογραφία του. Αυτή είναι η βασική ικανοποίηση από τη δουλειά μου.

Και πόσο μάλλον όταν πρόκειται για παιδιά…. Θυμάμαι πέρυσι που είχαμε συναντηθεί, μας είχατε γνωρίσει τον μικρό Παναγιώτη…

Ο Παναγιώτης τώρα βρίσκεται στην Ελλάδα. Και πάει καλά… τον είδα πρόσφατα που πήγα στην Ελλάδα. Και πάει καλά με τις φροντίδες των γιατρών στην Ελλάδα. Έχουμε πολύ καλούς συναδέλφους με τους οποίους συνεργάζομαι και έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά και με τον Παναγιώτη και με τα άλλα τα παιδάκια που έχω χειρουργήσει και είναι στην Ελλάδα. Έχει μεγαλώσει. Αν τον έβλεπες, δεν νομίζω ότι θα τον γνώριζες…

Αναφέρομαι στον Παναγιώτη, γιατί θυμάμαι αυτό που άκουσα τον μπαμπά του να λέει ότι εσείς δώσατε στο γιο του την δεύτερη ζωή…

Ο θεός δίνει μόνο τη ζωή. Εμείς κάνουμε απλά την δουλειά μας. Η πίστη μου είναι ότι όλα αυτά έχουν κάποια έννοια και είναι γραμμένα κάπου αλλού. Εμείς απλά είμαστε τα όργανα αυτής της ύπαρξης. Βέβαια είναι ευλογία που μπορούμε να το κάνουμε αυτό, αλλά καμία από αυτές τις δυνάμεις δεν τις εξουσιάζουμε εμείς.

Το λειτούργημα σας είναι συμβατό με την καθημερινότητά σας, με την ίδια σας την ύπαρξη…

Έτσι ακριβώς… Είναι σωστό αυτό που λες. Η δουλειά μου έχει να κάνει πολύ με την καθημερινή μου ύπαρξη. Βεβαίως έχω προσωπική ζωή, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε φάση της προσωπική μου ζωής, επηρεάζεται πολύ από την δουλειά μου.

Και στον προσωπικό σας χρόνο με τι ασχολείστε;

Πρώτα από όλα να είμαι με την οικογένεια μου και το στενό περιβάλλον των φίλων μου. Μου αρέσει να διαβάζω ιστορία και μου αρέσει επίσης να κάνω ποδήλατο.

Ας πάμε στην Ελλάδα και στα όσα διαδραματίζονται τους τελευταίους μήνες στην χώρα μας. Παρακολουθείτε την ελληνική επικαιρότητα. Περάσαμε μια πολύ δύσκολη περίοδο εν μέσω αρνητικών δημοσιευμάτων, και εξακολουθούμε ως χώρα να περνάμε δύσκολα, ίσως αυτή η περίοδος να είναι μια από τις δυσκολότερες στην ιστορία μας. Πώς τα βλέπετε όλα όσα διαδραματίζονται στην Ελλάδα, και φαντάζομαι ότι είναι πολύ πιθανό οι συνάδελφοί σας να σας ρωτούν;

Προσωπικά το αντιμετωπίζω ως μια φάση της ελληνικής ζωής. Υπάρχουν οι καλές εποχές και οι δύσκολες εποχές. Τα τελευταία δύο χρόνια για την Ελλάδα αποτελούν μια δύσκολη φάση. Δεν νομίζω ότι θα αλλάξει την μορφή της Ελλάδας, ούτε θα αλλάξει την κουλτούρα μας. Ενδεχομένως να είναι και ευκαιρία πολλά πράγματα να διορθωθούν. Οι καλές αλλαγές που συμβαίνουν στην ζωή, γίνονται επειδή υπάρχουν προβλήματα. Και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τώρα να είναι η αρχή μιας καλύτερης εποχής για την Ελλάδα.

Σας λείπει η Ελλάδα;

Μου λείπουν τα πρόσωπα που είναι στην Ελλάδα. Οικογένεια και στενοί φίλοι.

Είστε καταξιωμένος στο χώρο σας, από τους top στο αντικείμενό σας. Είστε από τους Έλληνες που έχουν κάνει την Ελλάδα περήφανη στο εξωτερικό. Έχετε ποτέ σκεφτεί την επιστροφή σας στην Ελλάδα;

Αυτά τα πράγματα αποφασίζονται από τον θεό. Να σας πω την αλήθεια, δεν τα σκέφτομαι πολύ. Θα ήθελα να βοηθήσω να γίνονται μεταμοσχεύσεις στην Ελλάδα με έναν συστηματικό τρόπο. Θα έλεγα, λοιπόν, πως υπάρχει μια αδρή επιθυμία.

Δηλαδή θα σας ενδιέφερε, αν σας πρότειναν να επιστρέψετε στην Ελλάδα; Αν σας πρότειναν να βρεθείτε σε ένα κέντρο μεταμοσχεύσεων. Να βοηθήσετε να δώσουμε ζωή στους συνανθρώπους μας στην Ελλάδα, θα το σκεφτόσασταν;

Εσείς τι λέτε; Δεν μπορώ να πω ότι δεν θα το σκεφτόμουν. Οπωσδήποτε θα το σκεφτόμουν.

Θα ήταν ένα ισχυρό κίνητρο να σας κάνει να επιστρέψετε πίσω; Γιατί στο εξωτερικό, οι Έλληνες διαπρέπουν και πολλές φορές –είναι αρκετά λυπηρό να λέγεται αλλά- η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της με κάποιο τρόπο.

Οπωσδήποτε με ενδιαφέρει, δεν υπάρχει αμφιβολία. Και οπωσδήποτε θέλω να βοηθήσω να γίνονται μεταμοσχεύσεις. Ξέρετε, υπάρχουν πολλοί τρόποι που μπορεί να βοηθήσει κάποιος. Επομένως, εάν υπάρχει η διάθεση στην Ελλάδα να γίνονται μεταμοσχεύσεις, θα βρω τον καλύτερο τρόπο για να βοηθήσω. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να παρέχω αυτό που μπορώ. Την Ελλάδα την αγαπάω και θέλω να γίνονται καλά πράγματα. Και ό,τι μπορώ να κάνω σε οποιαδήποτε στιγμή, και το έχω κάνει και σκοπεύω να το κάνω.

Από την άλλη πλευρά, δεν αισθάνομαι ότι η συμβολή μου θα είναι τόσο μεγάλη, γιατί σε αυτή την προσπάθεια (στις μεταμοσχεύσεις) χρειάζεται βασικά μια ομάδα ατόμων, τα οποία να είναι αφιερωμένα σε αυτή την δουλειά.

Θεωρείτε πως υπάρχουν αυτά τα άτομα, που θα αποτελέσουν τον πυρήνα μιας τέτοιας προσπάθειας;

Βεβαίως και υπάρχουν άτομα που μπορούν να είναι άριστοι πυρήνες.

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

Θέλω να πάμε λίγο στο παρελθόν. Όταν βρεθήκατε κοντά στον τότε αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Τι θυμάστε από εκείνη την περίοδο; Τι έχετε αποκομίσει;

Βασικά ήταν ο άνθρωπος Χριστόδουλος και το περιβάλλον του. Ο μακαριστός ήταν ένα απίθανο πρόσωπο, ένα ξεχωριστό πρόσωπο, ένας πολύ γλυκός άνθρωπος. Ήταν από τους ανθρώπους που πολύ εύκολα μπορούσε να δεθεί με το χαμόγελό του, με τον τρόπο του και επίσης είχε άτομα δίπλα του που ήταν το ίδιο προσιτά και ανοιχτόκαρδα. Κυρίως μου έχει μείνει ο άνθρωπος Χριστόδουλος.

Που ήξερε το τέλος του…

Από ένα σημείο και έπειτα, γιατί μέχρι την ώρα που προσπαθήσαμε να κάνουμε την μεταμόσχευση και διαπιστώσαμε ότι ο όγκος είχε κάνει μετάσταση, μέχρι εκείνη την στιγμή νόμιζα ότι θα μπορούσα να βοηθήσω. Από εκείνη την στιγμή και έπειτα καταλάβαμε ότι δεν υπήρχε πλέον ελπίδα μακροπρόθεσμης επιβίωσης και μετά άρχισαν τα πράγματα και εξελίσσονταν γρήγορα. Ήταν πολύ επιθετικός ο όγκος.

Θυμάστε κάτι συγκεκριμένο που σας είχε κάνει εντύπωση;

Ένα πράγμα που θυμάμαι και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση ήταν ο τρόπος που απευθυνόταν στην νεολαία, λέγοντας ότι «εγώ τα θέλω όλα τα παιδιά κοντά μου, και ας ντύνονται όπως θέλουν». Αυτό ήταν κάτι εντελώς συναρπαστικό, γιατί, όπως θα θυμάστε, η εκκλησία μας ήταν πάντα πάρα πολύ συντηρητική. Και ξαφνικά να βλέπεις τον αρχιεπίσκοπο να ανοίγει την καρδιά του σε όλο τον κόσμο και σε όλα τα παιδιά, αυτό ήταν κάτι το συγκλονιστικό που έδειχνε την καρδιά του ανθρώπου που τους ήθελε όλους κοντά του χωρίς καμία διάκριση για το πώς ντύνονται ή τι κάνουν. Και αυτό αποτελεί ένα τόσο μεγάλο βήμα για μας. Ξαφνικά τα πράγματα να μην είναι μονολιθικά, ανοίγοντας τις πόρτες σε όλο τον κόσμο. Με είχε συναρπάσει όταν τον άκουγα να μιλάει έτσι. Δεν είχε χάσει την ζωντάνια του και μέχρι μετά το Μαϊάμι, και ας ήξερε τι μέλει γενέσθαι. Είχε πίστη.

Στην ιστορία του μακαριστού, είδατε την άλλη όψη, εκεί που τελικά δεν μπορεί να δοθεί λύση. Στην δουλειά σας, η οριογραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου είναι πολύ λεπτή. Εσείς προσωπικά φοβάστε το θάνατο;

Δεν το έχω σκεφτεί, και ας έχει τύχει να έρθω αντιμέτωπος με τον θάνατο κάνα-δυο φορές. Μάλλον με έχει βοηθήσει ο Θεός και δεν τον φοβάμαι. Το βέβαιο είναι ότι θα συμβεί. Αλλά επίσης θεωρώ ότι ο άνθρωπος είναι πνεύμα. Είναι κάτι παραπάνω από το σώμα του.

Άρα πιστεύετε στον θεό…

Ναι, πιστεύω ότι υπάρχει θεός…

Μια και αναφερθήκατε στην πίστη σας στο θεό, έχουν υπάρξει στιγμές που την ώρα μιας επέμβασης τον έχετε επικαλεστεί, πέρα από το άκρως τεχνοκρατικό κομμάτι;

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει θρήσκος και κάθε φορά που υπάρχουν δυσκολίες, γίνεται όλο και περισσότερο. Πάντα ζητάω την βοήθειά Του. Πάντα φροντίζω πριν μπω στο χειρουργείο να σκεφτώ το μέλλον του ασθενούς, ξεκινώντας από το τεχνοκρατικό κομμάτι μέχρι και το θρησκευτικό.

Ελληνική κοινότητα στις ΗΠΑ

Ζώντας εκτός Ελλάδος ανήκετε και εσείς στο μεγάλο εκείνο κομμάτι της Ελλάδας εκτός συνόρων. Έχετε επαφή κι επικοινωνία με την ελληνική κοινότητα;

Βέβαια. Αν και δεν είμαστε πολλοί έλληνες, έχουμε την κοινότητα εδώ στο Μαϊάμι, τον καθεδρικό ναό, όπου και ανήκω και έχουν αναπτυχθεί προσωπικές φιλίες, σχέσεις, κάτι που το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.

Ποια η άποψη έχετε για την Ελληνική κοινότητα των ΗΠΑ; Υπάρχει μέλλον; Βλέπουμε ότι τα παιδιά δεύτερης ή τρίτης γενιάς δεν μιλούν ελληνικά, πολλοί κρούουν τον κώδωνα και λένε ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλήρους αφομοίωσης. Ποια είναι η αίσθησή σας; Μπορεί η ελληνική κοινότητα να προχωρήσει;

Είναι καλό να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Αλλά ως κοινότητα, όσο είμαστε πιο πολύ στεριωμένοι στην Αμερική, τόσο πιο πολύ επίδραση μπορούμε να έχουμε στα τεκταινόμενα. Αν υπολογίσουμε πόσοι είμαστε κατά κεφαλήν, έχουμε σημαντική επίδραση. Μου έχει κάνει έκπληξη, γιατί καμιά φορά ρωτάω τους συναδέλφους «πόσοι Έλληνες νομίζετε ότι είμαστε στην Αμερική;», και αυτοί νομίζουν ότι είμαστε εκατομμύρια. Στην ουσία δεν είμαστε, αλλά υπάρχει ελληνική παρουσία, κουλτούρα και επιρροή.

Σε πολιτικό επίπεδο, υπέρ των εθνικών μας θεμάτων;

Η αμερικανική κυβέρνηση ενδιαφέρεται κατά βάση για τα δικά της συμφέροντα. Και ο μόνος τρόπος που μπορούμε να επηρεάσουμε, είναι τα συμφέροντά μας να συμπίπτουν με τα συμφέροντα της Αμερικής. Θεωρώ ότι σε πολλά σημεία συμπίπτουν τα συμφέροντα. Είμαστε σύμμαχοι.

Ένα τελευταίο μήνυμα προς τους έλληνες

Έχει σχέση με την κρίση στην Ελλάδα… Οι κρίσεις είναι για να ξεπερνιούνται και αποτελούν ευκαιρία για αλλαγές που θα έχουν θετική επίδραση στο μέλλον του τόπου και η Ελλάδα πάντα θα είναι από τα καλύτερα μέρη της γης.

πηγή:GreekAmericanNewsAgency