Ελλ-Οίνων Δρώμενα!-Έτσι παράγεται το πιο φημισμένο τσίπουρο στην Βισαλτία

Γράφει ο Βισάλτης

Η διαδικασία της παραγωγής του τσίπουρου στην Βισαλτία,αποτελεί για τους κατοίκους μια πραγματική ιεροτελεστία,που τηρείτε κάθε χρόνο σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια!

Εν μέσω αρωματικών αναθυμιάσεων σταφυλιού,μαστίχας, γλυκάνισου και Διονυσιακών ήχων, το απόσταγμα ρέει...

Απόσταγμα γνώσης και εμπειρίας αιώνων

Μια πραγματική γιορτή...

Έτσι παράγουμε το τσίπουρο στην Βισαλτία

Αμοργιανή ρακή και κομπολόγια... Πολωνίας

Οι κύριοι Γιάννης (αριστερά) και Βαγγέλης Λουδάρος από την Αμοργό, παράγωγοι ψημένης ρακής. «Δίνουμε ιδιαίτερη έμφαση στη συσκευασία, ώστε η ρακί να γίνει δημοφιλής ως δώρο» λένε για το προϊόν τους.

Αμοργιανή «ψημένη» ρακή ή γεωργιανή βότκα; Κάποιοι τα δοκίμασαν και τα δύο, άλλοι αγόρασαν ένα κομπολόι από κεχριμπάρι, κατασκευασμένο στην… Πολωνία και δεν ήταν λίγοι όσοι έκαναν τις προμήθειές τους σε βιολογικά προϊόντα, ακόμα και… αλάτι. Το περασμένο Σαββατοκύριακο στο εκθεσιακό κέντρο Ανθούσας έλληνες και ξένοι παραγωγοί παραδοσιακών προϊόντων ένωσαν τις δυνάμεις τους για να παρουσιάσουν τον κόπο της δουλειάς τους στο ελληνικό κοινό. Και κατά γενική ομολογία ενυπωσίασαν.

Η έννοια παραδοσιακό ταυτίζεται για τους περισσότερους με κάτι φαγώσιμο ή μία χαμένη τέχνη. Οι εκθέτες του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Παραδοσιακών Προϊόντων κατάφερταν να δώσουν μια νέα, διευρυμένη έννοια στη λέξη, δημιουργώντας νέες συνταγές με παλαιά υλικά ή ανανεώνοντας κάποιες άλλες. Το μίγμα πλούσιο. Από τρόφιμα μέχρι διακοσμητικά από γυαλί και ξύλο, και ρούχα φτιαγμένα με τεχνικές από την εποχή των... σπηλαίων, τελικά παράδοση για τον καθένα σημαίνει κατι ξεχωριστό.

Δεκάδες έμποροι από πολλές χώρες βρήκαν χώρο στο παλκοσένικο της Ανθούσας για να παρουσιάσουν τη δουλειά και τις δημιουργίες τους, πολλές ιδαίτερες και σπάνιες. Ο κ. Γιώργος Χατζηνικολάου από τη Λέσβο, για παράδειγμα, φτιάχνει πίνακες ζωγραφικής με κοχύλια. Τα θέματα που επιλέγει είναι παραδοσιακά, θρησκευτικά, κάποτε και προσωπικά· ένας από τους πίνακες του είναι ένα πορτρέτο του παππού του. Με κοχύλια. «Ολες αυτές οι πρώτες ύλες, δηλαδή τα κοχύλια, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα και τα εισάγουμε, κυρίως από χώρες του ινδικού ωκεανού». Πέρα από πίνακες στη βιτρίνα του κυρίου Χατζηνικολάου υπήρχαν βάζα, διακοσμητικά χώρου, ακόμα και σταυροί.

Το περίπτερο της Γεωργίας είχε σχεδόν τα πάντα. Από βότκα και ανθρακούχο νερό, μέχρι … γιαταγάνια αλλά και κέτσαπ. «Πέρα από την προσέλκυση του ελληνικού κοινού, στόχος των γεωργιανών εξαγωγέων είναι και οι περίπου 120.000 συμπατριώτες τους που ζουν στην Ελλάδα » λέει η κυρία Κέιτι Χισανισβίλι. «Ηδη στην ελληνική αγορά κυκλοφορεί το ανθρακούχο νερό και κάποια κρασιά. Στόχος μας είναι μέσα στα επόμενα χρόνια να έχουν έρθει και άλλα προϊόντα».

Θα περίμενε κανείς ότι το περίπτερο του αγροτοτουριστικού συνεταιρισμού γυναικών από τα Άνω Πορρόια Σερρών θα ήταν ο ορισμός της απλότητας. Και ήταν πράγματι: μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και ζυμαρικά η «πραμάτεια» του. Αλλά η ιστορία της οργάνωσης και λειτουργίας του συνεταιρισμού κάθε άλλο παρά απλοϊκή είναι. «Δέκα γυναίκες ξεκινήσαμε το 1999. Μέσω ενός πανεπιστημιακού, ο οποίος είχε σχέση με την περιοχή ενταχθήκαμε σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα και παρακολουθήσαμε σεμινάρια αγροτουρισμού συνολικής διάρκειας 1.200 ωρών» λέει η κυρία Βάσω Νεδέλκου, η οποία χειρίζεται σήμερα τα οικονομικά θέματα του συνεταιρισμού, με την άνεση… μάνατζερ πολυεθνικής. «Η πρακτική άσκηση αυτών των σεμιναρίων ήταν η δημιουργία του συνεταιρισμού. Πλέον αυτή είναι η δουλειά μας,διατηρούμε ένα καφενείο στο χωριό, ενώ παράλληλα πουλάμε και σε καταστήματα της περιοχής».

Κομπολόι αλά… Πολωνέζ

Λίγα μέτρα πιο πέρα το περίπτερο γέμιζαν κομπολόγια και άλλα κεχριμπαρένια αντικείμενα. Αλλά ο άνθρωπος πίσω από τον πάγκο, κάθε άλλο παρά έλληνα θαμώνα καφενείου θύμιζε στην εμφάνιση. Ο κ. Γρηγόρης Φρομ, από τη Γερμανία, ζει εδώ και 11 χρόνια στη χώρα μας. Εδώ γνώρισε και τη σύζυγό του την κυρία Ιβόνα Λισότσκα, από την Πολωνία. Το ζευγάρι αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί στην κατασκευή και εμπορία ειδών από κεχριμπάρι, αφού η οικογένεια της κυρίας Λιτσόσκα, διατηρούσε ήδη εργαστήριο στην Πολωνία. Πλέον κατασκευάζουν και εμπορεύονται δαχτυλίδια, αλυσίδες, κομπολόγια κ.α.. «Φυσικά οι Πολωνοί δεν τα γνώριζαν, έπρεπε να τους στείλουμε εμείς τα σχέδια», λέει ο κ. Φρόμ, ο οποίος όπως και οι περισσότεροι εκθέτες, αποδίδει στην κρίση τη μειωμένη προσέλευση κοινού στην έκθεση, αλλά και τις γενικότερες αναδουλειές.

Στα διάφορα εκθέματα περιλαμβάνονταν προϊόντα παραδοσιακά, όπως τα τρόφιμα, λιγότερο παραδοσιακά όπως μάσκες βενετσιάνικού στυλ αλλά και …προϊστορικής καταβολής αντικείμενα. «Η τεχνική που χρησιμοποιώ λέγεται φελτ στα αγγλικά. Στην Ελλάδα την έλεγαν κετσέ, δηλαδή τσόχα, ενώ δείγματά της έχουν βρεθεί το 6.000 π.χ. στην Τουρκία. Πρόκειται για δημιουργία του υφάσματος από μαλλί προβάτου στο χέρι», λέει η κυρία Τότα Κοτόγιωργα, η οποία κατασκευάζει ρούχα και αξεσουάρ.

Η κυρία Κοτόγιωργα δεν είναι η μόνη εκθέτρια της οποίας τα προϊόντα έλκουν την καταγωγή τους από… πολύ παλιά.. Το ίδιο συμβαίνει και με τον κ. Σπύρο Καλούδη, συνιδιοκτήτη της κερκυραϊκής μικροζυθοποιίας Corfu Beer. «Φέτος, ειδικά για την περίοδο των Χριστουγέννων, λανσάρουμε μια συνταγή που έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Πρόκειται για μπύρα με μέλι, η οποία μάλιστα έχει περιεκτικότητα αλκοόλης 7.5 %, υψηλότερη από τις συνηθισμένες μπύρες, ».

1ο Διεθνές Φεστιβάλ Παραδοσιακών Προϊόντων- Εκθεσιακό Κέντρο Ανθούσας,

έξοδος 14 Αττικής Οδού.

Σάββατο 4 και Κυριακή 5 Δεκεμβρίου:

10.00 με 20.00

πηγή:Βήμα

Το τσίπουρο μπαίνει στα σαλόνια

Γιορτές σε όλη την Ελλάδα για τους φίλους του πάλαι ποτέ ταπεινού ποτού που ετοιμάζουν τις προμήθειες του χειμώνα

ο Οκτώβριος είναι ο μήνας που συνειδητοποιούν οριστικά ότι το καλοκαίρι τελείωσε. Για τους κατοίκους κυρίως των ορεινών περιοχών της Ελλάδας, Οκτώβριος σημαίνει το πρώτο άναμμα του τζακιού, έναρξη της χειμερινής σεζόν και φυσικά άναμμα της φουφούς και του καζανιού για να ψήσουν κάστανα και να ετοιμάσουν το τσίπουρο όλης της χρονιάς.

Από πάλαι ποτέ ποτό της φτωχολογιάς, το τσίπουρο, χύμα ή εμφιαλωμένο, με γλυκάνισο ή χωρίς, τα τελευταία χρόνια έχει αναβαθμιστεί στις προτιμήσεις των Ελλήνων. « O βασικός λόγος είναι ότι η εμφιάλωσή του επιτρέπεται από το 1988. Ετσι το ποτό πλέον μεταφέρεται ευκολότερα στα μεγάλα αστικά κέντρα και μπαίνει στα ράφια των καλών καταστημάτων. Επιπλέον τα τσιπουράδικα, από εκεί όπου ήταν αποκλειστικό προνόμιο της Θεσσαλίας, κατακτούν σιγά σιγά όλη την Ελλάδα» τονίζει ο κ. Αλέξανδρος Παπράς, ιδιοκτήτης αποστακτηρίου στον Τύρναβο. « Πλέον πουλάω τσίπουρο στην Αθήνα σε εστιατόρια που πριν το υποτιμούσαν» συμπληρώνει. « Ο κόσμος θέλει ποιοτικά προϊόντακαι το σπιτικό τσίπουρο είναι ίσως το πλέον φυσικό αλκοολούχο ποτό, αφού φτιάχνεται κατευθείαν από το σταφύλι » σχολιάζει ο κ. Χρήστος Διαμαντόπουλος, από την Ανω Ναυπακτία. Αύριο Σάββατο οι κάτοικοι της Ανω Χώρας, έδρας του Δήμου Αποδοτίας, θα γιορτάσουν την καθιερωμένη εδώ και 11 χρόνια γιορτή του κάστανου και του τσίπουρου. Το προϊόν για το οποίο είναι περήφανοι οι κάτοικοι της περιοχής είναι το παραδοσιακό τσίπουρο, χωρίς γλυκάνισο, που παράγουν για οικιακή χρήση οι περισσότεροι στα καζάνια που ο δήμος διαθέτει για αυτό τον σκοπό. « Το μυστικό για τη γεύση του είναι ότι ανάμεσα στα σταφύλια που χρησιμοποιούμε είναι και η ορεινή ποικιλία Μαλαγούζια που φυτρώνει στην περιοχή» λέει ο κ. Νίκος Σούζας, ιδιοκτήτης καφέ μπαρ και τσιπουροπαραγωγός ο ίδιος. Το τσίπουρο έχει ιστορία αιώνων στην περιοχή και παραμένει ακόμη και σήμερα με διαφορά το νούμερο ένα ποτό κατοίκων και επισκεπτών. « Κρασί ή ούζο πολύ δύσκολα θα ζητήσει κάποιο ς» λέει ο κ. Δημήτρης Παπαδημητρίου, κάτοικος της Ανω Χώρας.

Η απάντηση στο... προαιώνιο αυτό ερώτημα όσων αγαπούν το τσίπουρο εξαρτάται συνήθως από την καταγωγή του ερωτώμενου. Στη Δυτική Ελλάδα το τσίπουρο είναι χωρίς γλυκάνισο, ενώ Θεσσαλοί και Μακεδόνες συνήθως επιμένουν αρωματικά. Πάντως κάθε πλευρά έχει τα επιχειρήματά της που τα υποστηρίζει με θέρμη. «Αν ήθελα να πιω κάτι που να έχει γεύση γλυκάνισο θα έπινα ούζο» λέει ο κ. Διαμαντόπουλος. «Το τσίπουρο με γλυκάνισο έχει πιο γλυκιά γεύση και σε ηρεμεί περισσότερο» έρχεται η πληρωμένη απάντηση από τον κ. Αλέξανδρο Παπρά, ο οποίος πάντως παράγει και από τα δύο είδη. «Εγώ μεγάλωσα στη Θεσσαλία πίνοντας τσίπουρο με γλυκάνισο, όμως πλέον προτιμώ το άλλο. Θεωρώ ότι έτσι απολαμβάνεις καλύτερα τη γεύση και τα αρώματα του σταφυλιού. Αλλωστε και οι πωλήσεις σε πανελλήνιο επίπεδο δείχνουν ότι το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο προηγείται» σχολιάζει ο κ. Κωνσταντίνος Τσιλιλής από την ομώνυμη αποσταγματοποιία.

Τ ο κάστανο είναι το σήμα κατατεθέν της περιοχής, αφού σε υψόμετρο 1.050

μέτρων υπάρχουν συνολικά 2.000

στρέμματα στα οποία το συγκεκριμένο δέντρο κυριαρχεί μαζί με το έλατο. Πάνω από τα μισά από αυτά είναι δασικές εκτάσεις, στα οποία οι οικογένειες που ζουν από πολύ παλιά στην περιοχή έχουν δημιουργήσει δικαιώματα...

χρησικτησίας. «Εχουμε μοιράσει ανά οικογένειατα δέντρα τα οποία έχει δικαίωμα ο καθένας να εκμεταλλεύεται μαζεύοντας τον καρπό κάθε Οκτώβρη. Δεν έχουν υπάρξει ποτέ προστριβές, άλλωστε ο καρπός είναι άφθονοςκαι δυστυχώς δεν υπάρχει το ενδιαφέρον που υπήρχε παλαιότερα όταν το κάστανο ήταν το βασικό μέσο διατροφής των κατοίκων» λέει ο κ. Παπαδημητρίου.

Το κάστανο τρώγεται ψητό, βραστό ή ακόμη και γλυκό του κουταλιού. « Είναι ακριβότερο από τα άλλα γλυκά του κουταλιού, επειδή και η πρώτη ύλη είναι ακριβή. Ενα κιλό κάστανο κοστίζει περίπου 4 ευρώ το κιλό, ενώ η διαδικασία του ξεφλουδίσματος προκειμένου να φτιαχτεί το γλυκό είναι επίπονη και χρονοβόρα. Ετσι το ένα βαζάκι κοστίζει 10 ευρώ » λέει στο «Βήμα» η κυρία Αντωνία Διαμαντοπούλου-Δούρου που διατηρεί κατάστημα με γλυκά του κουταλιού. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣΤΣΙΛΙΛΗΣ
Παραγωγός και ταμίας του Συνδέσμου Ελληνικών Αποσταγμάτων και Οινοπνευματωδών Ποτών
«Ναι στην παράδοση, όχι στην παρανομία»

«Μέχρι πριν από έναν χρόνο οι πωλήσεις του τσίπουρου ανέβαιναν διαρκώς, με διψήφιο ρυθμό ετήσιας αύξησης» λέει ο κ. Κωνσταντίνος Τσιλιλής, ιδιοκτήτης της ομώνυμης φίρμας τσίπουρου. «Ομως οι διαδοχικές αυξήσεις της φορολογίας στο αλκοόλ, αλλά και η γενικότερη οικονομική κρίση που κρατάει τον κόσμο σπίτι, μας έχουν επηρεάσει. Το τσίπουρο είναι ποτό της παρέας, αν ο κόσμος δεν βγαίνει έξω, δεν υπάρχει κατανάλωση» σημειώνει.

Το σπιτικό τσίπουρο είναι ίσως το πλέον φυσικό αλκοολούχο ποτό, αφού φτιάχνεται κατευθείαν από το σταφύλι

Τονίζει επίσης ότι πρόβλημα δημιουργείται και με το... χύμα τσίπουρο. «Εχουμε να αντιμετωπίσουμε τον αθέμιτο ανταγωνισμό από το χύμα,κάτι που δεν συμβαίνει με κανένα άλλο προϊόν. Δεν είμαστε κατά της παράδοσης ούτε εναντίον της δυνατότητας να παράγει ο αμπελουργός το τσίπουρό του για οικιακή χρήση. Ομως μέσα από τη δήθεν παραγωγή παραδοσιακών προϊόντων λειτουργεί ένα ολόκληρο κύκλωμα» σημειώνει. «Το χύμα δεν ελέγχεται από κανέναν με ανυπολόγιστες συνέπειες για την υγεία του καταναλωτή. Το τσίπουρο δεν είναι όπως το κρασί, που στη χειρότερη περίπτωση θα πιεις ένα χαμηλής ποιότητας προϊόν. Ενα ακατάλληλο τσίπουρο μπορεί να περιέχει υψηλή ποσότητα μεθανόλης και μολύβδου, κάτι που το καθιστά επικίνδυνο για την υγεία. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του συνδέσμου μας, το κράτος χάνει περίπου 300 εκατ.

από φορολογικά έσοδαεξαιτίας του χύμα σε μια περίοδο που τα έχει απόλυτη ανάγκη» καταλήγει, τονίζοντας πάντως ότι διαχωρίζει την οικιακή παραγωγή.

πηγή:Βήμα