Γέροντας Ιωάννης_ Από την ινδουϊστή πλάνη, Ορθόδοξος μοναχός!

Από ινδουϊστής μοναχός, Ορθόδοξος μοναχός-Ο  Γέροντας Ιωάννης εξομολογείται την προσωπική του ιστορία, μέσα στην πλάνη και τη σύγχυση του ινδουϊσμού και τη σωτήρια παρέμβαση του Αγίου Παϊσίου.

Εκλογές ,κόμματα ,παρών ,μέλλον…

...για ακούστε μια άλλη πλευρά της ζωής μας πέρα όλα όσα ζούμε τούτες τις μίζερες μέρες.

Οι μακαριστοί Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και ο δημοσιογράφος Θέμος Αναστασιάδης συζητούσαν για Τουρκία και Μακεδονικό!

Μια εκπληκτική ιστορική συνέντευξη! 
Στην ατζέντα της συζήτησης το μακεδονικό, οι σχέσεις Πολιτείας – Εκκλησίας, αλλά και η Β. Ήπειρος… Μια συζήτηση  που 25 ολόκληρα χρόνια μετά, μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ!

Μαρίζα Κωχ: «Ο ιερέας παππούς μου με καθόρισε μουσικά. Μου άρεσε να ψέλνω»

Η Μαρίζα Κωχ μιλά για την εξοικείωσή της από παιδί με τη γλώσσα του Ευαγγελίου, αλλά και για το σχέδιο δολοφονίας της από τους Τούρκους!

Συνέντευξη στον
Σωτήρη Λέτσιο
Τραγουδίστρια, συνθέτρια, μουσικοπαιδαγωγός. Με αυτές οι ιδιότητες αναγνωρίζουμε την πολυσχιδή προσωπικότητα της Μαρίζας Κωχ, η οποία εδώ και πολλές δεκαετίες συνεισφέρει τα μέγιστα στην ανανέωση του ελληνικού παραδοσιακού και έντεχνου τραγουδιού. Δεν έχει ξεχωρίσει μόνο για το πλούσιο δισκογραφικό έργο της, αλλά και για το γεγονός ότι έχει εργαστεί πάνω στη μουσική εκπαίδευση των παιδιών σε θεωρητικό και σε πρακτικό επίπεδο. Το 1999, μάλιστα, δημιούργησε τη μέθοδο βιωματικής μουσικής εκπαίδευσης. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο δίνοντας συναυλίες, ενώ ήταν η πρώτη τραγουδίστρια από τη Δύση που εμφανίστηκε στην Κίνα το 1980, εκπροσωπώντας την Ελλάδα, στο πλαίσιο διεθνών πολιτιστικών ανταλλαγών.

Ακούγοντάς σας πριν από λίγες ημέρες σε μια μουσική εκδήλωση, η εντύπωση που όλοι μας αποκομίσαμε ήταν ότι το ηχόχρωμα της φωνής σας καθόλου δεν έχει χάσει τα γνήσια και πρωτογενή χαρακτηριστικά του...
Νομίζω ότι είναι αυτά τα πολλά χρόνια που έχουν περάσει από τότε έως σήμερα και τα οποία έχουν «χτίσει» μια αίσθηση. Χαίρομαι που έχει παραμείνει αναλλοίωτο αυτό το ηχόχρωμα. Το ζητούμενο όμως είναι πώς να είναι κάποιος χρήσιμος. Και, όσο περνούν τα χρόνια, να είναι και για τον εαυτό του λίγο πιο σοφός και αυτομάτως πιο χρήσιμος!


Δεν έχετε σχηματίσει την εκτίμηση ότι και η δική σας παρουσία συνέβαλε ώστε να ανανεωθεί και να εμπλουτιστεί η ελληνική μουσική;
Δεν είναι δική μου δουλειά να κάνω μια τέτοια αποτίμηση. Για μένα ο τρόπος ζωής μου, δηλαδή το ότι τραγούδησα και όλα αυτά με τα οποία ασχολήθηκα, ήταν πράγματα ταυτισμένα. Δεν θα ήθελα να λέω πολλά για τον εαυτό μου. Από μικρή ηλικία ένιωθα ότι η δύναμή μου είναι η φωνή μου. Ο τρόπος να εκφράζομαι και να γίνομαι αποδεκτή στο περιβάλλον μέσα από αυτό το θείο χάρισμα που αξιώθηκα να έχω. Ηταν θείο χάρισμα! Και το ήξερα από πολύ νωρίς.
Με ποιον τρόπο ένας άνθρωπος διαφυλάσσει αυτό το θείο χάρισμα με σεβασμό, κρατώντας το για πάντα ακέραιο και χωρίς να προδώσει αυτή την ευλογία;
Αυτό που μας προσφέρει τη δυνατότητα να ερχόμαστε σε επαφή -σε όποια ηλικία και αν βρισκόμαστε- με τα βάθη της ψυχής μας, αυτό είναι θείο χάρισμα. Αποδεικνύεται ότι το στοιχείο αυτό ευφραίνει τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω μας.
Η σχέση σας με την ελληνική μουσική παράδοση μέσα από ποιες συνθήκες αναπτύχθηκε; Υπήρξαν κάποια ερεθίσματα;
Ως παιδί, μεγάλωσα μέσα σε ένα ίδρυμα, όπου είχα τη χαρά να είμαι μαζί με άλλα παιδιά που αγαπούσαν αυτό που έκανα. Κάθε Σάββατο πηγαίναμε σε μια περιοχή, το Δαφνί, όπου εκεί συναντώνταν οι Ελληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Είχα την ευκαιρία, λοιπόν, να ακούω από κοντά και να μαθαίνω σιγά σιγά τα τραγούδια που ακούγονταν στα γραμμόφωνα κάθε παρέας. Τραγουδούσα την ίδια στιγμή που έπαιζε ο δίσκος στο γραμμόφωνο και η φωνή μου ήταν τόσο δυνατή, ώστε κάλυπτε την ένταση του γραμμοφώνου! Η φωνή μου ενθουσίαζε τις παρέες των εκδρομέων. Ετσι έμαθα από εκείνη την ηλικία πολλά τραγούδια διαλεχτά μικρασιάτικα, τα οποία ερμήνευσα και αργότερα, ούσα ενήλικη τραγουδίστρια. Είχαμε και τη χαρά τότε να φεύγουμε από εκείνο το μέρος έχοντας μαζί μας και πολλά καλούδια: φαγητά, γλυκά κ.ά.
Τα μικρασιάτικα τραγούδια τράβηξαν την προσοχή σας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο;
Ηταν τα πρώτα μου ακούσματα. Ενιωθα σαν να είχα μεγαλώσει σε οικογένεια Μικρασιατών. Φαίνεται ότι υπήρχε ένα παράπονο ψυχής και τα μικρασιάτικα τραγούδια κουβαλούν αυτό το στοιχείο! Ταυτίστηκα μαζί τους. Αργότερα τα ερμήνευσα με τον δικό μου τρόπο, με τη συνοδεία μουσικά του ηλεκτρικού ήχου. Πλέον στη ζωή μου είχαν προστεθεί και άλλα μουσικά ακούσματα. Στη Σαντορίνη, βέβαια, όπου μεγάλωσα, άκουγα πάρα πολύ και τα νησιώτικα παραδοσιακά τραγούδια. Τραγούδια στεριανά όμως δεν άκουσα, γι' αυτό και δεν είμαι καθόλου καλή στην ερμηνεία τους...


Σε σημαντικό βαθμό πρέπει να σας έχει επηρεάσει και το γεγονός ότι ζήσατε μεγάλο διάστημα δίπλα στον ιερέα παππού σας.
Ναι! Και με καθόρισε περισσότερο μουσικά αυτό το γεγονός. Μάλιστα, ζώντας κοντά του ως παιδί, έφτασα και στο σημείο να κρατώ και το ψαλτήρι όταν οι αδελφές του είχαν μεγαλώσει πλέον και δεν είχαν τη δυνατότητα. Τότε, επειδή υπήρχε έλλειψη αντρικών φωνών, καθώς αυτοί ταξίδευαν στα καράβια, όλες τις δραστηριότητες της ζωής τις είχαν οι γυναίκες. Ετσι, στους εσπερινούς και μόνο έψελναν γυναίκες. Μου άρεσε να ψέλνω. Ηταν μια εξοικείωση με τη γλώσσα του Ευαγγελίου! Ακουγα ήχους και με κέρδιζε κάθε ήχος. Δεν ήθελα να χάνω κανέναν εσπερινό! Υπήρχαν στην εκκλησία ένα τεράστιο ξυλόγλυπτο τέμπλο και πανέμορφες εικόνες. Υπήρχαν ακόμη δύο βελούδινες κουρτίνες, η μία στην Ωραία Πύλη και η άλλη στο δεύτερο κλίτος. Οι κουρτίνες αυτές είχαν πάνω τους χρυσοκεντημένη την άμπελο και πολύχρωμα λουλούδια με πολύ μικρές γυάλινες χαντρούλες σε χρώματα πολύ όμορφα. Εβρισκα τρόπο και έπαιρνα αυτές τις χάντρες, τις οποίες έβαζα σε ένα σπιρτόκουτο, και το πρωί τις άφηνα να γυαλίζουν εκτεθειμένες στον ήλιο.

Ποιες είναι οι πιο ζωντανές αναμνήσεις από τον ιερέα παππού σας;
Στα δικά μου μάτια ήταν ο πατέρας που δεν είχα γνωρίσει. Ηταν η ρίζα και το στήριγμα της οικογένειας. Ο αλάνθαστος! Μου προκαλούσε σεβασμό, αλλά δεν ήταν αυστηρός. Οταν σήκωνε τη μαγκούρα του, με χτυπούσε πολύ ελαφρά και, συγχρόνως, μου έδινε και ένα χάρτινο νόμισμα, ώστε ν' αγοράσω το αγαπημένο μου γλυκό! Στην εκκλησία, κατά τη διάρκεια των μυστηρίων και μόνο, ήταν απρόσιτος. Εκεί προκαλούσε δέος! Οταν όμως ήταν στην αυλή και έπινε το καφεδάκι του, ήταν φιλικός και ερχόταν και το φιλοδώρημα.
Το σχέδιο δολοφονίας της από κάποιον Τούρκο ελεύθερο σκοπευτή στη Eurovision του 1976!

Εκτός από τις πολλές συναυλίες που έχετε δώσει στο εξωτερικό, έχετε συμμετάσχει και στον διαγωνισμό της Eurovision το 1976 έπειτα από πρόταση του Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνεύοντας το κομμάτι «Παναγιά μου, Παναγιά μου», ένα συγκλονιστικό τραγούδι καταγγελία για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ηταν μια πράξη ανάδειξης σε όλη την Ευρώπη της τραγωδίας του νησιού. Θα κάνατε σήμερα κάτι ανάλογο;
Εχω πάει από τότε αρκετές φορές στην Κύπρο και έχω λάβει μέρος σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας κατά της τουρκικής κατοχής. Αλλά ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη! Ποια είμαι όμως εγώ να κινήσω διαδικασίες; Δεν ήμουν μια Μελίνα Μερκούρη! Δεν ήμουν μπροστάρισσα. Δεν είχα άλλη δύναμη από το να ευαισθητοποιώ και όχι να παρακινώ τον κόσμο.

Είναι αλήθεια ότι στη Eurovision του 1976 υπήρχε σχέδιο δολοφονίας σας από τους Τούρκους;
Την ημέρα εκείνη είχαν συγκεντρωθεί έξω από το θέατρο όπου φιλοξενούνταν η διοργάνωση, στη Χάγη της Ολλανδίας, πάνω από 60.000 Τούρκοι από όλες τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Η ολλανδική αστυνομία επισήμανε στην ελληνική αντιπροσωπία ότι δεν μπορούσαμε να εμφανιστούμε, επειδή υπήρχε κίνδυνος από κάποιον Τούρκο ελεύθερο σκοπευτή μέσα στην αίθουσα! Εγώ ωστόσο αρνήθηκα και υπέγραψα ότι με δική μου καθαρά ευθύνη θα συμμετείχα. Μπήκα μέσα, τραγούδησα και την επόμενη ημέρα όλες οι εφημερίδες στην Ευρώπη είχαν πρωτοσέλιδο το τραγούδι μου, που μιλούσε για την τραγωδία της Κύπρου.
Από Ελληνες συνθέτες ποιους ξεχωρίσατε και με ποιους είχατε την καλύτερη συνεργασία;
Ασφαλώς ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Λοΐζος. Ενιωσα όμως να με αφορά περισσότερο από όλους η μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου. Δεν συνεργάστηκα με συνθέτες. Δεν μπορούσα να πειθαρχήσω σε αυτούς! Είχα το δικό μου άκουσμα, ακολούθησα τον δικό μου δρόμο.

Πριν από λίγο καιρό παρουσιάσατε το βιβλίο σας με τίτλο «Το ξανθό κορίτσι της Σαντορίνης». Ποια ήταν η αφορμή;
Εγραψα και αφιέρωσα αυτό το βιβλίο στα παιδιά του πολέμου. Είμαι παιδί της μεταπολεμικής Ελλάδας. Σήμερα οι πόλεμοι, αντί να λιγοστεύουν, πληθαίνουν. Στην Ελλάδα έχουμε μικρά παιδιά που εξαιτίας του πολέμου βρίσκονται στα αζήτητα, χωρίς καμία φροντίδα και υποστήριξη. Αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω αυτό το βιβλίο, ώστε να ευαισθητοποιήσω περισσότερους ανθρώπους, έχοντας συνείδηση ότι έχω εισπράξει πολλή αγάπη και πως την αγάπη τη δικαιούται καθένας μας!
«Σε όλη μου τη ζωή κουβαλάω πάντα μαζί μου την εικόνα της Φανερωμένης»

Η πίστη έχει σημαντικό ρόλο στη ζωή σας...
Σε όλη την έως σήμερα ζωή μου -και στα μεγάλα ταξίδια- έχω πάντα μαζί μου μία εικόνα, αυτήν της Παναγίας της Φανερωμένης! Αργησα ωστόσο να έρθω πιο κοντά στην ψυχή μου. Εχασα πολύ χρόνο λόγω των επαγγελματικών δραστηριοτήτων μου... Ευτυχώς όμως, τα τελευταία χρόνια γνωρίζω πού βρίσκομαι και πού πάω, χωρίς να έχω, φυσικά, χάσει το κέφι μου για τη ζωή.
Οι αγαπημένοι σας τόποι προσκυνήματος;
Σε σταθερή βάση πηγαίνω στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Μερόπειο Ιδρυμα, απέναντι από το Ηρώδειο. Εξάλλου ο χώρος αυτός είναι πολύ οικείος σ' εμένα από μικρή ηλικία. Εκεί πήγαινα με τα υπόλοιπα παιδιά, καθώς στον χώρο εκείνο δινόταν το παιδικό συσσίτιο. Επίσης στις εκκλησίες στα Αναφιώτικα, όπως και στον Αγ. Ιωάννη στο Κουκάκι, τον Αγ. Βασίλειο στον Πειραιά, τον Αγ. Παντελεήμονα κ.ά. Αλλά και η Μητρόπολη μου αρέσει πολύ! Σε μια εκκλησία όλα ευωδιάζουν όταν με τον χρόνο πάρουν την ευλογία των μυστηρίων!
Υπάρχουν κάποιοι ύμνοι ή κάποια απολυτίκια που αποτελούν για εσάς σημείο αναφοράς;
Από τους πιο αγαπημένους μου ύμνους -ήδη από τα νεανικά μου χρόνια- είναι οι ύμνοι της Μεγάλης Παρασκευής. Τα απογεύματα μου αρέσει να έχω στον νου μου το «Φως ιλαρόν». Αυτό, μάλιστα, το έχω ηχογραφήσει και σε συναυλία που έδωσα στο Ηρώδειο. Αλλά και ολόκληρη η ακολουθία της Κυριακής είναι σημαντική για μένα. Σε μια δύσκολη στιγμή, σε ώρα φόβου ή ανθρώπινης απώλειας, αυτό που αμέσως ψέλνω μέσα μου είναι το «Χριστός Ανέστη!» Εχω πάντα το κερί της Ανάστασης για να το ανάψω σε κάθε δύσκολη στιγμή!
Και ως προς τα μελλοντικά σας σχέδια;
Ετοιμάζω μια μουσική προσέγγιση πάνω στο «Ασμα ασμάτων». Διαπιστώνω ότι πάνω σε αυτή τη νεοελληνιστική γλώσσα μού ταιριάζει να δουλέψω περισσότερο. Επίσης, αυτή την περίοδο κάνω κάποια τραγούδια πάνω σε ποιήματα της Κικής Δημουλά.
πηγή:Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια 

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΑΣΙΜΗΣ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Γράφει ο Δημήτρης Πράσσος

Ο Χριστόφορος Ασιμής, είναι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους. Γόνος παλιάς και ισχυρής οικογένειας της Σαντορίνης, που από τα κλαδιά της βγήκαν πολιτικοί και επιστήμονες, αυτός γοητεύτηκε από τη ζωγραφική. Και μάλιστα από τα δύσκολα. Σπουδαίος αγιογράφος κατ’ αρχήν, με χαρακτηριστικότερο δείγμα της τέχνης του, το τιτάνιο έργο της φιλοτέχνησης του Μητροπολιτικού Ναού Θήρας.
Στην “κοσμική” ζωγραφική, πάλι, διάλεξε τους πιο δύστροπους συμμάχους. Το παράξενο λευκό της Σαντορίνης και το σκληρά διαυγές φως του Αιγαίου. Τα έργα του κοσμούν πολλές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ πριν λίγα χρόνια, βρήκαν το κατάλληλο “σπίτι” στο νησί. Την καταπληκτική γκαλερί ΑΚ, όπου ανασαίνουν και αποδεικνύουν, πως ένα από τα πλέον φωτογραφημένα και ζωγραφισμένα τοπία του κόσμου, παίρνει μια άλλη διάσταση όταν αποτυπώνεται από τη ματιά και το χρωστήρα, ενός μεγάλου δασκάλου της ζωγραφικής, όπως ο Ασιμής.
Ο ίδιος μιλά στην κάμερα, για τα πρώτα του βήματα στη ζωγραφική, για την οικογένεια, τα παιδικά του χρόνια και τους δασκάλους του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Περιτριγυρισμένος από καμβάδες, χρώματα και ημιτελείς πίνακες, που τα αγγίζει με μοναδικό τρόπο, όταν φτάνει η στιγμή, όπου μια πινελιά, τους δίνει ζωή και τα κάνει έργα που κάθε συλλέκτης ή φιλότεχνος θα ήθελε να έχει στον προσωπικό του χώρο.

πηγή:santonews

Ευγένιος Κασπέρσκι, Ρώσος επιχειρηματίας ο «από μηχανής θεός» της Σαντορίνης

Πριν από 15 χρόνια, καλοκαίρι στο λιμάνι του Ηρακλείου, έτρεχε αχάραγο να προλάβει το πλοίο για Σαντορίνη. Πέρασε την μπουκαπόρτα στο «και πέντε», αφού κάποιος από το πλήρωμα άκουσε τις φωνές του και δεν έλυσε κάβο στην ώρα του. Έφτασε με το καράβι της γραμμής στο ηφαιστειογενές κυκλαδονήσι, έμεινε μόλις μια ημέρα, αλλά αναχώρησε εντυπωσιασμένος από την άγρια, απόκοσμη ομορφιά του τοπίου. Υποσχέθηκε στον εαυτό του να επιστρέψει. 

Το έκανε μερικά χρόνια αργότερα, στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Τη φορά εκείνη αφιέρωσε περισσότερο χρόνο. Πήγε και στην Κόκκινη Παραλία. Φεύγοντας πρόσεξε σε έναν τουριστικό χάρτη ότι εκεί κοντά υπάρχει ένας αρχαιολογικός χώρος. Τον επισκέφτηκε, αλλά έφυγε απογοητευμένος. Την εποχή εκείνη η ανασκαφή στο Ακρωτήρι ήταν κλειστή στο κοινό, λόγω των πολυετών προβλημάτων με το στέγαστρο. 

O καθηγητής Χρίστος Ντούμας στον χώρο της ανασκαφής

Το καλοκαίρι του 2013, η εταιρεία του οργάνωσε στη Σαντορίνη μια συνάντηση στελεχών. Ο αρχαιολογικός χώρος, μετά από περιπέτειες αρκετών ετών, ήταν και πάλι προσβάσιμος. Τον επισκέφτηκε. Τότε του ήρθε η ιδέα να στηρίξει οικονομικά την ανασκαφή λόγω της μοναδικότητάς της. Εδώ και έναν χρόνο ο Ευγένιος Κασπέρσκι μέσω της Kaspersky Lab, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον τομέα της ψηφιακής ασφάλειας, έχει αναλάβει τη χρηματοδότηση έργων αποκατάστασης, ανασκαφών και μελέτης στον μοναδικής αρχαιολογικής αξίας χώρο του Ακρωτηρίου.

Τοιχογραφία από τον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου

Ο καθηγητής και διευθυντής της ανασκαφής τις τελευταίες δεκαετίες Χρίστος Ντούμας τον αποκάλεσε «από μηχανής θεό». Ο δήμαρχος Θήρας, Αναστάσιος-Νικόλαος Ζώρζος, σκοπεύει να τον ανακηρύξει επίτιμο δημότη. Χάρη στη γενναιοδωρία του ιδρυτή και διευθύνοντας συμβούλου της ρωσικής Kaspersky Lab –η προσωπική περιουσία του εκτιμάται ότι αγγίζει το 1 δισ. δολάρια- τα έργα συντήρησης και ανασκαφής στο Ακρωτήρι συνεχίζονται και θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια. 

Γενική άποψη της ανασκαφής

Ο Ρώσος «Mr. Antivirus» δεν θέλησε να αποκαλύψει το ύψος της χορηγίας του προς την εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, η οποία έχει τον έλεγχο της ανασκαφής. Είπε πάντως, ότι κοστίζει λιγότερο από τη χορηγία της Kaspersky Lab στην ομάδα Formula 1 της Ferrari: «Επισκεφτήκαμε το Ακρωτήρι, είδαμε ότι η ανασκαφή είχε σταματήσει και αποφασίσαμε να βοηθήσουμε. Είναι ένας θησαυρός για όλη την ανθρωπότητα. Δεν ξέραμε τίποτα από ανασκαφές. Δεν ξέραμε πως να προσεγγίσουμε τους αρχαιολόγους και να τους κάνουμε να μας εμπιστευτούν. Να τους πείσουμε ότι είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε αυτό που λέμε. Αυτό που με γοητεύει στο Ακρωτήρι και τη συνεχιζόμενη, εδώ και δεκαετίες, αρχαιολογική έρευνα είναι η αίσθηση του απρόβλεπτου παρελθόντος. Το ότι 3.500 χρόνια μετά από την έκρηξη του ηφαιστείου, εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούμε να κατανοήσουμε πως ζούσαν οι κάτοικοι αυτού του τόπου τότε. Και πιστεύω ότι έχουμε ακόμα να ανακαλύψουμε παρά πολλά. Λέτε σε 3.500 χρόνια από σήμερα, να ενδιαφέρεται κανείς να μάθει τι κάναμε εμείς;», αναρωτήθηκε ο Ευγένιος Κασπέρσκι κατά την ανακοίνωση επέκτασης της συνεργασίας των δύο πλευρών.

Τμήμα του εργαστηρίου αποκατάστασης των τοιχογραφιών

Πλέον, συνεχίζεται συστηματικά το έργο συντήρησης των τοιχογραφιών. Για την ώρα ο Ρώσος χορηγός έχει αναλάβει όλες τις τοιχογραφίες που βρέθηκαν στο κτίριο Ξεστή 4. Παράλληλα και μετά από 16 χρόνια ξεκίνησε πάλι σε περιορισμένη έκταση η ανασκαφή. Ακόμα, θα ενισχύσει οικονομικά και τη συντήρηση που χρειάζεται να γίνει στα κτίρια που έχουν δει το φως -ερευνημένα και μη. Ήδη γίνεται χαρτογράφηση των προβλημάτων, έτσι ώστε μετά να γίνουν ειδικές μελέτες για κάθε περίπτωση. Το αρχαίο σύστημα ξύλινων ενισχύσεων των κτιρίων αποσυντίθεται, επηρεάζοντας τμήματα τοίχων και δαπέδων. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 είχαν ληφθεί κάποια μέτρα διάσωσης, αλλά η συμπεριφορά των μνημείων με την πάροδο του χρόνου, τις κλιματικές και περιβαλλοντικές συνθήκες, και τους σεισμούς, δεν έχει ακόμη πλήρως μελετηθεί.

«Η οικονομική και όχι μόνο κρίση των τελευταίων χρόνων είχε αναπόφευκτα επιπτώσεις και στο Ακρωτήρι. Οι λιγοστοί πόροι που εξασφαλίζαμε, με τη συνδρομή και της τοπικής κοινωνίας, επέτρεπαν την περιορισμένη σε χρόνο και αριθμό συντηρητών λειτουργία των εργαστηρίων. Πριν από δύο χρόνια, μετά από πέντε δεκαετίες αδιάλειπτης εργασίας, τα εργαστήρια συντήρησης στο Ακρωτήρι σταμάτησαν να λειτουργούν. Σήμερα απασχολούν 16 συντηρητές και ειδικούς. Πλέον είμαστε στο όριο των θέσεων εργασίας με την υπάρχουσα υποδομή. Είναι τιτάνιο το έργο των συντηρητών μας (σ.σ. και μπορείς να το αντιληφθείς ίσως μόνο όταν βρεθείς στον χώρο όπου εργάζονται, πάνω από αμέτρητα μικρά κομμάτια που περιμένουν να βρουν τη θέση τους). Πρόκειται για την τέταρτη γενιά συντηρητών που έχουν εκπαιδευτεί στο εργαστήριο του Ακρωτηρίου και είμαστε πολύ περήφανοι γι΄ αυτούς», τόνισε ο καθηγητής Χρίστος Ντούμας περιγράφοντας την κατάσταση.

Σημειώνεται ότι ναι μεν έχουν εντοπιστεί πάνω από 30 οικοδομήματα από τότε που ξεκίνησε την έρευνα ο εκλιπών Σπυρίδων Μαρινάτος, αλλά από αυτά έχουν μελετηθεί πλήρως μόνον τα έξι. Έτσι, ομάδα των αρχαιολόγων επέστρεψε σε μια μικρή περιοχή εντός του στεγάστρου, όπου είχε ανακαλυφθεί πριν από χρόνια ένα χρυσό ειδώλιο, ένας αίγαγρος που τώρα βρίσκεται στις προθήκες του μουσείου της Θήρας. «Το αξιοπερίεργο με αυτό το αντικείμενο δεν είναι μόνον ότι βρέθηκε σε ένα ξύλινο κουτί, αλλά ότι κανένας από τους κατοίκους δεν φαίνεται να το πείραξε όταν εκκένωσαν την πόλη για να σωθούν. Συνεπώς το να καταλάβουμε τι ήταν αυτό το κτίριο μέσα στο οποίο βρέθηκε θα είναι πολύ ενδιαφέρον», τόνισε ο Χρίστος Ντούμας.

Πάντως ο καθηγητής επανέλαβε ότι προτεραιότητα παραμένει η ανασύσταση και συντήρηση των δεκάδων εκπληκτικών τοιχογραφιών που έχουν εντοπιστεί, όπως και η υποστήριξη με τις πιο σύγχρονες μεθόδους των υπαρχόντων ευρημάτων. 

Ο χώρος όπου είχε βρεθεί το χρυσό ειδώλιο και πλέον συνεχίζεται η αρχαιολογική έρευνα

«Δεν βιαζόμαστε να κάνουμε νέες ανασκαφές. Το έδαφος είναι ένα αρχείο, η ανάγνωση του οποίου μπορεί να γίνει μόνο με την ανασκαφή. Η ανασκαφή όμως από μόνη της είναι μια καταστροφική διαδικασία, όπου τα οποία λάθη δεν μπορούν να αναστραφούν. Το χώμα είναι για τις αρχαιότητες η καλύτερη προφύλαξη, είναι ένα βιβλίο γεμάτο πληροφορίες. Και κάθε φορά που κάνουμε ανασκαφές διαβάζουμε το βιβλίο αυτό, αλλά σίγουρα προκαλούμε ζημιές, χάνουμε πολλά από αυτά που θα μπορούσαμε να μάθουμε. Μετά από τόσα χρόνια, μπορώ να σας πω ότι δεν βιάζομαι να αποκαλύψω πράγματα, ούτε με καθοδηγεί η περιέργεια. Προτεραιότητά μας είναι να γίνουν όλα σωστά, να έχουμε υπομονή», είπε ο ανασκαφέας του Ακρωτηρίου που μαθήτευσε δίπλα στον Μαρινάτο.

Είναι ενδεικτικό πως μέχρι σήμερα, μετά από δεκαετίες εργασιών έχουν ανασυσταθεί 58 τοιχογραφικές παραστάσεις, ενώ εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα σπαραγμάτων από τις ανασκαφές του Μαρινάτου αναμένουν να πάρουν και πάλι μορφή.

Εκτός από τα τρία παράλληλα έργα που χρηματοδοτεί η Kaspersky Lab (συντήρηση, ανασκαφή και χαρτογράφηση), ο ιδρυτής της φαίνεται να συμμερίζεται και την ανάγκη δημιουργίας ενός σύγχρονου μουσείου στην περιοχή του Ακρωτηρίου, όπου θα εκτεθούν οι μοναδικές τοιχογραφίες, που για την ώρα φυλάσσονται σε ειδικό χώρο. Μάλιστα, αναφέρθηκε σε προσπάθειες εύρεσης και άλλων χορηγών από τη διεθνή επιχειρηματική σκηνή. «Η πρόοδος που σημειώσαμε τον τελευταίο χρόνο είναι ήδη ορατή. Έχουμε όμως πολλά περισσότερα να κάνουμε και σίγουρα χρειάζεται ένα μουσείο για να εκτεθούν στο κοινό οι τοιχογραφίες», συμπλήρωσε ο καθηγητής Χρίστος Ντούμας.

πηγή:pronews

Το άγνωστο παρασκήνιο από την επίσκεψη του Ρώσου Προέδρου

Άγιον Όρος: Δοκιμαστές για το αντίδωρο του Πούτιν Αλλά και «σκανάρισμα» με ακτίνες Χ της εικόνας που επρόκειτο να προσκυνήσει -Οι «αυτοκρατορικές δόξες» - Ο πόλεμος των θρόνων, της κατασκοπείας και ο Ρώσος «Ράσελ Κρόου της Ορθοδοξίας»

Οι σκηνές, παρότι αναφέρονταν σε Ρώσο πρόεδρο, είχαν σίγουρα κάτι από Χόλιγουντ: ακροβολισμένοι ελεύθεροι σκοπευτές στα μπαλκόνια, έξω από τους ξενώνες των μονών, ακόμα και στα καμπαναριά, ταχύπλοα να σπάνε την κατανυκτική σιωπή του τοπίου και Ρώσοι αστυνομικοί να περιστοιχίζουν τεράστια τεθωρακισμένα τζιπ.

Ακόμα και οι πιο μικρές, προσωπικές σκηνές είχαν μια δόση από το απαραίτητο σασπένς που ταιριάζει στη ζωή και τον πολιτικό βίο ενός Πούτιν: όχι τυχαία το αντίδωρο ή τα γλυκά που προσφέρθηκαν στον Ρώσο πρόεδρο στο αρχονταρίκι δοκιμάστηκαν πριν από ειδικούς γευσιγνώστες-δοκιμαστές, ενώ η εικόνα που προσκύνησε -αντίγραφο του Χριστού Ενθρονου του Μανουήλ Πανσέληνου και αναμφίβολα μία από τις πιο εντυπωσιακές τοιχογραφίες του ναού του Πρωτάτου- είχε περάσει από ακτίνες X. Προφανώς δεν έμεινε σημείο στο Αγιον Ορος που να μην έχει εξεταστεί εξονυχιστικά από την ασφάλεια του Βλαντιμίρ Πούτιν, ενώ την ίδια τύχη είχαν και οι απρόσμενοι θαυμαστές: εντύπωση προκάλεσε η παρουσία ενός μοναχού που περίμενε για ώρες στο προαύλιο του ναού όπου βρισκόταν η εικόνα προκειμένου να προσφέρει στον Ρώσο πρόεδρο έναν σταυρό με ημιπολύτιμα πετράδια και κομμάτια τιμίου ξύλου, το οποίο έγινε με δυσκολία δεκτό από τους ανθρώπους της προσωπικής του φρουράς.

Όσο για το παρ’ ολίγον διπλωματικό επεισόδιο που πήγε να ξεσπάσει ανάμεσα στους ανθρώπους του Αγίου Ορους και της Προεδρίας της Δημοκρατίας, έληξε με τη συμβιβαστική λύση της απουσίας του Προέδρου από τη δοξολογία. Η ουσία είναι ότι ο Ρώσος πρόεδρος είχε αποτυπωθεί στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου καθισμένος πάνω στον «θρόνο», όπως τον αποκάλεσαν οι Ρώσοι, μια συμβολική κίνηση που ταιριάζει απόλυτα με το ενωτικό μήνυμα που θέλει να στείλει στον λαό του ο Πούτιν, κατευθείαν βγαλμένο από τα έγκατα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Και αυτή είναι που πιστεύει ο ίδιος ότι μπορεί να προσδώσει την αίγλη που χρειάζεται στο μεγαλεπήβολο όραμά του. Άλλωστε, αν του έκανε ένα δώρο ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, εκτός από υπογραφές σε αόριστες συμφωνίες εμπιστοσύνης που ανοίγουν απλώς τον δρόμο για άλλες ανταλλαγές, αυτό δεν είναι άλλο από την απευθείας τηλεοπτική κάλυψη της επίσκεψής του. Οι άπειρες φωτογραφίες στον προσωπικό λογαριασμό του Πούτιν στο Twitter καταδεικνύουν ότι ο πραγματικός λόγος της επίσκεψής του στη χώρα μας δεν ήταν τόσο οι συμφωνίες όσο το «Περιβόλι της Παναγίας».


Οι Ρώσοι δημοσιογράφοι μετέδιδαν ότι ο Πούτιν «κάθισε σε θρόνο Βυζαντινών αυτοκρατόρων», τονίζοντας ότι «οι Αγιορείτες μοναχοί μιλούν γι’ αυτόν ως τον εκλεκτό
του Θεού και ηγέτη του χριστιανικού κόσμου»


Γι’ αυτό και στην προσφώνησή του στον ναό του Πρωτάτου ο πρωτεπιστάτης ιερομόναχος Παύλος ο Λαυρεώτης αναφέρθηκε στο ομόδοξο των δύο λαών, όπως και ο Ρώσος πρόεδρος στην αντιφώνησή του σημείωσε ότι υπάρχουν άρρηκτοι δεσμοί μεταξύ τους τονίζοντας ότι «η φιλοξενία προς εμένα είναι φιλοξενία προς όλο τον ρωσικό λαό». Και το εννοούσε. Για εκείνον η Ορθοδοξία αυτή τη στιγμή είναι ο συνδετικός κρίκος του λαού του, η ενωτική γραμμή που αντικατέστησε την κομμουνιστική πίστη με τη θρησκευτική, η παραπομπή σε ένα ένδοξο αυτοκρατορικό παρελθόν που συνδέεται άμεσα με το Βυζάντιο. Ισως γι’ αυτό ο Πούτιν ήταν εντελώς διαφορετικός στο Αγιον Ορος απ’ ό,τι οπουδήποτε αλλού: χωρίς γραβάτα, ήρεμος, προσηνής, με μια αμηχανία στο βλέμμα που σπάνια διακρίνει κανείς σε μια ηγετική μορφή όπως η δική του. Ο τριπλός ασπασμός που επιφύλασσε στους ηγούμενους -σύνηθες φαινόμενο στη Ρωσία και τα Βαλκάνια- εξέφραζε σαφώς σεβασμό, όπως αντίστοιχα και τα λόγια του, που δεν ήταν καθόλου ψεύτικα και παρέπεμπαν στη μεγάλη ευσέβεια του ρωσικού λαού προς το Αγιον Ορος. Εκανε μάλιστα αναφορά και στις πολύτιμες «ανταλλαγές» μεταξύ Ρωσίας και Αγίου Ορους, όπως η υποδοχή λειψάνων αλλά και η περίφημη άφιξη επί ρωσικού εδάφους της Τιμίας Ζώνης. Ηταν δε τόσο μεγάλη η ανταπόκριση του ρωσικού λαού, ώστε περίμενε επί μέρες προκειμένου να προσκυνήσει.

Ας μην ξεχνάμε ότι συγκεκριμένη πρωτοβουλία -όπως η φιλία που αναπτύχθηκε έκτοτε- οφειλόταν εν πολλοίς στον περίφημο ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ, ο οποίος βρήκε αφορμή για να μιλήσει λίγο με τον Πούτιν στο Αγιον Ορος. Μάλιστα από την ευχάριστη, όπως αποδείχτηκε, αν και σύντομη, συνομιλία τους δεν έλειψαν τα χαμόγελα. Ο Εφραίμ άλλωστε γνωρίζει αρκετά καλά τον Ρώσο πρόεδρο, μια που στο παρελθόν έχει παραβρεθεί στη Μόσχα, ενώ είναι μέλος της πνευματικής, θρησκευτικής ομήγυρης που τον περιβάλλει. Ηγετική μορφή της παρέας αυτής είναι ο πατέρας Τύχων Σεβκούνοφ. «Αυτός ο πρώην φοιτητής της Σχολής Κινηματογράφου της Μόσχας είναι τώρα ηγούμενος της Ιεράς Μονής της Υπαπαντής στο Σρέτενσκι στο κέντρο της Μόσχας, είναι ισχυρός, εμπνέει δέος και λέγεται ότι ασκεί μεγάλη επιρροή στον πρόεδρο», επισημαίνει χαρακτηριστικά ο φιλόσοφος Μισέλ Ελτσανινόφ στο βιβλίο του «Στο μυαλό του Βλαντιμίρ Πούτιν» από τις εκδόσεις Διάμετρος. Ο πατήρ Τύχων δεν αρνήθηκε ποτέ όχι μόνο τις στενές του σχέσεις με το Ορος Αθως, αλλά και τις ελληνικές του ρίζες. Εχει κατά καιρούς παραδεχτεί σε διάφορες συνεντεύξεις του ότι η γιαγιά του, Ελένη Κουζμίνιτσνα-Παπαδοπούλου, είναι ποντιακής καταγωγής, με τους Ελληνες συγγενείς του να είναι αμέτρητοι. Οσο για την προσωπική του ιστορία, θα μπορούσε να αποτελέσει κάλλιστα αντικείμενο σεναρίου - ο ίδιος μάλιστα έχει γράψει το σενάριο ενός ντοκιμαντέρ για την ιστορία του Βυζαντίου με τίτλο «Ο θάνατος της Αυτοκρατορίας - Το μάθημα του Βυζαντίου».


Ο «Ράσελ Κρόου της Ορθοδοξίας», πατήρ Τύχων Σεβκούνοφ, στενός φίλος του Βλαντιμίρ Πούτιν, ηγούμενος σε μοναστήρι της Μόσχας που βρίσκεται δίπλα στα γραφεία της KGB

Ο «Ράσελ Κρόου της Ορθοδοξίας»

Εκτός, όμως, από σεναριογράφος, ο νέος σχετικά σε ηλικία -έχει μόλις συμπληρώσει 51 χρόνια ζωής- αρχιμανδρίτης Τύχων θα μπορούσε να είναι και διάσημος πρωταγωνιστής σε κινηματογραφική ταινία. Σε πολυσέλιδο κείμενο αφιερωμένο στην τεράστια επιρροή που ασκεί στον Βλαντιμίρ Πούτιν, οι «Financial Times» τον παρομοίαζαν με τον Ράσελ Κρόου - όχι μόνο από πλευράς εμφάνισης αλλά και από άποψη δυναμισμού. Μάλιστα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το μοναστήρι όπου είναι ηγούμενος βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο αρχηγείο της KGB -η οποία πλέον λέγεται Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB)- φανερώνοντας τις υποδηλώσεις αλλά και τις άμεσες διασυνδέσεις μεταξύ των δύο αυτών φορέων εξουσίας. Αλλωστε οι φήμες θέλουν να είναι ο μίτος της κατασκοπείας αυτός που συνέδεσε και αποτέλεσε την απαρχή της στενής φιλίας των δύο ανδρών και ο λόγος που Πούτιν και Τύχων έχουν τυφλή εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον.



Σύμφωνα με τους «Financial Times», ο διάσημος πλέον Ρώσος αρχιμανδρίτης, όχι μόνο είναι ο έμπιστος του Πούτιν από την πρώτη μέρα της εκλογής του, αλλά είναι αυτός που τον συνοδεύει στα ταξίδια του στο εξωτερικό ασκώντας υψηλής τάξης διπλωματία. Σε συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα, όπως αναφέρουν οι «F.T.», ο περιώνυμος αρχιμανδρίτης είχε δηλώσει μεταξύ άλλων: «Ο πρόεδρος Πούτιν δεν είναι μόνο τυπικά χριστιανός ορθόδοξος, αλλά εξομολογείται, παρίσταται στις παρακλήσεις και δηλώνει υποταγή στον Θεό». Μάλιστα η αυτοβιογραφία του Τύχωνος έγινε το απόλυτο ευπώλητο βιβλίο την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του στη Ρωσία, καταφέρνοντας να εκτοπίσει ακόμα και τις πολυσυζητημένες «Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι» - με τον ίδιο να θεωρείται πλέον κράτος εν κράτει.

Ωστόσο, το πολυεπίπεδο βιβλίο του Ελτσανινόφ δεν μένει μόνο στην περίπτωση του Τύχωνα, αλλά προσπαθεί να ρίξει φως σε όλες τις παραμέτρους της επιρροής της ορθόδοξης παράδοσης, η οποία έχει τις απαρχές της στο Κίνημα των Λευκών και φτάνει έως τους μυστικιστές του 14ου αιώνα, περιλαμβάνοντας ακόμα και σύγχρονους ιερείς και μύστες. Τον 14ο αιώνα μεσουρανούσε στη Ρωσία το όνομα του ηγούμενου της Μονής της Αγίας Τριάδος, του Ραντονέζ του Σέργιου, πατέρα του Κινήματος του Ησυχασμού και σημείο αναφοράς του Πούτιν σε αρκετές ομιλίες του. Στην ίδια γραμμή με τον Σέργιο βρισκόταν και ο Ελληνας μοναχός αγιογράφος Θεοφάνης ο Γραικός, ο οποίος αγιογράφησε πολλές εκκλησίες και μονές της Ρωσίας και δημιούργησε σχολή.

Ο πλέον γνωστός μαθητής του είναι ο Αντρέι Ρουμπλιόφ και σ’ αυτόν ήταν αφιερωμένη η έκθεση που διοργάνωσε το Βυζαντινό Μουσείο - μάλιστα αυτός ήταν ο λόγος που ο Πούτιν θέλησε να παραβρεθεί στα εγκαίνιά της. Βέβαια ο διαχειριστής της ιστοσελίδας του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, θέλοντας να εξάρει τις σχέσεις του Ρουμπλιόφ, αναφέρθηκε στη σύνδεσή του με τον Θεοφάνη, λέγοντας ότι οι δυο τους συνευρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη - κάτι που προφανώς δεν έγινε ποτέ! Ωστόσο εκτός από τον Ρουμπλιόφ και τον Θεοφάνη ο Σέργιος ενέπνευσε άλλον έναν γνωστό μύστη του 19ου αιώνα και πνευματικό πατέρα του Πούτιν, τον Λεόντιεφ, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο μοναστήρι που έφερε το όνομα του Σέργιου, στην πόλη Ποσάντ, στην ευρύτερη περιοχή της Μόσχας. Και όπως τόνιζε ο Πούτιν σε σχετικό λόγο του, «ο Λεόντιεφ εμπνέει κράτος πολιτιστικό που στηρίζεται στον ρωσικό λαό, στη ρωσική γλώσσα, στον ρωσικό πολιτισμό, στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και στα λοιπά παραδοσιακά θρησκεύματα της Ρωσίας».

Με την παράδοση αυτή -στην οποία βασίστηκε και ο χριστιανισμός του Ντοστογιέφσκι- συνδέεται άμεσα και ο ηγούμενος της ρωσικής μονής στο Αγιον Ορος, Ιερεμίας. Βέβαια ο εσωτερικός ευσεβισμός που εμπνέει τους εν λόγω πατέρες ίσως να μην έχει σχέση με το βυζαντινό κλέος το οποίο ευαγγελίζεται ο Πούτιν. Η στιγμιαία έστω «ενθρόνισή» του ενθουσίασε πάντως τόσο πολύ τους Ρώσους δημοσιογράφους που στην απευθείας μετάδοσή τους για το κανάλι TSAGRANT δεν παρέλειψαν να αναφέρουν ότι ο Πούτιν «κάθισε σε θρόνο Βυζαντινών αυτοκρατόρων». Για να προσθέσουν ότι «οι Αγιορείτες μοναχοί μιλούν για τον Πούτιν ως τον εκλεκτό του Θεού και ηγέτη του χριστιανικού κόσμου», ενώ τον «υποδέχονται ως αραμαϊκό αυτοκράτορα».

Η αναμνηστική φωτογραφία

Ιδιαίτερα θερμή ήταν η συνύπαρξη του Πούτιν με φορείς της ελληνικής πολιτείας και η αντίστοιχη αναμνηστική φωτογραφία. Ενδεχομένως, όμως, να είναι παράδοξο να παρατηρεί κανείς τα μέλη μιας αριστερής κυβέρνησης -όπως ο Νίκος Κοτζιάς, ο Γιάννης Αμανατίδης και ο Μάρκος Μπόλαρης, να χαμογελούν δίπλα στους καλόγερους και τους φορείς της εκκλησιαστικής κοινότητας (όπως ο πατήρ Παύλος αλλά και ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Ορους Αρίστος Κασμίρογλου κάτω ακριβώς από το Αρχονταρίκι). Βέβαια να τονιστεί ότι την επίσκεψη του Πούτιν στην Ελλάδα την προετοίμαζαν πολλοί άνθρωποι, όπως μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Βελάνης, ειδικός σύμβουλος του κ. Τσίπρα στα ελληνορωσικά, ο οποίος έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο για τη σύσφιγξη των σχέσεων. Και όσοι απορούν γιατί ήταν τόσο σημαντική η επίσκεψη για τον Πούτιν, αρκεί να θυμίσουμε ότι τον Σεπτέμβριο έχει βουλευτικές εκλογές και το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του είναι ορθόδοξοι. Και για τους Ρώσους οι συμβολισμοί και η παράδοση είναι πολύ πιο ισχυροί και από το ίδιο το χρήμα. Ο καπιταλισμός εξάλλου άργησε να ανθήσει στην άλλοτε αυτοκρατορική και κομμουνιστική Ρωσία.

30 εκατ. δολάρια για τη «Μικρή Ρωσία» του Αθω

Τα χιλιόχρονα του ρωσικού μοναχισμού παρουσία του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου, οι επιδιώξεις των Ρώσων και η αντιπαράθεση με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως

Η Ιερά Μονή Παντελεήμονος του Αγίου Ορους, το «ρωσικό μοναστήρι» όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται, με τους εντυπωσιακούς πράσινους τρούλους δεσπόζει στη θαλάσσια διαδρομή από την Ουρανούπολη προς τη Δάφνη, σύμβολο τότε και τώρα της ρωσικής παρουσίας στις θερμές θάλασσες του Νότου.



Ολες οι εικόνες που προσκύνησε με ευλάβεια ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχαν περάσει νωρίτερα από ακτίνες Χ


Η επιλογή του «τσάρου» της αναγεννημένης Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, να παραστεί στα χιλιόχρονα του ρωσικού μοναχισμού στο Αγιον Ορος, από κοινού με την κεφαλή της Ρωσικής Εκκλησίας, τον Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο, ήταν μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, με πολιτικές και γεωστρατηγικές συμπαραδηλώσεις, που στο επίκεντρο έχει το ιστορικό μοναστήρι, το οποίο τα τελευταία χρόνια αποκαλείται και «Μικρή Ρωσία». Η χερσόνησος του Αθω ήταν ανέκαθεν προκεχωρημένο φυλάκιο της ρωσικής παρουσίας στο Αιγαίο, στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής της Μόσχας. Οι γνώστες της Ιστορίας θυμίζουν τη διπλωματική μάχη της Ρωσίας στη σύνοδο των πρεσβευτών στις 29 Ιουλίου του 1913 στο Λονδίνο για να μην κατοχυρωθεί στην ελληνική επικράτεια το Αγιον Ορος και να παραμείνει «αυτόνομο, ανεξάρτητο και ουδέτερο».

Οι Ρώσοι θεωρούν τη Μονή Παντελεήμονος πηγή πνευματικότητας, το δε Αγιον Ορος είναι η κοιτίδα του ρωσικού μοναχισμού. Το μοναστήρι και η εν γένει παρουσία των Ρώσων στον Αθω απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά την αναβίωση του ρωσικού εθνικισμού από την παρούσα ηγεσία που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρησκεία. Θα πρέπει να εντρυφήσει κανείς στον Ντοστογιέφσκι για να αντιληφθεί τη σύνδεση της Ορθοδοξίας με τη ρωσική ιδιοσυστασία. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ όλοι οι δυτικοί ηγέτες που επισκέπτονται την Αθήνα πηγαίνουν στην Ακρόπολη και στο μουσείο της για να υπογραμμίσουν την καταγωγή από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ο Ρώσος πρόεδρος επισκέφθηκε, κατά το σύντομο πέρασμά του από την Αθήνα, το Βυζαντινό Μουσείο. Ηταν μία υπογράμμιση της προέλευσης της σύγχρονης Ρωσίας από το Βυζάντιο, είτε μέσω της βάπτισης από τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο του δικού τους Βλαδίμηρου βασιλιά των Ρως, είτε με τη διάδοση της Ορθοδοξίας από τους Κύριλλο και Μεθόδιο. Ορισμένοι σημειώνουν ότι η επίσκεψη Πούτιν στο Αγιον Ορος έγινε στις 28 Μαΐου, παραμονή της αποφράδας ημέρας της πτώσης της Πόλης, και ότι αυτό δεν ήταν τυχαίο.

Η «Μικρή Ρωσία»

Τον Πατριάρχη Μόσχας και τον πρόεδρο Πούτιν υποδέχθηκε στη Μονή Παντελεήμονος ο ηγούμενος, γέρων Ιερεμίας, κατά κόσμον Αλιόχιν Ιάκωβος του Φιλίππου, γεννηθείς το 1915 στο Ροστόβ της Ρωσίας, ο οποίος τον περασμένο Νοέμβριο συμπλήρωσε 100 χρόνια ζωής. Ο γέρων Ιερεμίας είναι και πνευματικός του προέδρου Πούτιν. Οπως αναφέρουν μοναστηριακοί παράγοντες, «η σημερινή άνθηση του ρωσικού μοναστηριού είναι χωρίς υπερβολή το αποτέλεσμα μακρών και συνεχών μόχθων, φροντίδας και προσευχών του γέροντα Ιερεμία. Παρέλαβε ένα μοναστήρι σε πλήρη παρακμή, στα όρια της αποσύνθεσης, και το μετέτρεψε σε καύχημα των Ορθοδόξων Ρώσων».


 Ο Βλαντιμίρ Πούτιν με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο


Για να γίνει αυτό βέβαια χρειάστηκε και ένας πακτωλός από ρούβλια που εισέρευσε την τελευταία δεκαετία για την αναστύλωση και την ανακαίνιση του μοναστηριού, ενώ η εν γένει ζωή του μοναστηριού τελεί υπό την παρακολούθηση του Πατριαρχείου Μόσχας. Είχε δε προγραμματιστεί η ολοκλήρωση της αποκατάστασης της μονής να συμπέσει με τον εορτασμό των 1.000 χρόνων του ρωσικού μοναχισμού. Για την αποκατάσταση της μονής προ δεκαετίας συστάθηκε το Ταμείο Αποκατάστασης και Διατήρησης της Πολιτιστικής και Πνευματικής Κληρονομιάς της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος. Πρόεδρος του εν λόγω ταμείου είναι ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεβ, ενώ στο διοικητικό συμβούλιό του μετέχει ο Πατριάρχης Μόσχας. Ο δε Μεντβέντεβ είχε και προσωπικά την επίβλεψη των εργασιών αποκατάστασης μαζί με τον Πατριάρχη.

Για την αναστύλωση και αποκατάσταση διατέθηκε περί το ένα δισ. ρούβλια, κάπου 30 εκατ. δολάρια, αν και αυτό το ποσό ίσως είναι μικρό για το μέγεθος του μοναστηριού. Συνέβαλαν δε στο Ταμείο αρκετοί «ευσεβείς» Ρώσοι ολιγάρχες.
Με αφετηρία τη Μονή Παντελεήμονος οι Ρώσοι θέλουν να επεκτείνουν την παρουσία τους και σε άλλα κτίσματα, για τα οποία φιλονικούν με το Πατριαρχείο και την Ιερά Κοινότητα, μεταξύ των οποίων η Μονή Ιβήρων, η σκήτη του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές, που ανήκει στη Μονή Βατοπεδίου, και αυτή του Προφήτη Ηλία.

Υποβαθμισμένος ο εορτασμός

Οι τελετές ωστόσο για τα 1.000 χρόνια του ρωσικού μοναχισμού δεν είχαν τη λαμπρότητα που θα επιθυμούσαν οι δύο κεφαλές της σύγχρονης Ρωσίας, κοσμική και θρησκευτική, και η επίσκεψη Πούτιν απέκτησε τελικά τον χαρακτήρα της ιδιωτικής. Αιτία ήταν η σφοδρή αλλά παρασκηνιακή αντίδραση τους τελευταίους μήνες του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου που έχει την πνευματική επιστασία του Αγίου Ορους, αλλά και άλλων ηγουμένων και μοναχών που δεν βλέπουν με τόσο καλό μάτι την ενίσχυση της μονής και της αντίστοιχης ρωσικής παρουσίας στο Αγιον Ορος τα τελευταία χρόνια.

Η Μόσχα θα ήθελε τα 1.000 χρόνια να εορταστούν με τελετές τσαρικής και βυζαντινής μεγαλοπρέπειας σε συνεργασία με την Ιερά Κοινότητα των Καρυών και να μην περιοριστούν στη Μονή Παντελεήμονος. Επιπλέον ο Πατριάρχης Κύριλλος είχε ζητήσει σε συνάντηση που είχε μαζί του να παραστεί και ο κ. Βαρθολομαίος στους εορτασμούς και να συλλειτουργήσουν σε μια πανηγυρική δοξολογία.

Συστάθηκαν μάλιστα και επιτροπές του Πατριαρχείου Μόσχας και της Ιεράς Κοινότητας, αλλά ο σχετικός διάλογος, παρότι πάντα σε κλίμα χριστιανικής αγάπης, δεν καρποφόρησε. Αντίθετα επεκτάθηκε σε όλο το φάσμα των σχέσεων και των διαφορών. Αντηλλάγησαν μάλιστα και αιχμές, κυρίως με αφορμή τον πληθυσμό των Ρώσων μοναχών που αποτελεί το ευαίσθητο σημείο του Πατριαρχείου Μόσχας. Η πλειοψηφία των μοναχών που εγκαταβιούν τώρα στη Μονή Παντελεήμονος είναι ουκρανικής καταγωγής. Σε μια εποχή που η Ρωσία είναι σε πόλεμο με την Ουκρανία, αυτό αποτελεί πληγή για τη Μόσχα. Το Πατριαρχείο Μόσχας ζητά να αυξηθεί ο αριθμός των Ρώσων μοναχών και διά του μητροπολίτη Ιλαρίωνα κατηγόρησε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ότι βάζει προσκόμματα.

Ο κ. Βαρθολομαίος από την πλευρά του έκανε λόγο για «επιχείρηση ιδιότυπης αυτονόμησης του Αγίου Ορους και αλλοίωσης του χαρακτήρα του μέσα από την αθρόα προσέλευση αλλοδαπών μοναχών». Σε κάθε περίπτωση υπάρχει ανώτατο όριο στους αλλοδαπούς μοναχούς που διαβιούν στο Αγιον Ορος, το οποίο ο Πατριάρχης και η Ιερά Κοινότητα δεν δέχονται να αυξηθεί. Αποτέλεσμα όλων αυτών, πάντως, ήταν να μην παραστεί καν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το περασμένο Σαββατοκύριακο για να μη νομιμοποιήσει τον «ρωσικό μοναχισμό». Καθώς η ρωσική πλευρά χρησιμοποιεί πάντα το Αγιον Ορος για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής, ορισμένοι θεωρούν ότι πίσω από την άρνηση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως βρίσκονται οι καλές σχέσεις του με τον αμερικανικό παράγοντα. Ενδεικτικό της αντιπαράθεσης των δύο πλευρών είναι ότι ενώ η ρωσική πλευρά μιλά για «ρωσικό μοναχισμό», το Πατριαρχείο και η Ιερά Κοινότητα απαντούν ότι «δεν υπάρχει ρωσικός μοναχισμός σε ρωσικό Αθω, υπήρξαν και υπάρχουν Ρώσοι μοναχοί στον αγιορείτικο μοναχισμό, στον ελληνικό Αθω».

Πάντως, ενώ ο αριθμός των μοναχών παραμένει περιορισμένος (περί τα 75 άτομα), αντίθετα είναι αυξημένος εκείνος των Ρώσων επισκεπτών του Αγίου Ορους και όσων φιλοξενούνται στη μονή. Σημειωτέον ότι στην Ουρανούπολη τα μαγαζιά έχουν ρωσικές ταμπέλες και το χρήμα ρέει.

Υπό ρωσική ομπρέλα προστασίας η επίσκεψη

Για τις λίγες ώρες που διήρκεσε η παρουσία του Πούτιν στη χερσόνησο του Αθω είχε επιστρατευθεί η ελίτ των ειδικών δυνάμεων ασφαλείας της Ρωσίας, ενώ η περιοχή ήταν λοκαρισμένη από τους ρωσικούς δορυφόρους που έδιναν στοιχεία στις επίγειες δυνάμεις. Ακόμη και η επιλογή να κάνει ο πρόεδρος Πούτιν τη διαδρομή από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» οδικώς, έγινε για λόγους ασφαλείας. Οι Ρώσοι δεν έχουν ξεχάσει την πτώση του ελικοπτέρου το 2005 που μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, στο οποίο είχε ειπωθεί τότε παραλίγο να επέβαινε και ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Τα σχέδια για τις διαδρομές που θα ακολουθούσε ο Ρώσος πρόεδρος από το αεροδρόμιο αλλά και μέσα στο Αγιον Ορος άλλαζαν συνεχώς και κανείς δεν τα γνώριζε μέχρι τη στιγμή της μετακίνησης. Καθώς μάλιστα έφτασε με θαλαμηγό στον Αγιο Παντελεήμονα, ήταν η τρίτη που έδεσε. Αντίστοιχη ήταν η προστασία που είχε όλες τις ημέρες της επίσκεψής του ο Πατριάρχης Κύριλλος, ο οποίος διαθέτει δική του ομάδα φρούρησης εφάμιλλη με αυτή του προέδρου Πούτιν.

Απολύτως ελεγχόμενη ήταν η παρουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν στο «δικό του μοναστήρι». Ελάχιστοι ήταν οι Ελληνες που παρέστησαν, όπως ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ και δημοσιογράφος Κυριάκος Βελόπουλος. Στη δε λειτουργία στο εσωτερικό της εκκλησίας παρέστη μόνο ο ηγούμενος Εφραίμ της Μονής Βατοπεδίου, με τον οποίο ο Πούτιν αντάλλαξε θερμό ασπασμό και είχε σύντομο διάλογο. Ο Εφραίμ όπως και το Βατοπέδι έχουν ισχυρούς δεσμούς με το ρωσικό στοιχείο. Στο παρελθόν είχε περιοδεύσει στη Ρωσία περιφέροντας το κειμήλιο της Αγίας Ζώνης για προσκύνημα, μια κίνηση ενίσχυσης τότε του Πούτιν. Οταν είχε συλληφθεί με αφορμή τη γνωστή υπόθεση, η ρωσική ηγεσία είχε παρέμβει στην ελληνική κυβέρνηση και στον τέως Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, περίπου απαιτώντας να αφεθεί ελεύθερος παρά τη νόμιμη διαδικασία. Οι μοναστηριακοί παράγοντες σημειώνουν ότι το Βατοπέδι και ο Εφραίμ βοηθούν το ρωσικό στοιχείο στον Αθω και προσεγγίζουν «κελλιώτες» μοναχούς, ενώ βοηθούν και οικονομικά. 

Στους προσκεκλημένους ήταν και ο Ιβάν Σαββίδης, αλλά, όπως παρατήρησαν οι παριστάμενοι, δεν αντάλλαξε χειραψία και δεν είχε συνομιλία με τον Πούτιν. Φυσικά και τον γνωρίζει ο Ρώσος πρόεδρος, ωστόσο δεν συμφωνεί με τις επενδύσεις που κάνει ο Ελληνοπόντιος ομογενής στην Ελλάδα. Καίτοι μάλιστα μία εβδομάδα νωρίτερα είχε αποσοβήσει διπλωματικό επεισόδιο όταν οι ελληνικές αρχές συνέλαβαν στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» τον Αλεξάντερ Ντούγκιν, φιλόσοφο, δημοσιογράφο που είχε έρθει στο πλαίσιο της προετοιμασίας της επίσκεψης. Αν και δεν ανήκει στον πλέον στενό κύκλο του Πούτιν, η σύλληψή του θα αντιμετωπιζόταν ως εχθρική ενέργεια. Ο Ντούγκιν συνελήφθη γιατί οι ουγγρικές αρχές έχουν εκδώσει κόκκινη κάρτα, την οποία, όμως, οι άλλες χώρες μπορεί να αγνοούν. Λέγεται ότι πίσω από την ενέργεια βρίσκονταν οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Πάντως με την παρέμβαση του κ. Σαββίδη έγιναν οι απαραίτητες συνεννοήσεις σε διπλωματικό πεδίο και το επεισόδιο αποφεύχθηκε.
Πληροφορίες από τους παριστάμενους αναφέρουν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν ήταν στην καλύτερή του διάθεση, κάτι που απέδιδαν στο ότι οι συνομιλίες του με τον Ελληνα πρωθυπουργό δεν πήγαν και τόσο καλά. Με τις ΗΠΑ να προβάλλουν πάντα τις γεωπολιτικές τους αξιώσεις και την ελληνική κυβέρνηση να έχει δεθεί οικονομικά στο άρμα του Βερολίνου, μικρό περιθώριο συνεργασίας υπάρχει, το οποίο περιορίζεται στον τουρισμό και το φυσικό αέριο. Δεν διέλαθε δε την προσοχή της ρωσικής αντιπροσωπείας ότι την ώρα που ο Πούτιν συναντιόταν με τον Αλέξη Τσίπρα, το Μέγαρο Μαξίμου διέρρευσε την επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Πεκίνο. 
πηγή:Θέμα

Ο Σαντορινιός ψυχίατρος που βραβεύθηκε από τον Ομπάμα

Σε μια διήμερη λαμπρή τελετή στον Λευκό Οίκο, βραβεύθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ο Ελληνας ερευνητής γενετικής ψυχιατρικής στη Νέα Υόρκη, Παναγιώτης Ρούσσος.

Γράφει η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΥΡΙΤΣΗ
Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ και η ομάδα του ερευνούν τη σχιζοφρένεια, τη διπολική διαταραχή και το Αλτσχάιμερ, με στόχο να κατανοήσουν τους νευροβιολογικούς παράγοντες που ευθύνονται γι' αυτές τις ασθένειες
Ο κ. Ρούσσος είναι ένας από τους 105 νέους επιστήμονες που βραβεύθηκαν για την προσφορά τους στην κοινωνία και το περιβάλλον, στο πλαίσιο των ετήσιων Προεδρικών Βραβείων για Νέους Επιστήμονες και Μηχανικούς. Η τελετή πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα -Τετάρτη και Πέμπτη- υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Παρόντες ήταν επιστήμονες και άλλοι φορείς της αμερικανικής και όχι μόνο ελίτ, ενώ τις επόμενες δύο εβδομάδες αναμένεται να δοθούν στη δημοσιότητα και οι πρώτες φωτογραφίες.
Σαντορίνη, Ρέντης, ΗΠΑ
Ο 36χρονος ερευνητής αποτελεί μία ακόμα περίπτωση Ελληνα επιστήμονα που έχτισε την καριέρα του στο εξωτερικό και ανταμείφθηκε για τους κόπους του. Λείπει οκτώ χρόνια από την Ελλάδα. Κατάγεται από τη Σαντορίνη και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον Ρέντη του Πειραιά. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου ολοκλήρωσε και το διδακτορικό του, και έκανε την ειδικότητα (ψυχιατρική) στο νοσοκομείο Mount Sinai της Νέας Υόρκης, όπου τώρα είναι επίκουρος καθηγητής ψυχιατρικής και γενετικών-γενομικών επιστημών. «Η Αμερική προέκυψε εύκολα, καθώς είχα ήδη την εμπειρία της Βοστόνης μέσω ενός προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών όπου συμμετείχα το 2004» δηλώνει στο «Εθνος».
Και ενώ τα πρώτα χρόνια στις ΗΠΑ άσκησε την κλινική ψυχιατρική, η έρευνα τον κέρδισε. Εκείνος και η ομάδα του ερευνούν τη σχιζοφρένεια, τη διπολική διαταραχή και το Αλτσχάιμερ, με στόχο να κατανοήσουν τους νευροβιολογικούς παράγοντες που ευθύνονται γι' αυτές τις ασθένειες. «Προσπαθούμε να ανακαλύψουμε νέες θεραπείες ώστε να εκσυγχρονίσουμε τις θεραπευτικές αγωγές που είχαν ανακαλυφθεί τυχαία τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Οι συγκεκριμένες ασθένειες είναι σε μεγάλο ποσοστό (περίπου 60-80%) κληρονομικές και οφείλονται σε γενετικούς παράγοντες με τη συνδρομή και άλλων παραμέτρων. Εμείς συγκρίνουμε το γενετικό γονιδίωμα ασθενών και υγιών ατόμων και εντοπίζουμε γενετικές περιοχές που ευθύνονται για την ασθένεια» αναφέρει.

Ο ΜΠΑΡΑΚ ΟΜΠΑΜΑ βράβευσε 105 ερευνητές στο πλαίσιο των ετήσιων Προεδρικών Βραβείων για Νέους Επιστήμονες και Μηχανικούς. Ανάμεσά τους ήταν και ο 36χρονος Ελληνας επιστήμονας, ο οποίος διαπρέπει στις ΗΠΑ στον τομέα της γενετικής ψυχιατρικής

Οσο για τη βράβευση, ήταν για τον 36χρονο ερευνητή «κάτι απρόσμενο», όπως λέει, εντούτοις προκάλεσε μεγάλη χαρά τόσο στον ίδιο όσο και στο περιβάλλον του. «Σίγουρα είμαι συγκινημένος, αλλά ύστερα απ' αυτό η δουλειά και η καθημερινότητά μας συνεχίζεται. Βλέπω απλώς μια επιβράβευση, η οποία μου δείχνει ότι αυτό που κάνω βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Πάντως, μεγαλύτερη είναι η χαρά των γύρω μου και αυτό είναι που μου μεταδίδουν», τονίζει. Εξάλλου είναι διπλά χαρούμενος, καθώς δύο ημέρες πριν από την πρόσκληση στην τελετή, η Ελληνοαμερικανίδα σύζυγός του έφερε στον κόσμο δίδυμα αγοράκια.
Η άλλη μεγάλη αγάπη του κ. Ρούσσου είναι η Ελλάδα, αν και ακόμη δεν είναι έτοιμος να επιστρέψει. «Είμαι στην αρχή της καριέρας μου, επομένως υπάρχουν πολλά ακόμα που θέλω να κάνω. Παραδέχομαι, ωστόσο, ότι ίσως δεχόμουν μια θέση με μερική απασχόληση στην Κρήτη ή στην Αθήνα» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Εξάλλου, υπάρχουν αντικειμενικά προβλήματα που δυσχεραίνουν το έργο του ερευνητή. «Αυτό που βασανίζει την Ελλάδα είναι η έλλειψη κεφαλαίων για έρευνα. Χωρίς χρήματα τίποτα δεν μπορεί να γίνει και η έρευνα είναι ο εξ ορισμού τομέας που χρειάζεται χρηματοδότηση» προσθέτει.
Γι' αυτό προτρέπει τους νέους επιστήμονες να δοκιμάσουν την εμπειρία του εξωτερικού. «Το εξωτερικό είναι μια εμπειρία ζωής, επομένως, κατά τη γνώμη μου, οι νέοι επιστήμονες θα πρέπει να εργαστούν για κάποια χρόνια εκτός, να αποκτήσουν εμπειρίες, να βρουν τον βηματισμό τους και μετά να επιστρέψουν στην Ελλάδα».
πηγή:έθνος

Μαριάννα Σιγάλα: Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου

• 

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΖΑΒΕΛΛΑ

«Το ίντερνετ είναι το “καύσιμο” που θα πάει μπροστά τον τουρισμό»

«Δεν αρκούν πια ο ήλιος, η θάλασσα, τα βουνά και οι εκκλησίες για να έρθουν οι τουρίστες». Στην άλλη άκρη της γραμμής, στην Αυστραλία, όπου εδώ και ένα χρόνο έχει αναλάβει τη θέση της καθηγήτριας Τουρισμού στο Business School του University of South Australia, βρίσκεται η 39χρονη ερευνήτρια και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου Μαριάννα Σιγάλα. Με πολυετή εξειδίκευση στην εφαρμογή των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας στον Τουρισμό και στη Φιλοξενία και με έρευνες που έχουν βραβευτεί πολλές φορές σε διεθνή συνέδρια, η διακεκριμένη πανεπιστημιακός εξηγεί πώς οι νέες τεχνολογίες μπορούν να δώσουν ώθηση στο τουριστικό προϊόν της χώρας και προτείνει λύσεις και πρακτικές που θα κάνουν ανταγωνιστικούς τους ελληνικούς προορισμούς.

Αξιοποιούν επαρκώς οι ελληνικές τουριστικές επιχειρήσεις τα εργαλεία της τεχνολογίας;

Στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, παρατηρείται ένα ψηφιακό χάσμα μεταξύ αποτελεσματικών και μη αποτελεσματικών επιχειρήσεων αναφορικά με τη χρήση των νέων τεχνολογιών. «Βαριά» χρήση των νέων τεχνολογιών κάνουν οι ιδιωτικές και μεγάλες επιχειρήσεις που ανήκουν συνήθως στους κλάδους των μεταφορών -αεροπορικές ή ναυτιλιακές εταιρείες-, σε αντίθεση με τις μικρές, οικογενειακές, τουριστικές επιχειρήσεις του κλάδου της εστίασης, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τα μουσεία. Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Μικρές επιχειρήσεις έχουν καταφέρει, ειδικά μέσω των social media, να αναπτύξουν στενές σχέσεις με τους πελάτες τους, να ενισχύσουν το εμπορικό τους σήμα, να αποκτήσουν διεθνή αναγνωρισιμότητα και, τελικά, να αποκομίσουν σημαντικά οικονομικά οφέλη. Η έννοια του ψηφιακού χάσματος αφορά και τις online προσλήψεις προσωπικού ή το self check-in σε ξενοδοχεία. Η ψηφιοποίηση αυτών των επιχειρησιακών λειτουργιών, στη χώρα μας, βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Μπορεί το ίντερνετ να αποτελέσει «καύσιμο» για να πάνε μπροστά οι μικρομεσαίες τουριστικές επιχειρήσεις;

Μια μικρομεσαία επιχείρηση που αξιοποιεί τα οφέλη των νέων τεχνολογιών μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση σε πολλά κανάλια διανομής -όπως είναι οι ηλεκτρονικοί μεσάζοντες, οι ιστοσελίδες προώθησης προορισμών, τα google places, το Facebook, το Τwitter και το Ιnstagram- και παράλληλα να υιοθετήσει διαφορετικούς τρόπους πώλησης των υπηρεσιών της. Μπορεί δηλαδή να πουλάει υπηρεσίες μέσω διαδικτυακών πλειστηριασμών και κουπονιών, να εφαρμόσει εκπτώσεις για κρατήσεις της τελευταίας στιγμής και μοντέλα όπως το «name your own price» μέσω της ιστοσελίδας priceline. Χρησιμοποιώντας πολλαπλά κανάλια διανομής και επιχειρησιακά μοντέλα πώλησης, μπορεί να μεγιστοποιήσει τα έσοδά της.

Οσα αναφέρετε προϋποθέτουν, βέβαια, ότι υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές και οι σωστές βάσεις.

Ναι, σίγουρα. Δυστυχώς, οι νέες τεχνολογίες δεν μπορούν να επιλύσουν τα βασικά προβλήματα που επί χρόνια μαστίζουν το ελληνικό τουριστικό προϊόν, όπως είναι οι ακριβές, μη αξιόπιστες και συχνά ανύπαρκτες μεταφορές. Ούτε δίνουν λύση στο πρόβλημα των απαξιωμένων και μη επανδρωμένων νοσοκομείων που βρίσκονται ακόμη και σε δημοφιλείς προορισμούς, όπως η Σαντορίνη και η Μύκονος. Επιπλέον, η πολιτεία έχει παραμελήσει την ανάδειξη αθλητικών ή πολιτιστικών γεγονότων, όπως τα πανηγύρια, που θα μπορούσαν να προσελκύσουν πολύ κόσμο. Χωρίς όλα αυτά, δεν ταξιδεύουν οι τουρίστες, όσο ανταγωνιστικά ή φθηνά και αν προβάλλεται το τουριστικό προϊόν σε μια ιστοσελίδα.

Σε ποιες online υπηρεσίες και παροχές υστερεί η Ελλάδα;

Με δεδομένο ότι ο διεθνής ταξιδιώτης πρώτα αποφασίζει σε ποια χώρα θα ταξιδέψει και μετά σε ποια περιοχή και σε ποιο κατάλυμα θα διαμείνει, οι online υπηρεσίες στις οποίες υστερεί η χώρα μας είναι η ανάπτυξη και η λειτουργία Ηλεκτρονικών Συστημάτων Μάρκετινγκ και Διαχείρισης Προορισμών (ΗΣΜΔΠ). Σκοπός των ΗΣΜΔΠ είναι τόσο η διαδικτυακή και τεχνολογική προβολή και μάρκετινγκ όσο και η διαχείριση των τουριστικών πόρων ενός προορισμού, έτσι ώστε να ενημερώσουν και να πείσουν τον δυνητικό τουρίστα για ποιους λόγους και εμπειρίες πρέπει να επισκεφτεί και να επιλέξει την Ελλάδα για τις διακοπές του ή για την πραγματοποίηση επαγγελματικού ταξιδιού. Εξίσου σημαντικές είναι οι ηλεκτρονικές υπηρεσίες που υποστηρίζουν την παροχή τουριστικών πληροφοριών και αξιοποιούν πληροφορίες σχετικές με τους ταξιδιώτες.

«Τουριστικές υπηρεσίες και τουριστικές εμπειρίες δεν είναι έννοιες ταυτόσημες.»

Υπάρχει χώρα που αξιοποιεί στο έπακρο τα εργαλεία της τεχνολογίας για να προωθήσει το τουριστικό προϊόν της;

Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει μια χώρα που να μπορεί να χαρακτηριστεί πρότυπο για όλες τις τεχνολογικές εφαρμογές και υποδομές της. Για παράδειγμα, η Μεγάλη Βρετανία έχει αναπτύξει πολύ καλά τα Ηλεκτρονικά της Συστήματα Μάρκετινγκ και Διαχείρισης Προορισμών και η Αυστραλία διαθέτει μια κεντρική βάση δεδομένων σε εθνικό επίπεδο για την ψηφιοποίηση και την προβολή των τουριστικών πόρων, καθώς και για την προβολή και τη διανομή των τουριστικών επιχειρήσεων της χώρας σε διάφορους ηλεκτρονικούς μεσάζοντες. Οι ιστοσελίδες πόλεων όπως η Βιέννη, η Κοπεγχάγη, το Αμστερνταμ αποτελούν ιστοσελίδες καλής πρακτικής για την προβολή πόλεων.

Ποιά καινοτομία που πάντρεψε τουρισμό και τεχνολογία σάς εντυπωσίασε;

Οι τεχνολογικές πλατφόρμες ηλεκτρονικών αγορών. Είναι εντυπωσιακό ότι έχουν επιφέρει επαναστατικές αλλαγές στην τουριστική βιομηχανία, στις δομές της, στη λειτουργία και στους όρους του παιχνιδιού, γιατί επιτρέπουν σε κάθε ιδιώτη και κάτοικο περιοχής να «παράγει», να πωλεί και να διανέμει το δικό του τουριστικό προϊόν. Για παράδειγμα με την Αirbnb, ο καθένας μας μπορεί να μετατραπεί σε ξενοδόχο, με το eatwithme ο καθένας μπορεί να γίνει εστιάτορας προσκαλώντας τουρίστες στο σπίτι του για σπιτικό φαγητό, με το uber ο καθένας μπορεί να γίνει ταξιτζής. Τα μοντέλα αυτά επεκτείνονται σε κάθε τομέα και δραστηριότητα της τουριστικής βιομηχανίας και θα επιφέρουν τεράστιες νομοθετικές, οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές και άλλες τεχνολογικές αλλαγές και εξελίξεις.

'Εχετε ασχοληθεί με τον βιωματικό τουρισμό. Εξηγήστε μας συνοπτικά τη σημασία του.

Τουριστικές υπηρεσίες και τουριστικές εμπειρίες δεν είναι έννοιες ταυτόσημες. Οι πρώτες αποσκοπούν κυρίως στην ικανοποίηση λειτουργικών αναγκών - όπως για παράδειγμα η ανάγκη διαμονής σε ένα ασφαλές και καθαρό δωμάτιο. Μια τουριστική εμπειρία θα πρέπει να παρέχει βιωματικά στοιχεία. Για παράδειγμα, μια εμπειρία οινικού τουρισμού θα πρέπει να διεγείρει την οσφρητική αίσθηση, την οπτική εικόνα -με ξεναγήσεις σε αμπελώνες και κελάρια-, τη γεύση, την αφή και την ακοή - να αγγίξει ο τουρίστας τα σταφύλια και να ακούσει το θόρυβο στο πατητήρι. Στα βιωματικά στοιχεία εντάσσονται επίσης το συναισθηματικό και το γνωσιακό κομμάτι, το lifestyle αλλά και το κοινωνικό κομμάτι - για παράδειγμα η δικτύωση του οινόφιλου ταξιδιώτη με άλλους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα. Οι τουρίστες δεν έρχονται πλέον στην Ελλάδα μόνο για τον ήλιο, τη θάλασσα, τα βουνά και τις εκκλησίες, αλλά και για τις άυλες αξίες, τις ιστορίες, τους μύθους και τα συναισθήματα που δημιουργούνται από το βίωμα και τη διάδραση.

Σε ποιους καινοτόμους τομείς τουρισμού θα μπορούσε να δραστηριοποιηθεί η Ελλάδα και πώς;

Ενας σημαντικός τομέας είναι ο τουρισμός υγείας, κυρίως μέσω της αξιοποίησης των ιαματικών πηγών, των θεραπευτηρίων, των ιατρικών κέντρων, των ιδιωτικών νοσοκομείων, των κέντρων αποκατάστασης και των κέντρων θαλασσοθεραπείας. Επίσης, θα μπορούσε να αναπτυχθεί ο αθλητικός τουρισμός, μέσω της αξιοποίησης των αθλητικών εγκαταστάσεων και των ορειβατικών μονοπατιών, αλλά και της δημιουργίας θαλάσσιων πάρκων καταδυτικού τουρισμού. 

Ποιες τρεις «εμπειρίες» θα συστήνατε σε έναν ξένο επισκέπτη;

Να επισκεφτεί το Μουσείο της Βεργίνας, για την άψογη ερμηνεία του πολιτισμικού χώρου, παρά τους ελάχιστους τεχνολογικούς πόρους. Να περιηγηθεί σε διάφορα οινοποιεία στην Κρήτη και στη βόρεια Ελλάδα, ειδικά στο Αμύνταιο. Και να αφεθεί στην ηρεμία, στη γαλήνη, στο απέραντο γαλάζιο και στην αυθεντική φιλοξενία των ντόπιων σε ένα νησί της άγονης γραμμής.
πηγή:kathimerini

Ο παπάς και οι μασκαράδες...

 

«Πώς αγριεύουν έτσι οι άνθρωποι; Πώς μεμιάς αφήνονται έρμαια στις ροπές και στις τάσεις της φθαρτής ανθρώπινής τους φύσης;

Πώς κατάντησε απόψε αυτή η ήσυχη επαρχιακή πόλη; Θαρρείς και δεν την κατοικούν άνθρωποι, αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα που, άλλος με κεφάλι γαϊδάρου, άλλος λιονταριού, άλλος πιθήκου, τρέχουν να προλάβουν να γλεντήσουν, να μεθύσουν, να αμαρτήσουν όσο γί­νεται περισσότερο.

Γέμισε η πόλη μασκαράδες. Απόψε κάθε λογικός άνθρωπος δεν ξεμυτίζει από το σπίτι του».

Αυτά σκεφτότανε ο παπα-Θανάσης, καθώς έμπαινε στο σπίτι του γυρνώντας από το ναό.

- Α, παπαδιά μου, το κακό παράγινε! Ο Θεός να μας συγχωρέσει, είπε στη γυναίκα του, μόλις μπήκε μέσα. Εκείνη τον κοίταξε με κατανόηση.

- Ο Θεός να μας φυλάει, είπε και άρχισε να ετοιμάζει το βραδινό φαγητό.

Στο σπίτι του παπα-Θανάση, περασμένα πια τα μεσάνυχτα, επικρατεί ησυχία. Τα παιδιά και η παπαδιά είχαν ήδη κοιμηθεί κι ο παπα-Θανάσης ετοιμαζότανε και κείνος να πάει για ύπνο, όταν ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας. Τινάχτηκε μέσα στον ύπνο της η παπαδιά και βρέθηκε δίπλα στον παπα-Θανάση.

- Μην ανοίγεις τέτοια νύχτα, πάτερ μου! τον παρακάλεσε φοβισμένη.

- Γιατί φοβάσαι; την καθησύχασε εκείνος. Είναι η πρώτη φορά που μας χτυπούν τέτοια ώρα την πόρτα; Αφού το ξέρεις, το σπίτι του Ιερέα διανυκτερεύει κάθε βράδυ.

- Ναι, μα απόψε…

Της χαμογέλασε ο παπα-Θανάσης και άνοιξε την πόρτα.

- Πάτερ μου, με συγχωρείτε που ήρθα τέ­τοια ώρα, όμως η μάνα μου πεθαίνει και ζητά να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει.

Ο άνθρωπος που στεκόταν μπροστά του, παρό­λο που ήταν άντρας, έτρεμε ολόκληρος κι άφηνε τα δάκρυά του δίχως ντροπή να τρέχουν.

- Πήγαινε εσύ κοντά της, παιδί μου, και ’γώ πάω ώς την εκκλησία να πάρω τη θεία Κοινωνία και έρχομαι αμέσως.

Έφυγε ο άντρας αφήνοντας στον παπα-Θανάση τη διεύθυνσή του.

- Που θα πας, πάτερ μου, μόνος σου τέτοια ώρα, μια τέτοια νύχτα; Δε φοβάσαι; Γιατί δεν τον κρατούσες να πάτε συντροφιά;

Η παπαδιά μιλούσε και κείνος την κοίταζε αυστηρά.

- Μόνος είπες, παπαδιά, μόνος; Κι ο Κύριος που θα κουβαλάω στα χέρια μου; Ά, παπαδιά μου, κάτι σ’ έχει πιάσει απόψε και δε μιλάς γνωστικά.

Ντύθηκε ο παπα-Θανάσης και βγήκε στο δρό­μο. Ξέχασε πως ήταν νύχτα Τσικνοπέμπτης. Δεν τον απασχολούσαν καθόλου οι μασκαράδες που έβλεπε γύρω του. Ένα μόνο τον απασχολούσε, να προλάβει να δώσει το «φάρμακο της αθανασίας» στην ετοιμοθάνατη.

Πήρε με δέος στα χέρια του το Σώμα και το Αίμα του Χρίστου και ξαναβγήκε στο δρόμο. Δεν κοιτούσε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Μόνο έτρεχε να προλάβει. Σε μια στροφή του δρόμου άκουσε γέλια και φωνές. Κάποιος φώναξε κοροϊδευτικά: «Την ευχή σου, Δέσποτα!», μα δε γύρισε να κοιτάξει. Και τότε, δεν κατάλαβε πώς, βρέθηκε κυκλωμένος από μια παρέα μασκαράδων, που προσπαθούσαν να τον σταματήσουν.

- Συνάδελφε, πού πάμε;

Ένας νεαρός μασκαρεμένος σε παπά, με χνώτο που μύριζε ποτό, στεκόταν μπροστά του κρατώντας στο χέρι ένα σταυρό. Τα ’χασε ο παπα-Θανάσης και, πριν προλάβει να πει τίποτα, δέχτηκε την επίθεση όλου του τσούρμου. Άλλος τον τραβούσε από τα ράσα κι άλλος του έβγαζε το καλυμμαύχι.

Ο παπα-Θανάσης έσφιξε στο στήθος του τ’ άχραντα Μυστήρια και προσπάθησε να τους μι­λήσει, μα κανένας δεν άκουγε. Κάποιος τότε του τράβηξε τη γενειάδα και – σαν να τον κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα – άρχισε να φωνάζει;

- Είναι αληθινός, ρε, είναι αληθινός!

Η παρέα κοκάλωσε στη θέση της κι ο παπα-Θανάσης, με το πρόσωπο μουσκεμένο από τον ιδρώτα της αγωνίας και τα δάκρυά του, τους κοίτα­ξε χωρίς να μιλά.

- Συγγνώμη, πάτερ! είπε εκείνος που του τρά­βηξε τη γενειάδα. Νομίζαμε πως ήσασταν ψεύτικος σαν κι αυτόν και…

- Σας είδαμε και τέτοια ώρα έξω και ήμασταν σίγουροι πως ήσασταν μασκαρεμένος. Συγχωρέστε μας! είπε ένας άλλος.

- Πάω να κοινωνήσω μια ετοιμοθάνατη, παιδιά μου. Ο θάνατος δεν έχει ώρες κατάλ­ληλες και ακατάλληλες κι εγώ τρέχω να τον προλάβω. Και συ, παιδί μου, βγάλε τα ράσα τα τιμημένα. Μην αμαρτάνεις άλλο ρεζιλεύοντάς τα. Είναι πολύ ιερό το ράσο, για να μασκαρεύεσαι μ’ αυτό. Τραβάτε στα σπίτια σας, παιδιά μου, κι ο Θεός να σας συγχωρέσει.

Άνοιξε το βήμα του ο παπα-Θανάσης, για να κερδίσει το χαμένο χρόνο. Ήταν πικραμένος ώς τα κατάβαθά του. Τόσο πολύ, λοιπόν, χάλασαν σι άνθρωποι, ώστε μασκαρεύονται και Ιερείς;

- Πάτερ, Πάτερ!

Η φωνή που έφτασε στ’ αυτιά του ήταν γεμά­τη αγωνία. Σταμάτησε και περίμενε. Ένας νεαρός κατακόκκινος από την τρεχάλα και την ντροπή έφτασε κοντά του λαχανιασμένος.

- Πάτερ! Είμαι κείνος που ντύθηκε παπάς. Το έκανα εντελώς απερίσκεπτα, πάτερ, και… και θέλω να ’ρθω μαζί σας στο σπίτι της ετοιμοθάνατης. Δεν… δεν θέλω να σας πάρουν κι άλλοι για ψεύτικο…

Ο παπα-Θανάσης του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει. Στα χέρια του ο νεαρός κρατούσε το σταυρό που

είχε μαζί του. Μπήκαν στο σπίτι της ετοιμοθάνατης σιωπηλοί.

- Χαίρομαι, πάτερ, που βρήκατε και παπαδάκι και δεν ήρθατε μόνος, είπε ο άντρας που τον είχε καλέσει.

Ο νεαρός ξανακοκκίνισε και κοίταξε με αγωνία τον παπα-Θανάση.

- Ναι, ο Θεός μου τον έστειλε, είπε εκείνος και τα λόγια του καρφώθηκαν στην καρδιά του νεαρού.

- Πάτερ, δεν θα σας εγκαταλείψω ποτέ, έλεγε ο νεαρός λίγη ώρα αργότερα, όταν ο παπα-Θανάσης κλείδωνε το ναό, αφήνοντας ξανά μέσα το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, θα γίνω ο βοη­θός σας, το παπαδάκι σας. Ίσως έτσι με συγχω­ρήσει ο Θεός για την ιεροσυλία που έκανα.

- Άμποτε, παιδί μου, να το φορέσεις το ράσο κι αληθινά, είπε ο παπα-Θανάσης και τον ευλόγησε με τα δυο του χέρια, εκείνα που πριν από λίγο κρατούσαν τον Ίδιο τον Κύριο.

Και, παράξενο, ο παπα-Θανάσης είχε τη σιγουριά πως αυτό θά γινό­ταν κάποια μέρα! Και, ακόμα πιο παράξενο, την ίδια σιγουριά ένιωθε μέσα του κι ο νεαρός…  
πηγή:nekros

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΣΤΟΝ Π. ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟ

Την Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016 στις 6:30 το απόγευμα, στον κατάμεστο από πιστούς Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου του ομώνυμου Δήμου της Αττικής, στα πλαίσια της κοπής της ενοριακής βασιλόπιτας, μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης, έγινε από τους Ιερείς του Ναού, απονομή τιμητικής διάκρισης στον αιδεσιμότατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Ιωάννη Βαρβαρήγο, τέως εφημέριο Οίας.
Στην εκδήλωση παρευρέθησαν η Δήμαρχος Αγίου Δημητρίου κα Μ Ανδρούτσου, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, διευθυντές σχολίων, και μέλη Δ. Σ. πολιτιστικών φορέων του Δήμου.
Στην ομιλία του ο Προϊστάμενος του Ναού π. Ματθαίος Χάλαρης είπε για τον παπά-Γιάννη: Έχει μια ιδιαίτερη ιδιότητα για εμάς. Δεν είναι ευεργέτης του Ναού, δεν είναι ένας οικονομικός παράγοντας της πόλης, δεν είναι πρόσωπο που κατέκτησε επιστημονικές μεγάλες επιδόσεις, είναι όμως ένας άνθρωπος που με την παρουσία του γλύκανε τις ψυχές μας. Με το χαμόγελό του και τη συμπεριφορά του, έγινε για μας ένας ευλογημένος και τόσο πολύτιμος φίλος πρώτα απ’ όλα, αλλά και πνευματικός συγγενής. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος μέσα από το ήθος του και την εμπειρία του, αλλά και τα χαρίσματα με τα οποία κόσμησε και την ψυχή του και τη διακονία του, γίνεται για όλους εμάς ένα τρανό παράδειγμα: Τι σημαίνει να αγαπήσεις το Θεό και να του αφιερώσεις όλη σου τη ζωή. Έκανε ένα υπέροχο ποιμαντικό έργο το οποίο δεν θα το δείτε καταχωρημένο σε βιβλία ποιμαντικής, αλλά στις καρδιές των ανθρώπων που είχαν τη χαρά και την ευλογία να τον επισκεφθούν, και να γνωρίσουν έναν άνθρωπο ο οποίος κυριολεκτικά αγάπησε την Παναγία μας, το Ναό της, το ποίμνιό του, και έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό να του προσφέρει χάρη και ευλογία. Ιδιαίτερα όμως τον ευχαριστούμε διότι τα τελευταία χρόνια βρίσκεται ανάμεσά μας.  Εμείς τον ονομάζουμε, «ο παππούς μας»! γιατί τον χαιρόμαστε και αποτελεί για μας μια διαρκή υπόμνηση, τι σημαίνει Ιερωσύνη αγέραστη. Τι σημαίνει άνθρωπος ο οποίος φλέγεται με νεανικό ζήλο για το Άγιο Θυσιαστήριο. Δεν παραιτείται ο Ιερέας. Δεν συνταξιοδοτείται ο Ιερέας. Αλλά συνεχίζει να ιερουργεί, τόσο στο εδώ Άγιο Θυσιαστήριο, όσο και στο υπερουράνιο. Κι εμείς αυτό ευχόμαστε. Να του μοιάσουμε. Κι αν ο Θεός μας δώσει τόσα Χρόνια όσα είναι ο Παπαγιάννης, να μη σταματήσουμε μέρα και νύχτα να βρισκόμαστε μέσα στο Ναό, μέσα στο Ιερό βήμα και να τελούμε με τις δυνάμεις που θα μας δώσει ο Θεός, τη Θεία Λειτουργία. Αυτό που μας δείχνει είναι ότι ούτε τα προβλήματα υγείας τον κατέβαλαν. Δίνει κάθε μέρα τη μάχη, και είναι νικητής. Διότι πάντοτε ξέρει ότι γι αυτόν η θεραπεία είναι μόνο μέσα στο Ναό. Κι έτσι λοιπόν τον έχουμε κάθε μέρα κοντά μας. Όμως θα ήταν άδικο, να μην πούμε και κάτι ακόμη. Ο άνθρωπος που ηρωικά στέκεται δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια και τον στηρίζει, είναι η πρεσβυτέρα του, για την οποία αξίζουν πολλά χειροκροτήματα.  Αλλά και τα παιδιά του, όχι μόνο τα φυσικά γιατί ανάμεσα σ’ αυτά βάζει κάπου κι εμάς. 
Ο πατήρ Ιωάννης με δυσκολία από το πρόβλημα υγείας του αλλά και από τη συγκινησιακή φόρτιση, ευχαρίστησε τους Ιερείς του Αγίου Δημητρίου, τους συντελεστές της εκδήλωσης  και τον κόσμο που παραβρέθηκε, ενώ τους παρότρυνε να βρίσκονται πάντα κοντά στο Θεό, την Παναγία και όλους τους Αγίους.
Στη συνέχεια ο π. Ματθαίος απένειμε την τιμητική πλακέτα η οποία ανέφερε:
ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ,
ΑΠΟΝΕΜΕΙ ΤΩ ΑΙΔΕΣΙΜΟΤΑΤΩ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩ ΠΑΤΕΡΑ ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΡΒΑΡΗΓΟ,
ΕΙΣ ΕΝΔΕΙΞΗ ΕΚΤΙΜΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟΥ, ΓΙΑ ΤΑ ΨΥΧΙΚΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ, ΜΕΘ’ ΩΝ ΕΚΟΣΜΗΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΕΤΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗΝ ΔΙΑΚΟΝΙΑΝ ΤΟΥ.
ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016
Λεπτομέρειες για την εκδήλωση και περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου,
in-ad.gr

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

Ο π. Ιωάννης Βαρβαρήγος, του Νικολάου και της Μαρίας, γεννήθηκε στο Μεγαλοχώρι Σαντορίνης τον Νοέμβριο του 1933.
Προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια επτά (7) παιδιών.
Τα χρόνια της κατοχής δε του επέτρεψαν σπουδές πέραν της βασικής εκπαίδευσης που διέθετε το νησί.
Την εποχή του καταστρεπτικού σεισμού της Σαντορίνης το 1956, τον βρήκε να υπηρετεί την στρατιωτική του θητεία στο Πυροβολικό, διατάχθηκε τότε να επιστρέψει στο νησί (όπως και όλα τα ντόπια παιδιά) προς βοήθεια των σεισμοπλήκτων.
Η ευσέβεια και η φιλακολουθία των γονέων του (είχε θείο Αρχιμανδρίτη τον Σεραφείμ Βαρβαρήγο και ο πατέρας του βοηθούσε στο ψαλτήρι) τον έφεραν κοντά στην Εκκλησία, από μικρό παιδάκι είναι στο Ιερό. Έτσι μετά από το αναλόγιο του χωριού του, η ιεροσύνη ήταν ένα φυσικό γι’ αυτόν επακόλουθο, αυτό που ήθελε πραγματικά να υπηρετήσει.
Το 1962 νυμφεύθηκε την πρεσβυτέρα του Αργυρούλα το γένος Γεωργίου και Αικατερίνης Δαμασκηνού, απέκτησαν τέσσερα (4) παιδιά (τρία αγόρια και ένα κορίτσι) και μέχρι σήμερα έχει ένδεκα (11) εγγόνια.
Το Ιούλιο του 1962 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Θήρας Αμοργού και Νήσων κυρό Γαβριήλ Καλοκαιρινό, διακονώντας πλησίον του, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος.
Αρχικά, για πολύ μικρό διάστημα, διορίστηκε στο Καμάρι της Σαντορίνης, όμως έκτακτες ανάγκες της Μητροπόλεως τον εγκαθιστούν στα τέλη του 1962 στην περίφημη Οία, στον υπό ανέγερση τότε Ιερό Ναό Παναγιάς Ακαθίστου (ο παλαιός Ναός της «Πλατσανής» είχε καταστραφεί από τον σεισμό), παράλληλα με τον άλλον Ενοριακό Ναό της Οίας Άγιο Γεώργιο, αλλά και όλων των μικρότερων Εκκλησιών που είναι διάσπαρτες σε όλη την έκταση του χωριού που αριθμούνται σε πλέον των εξήντα!
Ακούραστος στα καθήκοντά του, λειτουργούσε μέχρι το πιο μακρινό και δύσβατο εξωκλήσι της Οίας, πάντα πρόθυμος στις υποχρεώσεις και τις ανάγκες του ποιμνίου του για σαράντα επτά (47) ολόκληρα χρόνια.
Μπορεί να μην είναι γνώστης της Βυζαντινής Μουσικής, είναι όμως καλλιφωνότατος. Διαθέτει αρμονική φωνή και άριστη ορθοφωνία, ψάλλει δε, με ιεροπρέπεια και ευλάβεια.  Το άσμα του αποπνέει πίστη και δύναμη, χαρίζοντας στις καρδιές των πιστών οικειότητα ενώπιον του Θεού.  
Διετέλεσε και πνευματικός. Αν και ήταν με λίγες γραμματικές γνώσεις, πολλοί σοβαροί άνθρωποι, επιστήμονες και αξιωματούχοι, αλλά και απλοί πιστοί που αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα και δεν ήταν βέβαιοι αν οι ενέργειές τους ήταν σωστές και ενδεδειγμένες, ακόμα και μετά την παραίτησή του, όσο οι δυνάμεις του το επέτρεπαν, κατέφευγαν σ’ αυτόν να πάρουν την γνώμη του. Τον ρωτούσαν πώς να ενεργήσουν κι’ εκείνος με τα χαρίσματά του, τους έδινε οδηγίες και λύσεις.
Το 2009 για λόγους υγείας υπέβαλε την παραίτησή του και συνταξιοδοτήθηκε.
 πηγή:neasantorinis

Αφησαν την Αθήνα, ήρθαν στη Σαντορίνη και έφτιαξαν ένα καφενείο υπόδειγμα ομορφιάς -Η ιστορία δύο νέων Ελλήνων που δεν το έβαλαν κάτω

Για τον Παντελή Χατζηκωνσταντή και τον Τάκη Δρόσο, το ταξίδι από την Αθήνα έως τη Σαντορίνη ήταν κάτι παραπάνω από μια θερινή απόδραση κατά τη διάρκεια των διακοπών τους. Έγινε ένα ταξίδι φυγής από το πνιγηρό περιβάλλον της Αθήνας της κρίσης και σηματοδότησε το άνοιγμα των φτερών τους σε ένα επιχειρηματικό πεδίο άγνωστο -μέχρι εκείνη τη στιγμή- γι' αυτούς.

Οι δύο νέοι γνωρίζονται από το πανεπιστήμιο και έτσι δεν χρειάστηκε να περάσουν μεταξύ τους το στάδιο της προσαρμογής. Όταν ο Παντελής παράτησε τη δουλειά του στην τράπεζα, η απόφαση είχε ληφθεί: έφυγαν για την Οία με σκοπό να ανοίξουν το πρώτο παραδοσιακό καφενείο που θα προσφέρει μόνο ελληνικά προϊόντα -τα ξένα απαγορεύονται διά ροπάλου. Να σκεφτεί κανείς πως στον κατάλογό τους δεν έχουν καν την κλασική... Coca-Cola.

Τη στιγμή που δεν μπορούσαν να βρουν καμία προοπτική στην πρωτεύουσα και σε αντίθεση με τους περισσότερους συνομηλίκους τους που επιδιώκουν μια σταθερή δουλειά, εκείνοι ανοίχτηκαν στην περιπέτεια.
Αν και διάλεξαν ένα κοσμοπολίτικο νησί που προσελκύει χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο, ο δικός τους στόχος ήταν να... τραβήξουν τους Έλληνες. Όπως λένε και οι ίδιοι στο Greek Reporter, οι περισσότεροι ξένοι συνήθως αναζητούν σε ένα νησί κάτι πιο χλιδάτο και πιο ευρωπαϊκό. Το δικό τους καφενείο επιθυμούν να ακολουθήσει πιστά την παράδοση, προσφέροντας ντόπια προϊόντα.

«Πιστεύουμε στην Ελλάδα και στα προϊόντα που βγάζει η γη της. Καπνιστά αλλαντικά, λουκάνικα, ελιές από την Καλαμάτα, το φημισμένο σαλάμι της Λευκάδας ή τα τυριά της Νάξου. Επίσης, τα κρασιά και τα ποτά. Τίποτα το ξένο δεν μπαίνει στο μαγαζί μας», λένε και οι δύο με καμάρι.

Η επιλογή της Σαντορίνης δεν ήταν τυχαία, καθώς θεωρούσαν πως είναι το ιδανικό μέρος για να λειτουργήσει με επιτυχία το σχέδιό τους. «Η Σαντορίνη είναι μια διαφορετική Ελλάδα. Η ζωή είναι εύκολη στο νησί. Μπορείς να δουλέψεις επί ώρες δίχως να νιώσεις κούραση. Δεν έχει τον γιγαντισμό της Αθήνας», λέει ο Τάκης.
Όσο για το οικονομικό ρίσκο, το αποδέχονται, ξέρουν πως υφίσταται, αλλά πιστεύουν πως θα τα καταφέρουν.

Πηγή:iefimerida