Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

ΜΕΤΑ το brexit τίποτε δεν τελείωσε. ΤΩΡΑ ξεκινούν όλα για τους Έλληνες.

ΦΩΤΟ (11)
Γεωπολιτικές-κοινωνικές και οικονομικές ανατροπές με απαίτηση διενέργειας εθνικών δημοψηφισμάτων θα αναγκάσουν τους τοκογλύφους να μας εγκαταλείψουν. Δεν πρόκειται να μας αφήσουν σαν φιλοξενούμενοι αλλά σαν εκδικητές διότι δεν θα προλάβουν να ολοκληρώσουν το έργο τους.
 Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Η 24 Ιουνίου 2016 ήταν η αφετηρία για να ανοίξουν τα γκάζια των εξελίξεων.

¨Αποχωρεί η Αγγλία από την ΕΕ της Γερμανικής τυραννίας!!!¨
¨Εκτάκτως στην Μόσχα ,με εντολή Πούτιν όλοι οι Ρώσοι πρεσβευτές ανά τον κόσμο για κεκλεισμένων των θυρών απόρρητη ενημέρωση.¨ 24 Ιουνίου 2016Author: Dioptra-New
¨Die Welt: Η Γερμανία ανησυχεί ότι Γαλλία, Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία και Ουγγαρία θα φύγουν από την ΕΕ
Greenspan: «Κορυφή του παγόβουνου» το Brexit – Η Ελλάδα δε θα καταφέρει να μείνει στο ευρώ.¨ 24 Ιουνίου 2016 http://www.bankingnews.gr/
Από εδώ και πέρα. Τα μάτια μας και η Πατρίδα μας.
Μην ξεχνάτε το βράδυ να ανάβετε ένα κεράκι για την Ελλάδα.
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2014 αρθρογραφούσαμε Τούρκοι και Τοκογλύφοι «προθερμαίνονται»
Στις 3 Σεπτεμβρίου του 2015 ζήσαμε καταστάσεις χάους στα νησιά του ΑΙΓΑΙΟΥ.
¨Χάος στην Μυτιλήνη – Λαθρομετανάστες συγκρούονται με αστυνομικούς¨
¨Οι λαθρομετανάστες εξεγείρονται στην Κω και φωνάζουν «τζιχάντ-τζιχάντ»
Το μεταναστευτικό έπαιξε ουσιαστικό λόγο στο BREXIT.
ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ το πρόβλημα αυτό είναι ΑΛΥΤΟ και επειδή το έφτιαξαν δαιμονικά μυαλά μόνο Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ θα το λύσει.
Αλλά έχουν γνώση οι φύλακες και νοιάζονται , μάλιστα σήμερα ακόμα περισσότερο.
Εκείνο το βράδυ δεν πρόλαβε να σβήσει το κεράκι που άναψα για την δύσμοιρη Πατρίδα και λίγο πριν το μεσονυκτικό κτύπησε το τηλέφωνο.
Στην άλλη άκρη ένα γεροντάκι από ακριτικό νησάκι του Αρχιπελάγους μας Αιγαίου.
– Ξέρω ότι και εσύ ξενυχτάς όπως και πολλοί άλλοι για την Ελλάδα μας…
– ΜΗΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΣΤΕ ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΤΟΙΜΟΙ….
-πρόσεξε παιδάκι μου..
– ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ…
– ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ την έκαναν τον ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕ των ΨΥΧΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ…
-βιάζονται να την τελειώσουν.
– οι μετανάστες δίχως να το καταλαβαίνουν φέρνουν πιο γρήγορα από τις ρημαγμένες πατρίδες τους το μήνυμα της πολεμικής σύγκρουσης Ελλάδος- Τουρκίας , την διάλυση της Τουρκίας και την διάλυση της ΕΕ.
– Ο Ουρανός συνωμοτεί να σωθεί από σήμερα η Ελλάδα.
-ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ
– Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ .
– ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΘΟΥΜΕ.
-ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ…ΟΧΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ…
-ΑΛΛΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ…
ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΦΑΙΝΕΙ ΠΑΣΙ
Κοίταξα το μελισσοκέρι που έσβησε και μια όμορφη ευωδία γέμισε το δωμάτιο… αναρωτήθηκα ..τι μπορεί να κάνει ένα κεράκι για την Ελλάδα;
Τώρα μάλιστα που μπαίνουμε ολοταχώς σε αχαρτογράφητα νερά εξελίξεων.
ΔΟΞΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ
AΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Η ΠΙΣΤΗ, Η ΣΥΝΟΔΟΣ, ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

(«Διάπυρη προσευχὴ γιὰ μιὰ Πανορθόδοξη καταδίκη τῆς ἐκτροπῆς καὶ τῶν αἱρέσεων τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ».)


ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

.                  Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἡ φωτιὰ ποὺ ἄναψε ὁ Χριστός μας στὸν κόσμο πῆρε νὰ ἁπλώνεται σὲ ὅλη τὴν γῆ. Ἦταν πρωί, γύρω στὶς 9:00, ὅταν παράδοξη βουή, σὰν νὰ φυσοῦσε βίαιος ἄνεμος, ξάφνιασε τὴν Ἱερουσαλήμ. Δὲν ἦταν ἄνεμος. Τί ἦταν;
.           Οἱ ἄνθρωποι ξαφνιασμένοι κατευθύνθηκαν πρὸς τὸ σημεῖο, ὅπου ἐντοπίστηκε ἡ βουή, τὸ Ὑπερῶο, στὸ ὁποῖο βρίσκονταν οἱ Μαθητὲς καὶ οἱ λίγοι πιστοὶ μὲ κέντρο τὴν Παναγία μας. 120 ἄνθρωποι. Τοὺς νόμισαν μεθυσμένους.
.            Ἦταν μεθυσμένοι! Ὄχι μὲ οἰνόπνευμα. Μὲ τὸ Πνεῦμα.
.            Ὅταν ἦρθε ἡ βουὴ σὰν ἀπὸ βίαιο ἄνεμο, ἄναψε φλόγες σὰν φλόγες φωτιᾶς καὶ ἄλλαξε τὰ πάντα. Ἄλλαξε τὶς καρδιές τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν τότε πιστῶν. Ἄλλαξε τὴν σκέψη τους, Ἄνοιξε τοὺς ὁρίζοντές τους. Φώτισε τὸ μέλλον. Ἑρμήνευσε τὸ παρελθόν. Ἔκανε τὸ παρόν στάδιο ἀγώνα. Ἕκανε τοὺς ψαράδες θεολόγους, τοὺς ἀδύναμους ἀνίκητους, τοὺς βωβοὺς ρήτορες, τοὺς ἀγράμματους σοφούς.
.              Ἡ πρώτη Ἑκκλησία ἔπαθε, συγκλονίστηκε. Ὁ ἐρχομός Του τὴν μέθυσε! Ἡ παρουσία Του τῆς ἔδινε ἔμπνευση, νέα ὅραση τοῦ κόσμου, ὑπέροχο νόημα ζωῆς, ἀσύλληπτη προοπτική. Ἦταν μαζί της ὁ Θεός. Ὁ ἀγαθὸς Παράκλητος τὴν ὁδηγοῦσε, κατὰ τὴν διαβεβαίωση τοῦ Κυρίου, «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν».
.               Μαζί Του ἔνιωθε πανίσχυρη. Οἱ φόβοι Της ἐξαφανίστηκαν. Τὸν κόσμο δὲν τὸν αἰσθανόταν πιὰ ὡς ἀπειλή ἀλλὰ ὡς χῶρο πρὸς κατάκτηση. Στάθηκε μπροστὰ στοὺς βασιλεῖς ἄφοβη. Περιγέλασε τὶς ἀπειλές τους, δέχθηκε μὰ χαρὰ τὰ βασανιστήριά τους, ἀγκάλιασε ἀτρόμητη τὰ λιοντάρια καὶ τὶς τίγρεις. Σὲ λίγο ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας οἱ φλόγες τοῦ Πνεύματος πυρπολοῦσαν τὶς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. Ὁ παλαιὸς κόσμος κατέρρεε. Οἱ δαίμονες εἶχαν λυσσάξει. Ὁ σατανᾶς τους μανιασμένος ἔψηνε, τηγάνιζε, ἔπνιγε, κατασπάραζε, κομμάτιαζε, ἔγδερνε, ἔκαιγε, ξέσχιζε, ἀποκεφάλιζε τοὺς Μάρτυρες. Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία δυνάμωνε, ἄλλαζε τὰ πάντα. Ἀτρόμητη!
.                      Περισσότερο τὴν ταλαιπώρησαν οἱ ὕπουλοι ἐχθροὶ ποὺ βγῆκαν μέσα ἀπὸ τὰ σπλάγχνα της, οἱ αἱρετικοί. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὺς μὲ τὸν φωτισμὸ καὶ τὴν καθοδήγηση τοῦ Πνεύματος τοὺς κατέβαλε. Κατὰ τὶς ὑποδείξεις Του συγκρότησε Συνόδους τῶν Ἐπισκόπων Της, καὶ ἐκεῖνοι μὲ τὴν ἔμπνευσή Του διετύπωσαν μέχρι κεραίας ἀκρίβεια τὴν ἀλήθεια.
.                 Στοὺς 20 αἰῶνες ποὺ πέρασαν, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δὲν ἐγκατέλειψε ποτὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἦταν μαζί Της στὰ στάδια, στὶς Κατακόμβες, στὴν στεριὰ καὶ στὴν θάλασσα, στὶς παγωμένες λίμνες καὶ στὰ ὁρμητικὰ ποτάμια, στὶς φυλακὲς καὶ στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως.
.               Ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι μαζί Της γιὰ πάντα. Μαζὶ μὲ ὅλα τὰ μέλη Της, τοὺς πιστοὺς κάθε τόπου καὶ κάθε ἐποχῆς. Στὸ μέτρο ποὺ ὁ καθένας τους Τοῦ παραδίδει τὸν ἑαυτό του, μένει μέσα του, καθαρίζει τὴν καρδιά του, φωτίζει τὴν σκέψη του, προσεύχεται μαζί του, ἁγιάζει τὴν ὅλη ὕπαρξή του.
.                        Στὶς μέρες τοῦτες ἀγωνία συνἐχει τὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως τῆς Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀγωνία γιὰ τὸν αὐτὴ θὰ στοιχίσει στὰ βήματα τῶν Μεγάλων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ θὰ βεβαιώσει τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.
.                   Καὶ δὲν εἶναι ἀδικαιολόγητη αὐτὴ ἡ ἀγωνία. Ὄχι μόνο διότι κατὰ τὸ παρελθὸν ἀρκετὲς Σύνοδοι ποὺ συγκλήθηκαν ὡς ἅγιες καὶ Οἰκουμενικές, κατέληξαν κακῶς καὶ ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας τὶς ἀπέρριψε ὡς παράνομες καὶ προδοτικές, ἀλλὰ καὶ διότι πολλὰ στοιχεῖα δείχνουν ἀνησυχητικά.
.                 Ὀφείλουμε νὰ μιλήσουμε μὲ γλῶσσα ἀληθείας. Τιμοῦμε τὰ ἱερὰ πρόσωπα τῶν ποιμένων καὶ σεβόμαστε τοὺς θεσμούς. Ὅμως ἡ ἀλήθεια βρίσκεται πάνω ἀπὸ πρόσωπα καὶ θεσμούς. Καὶ ἐμᾶς δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ μᾶς γεμίζει ἀγωνία τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ φοβερὴ ἐκτροπή, ποὺ ἀκολουθήθηκε κυρίως ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ 1960 καὶ μετά, τείνει νὰ καταστεῖ πλέον μόνιμη. Ἡ τακτικὴ αὐτὴ ἐπαινεῖται ἀντὶ νὰ καταδικάζεται.
.                Γι᾽ αὐτὸ θερμὴ ἐπιθυμία μας ἀποτελεῖ ἡ προσδοκία νἀ ὁδηγηθοῦμε πρὸς μιὰ Πανορθόδοξη καταδίκη τῆς ἐκτροπῆς καὶ τῶν αἱρέσεων τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ.
.           Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ περισσότερο ἀπὸ ὁποτεδήποτε ἄλλοτε διάπυτη ἀνεβαίνει ἡ προσευή μας πρὸς τὸν ἀγαθὸ Παράκλητο, «τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας», νὰ πνεύσει βίαια στὶς καρδιὲς τῶν Συνοδικῶν Ἐπισκόπων, νὰ ἀλλάξει τὶς τυχὸν ἄτοπες σκέψεις τους, νὰ τοὺς ἀναδείξει ὁμολογητὲς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ κατατάξει τὴν Μεγάλη Σύνοδο μεταξὺ τῶν Ἁγίων Συνόδων τῆς Πίστεώς μας.

 

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2135, 15.06.2016

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Ψυχοσάββατο τῆς Πεντηκοστῆς

Οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή μας ζοῦν τόσο πολὺ ἐγωκεντρικά, ποὺ κοιτάζουν μόνο τὸν ἑαυτό τους. Δὲν φροντίζουν οὔτε γιὰ τοὺς ζωντανοὺς οὔτε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους!

   Ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία κάνει τὸ ἀκρι­βῶς ἀντίθετο. Σὰν στοργικὴ μάνα δέεται καὶ φροντίζει γιὰ ὅλα τὰ παιδιά της, καὶ γιὰ τοὺς ζωντανοὺς καὶ γιὰ τοὺς κεκοιμημένους. Ἀπευθύνει στὸ Θεὸ Πατέρα εἰδικὰ αἰτήματα «ὑπὲρ πλεόν­των, ὁδοιπορούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων». Γιʼ αὐτοὺς ποὺ βρίσκον­ται σὲ ἀνάγκη μεγάλη, γιὰ τὶς χῆρες, τὰ ὀρφανά, τοὺς ἀνήμπορους γέροντες... Μὲ τὴν ἴδια ἀ­γά­πη καὶ στοργὴ ἀγκαλιάζει καὶ τοὺς κε­κοιμημένους. Τοὺς μνημονεύει ὅλα τὰ Σάββατα τοῦ χρόνου, ποὺ εἶναι τῶν ψυχῶν, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε θεία Λειτουργία ποὺ τελεῖται ὁποιαδήποτε ἡμέρα τοῦ χρόνου.
   Ἐπιπλέον δύο φορὲς τὸν χρόνο, τὸ Σάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀ­πόκρεω καὶ τὸ Σάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς, τελεῖ δύο κοι­νὰ Μνημόσυνα, τὰ ἐπισημότερα ὅ­λου τοῦ χρόνου, ὑπὲρ ἀναπαύσεως ὅ­λων τῶν κεκοιμημένων παιδιῶν της. 
   Τὸ Ψυχοσάββατο τῆς Πεντηκοστῆς ἔ­χει μία ἐπιπλέον ἰδιαιτερότητα: Συμπεριλαμβάνει στὰ μνημονεύματα καὶ τοὺς δικαίους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. «Τὸ Ψυ­χοσάββατον πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς μνήμην ἐπιτελοῦμεν πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου». Εὔχεται ἡ μητέρα Ἐκκλησία γιὰ ὅλους τοὺς εὐ­σεβεῖς, εἴτε ἔζησαν πρὸ Χριστοῦ εἴτε με­τὰ Χριστόν, νὰ ἔχουν «ἐν ὥρᾳ κρίσεως ἀπολογίαν ἀγαθὴν» καὶ νὰ τύχουν «τῆς δεξιᾶς τοῦ Θεοῦ παραστάσεως ἐν χαρᾷ, ἐν μερίδι δικαίων καὶ ἁγίων καὶ κλήρῳ φωτεινῷ», καὶ νὰ γίνουν τοιουτοτρόπως ἄξιοι τῆς οὐρανίου Βασιλείας. Μνημονεύει κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἔζησε θεοφιλῶς, «ἅπαντα ἄνθρωπον τὰ τοῦ βίου λειτουργήσαντα καλῶς καὶ πρὸς Θεὸν μεταστάντα». 
   Καὶ μάλιστα τοὺς μνημονεύει ὄχι μόνο γενικὰ καὶ ἀόριστα, ἀλλὰ καὶ «κατ᾿ ὄνομα». «Τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος σήμερον νεκρῶν, ἁπάντων κατ᾿ ὄνομα, μετὰ πίστεως ζησάντων εὐσεβῶς, μνήμην τελοῦντες οἱ πιστοί...», ψάλλουμε σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ τρο­­­πάρια τῶν κεκοιμημένων τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Παρασκευῆς πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς.
   Σὲ πολὺ παλαιὰ Λειτουργία τῆς ἀνατολικῆς Συρίας, ποὺ ἀποδίδεται στοὺς Ἀδδαῖο καὶ Μάρη, μνημονεύονται καὶ ὀνόματα πολλῶν δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μνημονεύονται τὰ ὀνόματα τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἄβελ, τοῦ Σήθ, τοῦ Ἐνώχ, τοῦ Νῶε, τοῦ Σήμ, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἰακώβ. Μνημονεύονται δηλαδὴ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἔζησαν πρὸ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ ὅσους εὐαρέστησαν στὸ Θεὸ μετὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου... (βλ. Π. Ν. Τρεμπέλα, «Ἀπὸ τὴν ὀρθοδόξη λατρεία μας», σελ. 359). Βεβαίως μὲ ἄλλο πνεῦμα καὶ μὲ ἄλλο σκοπὸ μνημονεύονται οἱ Ἅγιοι τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ οἱ δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ μὲ ἄλλο πνεῦμα καὶ σκοπὸ οἱ λοιποὶ κεκοιμημένοι. Ἡ μνημόνευση τῶν πρώτων κεκοιμημένων εἶναι τιμητικὴ καὶ τῶν λοιπῶν κεκοιμημένων ἱκετευτική, ἀλλὰ ἡ μνημόνευσή τους εἶ­ναι τὸ καλύτερο ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ τοὺς προσφιλεῖς κεκοιμημένους μας, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: «Ἀδελφοί μου... ἂν ἀγαπᾶτε τοὺς ἀποθαμένους, κάμνετε ὅ,τι ἠμπορεῖτε διὰ τὴν ψυχήν των: συλλείτουργα, μνημόσυνα, νηστείας, προσευχάς, ἐλεημοσύνας» («Δ΄ Διδαχή»). 
   Στὴν ἀπορία μας πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μνημονεύονται ὀνόματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ δὲν ἦταν ἀκόμη μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀπαντοῦμε ὅτι καὶ οἱ πρὸ Χριστοῦ δίκαιοι, λόγῳ τῆς ὁσιότητάς τους, ἔχουν μερίδα στὴ σωτηρία ποὺ προσέφερε ὁ Κύριος στὸν κόσμο μὲ τὴ σταυρικὴ θυσία Του. Ὁ Κύριος μὲ τὴν κάθοδό Του στὸν Ἅδη κήρυξε καὶ σ᾿ ὅλους ὅσοι ἔζησαν πρὸ Χριστοῦ, χαρί­ζοντας ἀφθαρσία καὶ αἰώνια ζωὴ σὲ ὅ­λο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων. Σίγουρα ὑ­πῆρ­χαν στὸν Ἅδη καλοπροαίρετες ψυ­χὲς τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, ποὺ δικαιοῦνταν κι αὐτὲς ν᾿ ἀκούσουν τὸ εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας, νὰ πιστέψουν καὶ νὰ σωθοῦν, γιὰ νὰ πληρωθοῦν τὰ πάντα μὲ δόξα Θεοῦ, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (PG 36, 348). 
   Ἐφόσον δὲν φθάσαμε ἀκόμη στὴν τελικὴ Κρίση, τότε ποὺ ὁ δίκαιος Κριτὴς θὰ κρίνει «ζῶντας καὶ νεκρούς», ἡ μητέρα μας Ἐκκλησία τελεῖ γιὰ ὅλα τὰ κεκοιμημένα παιδιά της ἱερὰ Μνημόσυνα μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι τοὺς προσφέρει πολὺ μεγάλη βοήθεια. Ὁτιδήποτε καλὸ κάνουμε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους μας, δὲν πηγαίνει χαμένο, ἀλλὰ «φέρει πολλὴν τὴν ὄνησιν (=ὠφέλεια)», «μέγα τὸ κέρ­δος καὶ τὴν ὠφέλειαν», ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (PG 295, 253), παραθέτoντας σὲ ἐλεύθερη ἀπόδοση μαρτυρία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ ὁμιλία του στὴν πρὸς Γαλάτας ἐ­πι­στολή (PG 62, 204).
   Ἄρα πρακτικῶς τὸ θέμα δὲν τίθεται στὴ βάση ἂν μποροῦμε ἢ δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς μνημονεύουμε, ἀλλὰ στὴ βάση ἂν τοὺς θυμόμαστε ἢ δὲν τοὺς θυμόμαστε. Ἆραγε ἐμεῖς θυμόμαστε τοὺς κεκοιμημένους μας ἢ κοιτάζουμε μόνο τὸν ἑαυτό μας, ἐπαναλαμβάνοντας τὸ ἴδιο λάθος ποὺ ἔκαναν κάποιοι χωρικοὶ στὸ ἐξαίρετο διήγημα τοῦ Φώτη Κόντογλου «Γιάννης ὁ βλογημένος», οἱ ὁποῖοι δὲν ἔδιναν βοήθεια οὔτε σὲ ζωντανὸ οὔτε σὲ πεθαμένο;

Ορθόδοξο περιοδικό«Ο Σωτήρ»

Ευγένιος Κασπέρσκι, Ρώσος επιχειρηματίας ο «από μηχανής θεός» της Σαντορίνης

Πριν από 15 χρόνια, καλοκαίρι στο λιμάνι του Ηρακλείου, έτρεχε αχάραγο να προλάβει το πλοίο για Σαντορίνη. Πέρασε την μπουκαπόρτα στο «και πέντε», αφού κάποιος από το πλήρωμα άκουσε τις φωνές του και δεν έλυσε κάβο στην ώρα του. Έφτασε με το καράβι της γραμμής στο ηφαιστειογενές κυκλαδονήσι, έμεινε μόλις μια ημέρα, αλλά αναχώρησε εντυπωσιασμένος από την άγρια, απόκοσμη ομορφιά του τοπίου. Υποσχέθηκε στον εαυτό του να επιστρέψει. 
Το έκανε μερικά χρόνια αργότερα, στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας. Τη φορά εκείνη αφιέρωσε περισσότερο χρόνο. Πήγε και στην Κόκκινη Παραλία. Φεύγοντας πρόσεξε σε έναν τουριστικό χάρτη ότι εκεί κοντά υπάρχει ένας αρχαιολογικός χώρος. Τον επισκέφτηκε, αλλά έφυγε απογοητευμένος. Την εποχή εκείνη η ανασκαφή στο Ακρωτήρι ήταν κλειστή στο κοινό, λόγω των πολυετών προβλημάτων με το στέγαστρο. 
O καθηγητής Χρίστος Ντούμας στον χώρο της ανασκαφής
Το καλοκαίρι του 2013, η εταιρεία του οργάνωσε στη Σαντορίνη μια συνάντηση στελεχών. Ο αρχαιολογικός χώρος, μετά από περιπέτειες αρκετών ετών, ήταν και πάλι προσβάσιμος. Τον επισκέφτηκε. Τότε του ήρθε η ιδέα να στηρίξει οικονομικά την ανασκαφή λόγω της μοναδικότητάς της. Εδώ και έναν χρόνο ο Ευγένιος Κασπέρσκι μέσω της Kaspersky Lab, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον τομέα της ψηφιακής ασφάλειας, έχει αναλάβει τη χρηματοδότηση έργων αποκατάστασης, ανασκαφών και μελέτης στον μοναδικής αρχαιολογικής αξίας χώρο του Ακρωτηρίου.
Τοιχογραφία από τον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου
Ο καθηγητής και διευθυντής της ανασκαφής τις τελευταίες δεκαετίες Χρίστος Ντούμας τον αποκάλεσε «από μηχανής θεό». Ο δήμαρχος Θήρας, Αναστάσιος-Νικόλαος Ζώρζος, σκοπεύει να τον ανακηρύξει επίτιμο δημότη. Χάρη στη γενναιοδωρία του ιδρυτή και διευθύνοντας συμβούλου της ρωσικής Kaspersky Lab –η προσωπική περιουσία του εκτιμάται ότι αγγίζει το 1 δισ. δολάρια- τα έργα συντήρησης και ανασκαφής στο Ακρωτήρι συνεχίζονται και θα συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια. 
Γενική άποψη της ανασκαφής
Ο Ρώσος «Mr. Antivirus» δεν θέλησε να αποκαλύψει το ύψος της χορηγίας του προς την εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, η οποία έχει τον έλεγχο της ανασκαφής. Είπε πάντως, ότι κοστίζει λιγότερο από τη χορηγία της Kaspersky Lab στην ομάδα Formula 1 της Ferrari: «Επισκεφτήκαμε το Ακρωτήρι, είδαμε ότι η ανασκαφή είχε σταματήσει και αποφασίσαμε να βοηθήσουμε. Είναι ένας θησαυρός για όλη την ανθρωπότητα. Δεν ξέραμε τίποτα από ανασκαφές. Δεν ξέραμε πως να προσεγγίσουμε τους αρχαιολόγους και να τους κάνουμε να μας εμπιστευτούν. Να τους πείσουμε ότι είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε αυτό που λέμε. Αυτό που με γοητεύει στο Ακρωτήρι και τη συνεχιζόμενη, εδώ και δεκαετίες, αρχαιολογική έρευνα είναι η αίσθηση του απρόβλεπτου παρελθόντος. Το ότι 3.500 χρόνια μετά από την έκρηξη του ηφαιστείου, εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούμε να κατανοήσουμε πως ζούσαν οι κάτοικοι αυτού του τόπου τότε. Και πιστεύω ότι έχουμε ακόμα να ανακαλύψουμε παρά πολλά. Λέτε σε 3.500 χρόνια από σήμερα, να ενδιαφέρεται κανείς να μάθει τι κάναμε εμείς;», αναρωτήθηκε ο Ευγένιος Κασπέρσκι κατά την ανακοίνωση επέκτασης της συνεργασίας των δύο πλευρών.
Τμήμα του εργαστηρίου αποκατάστασης των τοιχογραφιών
Πλέον, συνεχίζεται συστηματικά το έργο συντήρησης των τοιχογραφιών. Για την ώρα ο Ρώσος χορηγός έχει αναλάβει όλες τις τοιχογραφίες που βρέθηκαν στο κτίριο Ξεστή 4. Παράλληλα και μετά από 16 χρόνια ξεκίνησε πάλι σε περιορισμένη έκταση η ανασκαφή. Ακόμα, θα ενισχύσει οικονομικά και τη συντήρηση που χρειάζεται να γίνει στα κτίρια που έχουν δει το φως -ερευνημένα και μη. Ήδη γίνεται χαρτογράφηση των προβλημάτων, έτσι ώστε μετά να γίνουν ειδικές μελέτες για κάθε περίπτωση. Το αρχαίο σύστημα ξύλινων ενισχύσεων των κτιρίων αποσυντίθεται, επηρεάζοντας τμήματα τοίχων και δαπέδων. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 είχαν ληφθεί κάποια μέτρα διάσωσης, αλλά η συμπεριφορά των μνημείων με την πάροδο του χρόνου, τις κλιματικές και περιβαλλοντικές συνθήκες, και τους σεισμούς, δεν έχει ακόμη πλήρως μελετηθεί.
«Η οικονομική και όχι μόνο κρίση των τελευταίων χρόνων είχε αναπόφευκτα επιπτώσεις και στο Ακρωτήρι. Οι λιγοστοί πόροι που εξασφαλίζαμε, με τη συνδρομή και της τοπικής κοινωνίας, επέτρεπαν την περιορισμένη σε χρόνο και αριθμό συντηρητών λειτουργία των εργαστηρίων. Πριν από δύο χρόνια, μετά από πέντε δεκαετίες αδιάλειπτης εργασίας, τα εργαστήρια συντήρησης στο Ακρωτήρι σταμάτησαν να λειτουργούν. Σήμερα απασχολούν 16 συντηρητές και ειδικούς. Πλέον είμαστε στο όριο των θέσεων εργασίας με την υπάρχουσα υποδομή. Είναι τιτάνιο το έργο των συντηρητών μας (σ.σ. και μπορείς να το αντιληφθείς ίσως μόνο όταν βρεθείς στον χώρο όπου εργάζονται, πάνω από αμέτρητα μικρά κομμάτια που περιμένουν να βρουν τη θέση τους). Πρόκειται για την τέταρτη γενιά συντηρητών που έχουν εκπαιδευτεί στο εργαστήριο του Ακρωτηρίου και είμαστε πολύ περήφανοι γι΄ αυτούς», τόνισε ο καθηγητής Χρίστος Ντούμας περιγράφοντας την κατάσταση.
Σημειώνεται ότι ναι μεν έχουν εντοπιστεί πάνω από 30 οικοδομήματα από τότε που ξεκίνησε την έρευνα ο εκλιπών Σπυρίδων Μαρινάτος, αλλά από αυτά έχουν μελετηθεί πλήρως μόνον τα έξι. Έτσι, ομάδα των αρχαιολόγων επέστρεψε σε μια μικρή περιοχή εντός του στεγάστρου, όπου είχε ανακαλυφθεί πριν από χρόνια ένα χρυσό ειδώλιο, ένας αίγαγρος που τώρα βρίσκεται στις προθήκες του μουσείου της Θήρας. «Το αξιοπερίεργο με αυτό το αντικείμενο δεν είναι μόνον ότι βρέθηκε σε ένα ξύλινο κουτί, αλλά ότι κανένας από τους κατοίκους δεν φαίνεται να το πείραξε όταν εκκένωσαν την πόλη για να σωθούν. Συνεπώς το να καταλάβουμε τι ήταν αυτό το κτίριο μέσα στο οποίο βρέθηκε θα είναι πολύ ενδιαφέρον», τόνισε ο Χρίστος Ντούμας.
Πάντως ο καθηγητής επανέλαβε ότι προτεραιότητα παραμένει η ανασύσταση και συντήρηση των δεκάδων εκπληκτικών τοιχογραφιών που έχουν εντοπιστεί, όπως και η υποστήριξη με τις πιο σύγχρονες μεθόδους των υπαρχόντων ευρημάτων. 
Ο χώρος όπου είχε βρεθεί το χρυσό ειδώλιο και πλέον συνεχίζεται η αρχαιολογική έρευνα
«Δεν βιαζόμαστε να κάνουμε νέες ανασκαφές. Το έδαφος είναι ένα αρχείο, η ανάγνωση του οποίου μπορεί να γίνει μόνο με την ανασκαφή. Η ανασκαφή όμως από μόνη της είναι μια καταστροφική διαδικασία, όπου τα οποία λάθη δεν μπορούν να αναστραφούν. Το χώμα είναι για τις αρχαιότητες η καλύτερη προφύλαξη, είναι ένα βιβλίο γεμάτο πληροφορίες. Και κάθε φορά που κάνουμε ανασκαφές διαβάζουμε το βιβλίο αυτό, αλλά σίγουρα προκαλούμε ζημιές, χάνουμε πολλά από αυτά που θα μπορούσαμε να μάθουμε. Μετά από τόσα χρόνια, μπορώ να σας πω ότι δεν βιάζομαι να αποκαλύψω πράγματα, ούτε με καθοδηγεί η περιέργεια. Προτεραιότητά μας είναι να γίνουν όλα σωστά, να έχουμε υπομονή», είπε ο ανασκαφέας του Ακρωτηρίου που μαθήτευσε δίπλα στον Μαρινάτο.
Είναι ενδεικτικό πως μέχρι σήμερα, μετά από δεκαετίες εργασιών έχουν ανασυσταθεί 58 τοιχογραφικές παραστάσεις, ενώ εκατοντάδες τετραγωνικά μέτρα σπαραγμάτων από τις ανασκαφές του Μαρινάτου αναμένουν να πάρουν και πάλι μορφή.
Εκτός από τα τρία παράλληλα έργα που χρηματοδοτεί η Kaspersky Lab (συντήρηση, ανασκαφή και χαρτογράφηση), ο ιδρυτής της φαίνεται να συμμερίζεται και την ανάγκη δημιουργίας ενός σύγχρονου μουσείου στην περιοχή του Ακρωτηρίου, όπου θα εκτεθούν οι μοναδικές τοιχογραφίες, που για την ώρα φυλάσσονται σε ειδικό χώρο. Μάλιστα, αναφέρθηκε σε προσπάθειες εύρεσης και άλλων χορηγών από τη διεθνή επιχειρηματική σκηνή. «Η πρόοδος που σημειώσαμε τον τελευταίο χρόνο είναι ήδη ορατή. Έχουμε όμως πολλά περισσότερα να κάνουμε και σίγουρα χρειάζεται ένα μουσείο για να εκτεθούν στο κοινό οι τοιχογραφίες», συμπλήρωσε ο καθηγητής Χρίστος Ντούμας.
πηγή:pronews

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Ιος: 13,5 χιλιόμετρα μαγευτικής πεζοπορίας- Ανάμεσα σε θυμάρια, αμάραντους και απόμερες παραλίες

Μια μαγευτική διαδρομή 13,5 χιλιομέτρων μέσα από ένα πλήρες περιηγητικό δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών μπορούν να απολαύσουν οι λάτρεις της πεζοπορίας και της φύσης στην Ιο.
(Φωτογραφία: Τάσος Αλεξανδρόπουλος)
Στο κυκλαδίτικο νησί με τις πανέμορφες παραλίες, τα ξωκλήσια και τους αρχαιολογικούς χώρους αποκαταστάθηκαν παλιά μονοπάτια με τη συμβολή του Δήμου και την  εθελοντική ομάδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Ορειβατικού Συλλόγου Φυλής (Ε.Π.Ο.Σ.Φυλής),  αναδείχτηκε η περίτεχνη λιθοδομή τους ή τα λαξευμένα σκαλοπάτια πάνω στα υπάρχοντα βράχια σε πολλά σημεία και η διέλευση γίνεται απρόσκοπτα.

Κάποιοι δρόμοι από αυτούς αποτελούν τον κύριο πεζοπορικό άξονα της παλιάς Ίου και συνδέουν μικρούς οικισμούς ή λιμανάκια με την Χώρα. Τέσσερα τέσσερα παλαιά μονοπάτια της Ίου, τα οποία σε πολλά σημεία ήταν εντελώς κλειστά και παραδόθηκαν στους περιηγητές-περιπατητές πλήρως καθαρισμένα και πρότυπα σηματοδοτημένα, συνολικού μήκους 13,5 χιλιομέτρων: 
α) Μυλοπότας – Σαπουνόχωμα – Κλήμα, 
β) Χώρα – Αγ.Σπυρίδων Περιβόλια – Αγ.Προκόπης – Ανεμογεννήτριες – Αγ.Ανάργυροι – Αγ. Θεοδότη 
 γ) Αγ.Προκόπης – Αγία Τριάδα (τμήμα του μονοπατιού 1) 
δ) Ψάθη – Όρμος Ντόμινο 
και ε) Αγία Θεοδότη – Όρμος Αυλάκι Κάστρου. 

Τα μονοπάτια αυτά συνδέθηκαν με τα υπόλοιπα μονοπάτια και παλιούς δρόμους της Ίου και αποτελούν πλέον ένα πλήρες πεζοπορικό δίκτυο που καταλήγει σε πανέμορφες παραλίες ή σε ξωκλήσια και αρχαιολογικούς χώρους και δίνει πολλές πεζοπορικές δυνατότητες στους επισκέπτες του νησιού.

 ΜΥΛΟΠΟΤΑΣ – ΠΑΡΑΛΙΑ ΣΑΠΟΥΝΟΧΩΜΑ –ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΛΗΜΑ. (Μήκος: 3,7χλμ. Μονοπάτι αριθμός 5).

 Το μονοπάτι ξεκινά από τον χωματόδρομο στην άκρη της παραλίας του Μυλοπότα, ανηφορίζει σε ένα πεδίο με εντυπωσιακούς βράχινους σχηματισμούς που η διάβρωση του ανέμου και της θάλασσας δίνει πολλές φορές αλλόκοτα σχήματα, δημιουργεί παράξενα γλυπτά της φύσης  και το τοπίο φαντάζει απόκοσμο.

ΧΩΡΑ – ΑΓ.ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ – ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ – ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ – ΠΑΡΑΛΙΑ  ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΟΤΗΣ. (Μήκος: 7,4χλμ. Μονοπάτι αριθμός 2 ). 

Είναι ο παλιός πεζοπορικός άξονας ο οποίος συνέδεε τη Χώρα με τον όρμο της Αγίας Θεοδότης και διέσχιζε καλλιέργειες σε πεζούλες με τις καφέ ξερολιθιές,  χαρακτηριστικές των εξοχών της Ίου.

ΧΩΡΑ – ΣΚΑΡΚΟΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΑ – ΑΓ.ΤΡΙΑΔΑ – ΑΓ.ΠΡΟΚΟΠΗΣ. 


Μονοπάτι αριθμός 1 (σύνδεση με μονοπάτι 2). Από τη χώρα κατηφορίζει καλντερίμι σε πολύ καλή κατάσταση και ξερολιθιές δεξιά και αριστερά, προς τον Κάμπο. Περνά από τα αγροκτήματα του Κάμπου, κάποτε (αλλά και τώρα σε πολλά σημεία) καλλιεργήσιμη και εύφορη περιοχή και συναντά το λόφο του Σκάρκου όπου πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές, έφεραν στο φως πρότυπο και αξιόλογο προϊστορικό οικισμό χτισμένο σε σχήμα κοχλιοειδές.

ΨΑΘΗ – ΌΡΜΟΣ ΝΤΟΜΙΝΟ (1,4χλμ).  


Από την αριστερή άκρη της παραλίας της Ψάθης αρχίζουν τα κόκκινα σημάδια στα βράχια τα οποία ανηφορίζουν με ΒΔ κατεύθυνση προς την χερσόνησο του Μάσκαλου. Το μονοπάτι έχει υπέροχη θέα από ψηλά στην παραλία της Ψάθης, στο ακρωτήριο Κάναλος και τη βραχονησίδα Ψαθονήσι. Τα κόκκινα σημάδια διακόπτονται και όποιος επιθυμεί μπορεί να  κατηφορίσει στον όρμο Ντόμινο και να επιστρέψει από την ίδια διαδρομή στην παραλία της Ψάθης.

ΘΕΑΤΡΟ – ΑΓ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ -  ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ (2,3χλμ., Μονοπάτι αριθμός 3) 


 Από το θέατρο «Οδυσσέας Ελύτης» πάνω από τη Χώρα ανάμεσα από δύο εκκλησάκια αρχίζει το μονοπάτι με σήμανση αριθμός 3. Μετά τον Άγιο Δημήτριο ο παλιός δρόμος, σαφής και οριοθετημένος με ξερολιθιές  δεξιά κι αριστερά συνεχίζει με ομαλή ανηφορική κλίση προς τον Προφήτη Ηλία.

ΛΙΜΑΝΙ – ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ – ΠΑΡΑΛΙΑ ΒΑΛΜΑΣ (0,8χλμ.) 

Στην άκρη του λιμανιού κι από την είσοδο της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης εύκολα εντοπίζεται το μονοπάτι το οποίο ακολουθεί ομαλή πορεία παράλληλα σχεδόν με την ακτογραμμή, ανάμεσα σε θυμάρια και αμάραντους. Με θέα τον Φάρο και τη θάλασσα καταλήγει στην μικρή και όμορφη παραλία Βαλμάς. Η διαδρομή προτείνεται για απογευματινό περίπατο για κολύμπι καθώς η παραλία έχει δυτικό προσανατολισμό και είναι ηλιόλουστη μέχρι αργά το απόγευμα.


Πηγή:iefimerida.

Νησιά του Αιγαίου

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Το άγνωστο παρασκήνιο από την επίσκεψη του Ρώσου Προέδρου

Άγιον Όρος: Δοκιμαστές για το αντίδωρο του Πούτιν
Άγιον Όρος: Δοκιμαστές για το αντίδωρο του Πούτιν Αλλά και «σκανάρισμα» με ακτίνες Χ της εικόνας που επρόκειτο να προσκυνήσει -Οι «αυτοκρατορικές δόξες» - Ο πόλεμος των θρόνων, της κατασκοπείας και ο Ρώσος «Ράσελ Κρόου της Ορθοδοξίας»


Οι σκηνές, παρότι αναφέρονταν σε Ρώσο πρόεδρο, είχαν σίγουρα κάτι από Χόλιγουντ: ακροβολισμένοι ελεύθεροι σκοπευτές στα μπαλκόνια, έξω από τους ξενώνες των μονών, ακόμα και στα καμπαναριά, ταχύπλοα να σπάνε την κατανυκτική σιωπή του τοπίου και Ρώσοι αστυνομικοί να περιστοιχίζουν τεράστια τεθωρακισμένα τζιπ.

Ακόμα και οι πιο μικρές, προσωπικές σκηνές είχαν μια δόση από το απαραίτητο σασπένς που ταιριάζει στη ζωή και τον πολιτικό βίο ενός Πούτιν: όχι τυχαία το αντίδωρο ή τα γλυκά που προσφέρθηκαν στον Ρώσο πρόεδρο στο αρχονταρίκι δοκιμάστηκαν πριν από ειδικούς γευσιγνώστες-δοκιμαστές, ενώ η εικόνα που προσκύνησε -αντίγραφο του Χριστού Ενθρονου του Μανουήλ Πανσέληνου και αναμφίβολα μία από τις πιο εντυπωσιακές τοιχογραφίες του ναού του Πρωτάτου- είχε περάσει από ακτίνες X. Προφανώς δεν έμεινε σημείο στο Αγιον Ορος που να μην έχει εξεταστεί εξονυχιστικά από την ασφάλεια του Βλαντιμίρ Πούτιν, ενώ την ίδια τύχη είχαν και οι απρόσμενοι θαυμαστές: εντύπωση προκάλεσε η παρουσία ενός μοναχού που περίμενε για ώρες στο προαύλιο του ναού όπου βρισκόταν η εικόνα προκειμένου να προσφέρει στον Ρώσο πρόεδρο έναν σταυρό με ημιπολύτιμα πετράδια και κομμάτια τιμίου ξύλου, το οποίο έγινε με δυσκολία δεκτό από τους ανθρώπους της προσωπικής του φρουράς.

Όσο για το παρ’ ολίγον διπλωματικό επεισόδιο που πήγε να ξεσπάσει ανάμεσα στους ανθρώπους του Αγίου Ορους και της Προεδρίας της Δημοκρατίας, έληξε με τη συμβιβαστική λύση της απουσίας του Προέδρου από τη δοξολογία. Η ουσία είναι ότι ο Ρώσος πρόεδρος είχε αποτυπωθεί στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου καθισμένος πάνω στον «θρόνο», όπως τον αποκάλεσαν οι Ρώσοι, μια συμβολική κίνηση που ταιριάζει απόλυτα με το ενωτικό μήνυμα που θέλει να στείλει στον λαό του ο Πούτιν, κατευθείαν βγαλμένο από τα έγκατα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Και αυτή είναι που πιστεύει ο ίδιος ότι μπορεί να προσδώσει την αίγλη που χρειάζεται στο μεγαλεπήβολο όραμά του. Άλλωστε, αν του έκανε ένα δώρο ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, εκτός από υπογραφές σε αόριστες συμφωνίες εμπιστοσύνης που ανοίγουν απλώς τον δρόμο για άλλες ανταλλαγές, αυτό δεν είναι άλλο από την απευθείας τηλεοπτική κάλυψη της επίσκεψής του. Οι άπειρες φωτογραφίες στον προσωπικό λογαριασμό του Πούτιν στο Twitter καταδεικνύουν ότι ο πραγματικός λόγος της επίσκεψής του στη χώρα μας δεν ήταν τόσο οι συμφωνίες όσο το «Περιβόλι της Παναγίας».


Οι Ρώσοι δημοσιογράφοι μετέδιδαν ότι ο Πούτιν «κάθισε σε θρόνο Βυζαντινών αυτοκρατόρων», τονίζοντας ότι «οι Αγιορείτες μοναχοί μιλούν γι’ αυτόν ως τον εκλεκτό
του Θεού και ηγέτη του χριστιανικού κόσμου»



Γι’ αυτό και στην προσφώνησή του στον ναό του Πρωτάτου ο πρωτεπιστάτης ιερομόναχος Παύλος ο Λαυρεώτης αναφέρθηκε στο ομόδοξο των δύο λαών, όπως και ο Ρώσος πρόεδρος στην αντιφώνησή του σημείωσε ότι υπάρχουν άρρηκτοι δεσμοί μεταξύ τους τονίζοντας ότι «η φιλοξενία προς εμένα είναι φιλοξενία προς όλο τον ρωσικό λαό». Και το εννοούσε. Για εκείνον η Ορθοδοξία αυτή τη στιγμή είναι ο συνδετικός κρίκος του λαού του, η ενωτική γραμμή που αντικατέστησε την κομμουνιστική πίστη με τη θρησκευτική, η παραπομπή σε ένα ένδοξο αυτοκρατορικό παρελθόν που συνδέεται άμεσα με το Βυζάντιο. Ισως γι’ αυτό ο Πούτιν ήταν εντελώς διαφορετικός στο Αγιον Ορος απ’ ό,τι οπουδήποτε αλλού: χωρίς γραβάτα, ήρεμος, προσηνής, με μια αμηχανία στο βλέμμα που σπάνια διακρίνει κανείς σε μια ηγετική μορφή όπως η δική του. Ο τριπλός ασπασμός που επιφύλασσε στους ηγούμενους -σύνηθες φαινόμενο στη Ρωσία και τα Βαλκάνια- εξέφραζε σαφώς σεβασμό, όπως αντίστοιχα και τα λόγια του, που δεν ήταν καθόλου ψεύτικα και παρέπεμπαν στη μεγάλη ευσέβεια του ρωσικού λαού προς το Αγιον Ορος. Εκανε μάλιστα αναφορά και στις πολύτιμες «ανταλλαγές» μεταξύ Ρωσίας και Αγίου Ορους, όπως η υποδοχή λειψάνων αλλά και η περίφημη άφιξη επί ρωσικού εδάφους της Τιμίας Ζώνης. Ηταν δε τόσο μεγάλη η ανταπόκριση του ρωσικού λαού, ώστε περίμενε επί μέρες προκειμένου να προσκυνήσει.

Ας μην ξεχνάμε ότι συγκεκριμένη πρωτοβουλία -όπως η φιλία που αναπτύχθηκε έκτοτε- οφειλόταν εν πολλοίς στον περίφημο ηγούμενο της Μονής Βατοπεδίου, Εφραίμ, ο οποίος βρήκε αφορμή για να μιλήσει λίγο με τον Πούτιν στο Αγιον Ορος. Μάλιστα από την ευχάριστη, όπως αποδείχτηκε, αν και σύντομη, συνομιλία τους δεν έλειψαν τα χαμόγελα. Ο Εφραίμ άλλωστε γνωρίζει αρκετά καλά τον Ρώσο πρόεδρο, μια που στο παρελθόν έχει παραβρεθεί στη Μόσχα, ενώ είναι μέλος της πνευματικής, θρησκευτικής ομήγυρης που τον περιβάλλει. Ηγετική μορφή της παρέας αυτής είναι ο πατέρας Τύχων Σεβκούνοφ. «Αυτός ο πρώην φοιτητής της Σχολής Κινηματογράφου της Μόσχας είναι τώρα ηγούμενος της Ιεράς Μονής της Υπαπαντής στο Σρέτενσκι στο κέντρο της Μόσχας, είναι ισχυρός, εμπνέει δέος και λέγεται ότι ασκεί μεγάλη επιρροή στον πρόεδρο», επισημαίνει χαρακτηριστικά ο φιλόσοφος Μισέλ Ελτσανινόφ στο βιβλίο του «Στο μυαλό του Βλαντιμίρ Πούτιν» από τις εκδόσεις Διάμετρος. Ο πατήρ Τύχων δεν αρνήθηκε ποτέ όχι μόνο τις στενές του σχέσεις με το Ορος Αθως, αλλά και τις ελληνικές του ρίζες. Εχει κατά καιρούς παραδεχτεί σε διάφορες συνεντεύξεις του ότι η γιαγιά του, Ελένη Κουζμίνιτσνα-Παπαδοπούλου, είναι ποντιακής καταγωγής, με τους Ελληνες συγγενείς του να είναι αμέτρητοι. Οσο για την προσωπική του ιστορία, θα μπορούσε να αποτελέσει κάλλιστα αντικείμενο σεναρίου - ο ίδιος μάλιστα έχει γράψει το σενάριο ενός ντοκιμαντέρ για την ιστορία του Βυζαντίου με τίτλο «Ο θάνατος της Αυτοκρατορίας - Το μάθημα του Βυζαντίου».


Ο «Ράσελ Κρόου της Ορθοδοξίας», πατήρ Τύχων Σεβκούνοφ, στενός φίλος του Βλαντιμίρ Πούτιν, ηγούμενος σε μοναστήρι της Μόσχας που βρίσκεται δίπλα στα γραφεία της KGB



Ο «Ράσελ Κρόου της Ορθοδοξίας»


Εκτός, όμως, από σεναριογράφος, ο νέος σχετικά σε ηλικία -έχει μόλις συμπληρώσει 51 χρόνια ζωής- αρχιμανδρίτης Τύχων θα μπορούσε να είναι και διάσημος πρωταγωνιστής σε κινηματογραφική ταινία. Σε πολυσέλιδο κείμενο αφιερωμένο στην τεράστια επιρροή που ασκεί στον Βλαντιμίρ Πούτιν, οι «Financial Times» τον παρομοίαζαν με τον Ράσελ Κρόου - όχι μόνο από πλευράς εμφάνισης αλλά και από άποψη δυναμισμού. Μάλιστα δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το μοναστήρι όπου είναι ηγούμενος βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο αρχηγείο της KGB -η οποία πλέον λέγεται Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB)- φανερώνοντας τις υποδηλώσεις αλλά και τις άμεσες διασυνδέσεις μεταξύ των δύο αυτών φορέων εξουσίας. Αλλωστε οι φήμες θέλουν να είναι ο μίτος της κατασκοπείας αυτός που συνέδεσε και αποτέλεσε την απαρχή της στενής φιλίας των δύο ανδρών και ο λόγος που Πούτιν και Τύχων έχουν τυφλή εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον.



Σύμφωνα με τους «Financial Times», ο διάσημος πλέον Ρώσος αρχιμανδρίτης, όχι μόνο είναι ο έμπιστος του Πούτιν από την πρώτη μέρα της εκλογής του, αλλά είναι αυτός που τον συνοδεύει στα ταξίδια του στο εξωτερικό ασκώντας υψηλής τάξης διπλωματία. Σε συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα, όπως αναφέρουν οι «F.T.», ο περιώνυμος αρχιμανδρίτης είχε δηλώσει μεταξύ άλλων: «Ο πρόεδρος Πούτιν δεν είναι μόνο τυπικά χριστιανός ορθόδοξος, αλλά εξομολογείται, παρίσταται στις παρακλήσεις και δηλώνει υποταγή στον Θεό». Μάλιστα η αυτοβιογραφία του Τύχωνος έγινε το απόλυτο ευπώλητο βιβλίο την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του στη Ρωσία, καταφέρνοντας να εκτοπίσει ακόμα και τις πολυσυζητημένες «Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι» - με τον ίδιο να θεωρείται πλέον κράτος εν κράτει.

Ωστόσο, το πολυεπίπεδο βιβλίο του Ελτσανινόφ δεν μένει μόνο στην περίπτωση του Τύχωνα, αλλά προσπαθεί να ρίξει φως σε όλες τις παραμέτρους της επιρροής της ορθόδοξης παράδοσης, η οποία έχει τις απαρχές της στο Κίνημα των Λευκών και φτάνει έως τους μυστικιστές του 14ου αιώνα, περιλαμβάνοντας ακόμα και σύγχρονους ιερείς και μύστες. Τον 14ο αιώνα μεσουρανούσε στη Ρωσία το όνομα του ηγούμενου της Μονής της Αγίας Τριάδος, του Ραντονέζ του Σέργιου, πατέρα του Κινήματος του Ησυχασμού και σημείο αναφοράς του Πούτιν σε αρκετές ομιλίες του. Στην ίδια γραμμή με τον Σέργιο βρισκόταν και ο Ελληνας μοναχός αγιογράφος Θεοφάνης ο Γραικός, ο οποίος αγιογράφησε πολλές εκκλησίες και μονές της Ρωσίας και δημιούργησε σχολή.

Ο πλέον γνωστός μαθητής του είναι ο Αντρέι Ρουμπλιόφ και σ’ αυτόν ήταν αφιερωμένη η έκθεση που διοργάνωσε το Βυζαντινό Μουσείο - μάλιστα αυτός ήταν ο λόγος που ο Πούτιν θέλησε να παραβρεθεί στα εγκαίνιά της. Βέβαια ο διαχειριστής της ιστοσελίδας του Ελληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, θέλοντας να εξάρει τις σχέσεις του Ρουμπλιόφ, αναφέρθηκε στη σύνδεσή του με τον Θεοφάνη, λέγοντας ότι οι δυο τους συνευρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη - κάτι που προφανώς δεν έγινε ποτέ! Ωστόσο εκτός από τον Ρουμπλιόφ και τον Θεοφάνη ο Σέργιος ενέπνευσε άλλον έναν γνωστό μύστη του 19ου αιώνα και πνευματικό πατέρα του Πούτιν, τον Λεόντιεφ, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο μοναστήρι που έφερε το όνομα του Σέργιου, στην πόλη Ποσάντ, στην ευρύτερη περιοχή της Μόσχας. Και όπως τόνιζε ο Πούτιν σε σχετικό λόγο του, «ο Λεόντιεφ εμπνέει κράτος πολιτιστικό που στηρίζεται στον ρωσικό λαό, στη ρωσική γλώσσα, στον ρωσικό πολιτισμό, στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και στα λοιπά παραδοσιακά θρησκεύματα της Ρωσίας».

Με την παράδοση αυτή -στην οποία βασίστηκε και ο χριστιανισμός του Ντοστογιέφσκι- συνδέεται άμεσα και ο ηγούμενος της ρωσικής μονής στο Αγιον Ορος, Ιερεμίας. Βέβαια ο εσωτερικός ευσεβισμός που εμπνέει τους εν λόγω πατέρες ίσως να μην έχει σχέση με το βυζαντινό κλέος το οποίο ευαγγελίζεται ο Πούτιν. Η στιγμιαία έστω «ενθρόνισή» του ενθουσίασε πάντως τόσο πολύ τους Ρώσους δημοσιογράφους που στην απευθείας μετάδοσή τους για το κανάλι TSAGRANT δεν παρέλειψαν να αναφέρουν ότι ο Πούτιν «κάθισε σε θρόνο Βυζαντινών αυτοκρατόρων». Για να προσθέσουν ότι «οι Αγιορείτες μοναχοί μιλούν για τον Πούτιν ως τον εκλεκτό του Θεού και ηγέτη του χριστιανικού κόσμου», ενώ τον «υποδέχονται ως αραμαϊκό αυτοκράτορα».


Η αναμνηστική φωτογραφία


Ιδιαίτερα θερμή ήταν η συνύπαρξη του Πούτιν με φορείς της ελληνικής πολιτείας και η αντίστοιχη αναμνηστική φωτογραφία. Ενδεχομένως, όμως, να είναι παράδοξο να παρατηρεί κανείς τα μέλη μιας αριστερής κυβέρνησης -όπως ο Νίκος Κοτζιάς, ο Γιάννης Αμανατίδης και ο Μάρκος Μπόλαρης, να χαμογελούν δίπλα στους καλόγερους και τους φορείς της εκκλησιαστικής κοινότητας (όπως ο πατήρ Παύλος αλλά και ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Ορους Αρίστος Κασμίρογλου κάτω ακριβώς από το Αρχονταρίκι). Βέβαια να τονιστεί ότι την επίσκεψη του Πούτιν στην Ελλάδα την προετοίμαζαν πολλοί άνθρωποι, όπως μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Βελάνης, ειδικός σύμβουλος του κ. Τσίπρα στα ελληνορωσικά, ο οποίος έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο για τη σύσφιγξη των σχέσεων. Και όσοι απορούν γιατί ήταν τόσο σημαντική η επίσκεψη για τον Πούτιν, αρκεί να θυμίσουμε ότι τον Σεπτέμβριο έχει βουλευτικές εκλογές και το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του είναι ορθόδοξοι. Και για τους Ρώσους οι συμβολισμοί και η παράδοση είναι πολύ πιο ισχυροί και από το ίδιο το χρήμα. Ο καπιταλισμός εξάλλου άργησε να ανθήσει στην άλλοτε αυτοκρατορική και κομμουνιστική Ρωσία.



30 εκατ. δολάρια για τη «Μικρή Ρωσία» του Αθω


Τα χιλιόχρονα του ρωσικού μοναχισμού παρουσία του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου, οι επιδιώξεις των Ρώσων και η αντιπαράθεση με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως

Η Ιερά Μονή Παντελεήμονος του Αγίου Ορους, το «ρωσικό μοναστήρι» όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται, με τους εντυπωσιακούς πράσινους τρούλους δεσπόζει στη θαλάσσια διαδρομή από την Ουρανούπολη προς τη Δάφνη, σύμβολο τότε και τώρα της ρωσικής παρουσίας στις θερμές θάλασσες του Νότου.



Ολες οι εικόνες που προσκύνησε με ευλάβεια ο Βλαντιμίρ Πούτιν είχαν περάσει νωρίτερα από ακτίνες Χ


Η επιλογή του «τσάρου» της αναγεννημένης Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, να παραστεί στα χιλιόχρονα του ρωσικού μοναχισμού στο Αγιον Ορος, από κοινού με την κεφαλή της Ρωσικής Εκκλησίας, τον Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών Κύριλλο, ήταν μια κίνηση υψηλού συμβολισμού, με πολιτικές και γεωστρατηγικές συμπαραδηλώσεις, που στο επίκεντρο έχει το ιστορικό μοναστήρι, το οποίο τα τελευταία χρόνια αποκαλείται και «Μικρή Ρωσία». Η χερσόνησος του Αθω ήταν ανέκαθεν προκεχωρημένο φυλάκιο της ρωσικής παρουσίας στο Αιγαίο, στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής της Μόσχας. Οι γνώστες της Ιστορίας θυμίζουν τη διπλωματική μάχη της Ρωσίας στη σύνοδο των πρεσβευτών στις 29 Ιουλίου του 1913 στο Λονδίνο για να μην κατοχυρωθεί στην ελληνική επικράτεια το Αγιον Ορος και να παραμείνει «αυτόνομο, ανεξάρτητο και ουδέτερο».

Οι Ρώσοι θεωρούν τη Μονή Παντελεήμονος πηγή πνευματικότητας, το δε Αγιον Ορος είναι η κοιτίδα του ρωσικού μοναχισμού. Το μοναστήρι και η εν γένει παρουσία των Ρώσων στον Αθω απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά την αναβίωση του ρωσικού εθνικισμού από την παρούσα ηγεσία που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρησκεία. Θα πρέπει να εντρυφήσει κανείς στον Ντοστογιέφσκι για να αντιληφθεί τη σύνδεση της Ορθοδοξίας με τη ρωσική ιδιοσυστασία. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ όλοι οι δυτικοί ηγέτες που επισκέπτονται την Αθήνα πηγαίνουν στην Ακρόπολη και στο μουσείο της για να υπογραμμίσουν την καταγωγή από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ο Ρώσος πρόεδρος επισκέφθηκε, κατά το σύντομο πέρασμά του από την Αθήνα, το Βυζαντινό Μουσείο. Ηταν μία υπογράμμιση της προέλευσης της σύγχρονης Ρωσίας από το Βυζάντιο, είτε μέσω της βάπτισης από τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο του δικού τους Βλαδίμηρου βασιλιά των Ρως, είτε με τη διάδοση της Ορθοδοξίας από τους Κύριλλο και Μεθόδιο. Ορισμένοι σημειώνουν ότι η επίσκεψη Πούτιν στο Αγιον Ορος έγινε στις 28 Μαΐου, παραμονή της αποφράδας ημέρας της πτώσης της Πόλης, και ότι αυτό δεν ήταν τυχαίο.


Η «Μικρή Ρωσία»


Τον Πατριάρχη Μόσχας και τον πρόεδρο Πούτιν υποδέχθηκε στη Μονή Παντελεήμονος ο ηγούμενος, γέρων Ιερεμίας, κατά κόσμον Αλιόχιν Ιάκωβος του Φιλίππου, γεννηθείς το 1915 στο Ροστόβ της Ρωσίας, ο οποίος τον περασμένο Νοέμβριο συμπλήρωσε 100 χρόνια ζωής. Ο γέρων Ιερεμίας είναι και πνευματικός του προέδρου Πούτιν. Οπως αναφέρουν μοναστηριακοί παράγοντες, «η σημερινή άνθηση του ρωσικού μοναστηριού είναι χωρίς υπερβολή το αποτέλεσμα μακρών και συνεχών μόχθων, φροντίδας και προσευχών του γέροντα Ιερεμία. Παρέλαβε ένα μοναστήρι σε πλήρη παρακμή, στα όρια της αποσύνθεσης, και το μετέτρεψε σε καύχημα των Ορθοδόξων Ρώσων».


 Ο Βλαντιμίρ Πούτιν με τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο



Για να γίνει αυτό βέβαια χρειάστηκε και ένας πακτωλός από ρούβλια που εισέρευσε την τελευταία δεκαετία για την αναστύλωση και την ανακαίνιση του μοναστηριού, ενώ η εν γένει ζωή του μοναστηριού τελεί υπό την παρακολούθηση του Πατριαρχείου Μόσχας. Είχε δε προγραμματιστεί η ολοκλήρωση της αποκατάστασης της μονής να συμπέσει με τον εορτασμό των 1.000 χρόνων του ρωσικού μοναχισμού. Για την αποκατάσταση της μονής προ δεκαετίας συστάθηκε το Ταμείο Αποκατάστασης και Διατήρησης της Πολιτιστικής και Πνευματικής Κληρονομιάς της Ιεράς Μονής Αγίου Παντελεήμονος. Πρόεδρος του εν λόγω ταμείου είναι ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεβ, ενώ στο διοικητικό συμβούλιό του μετέχει ο Πατριάρχης Μόσχας. Ο δε Μεντβέντεβ είχε και προσωπικά την επίβλεψη των εργασιών αποκατάστασης μαζί με τον Πατριάρχη.

Για την αναστύλωση και αποκατάσταση διατέθηκε περί το ένα δισ. ρούβλια, κάπου 30 εκατ. δολάρια, αν και αυτό το ποσό ίσως είναι μικρό για το μέγεθος του μοναστηριού. Συνέβαλαν δε στο Ταμείο αρκετοί «ευσεβείς» Ρώσοι ολιγάρχες.
Με αφετηρία τη Μονή Παντελεήμονος οι Ρώσοι θέλουν να επεκτείνουν την παρουσία τους και σε άλλα κτίσματα, για τα οποία φιλονικούν με το Πατριαρχείο και την Ιερά Κοινότητα, μεταξύ των οποίων η Μονή Ιβήρων, η σκήτη του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές, που ανήκει στη Μονή Βατοπεδίου, και αυτή του Προφήτη Ηλία.


Υποβαθμισμένος ο εορτασμός

Οι τελετές ωστόσο για τα 1.000 χρόνια του ρωσικού μοναχισμού δεν είχαν τη λαμπρότητα που θα επιθυμούσαν οι δύο κεφαλές της σύγχρονης Ρωσίας, κοσμική και θρησκευτική, και η επίσκεψη Πούτιν απέκτησε τελικά τον χαρακτήρα της ιδιωτικής. Αιτία ήταν η σφοδρή αλλά παρασκηνιακή αντίδραση τους τελευταίους μήνες του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου που έχει την πνευματική επιστασία του Αγίου Ορους, αλλά και άλλων ηγουμένων και μοναχών που δεν βλέπουν με τόσο καλό μάτι την ενίσχυση της μονής και της αντίστοιχης ρωσικής παρουσίας στο Αγιον Ορος τα τελευταία χρόνια.

Η Μόσχα θα ήθελε τα 1.000 χρόνια να εορταστούν με τελετές τσαρικής και βυζαντινής μεγαλοπρέπειας σε συνεργασία με την Ιερά Κοινότητα των Καρυών και να μην περιοριστούν στη Μονή Παντελεήμονος. Επιπλέον ο Πατριάρχης Κύριλλος είχε ζητήσει σε συνάντηση που είχε μαζί του να παραστεί και ο κ. Βαρθολομαίος στους εορτασμούς και να συλλειτουργήσουν σε μια πανηγυρική δοξολογία.

Συστάθηκαν μάλιστα και επιτροπές του Πατριαρχείου Μόσχας και της Ιεράς Κοινότητας, αλλά ο σχετικός διάλογος, παρότι πάντα σε κλίμα χριστιανικής αγάπης, δεν καρποφόρησε. Αντίθετα επεκτάθηκε σε όλο το φάσμα των σχέσεων και των διαφορών. Αντηλλάγησαν μάλιστα και αιχμές, κυρίως με αφορμή τον πληθυσμό των Ρώσων μοναχών που αποτελεί το ευαίσθητο σημείο του Πατριαρχείου Μόσχας. Η πλειοψηφία των μοναχών που εγκαταβιούν τώρα στη Μονή Παντελεήμονος είναι ουκρανικής καταγωγής. Σε μια εποχή που η Ρωσία είναι σε πόλεμο με την Ουκρανία, αυτό αποτελεί πληγή για τη Μόσχα. Το Πατριαρχείο Μόσχας ζητά να αυξηθεί ο αριθμός των Ρώσων μοναχών και διά του μητροπολίτη Ιλαρίωνα κατηγόρησε το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ότι βάζει προσκόμματα.

Ο κ. Βαρθολομαίος από την πλευρά του έκανε λόγο για «επιχείρηση ιδιότυπης αυτονόμησης του Αγίου Ορους και αλλοίωσης του χαρακτήρα του μέσα από την αθρόα προσέλευση αλλοδαπών μοναχών». Σε κάθε περίπτωση υπάρχει ανώτατο όριο στους αλλοδαπούς μοναχούς που διαβιούν στο Αγιον Ορος, το οποίο ο Πατριάρχης και η Ιερά Κοινότητα δεν δέχονται να αυξηθεί. Αποτέλεσμα όλων αυτών, πάντως, ήταν να μην παραστεί καν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το περασμένο Σαββατοκύριακο για να μη νομιμοποιήσει τον «ρωσικό μοναχισμό». Καθώς η ρωσική πλευρά χρησιμοποιεί πάντα το Αγιον Ορος για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής, ορισμένοι θεωρούν ότι πίσω από την άρνηση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως βρίσκονται οι καλές σχέσεις του με τον αμερικανικό παράγοντα. Ενδεικτικό της αντιπαράθεσης των δύο πλευρών είναι ότι ενώ η ρωσική πλευρά μιλά για «ρωσικό μοναχισμό», το Πατριαρχείο και η Ιερά Κοινότητα απαντούν ότι «δεν υπάρχει ρωσικός μοναχισμός σε ρωσικό Αθω, υπήρξαν και υπάρχουν Ρώσοι μοναχοί στον αγιορείτικο μοναχισμό, στον ελληνικό Αθω».

Πάντως, ενώ ο αριθμός των μοναχών παραμένει περιορισμένος (περί τα 75 άτομα), αντίθετα είναι αυξημένος εκείνος των Ρώσων επισκεπτών του Αγίου Ορους και όσων φιλοξενούνται στη μονή. Σημειωτέον ότι στην Ουρανούπολη τα μαγαζιά έχουν ρωσικές ταμπέλες και το χρήμα ρέει.


Υπό ρωσική ομπρέλα προστασίας η επίσκεψη


Για τις λίγες ώρες που διήρκεσε η παρουσία του Πούτιν στη χερσόνησο του Αθω είχε επιστρατευθεί η ελίτ των ειδικών δυνάμεων ασφαλείας της Ρωσίας, ενώ η περιοχή ήταν λοκαρισμένη από τους ρωσικούς δορυφόρους που έδιναν στοιχεία στις επίγειες δυνάμεις. Ακόμη και η επιλογή να κάνει ο πρόεδρος Πούτιν τη διαδρομή από το αεροδρόμιο «Μακεδονία» οδικώς, έγινε για λόγους ασφαλείας. Οι Ρώσοι δεν έχουν ξεχάσει την πτώση του ελικοπτέρου το 2005 που μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας, στο οποίο είχε ειπωθεί τότε παραλίγο να επέβαινε και ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Τα σχέδια για τις διαδρομές που θα ακολουθούσε ο Ρώσος πρόεδρος από το αεροδρόμιο αλλά και μέσα στο Αγιον Ορος άλλαζαν συνεχώς και κανείς δεν τα γνώριζε μέχρι τη στιγμή της μετακίνησης. Καθώς μάλιστα έφτασε με θαλαμηγό στον Αγιο Παντελεήμονα, ήταν η τρίτη που έδεσε. Αντίστοιχη ήταν η προστασία που είχε όλες τις ημέρες της επίσκεψής του ο Πατριάρχης Κύριλλος, ο οποίος διαθέτει δική του ομάδα φρούρησης εφάμιλλη με αυτή του προέδρου Πούτιν.

Απολύτως ελεγχόμενη ήταν η παρουσία του Βλαντιμίρ Πούτιν στο «δικό του μοναστήρι». Ελάχιστοι ήταν οι Ελληνες που παρέστησαν, όπως ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ και δημοσιογράφος Κυριάκος Βελόπουλος. Στη δε λειτουργία στο εσωτερικό της εκκλησίας παρέστη μόνο ο ηγούμενος Εφραίμ της Μονής Βατοπεδίου, με τον οποίο ο Πούτιν αντάλλαξε θερμό ασπασμό και είχε σύντομο διάλογο. Ο Εφραίμ όπως και το Βατοπέδι έχουν ισχυρούς δεσμούς με το ρωσικό στοιχείο. Στο παρελθόν είχε περιοδεύσει στη Ρωσία περιφέροντας το κειμήλιο της Αγίας Ζώνης για προσκύνημα, μια κίνηση ενίσχυσης τότε του Πούτιν. Οταν είχε συλληφθεί με αφορμή τη γνωστή υπόθεση, η ρωσική ηγεσία είχε παρέμβει στην ελληνική κυβέρνηση και στον τέως Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, περίπου απαιτώντας να αφεθεί ελεύθερος παρά τη νόμιμη διαδικασία. Οι μοναστηριακοί παράγοντες σημειώνουν ότι το Βατοπέδι και ο Εφραίμ βοηθούν το ρωσικό στοιχείο στον Αθω και προσεγγίζουν «κελλιώτες» μοναχούς, ενώ βοηθούν και οικονομικά. 

Στους προσκεκλημένους ήταν και ο Ιβάν Σαββίδης, αλλά, όπως παρατήρησαν οι παριστάμενοι, δεν αντάλλαξε χειραψία και δεν είχε συνομιλία με τον Πούτιν. Φυσικά και τον γνωρίζει ο Ρώσος πρόεδρος, ωστόσο δεν συμφωνεί με τις επενδύσεις που κάνει ο Ελληνοπόντιος ομογενής στην Ελλάδα. Καίτοι μάλιστα μία εβδομάδα νωρίτερα είχε αποσοβήσει διπλωματικό επεισόδιο όταν οι ελληνικές αρχές συνέλαβαν στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» τον Αλεξάντερ Ντούγκιν, φιλόσοφο, δημοσιογράφο που είχε έρθει στο πλαίσιο της προετοιμασίας της επίσκεψης. Αν και δεν ανήκει στον πλέον στενό κύκλο του Πούτιν, η σύλληψή του θα αντιμετωπιζόταν ως εχθρική ενέργεια. Ο Ντούγκιν συνελήφθη γιατί οι ουγγρικές αρχές έχουν εκδώσει κόκκινη κάρτα, την οποία, όμως, οι άλλες χώρες μπορεί να αγνοούν. Λέγεται ότι πίσω από την ενέργεια βρίσκονταν οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες.

Πάντως με την παρέμβαση του κ. Σαββίδη έγιναν οι απαραίτητες συνεννοήσεις σε διπλωματικό πεδίο και το επεισόδιο αποφεύχθηκε.
Πληροφορίες από τους παριστάμενους αναφέρουν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν ήταν στην καλύτερή του διάθεση, κάτι που απέδιδαν στο ότι οι συνομιλίες του με τον Ελληνα πρωθυπουργό δεν πήγαν και τόσο καλά. Με τις ΗΠΑ να προβάλλουν πάντα τις γεωπολιτικές τους αξιώσεις και την ελληνική κυβέρνηση να έχει δεθεί οικονομικά στο άρμα του Βερολίνου, μικρό περιθώριο συνεργασίας υπάρχει, το οποίο περιορίζεται στον τουρισμό και το φυσικό αέριο. Δεν διέλαθε δε την προσοχή της ρωσικής αντιπροσωπείας ότι την ώρα που ο Πούτιν συναντιόταν με τον Αλέξη Τσίπρα, το Μέγαρο Μαξίμου διέρρευσε την επικείμενη επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Πεκίνο. 

πηγή:Θέμα

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Η Κωνσταντινούπολη διαχρονικά και η άλωση της το 1453




Τοῦ Στεφάνου Καρανίκα
Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ὀθωμανούς Τούρκους στίς 29 Μαΐου τοῦ 1453 ἀποτελεῖ γιά ἐμᾶς τούς Νεοέλληνες καί Ρωμηούς φυσικά, ἡμέρα θρήνου καί μνήμης. Ἡμέρα θρήνου, διότι ἡ Βασιλίδα τῶν πόλεων, ἡ Θεοφύλακτος πόλη, ἡ Κωνσταντινούπολη, κατελήφθη (ἤ ἁλώθηκε) ἀπό χέρια ἐχθρικά γιά δεύτερη φορά. Εἶναι ὅμως καί ἡμέρα μνήμης, διότι μᾶς ὑπενθυμίζει τήν εἴσοδο τοῦ Γένους μας σέ μία ἀπό τίς μελανότερες σελίδες τῆς μυριόχρονης ἱστορίας μας: τήν Τουρκοκρατία.
Γιά πάνω ἀπό χίλια χρόνια, ἡ Κωνσταντινούπολη ἀποτέλεσε πρωτεύουσα τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, τῆς πιό μακροχρόνιας ἴσως ἀπό ὅλες ὅσες δημιουργήθηκαν στό πέρασμα τῶν αἰώνων. Ὑπῆρξε τό λίκνο τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Προσέφερε τά μέγιστα στή διαμόρφωση ὄχι μόνο τῆς δικῆς μας ρωμαίικης εὐσυνειδησίας καί ταυτότητας, ἀλλά καί στήν ἴδια τήν ὕπαρξη τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Εἶναι πολύ δύσκολο νά φανταστοῦμε πῶς θά ἦταν ἡ Εὐρώπη σήμερα, ἄν δέν ἦταν τό Βυζάντιο σέ ρόλο κυματοθραύστη ἀπέναντι στίς βαρβαρικές ἐπιδρομές. Βασιλεῖς ὑποχώρησαν, αὐτοκρατορίες λύγισαν καί ἐχθροί κατατροπώθηκαν, δοκιμάζοντας τήν ἰσχύ καί τό μεγαλεῖο τῆς Ρωμηοσύνης. Ἡ ἴδια ἡ Πόλη πολιορκήθηκε 29 φορές ἀπό βάρβαρους ἐπιδρομεῖς καί ἐπίδοξους σφετεριστές, ἀλλά μέ τήν βοήθεια τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Κυρίας Θεοτόκου, παρέμεινε ὄρθια καί λαμπρή, ἀποδεικνύοντας συνεχῶς ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν Θεοφρούρητος Πόλη.

Ἡ μνησικακία ὅμως τῶν Φραγκολατίνων καί τό ζηλόφθονο μῖσος τους γιά μία πόλη καί μία αὐτοκρατορία πού συγκέντρωνε τόσο πλοῦτο, ὑλικό καί πνευματικό, ὁδήγησαν τά στίφη τῶν Σταυροφόρων τῆς Δ΄ Σταυροφορίας μπροστά στά τείχη τῆς Πόλεως καί στήν ἅλωσή της στίς 13 Ἀπριλίου 1204, κατακερματίζοντας οὐσιαστικά τήν Βυζαντινή Αὐτοκρατορία σέ μικρότερα κρατίδια, ἑλληνικά καί φραγκικά. «Ἦταν τό μεγαλύτερο ἔγκλημα στήν ἱστορία», θά ἐπισημάνει ὁ ἔγκριτος βρετανός βυζαντινολόγος σέρ Στήβεν Ράνσιμαν.Ἄν καί ἡ Κωνσταντινούπολη ἐλευθερώθηκε τό 1261 καί ἡ Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ξαναγεννήθηκε ἀπό τίς στάχτες της, ἐν τούτοις ὅμως, ἀποτελοῦσε μία τραγική σκιά τοῦ ἑαυτοῦ της. Κυβερνητικά λάθη καί ἐμφύλιοι σπαραγμοί στά χρόνια τῶν Παλαιολόγων, τῆς τελευταίας δυναστείας πού κυβέρνησε στό θρόνο τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ἄνοιξαν τόν δρόμο στούς Ὀθωμανούς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι κατέλαβαν ἀργά ἀλλά σταθερά τά τελευταία ἀπομεινάρια τῆς πάλαι ποτέ κραταιᾶς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας. Λίγο πρίν τό 1453, ἡ ἔκταση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας περιοριζόταν μόλις στήν ἴδια τήν Πρωτεύουσα μέ μερικά παραθαλάσσια φρούρια καί πόλεις τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, ἐνῶ ὁ πληθυσμός τῆς Κωνσταντινουπόλεως δέν ξεπερνοῦσε τούς 50.000 κατοίκους.



Τό 1451 πεθαίνει ὁ Μουράτ Β’ καί τόν διαδέχεται ὁ Μωάμεθ Β’, ὁ ἐπονομαζόμενος καί Πορθητής, ἀφοῦ πρῶτα ἐξόντωσε κάθε ὑποψήφιο διεκδικητή τοῦ θρόνου τοῦ πατέρα του. Ἀπό τήν πρώτη κιόλας στιγμή ἐπιδόθηκε σέ συνεχεῖς προετοιμασίες γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ πιό σημαντικοῦ του στόχου: τήν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀρχικά ἔσπευσε νά κτίσει ἕνα ἰσχυρό φρούριο στό στενότερο σημεῖο τῆς εὐρωπαϊκῆς πλευρᾶς τοῦ Βοσπόρου, τό Ρούμελη Χισάρ ἤ ἀλλιῶς ¨Λαιμοκοπίη¨. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ἔκοβε κάθε πρόσβαση στήν Πόλη ἀπό τήν θάλασσα. 

Ἔπειτα παρήγγειλε στόν Οὖγγρο μηχανικό Οὐρβανό τήν κατασκευή πυροβόλων γιά τήν πολιορκία τῆς Πόλεως. Τέλος, γιά νά ἀποφευχθεῖ κάθε πιθανή ἀποστολή βοήθειας ἀπό τό Δεσποτᾶτο τοῦ Μυστρᾶ πρός τήν Πόλη, ὁ Μωάμεθ ἔστειλε τόν Τουραχάν μπέη νά λεηλατήσει τόν Μοριά. Στίς 7 Ἀπριλίου τοῦ 1453 ὁ Μωάμεθ ἐπικεφαλῆς ἄνω 150.000 ἀντρῶν ἔφθασε μπροστά στά τείχη τῆς Πόλεως, ἀρχίζοντας μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν πολιορκία της, ἡ ὁποία κράτησε 57 ἡμέρες.

Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, τελευταῖος Αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου, προσπάθησε νά ὀργανώσει ὅσο τό δυνατόν καλύτερα τήν ἄμυνα τῆς Πόλεως, ἐνισχύοντας τά τείχη, ἐμψυχώνοντας τούς ὑπερασπιστές της καί ζητώντας μάταια βοήθεια ἀπό τήν οὐσιαστικά ἀδιάφορη Δύση. Ἐκτός ἀπό τούς λιγοστούς ξένους μισθοφόρους καί τά ἀπόρθητα μέχρι τότε Θεοδοσιανά τείχη, ὁ Κωνσταντῖνος καί οἱ σύν αὐτῶ πολιορκούμενοι ἤλπιζαν στήν θαυμαστή ἐπέμβαση τῆς Θεοτόκου, μέ τή βοήθεια τῆς ὁποίας, ἡ Πόλη σώθηκε πολλές φορές στό παρελθόν.

Οἱ Τοῦρκοι ἀρχίζουν νά βομβαρδίζουν τά τείχη καθημερινά, ἐνῶ οἱ ὑπερασπιστές προσπαθοῦν νά τά ἐπιδιορθώσουν ὅπως μποροῦν καλύτερα. Ἦταν ἡ πρώτη πόλη στήν παγκόσμια ἱστορία πού βομβαρδίστηκε ἀπό βολές ὀργανωμένου πυροβολικοῦ. Ὑπολογίζεται πώς ἀπό τήν ἀρχή τῆς πολιορκίας τῆς Πόλης ἕως τήν ἅλωσή της τά τούρκικα πυροβόλα ἔριξαν στά τείχη 3.231 τόνους λίθινων βλημάτων!

Στίς 18 Ἀπριλίου οἱ Τοῦρκοι ἔκαναν τήν πρώτη τους ἔφοδο, ἡ ὁποία ἀποκρούστηκε μέ μεγάλες ἀπώλειες. Στίς 20 Ἀπριλίου ἕνας μικρός στολίσκος 4 πλοίων μέ ἐπικεφαλῆς τόν θαρραλέο Φλαντανελᾶ διέσπασαν τόν τούρκικο κλοιό καί εἰσῆλθαν στήν Πόλη μεταφέροντας τρόφιμα καί πολεμοφόδια. Στίς 22 Ἀπριλίου ὁ Μωάμεθ διέταξε τήν μεταφορά μέσω ξηρᾶς μέρους τοῦ στόλου του ἐντός τοῦ Κερατίου κόλπου, ἀποκόπτοντας ὁλοκληρωτικά τήν πόλη ἀπό τίς θαλάσσιες ὁδούς. 

Ὁ βομβαρδισμός ἐντείνεται καθημερινά. Τά τείχη σωριάζονται οἱ ἀμυνόμενοι μέ μεγάλη δυσκολία ἀποκρούουν τίς τουρκικές ἐπιθέσεις, ἐνῶ ἡ πολυπόθητη βοήθεια ἀπό τούς «χριστιανούς» τῆς Δύσεως δέν ἔρχεται. Στίς 23 Μαΐου ὁ Μωάμεθ προτείνει τήν ὑπό ὅρους παράδοση τῆς Πόλεως. Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, ὡς νέος Λεωνίδας, δίνει τήν ἱστορική ἀπάντηση, ἀντάξια ἑνός Βασιλέως μέ ἐπίγνωση τοῦ ρόλου καί τοῦ σκοποῦ τῆς ἐξουσίας του: «Τό δέ τήν πόλιν σοί δοῦναι, οὐτ’ ἐμόν ἐστιν οὐτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτη. Κοινῆ γάρ γνώμη πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».

Τελικά ὁ Μωάμεθ ἀποφασίζει ἡμέρα γενικῆς ἐπίθεσης ἀπό ξηρά καί θάλασσα τήν 29η Μαΐου 1453. Ὁ Κωνσταντῖνος ἀντιλαμβάνεται πώς ἡ κρισιμότερη μάχη πού θά κρίνει τήν σωτηρία τῆς Πόλεως πλησιάζει. Γι΄ αὐτό καί ἀποφασίζει νά πραγματοποιηθεῖ τήν παραμονή τῆς ἐπίθεσης Θεία Λειτουργία στόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας, μέ καθολική συμμετοχή κλήρου καί λαοῦ σέ μία ὕστατη προσπάθεια σύμπνοιας καί ὁμόνοιας τοῦ διχασμένου λαοῦ. Ἤλπιζε πώς ἄν ὁ λαός ἐπιδείκνυε μετάνοια ἀπέναντι στόν Θεό ἡ νίκη θά ἔστεφε γιά μία ἀκόμη φορά τά ὅπλα τους. Ἐκεῖνος, ὡς πραγματικός ἥρωας, ζήτησε ἀπό ὅλους νά τόν συγχωρέσουν γιά τυχόν λάθη καί ἀδικίες πού προκάλεσε. Ἔπειτα κατευθύνθηκε πρός τήν πύλη τοῦ ἁγίου Ρωμανοῦ, τοῦ πιό εὐαίσθητου σημείου τῆς ἄμυνας.

Λίγο μετά τά μεσάνυχτα, ὁ Μωάμεθ στέλνει τό πρῶτο κῦμα ἐπίθεσης. Τά Τμήματα αὐτά τῶν ἀτάκτων ἀποσκοποῦσαν στήν καθήλωση καί ἀποδυνάμωση τῶν ἤδη ἐξαντλημένων ὑπερασπιστῶν. Μετά ἀπό πολύωρη τειχομαχία, οἱ ἐπιτιθέμενοι ἀποχωροῦν ἡττημένοι. Ὁ Μωάμεθ στέλνει τό δεύτερο κύμα ἐπίθεσης πού ἀποτελεῖται ἀπό πιό ὀργανωμένα καί ξεκούραστα τμήματα τά ὁποῖα ὅμως δέν πετυχαίνουν τίποτα περισσότερο ἀπό τούς ἀτάκτους. Παρόμοια τύχη εἶχε καί ἡ ἀπό θαλάσσης ἐπίθεση κατά τῆς Πόλεως. Ὁ Μωάμεθ ἀναγκάζεται νά στείλει τό τρίτο κῦμα ἐπίθεσης: Τά ἐπίλεκτα σώματα τῶν γενιτσάρων. 

Οἱ ὑπερασπιστές, μέ τόν αὐτοκράτορα ἐπικεφαλῆς, ἀμύνονται λυσσαλέα, γνωρίζοντας ὅτι δέν ὑπάρχει ἐπιλογή ὑποχώρησης. Στό κρισιμότερο σημεῖο τῆς μάχης, τραυματίζεται ὁ ἐπικεφαλῆς τῶν ξένων μισθοφόρων καί ὅλης της ἀμυντικῆς γραμμῆς,  ὁ Γενοβέζος κοντοτιέρος Ἰωάννης Ἰουστινιάνης καί μεταφέρεται ἀπό τούς συμπολεμιστές του στά μετόπισθεν. Οἱ ὑπόλοιποι μισθοφόροι βλέποντας τήν φυγή του, ἐγκαταλείπουν τή μάχη καί κατευθύνονται πρός τά πλοῖα γιά νά σωθοῦν. 

«Ἑάλω ἡ Πόλις» ἦταν ἡ μοιραία κραυγή πού διαχέονταν στόν ἀέρα ἀπό στόμα σέ στόμα. Μάταια ὁ βασιλιᾶς προσπαθοῦσε νά ἀποτρέψει τήν τραγική αὐτή ἐξέλιξη. Οἱ Τοῦρκοι, λίγοι στήν ἀρχή τμηματικά ἀργότερα εἰσέρχονται ἀπό τά χαλάσματα τῶν τειχῶν συντρίβοντας κάθε ἀντίσταση καί ξεχύνονται μανιωδῶς πρός τήν Πόλη. Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ἐπιτίθεται μέ τούς λιγοστούς πιστούς συντρόφους του πρός τούς εἰσερχόμενους Ὀθωμανούς καί βρίσκει ἡρωικό θάνατο ἄγνωστος μεταξύ ἀγνώστων.

Ἀμέσως μόλις ἔσπασε καί ἡ τελευταία ἀντίσταση  στά τείχη, οἱ Τοῦρκοι ξεχύθηκαν στούς δρόμους μέ σκοπό τήν τριήμερη λαφυραγώγηση πού τούς εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Μωάμεθ. Ὅ,τι ἀπέμεινε σέ πλοῦτο καί κάλος ἀπό τήν λεηλασία τοῦ 1204 ἀπό τούς σταυροφόρους λεηλατήθηκε ἀνηλεῶς ἀπό τούς Τούρκους. Ἡ Πόλη, πού στή μέγιστη ἀκμή τῆς εἶχε περίπου μισό ἑκατομμύριο κατοίκους, ἐρημώθηκε τελείως. Ἀμέτρητοι σκοτώθηκαν, χιλιάδες σύρθηκαν στά σκλαβοπάζαρα τῆς Ἀνατολῆς, ἐνῶ ὅσοι γλίτωσαν τήν ἐγκατέλειψαν. Ἐκκλησιές καί μοναστήρια βεβηλώθηκαν, σπίτια πυρπολήθηκαν, ἔργα τέχνης καί μνημεῖα καταστράφηκαν ὁλοσχερῶς.

Μέσα ἀπό τίς στάχτες τῆς ἁλώσεως, ἕνα ὁλόκληρο Ἔθνος, τό Γένος τῶν Ρωμηῶν, κράτησε ἄσβεστη τήν ἐλπίδα τῆς ἐλευθερίας καί τήν πίστη στόν Χριστό, ἀρνούμενο νά προσκυνήσει τόν Τοῦρκο δυνάστη. Χρέος λοιπόν ὅλων ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων, εἶναι νά μήν ξεχνᾶμε πρόσωπα καί γεγονότα πού σχετίζονται μέ τήν ἴδια μας τήν ταυτότητα. Ἡ ταυτότητά μας εἶναι ἡ ὕπαρξή μας. Ἡ λήθη καί ἡ ἐσκεμμένη ἀπώλεια μνήμης, ὁδηγοῦν μέ μαθηματική ἀκρίβεια σέ κρίσεις καί ἁλώσεις πού συνεχῶς θά ἐπαναλαμβάνονται. Ἡ ἑλληνορθόδοξη ἱστορία μας ἔχει μία ἐκπληκτική εἰλικρίνεια τόσο στήν ἀντικειμενικότητά της ὅσο καί στά διδάγματά της. Καί γι΄ αὐτόν τόν λόγο, ὅταν δέν δείχνουμε τόν ἀπαιτούμενο σεβασμό ἀπέναντί της, τότε, ὅπως ἡ φύση ἔτσι καί ἐκείνη μᾶς «ἐκδικεῖται» …
Πηγήenromiosini

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου


   
  Ένα μνημόσυνο

«Οι Έλληνες δεν πρέπει ποτέ να λησμονούν 
Γι’ αυτό τιμάμε τη μνήμη των αδικοχαμένων κι επειδή δεν θέλουμε τα ίδια στο μέλλον να ξανασυμβούν»
  19 Μαΐου: Επέτειος της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου
«Όταν έφτασαν στον Άγιο Κωνσταντίνο, πέντε έξι δήμιοι άρπαξαν τον παπά, τον κόλλησαν πάνω στην πόρτα της εκκλησίας, τού άνοιξαν τα χέρια και άρχισαν νά τον καρφώνουν. Οι γυναίκες και τα παιδιά έκλεισαν τα μάτια και βάλθηκαν νά ξεφωνίζουν από τη φρίκη..………..Οι θηριώδεις τσετες μπήκαν στό σπίτι του Χατζή Γιώρ, άρπαξαν τούς παπάδες και τούς τράβηξαν από τα γένια. Τούς έκοψαν τα κεφάλια με τα χαντζάρια και τα πέταξαν στό δρόμο. Κατόπιν πήραν τούς τρείς δασκάλους και τον πρόεδρο Αλέξη και τούς έσφαξαν σαν τα κριάρια. Ακολούθησε ένα μακελειό, ένα όργιο σφαγής και αίματος…» ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΜΟΥΗΛΙΔΗΣ – Από το ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΑΤΤΑΣ
Από τό 1461 ξεκίνησε η μαύρη νύχτα της Ρωμιοσύνης του Πόντου, όταν ο Μωάμεθ καταλάμβανε την Τραπεζούντα, έσφαζε τον αυτοκράτορα Δαυΐδ Κομνηνό με τα έξι παιδιά του, κατέστρεφε τα ποντιακά χωριά, ερήμωνε τα βυζαντινά κάστρα και εξισλάμιζε είτε με τη βία είτε με δωροδοκία χιλιάδες Ρωμιούς του Πόντου.
«Οι Τούρκ’ όνταν εκούρσεβαντην πόλ’ την Ρωμανίαν
επάτνανε τα εκκλησιάς
και ‘παίρναν τα εικόνας
επαίρνανε χρυσά σταυρά
και αργυρά μαστραπάδες
επήραν και τη μάνα μ’
σ’ εμεν έμποδος έτον
σά σίδερα κοιλοπόνανεν
αιχμάλωτος θλιμεντσα»
Η υπερήφανη αυτοκρατορία 15 εκατομμυρίων Oρθοδόξων θα εξοντωνόταν και θα κατέληγε μετά από 400 χρόνια σε ένα ερημωμένο έθνος αποτελούμενο από μόλις δύο εκατομμύρια ραγιάδες ορθοδόξους. Ενώ όλοι οι λαοί πολλαπλασίαζαν τον πληθυσμό τους, οι Έλληνες θα μειώνονταν διότι οι εξισλαμισθέντες έχαναν την εθνική τους συνείδηση και τούρκευαν. Αυτά για όσους ομιλούν για ανεκτικότητα και ανεξιθρησκία στην οθωμανική περίοδο.
Στον Πόντο μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, τα μοναστήρια της Παναγίας Σουμελά, του Αγίου Ιωάννη Βαζελώνα, της Παναγίας Γουμερά, του Αγίου Γεωργίου Χουτουρά και του Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα κράτησαν με την φλόγα του κεριού και την εικόνα της Παναγίας άσβεστη την πίστη σε ένα κομμάτι του ποντιακού πληθυσμού, ενώ οι υπόλοιποι πληθυσμοί, βιώνοντας ένα ιδιαιτέρως βαρύ τουρκικό ζυγό είτε εξισλαμίζονταν είτε γίνονταν κρυπτοχριστιανοί. Κρυπτοχριστιανοί εμφανίστηκαν στην Αργυρούπολη, στην Κρώμνη, την Σάντα, την Οφη (Οφλήδες), τό Ριζαίον, τό Σταυρί κ.α.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει ο μητροπολίτης Χρύσανθος Τραπεζούντος τό 1916. Όταν στην Τραπεζούντα εισήλθε ο τσαρικός στρατός επήλθε μία ανάπαυλα στα μαρτύρια των Χριστιανών και οι Πόντιοι πίστεψαν ότι έφτασαν κοντά στην ανεξαρτησία. Τότε πάνω από διακόσιες χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί ήρθαν με τις κρυμμένες εικόνες στον Χρύσανθο και τού ζήτησαν να ασπασθούν επισήμως τον χριστιανισμό. Ο μητροπολίτης Τραπεζούντας, καταβάλλοντας άοκνες προσπάθειες για ανεξαρτησία του Πόντου, είχε έρθει σε επαφή με ηγέτες διεθνώς και είχε καταλάβει την υποκρισία να εκμεταλλευθούν οικονομικά το τουρκικό κράτος, αδιαφορώντας πλήρως για την γενοκτονία των χριστιανών υπηκόων του. Προέβλεψε το μάταιο της υπόθεσης και συνέστησε στους κρυπτοχριστιανούς υπομονή σώζοντας έτσι τη ζωή τους, διότι η τιμωρία τους μετά την επιστροφή των Τούρκων θα ήταν σίγουρος θάνατος. Συγκεκριμένα λέγει:
          «Ο Ελληνικός πληθυσμός του Πόντου ανέρχεται εις 850.000 εκ των οποίων 250.000 ευρίσκονται νύν εν τη Νοτίω Ρωσία και τω Καυκάσω. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της ίδιας περιφέρειας υπολογίζεται εις 1.068.000 εκ των οποίων 232.000 κατοικώσιν εις την επαρχίαν Λαζισταν ως εκ τούτου εις την περιφέρειαν του Πόντου μενουσι 836.000 μουσουλμάνοι. Εν άλλαις λέξεσι τό ελληνικόν και τό μουσουλμανικόν στοιχείον είναι περίπου ισάριθμα….
Οι μουσουλμάνοι του Πόντου ανήκωσιν εις διαφόρους φυλάς. Εκ του ολικού αριθμού 340.000 περίπου είναι γνήσιοι Τούρκοι, 200.000 είναι Σουρμενίται, 50.000 Κιρκάσιοι, 200.000 Οφίται και 50.000 Σταυριώται. Οι Σταυριώται είναι χριστιανοί, ούς η τουρκική κυβέρνησις παρά τας διαμαρτυρίας αυτών ηνάγκασε νά μείνουσι προσαρτημενοι εις τον ισλαμισμόν. Οι Οφίται και οι Τονγιαλήδες ουδέποτε ελησμόνησαν την ελληνικήν καταγωγήν των. Οι Οφίται εξισλαμίθησαν πρό 180 ετών. Διατηρούσιν εισετι χριστιανικά τινά ήθη. Φυλάττουσι τα Ευαγγελια, ως πολύτιμα κειμήλια, αι δέ σύζυγοί των δεν γνωρίζουσιν καμμίαν άλλην γλώσσαν πλήν της ελληνικής. Κατα τό διάστημα της ρωσικής κατοχής, εζήτησαν δι έπιτροπής νά επιτραπεί αυτοίς νά επιστρέψωσιν εις τας αγκάλας της Ορθοδόξου Εκκλησίας αλλά δεν εθεωρήθη φρόνιμον νά γίνη δεκτη η αίτησίς των, δίοτι ηδύναυο τούτο νά θεωρηθή ως προσυλητισμός, επειδή τη αιτησει αυτών είχαν αναλάβει εγώ την προστασίαν αυτών…»
Χρύσανθος Μητροπολίτης Τραπεζούντας
«Υπό τοιαύτας συνθήκας ορθόν και δίκαιον είναι όπως η χώρα του Πόντου αποτελέση αυτόνομον ελληνικόν κράτος, συμφώνως πρός την ακλόνητον επιθυμίαν του Ελληνισμού όστις είναι αποφασισμένος να μην υπομείνει πλέον ξένην κυριαρχίαν. Η μεγάλη γειτνίασις πρός τό μέλλον Αρμενικόν κράτος και αι εμπορικαί σχέσεις και τα κοινά δεινά των δύο λαών σχηματίζουσι μεταξύ αυτών δεσμούς τούς οποίους ευχαρίστως θά συνεχίζωμεν….»  Διάσκεψη Ειρήνης Παρισίου 1919, Υπόμνημα Χρύσανθου Μητροπολίτου Τραπεζούντος, Αντιπροσώπου Αλύτρωτων Ελλήνων
Η περίοδος της τουρκοκρατίας ήταν πολύ σκληρή στον Πόντο. Τον 17ο αιώνα όταν οι χριστιανοί καταδυναστεύονταν από τούς τερεμπέηδες (μουσουλμάνοι τσιφλικάδες) και από τις επιδρομές των Λαζών, ολόκληρα χωριά ασπάζονταν τό Ισλάμ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δοσίθεου, πού επισκέφθηκε τον Πόντο στα 1681, στην Αμισό (αρχαία αποικία των Μιλησίων) δεν υπήρχε ούτε ένας Χριστιανός. Ομοίως εξαφανισμένοι ήταν οι χριστιανοί στη Νεοκαισάρεια, στον Τσαρσαμπά και στα Σούρμενα. Την ίδια περίοδο η Αγιά Σοφία της Τραπεζούντας και ο Άγιος Φίλιππος μετατράπηκαν σε τζαμιά, ενώ εκδιώχτηκαν 8.000 χριστιανικές οικογένειες οι οποίες κατέφυγαν στην ορεινή Τόνγια (Τονγιαλήδες) και στη συνέχεια εξισλαμίστηκαν.
Την εποχή εκείνη, τριάντα κοπέλλες από την Πάφρα είχαν βρεί καταφύγιο σε ένα βυζαντινό κάστρο. Το κάστρο ήταν κτισμένο σε ένα βράχο ύψους 150 μέτρων κοντά στις εκβολές του ποταμού Αλυ. Ο Αλήμπεης τις κάλεσε νά παραδοθούν και νά τις πάρει στο χαρέμι του, όπου θα είχαν όλα τα αγαθά του κόσμου. Οι Ρωμιές όμως ανέβηκαν σε ένα πύργο του κάστρου και χορεύοντας έπεσαν η μία μετά την άλλη στον γκρεμό. Οι Ελληνίδες απαρνήθηκαν τον μουσουλμανικό πολυπολιτισμό και προτίμησαν να αυτοκτονήσουν.
Σύμφωνα με τον Απόστολο Βακαλόπουλο, την εποχή των εξισλαμισμών από τούς τερεπέγηδες, σε μία μόνο μέρα οι Τούρκοι έκοψαν την γλώσσα σε 1.500 Πόντιους της Πάφρας και της Αμισού επειδή μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, και μάλιστα την αρχαία αττική και ιωνική διάλεκτο.
Τό 1800, ο σουλτάνος έστειλε Φετβά στούς Ντερεμπέηδες της Πάφρας, σύμφωνα με το οποίο ετίθετο εκτός νόμου το άπιστο και βρωμερό έθνος των γκιαούρηδων. Οι Ντερεμπέηδες, οι οποίοι ήδη από τό 1685 είχαν δικαιοδοσία στη ζωή και την περιουσία των χριστιανών της Πάφρας, με τη δικαιολογία της στρατολόγησης συγκέντρωσαν χιλιάδες άνδρες και τούς μετέφεραν σιδεροδέσμιους στον ποταμό Αλυ. Εκεί δεμένους, τούς πέταξαν στα παγωμένα νερά του ποταμού όπου πέθαναν από πνιγμό. Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα ο Άγγλος ιστορικός William Harrison Ainsworth ανακάλυψε σε διάφορα σημεία του ποταμού, σωρούς από κόκκαλα ανθρώπων με δεμένα τα χέρια τους με σύρματα.
Το 1857 ο υποπρόξενος Τραπεζούντας Κ. Κυπριώτης σε εκθέσεις του προς το Υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε τα μαρτύρια των χριστιανών του Πόντου και τις βίαιες εξισλαμίσεις στα χωριά Σούρμενα, Μεσαρέα και Κοιλάδι. Πυρπολήσεις εκκλησιών και φόνοι ιερέων γίνονταν ακόμα και στα περίχωρα της Τραπεζούντας. Σύμφωνα με τον Κυπριώτη, συμπαγείς πληθυσμοί κρυπτοχριστιανών υπήρχαν στις επαρχίες Ροδοπόλεως, Χαλδαίας και Τραπεζούντος.
H μαζική εξόντωση των Ποντίων του 20ου αιώνα, άρχισε με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, όταν με την συνέργεια της Γερμανίας αποφασίσθηκε η εξόντωση όλων των χριστιανικών λαών πού ζούσαν στην Οθωμανική επικράτεια. Ελληνικοί πληθυσμοί σε όλη την επικράτεια υπέστησαν ανελέητους διωγμούς, αθρόες σφαγές, δηώσεις, μαζικές εξορίες, ενώ ολόκληρα χωριά παραδόθηκαν στην πυρά. Οι Νεότουρκοι στρατολογούσαν τάχα τούς Ρωμιούς, για τις ανάγκες του πολέμου, αλλά αντί για το μέτωπο τούς μετέφεραν στο εσωτερικό της χώρας, σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας ή τάγματα εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού), όπου εκεί μέσα σε φρικτές συνθήκες πέθαιναν από τις κακουχίες, τις αρρώστιες και το κρύο.
Kερασούντα
«Οι πάσης τάξεως στρατολογούμενοι εστέλλοντο νά εργασθούν, υπό την επίβλεψη κτηνωδών τσαούσηδων επί 18 ώρες τό ημερονύκτιο και να σπάζουν λίθους. Κάτω από αφόρητο ψύχος και χιόνια ή κάτω από αφόρητο ήλιο χωρίς επαρκή τροφή, διαρκώς πιεζόμενοι και ραβδιζόμενοι μεταμορφώνονταν σε φαντάσματα ένεκα και της εξαντλήσεως από την ατροφία. Τα άθλια πρόχειρα νοσοκομεία ήταν διαρκώς γεμάτα από ασθενείς, οι οποίοι συνήθως δεν έβγαιναν ζωντανοί από εκεί. Καθημερινά από κάθε νοσοκομείο έβγαιναν δεκάδες νεκροί…» Γεώργιος Βαλαβάνης, Ιστορικός
Ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης ήταν και αυτός αυτόπτης μάρτυρας των τουρκικών θηριωδιών. Όταν πήγε στη Σεβάστεια για να απαλύνει τον πόνο των χιλιάδων φυλακισμένων γνώρισε τα τουρκικά θηρία, τον Ραφέτ Πασά και τον Βαχαδεδίν. Αυτοί είχαν διατάξει τον απαγχονισμό 45 Ρωμιών. Όμως η γυναίκα του Βαχαδεδίν, μαζί με άλλες τουρκάλες, επειδή δεν πρόλαβε το «θέαμα», διέταξε τούς ζαπτιέδες να ξανακρεμάσουν τα πτώματα πού είχαν κατεβάσει από τις αγχόνες, για να τα δει κρεμασμένα.
Οι χιονισμένες κορυφές του Καυκάσου και η καυτή άμμος της Αραβίας γέμισαν από πτώματα Ρωμιών στρατιωτών. Ελάχιστοι γύρισαν από τα τάγματα θανάτου. Ενας από αυτούς ήταν ο Δημήτριος Τσιρκινίδης:
         «Τό Σεπτέμβριο του 1916 με πήραν από το χωριό μου, το Αχτραχμαλού της περιφέρειας Ακ-νταγ-Ματέν, της νοτιότερης πόλης του Πόντου. Μετά από πορεία 35 ημερών και αφού στο δρόμο από τούς 300 πού ξεκινήσαμε υπέκυψαν στην πείνα και στις κακουχίες 70 άτομα, φθάσαμε επιτέλους στο Κοζάτ. Εκεί ξεχώρισαν όσους ήξεραν μία τέχνη και τούς υπόλοιπους, περίπου 150, μάς πήγαν στην πόλη Καρπέρ.
Η κατάστασή μας ήταν άθλια. Τα παπούτσια μας είχαν τρυπήσει και τα δέναμε με σπόγγους, για να τα συγκρατήσουμε. Ήμασταν άπλυτοι και εξαντλημένοι από τις πορείες, αλλά κυρίως από την πείνα. Βρισκόμασταν στο τέλος Οκτωβρίου και το χιόνι άρχισε να πέφτει στην περιοχή. Από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα κουβαλούσαμε πυρομαχικά κι’ άλλα εφόδια στο στρατό πού πολεμούσε ή επισκευάζαμε τούς δρόμους. Ένα κομμάτι ψωμί και μία νερόβραστη σούπα, δύο φορές την ημέρα, ήταν το φαγητό μας. Κάθε μέρα πέθαινε κάποιος από την εξάντληση ή το ξυλοκόπημα. Πολλές φορές τα παλιά μας τσαρούχια τα ψήναμε στη φωτιά, τα αλατίζαμε και τα τρώγαμε.»
Τα τουρκικά στρατοδικεία στην Αμάσεια εξολόθρευσαν με νομιμοφανείς διαδικασίες δεκάδες χιλιάδες Ρωμιούς του Πόντου. Οι νεότουρκοι διάλεγαν στα θύματα τους ανθρώπους υψηλής μόρφωσης και θέσης, όπως ιερείς, διδασκάλους, τραπεζίτες, εμπόρους, ιατρούς. Κρατούμενοι κατέφθαναν από τα Κοτύωρα, Κερασούντα, Φάτσα, Οινόη, Τραπεζούντα, Πάφρα, Τοκάτη, Κάβζα, Μερζιφούντα και όλοι στοιβάζονταν στη φυλακή. Οι αγχόνες στήνονταν στην πλατεία και χωρίς καμία καθυστέρηση εκτελούνταν οι αποφάσεις τού στρατοδικείου οι οποίες ήταν τελεσίδικες. Για παράδειγμα αναφέρω την απόφαση δικαστηρίου (20 Αυγούστου 1921) πού έστειλε στην αγχόνη 115 Ελληνες από την Αμισό, τό Αλατσάμ και την Πάφρα επειδή είχαν ελληνικά φρονήματα (Γιουνάν φικριντέ). Ο δολοφονός – δικαστής Εμίν βέης έστειλε στην αγχόνη τούς κάτωθι:
Πλάτων Αϊβαζίδης  πρωτοσύγκελος, Αντώνιος Ανανιάδης επίτροπος Εκκλησίας, Αντώνιος Τσινόγλου, Πλάτων Γελκεντζόγλου καπνέμπορος, Ιωάννης Μαυρίδης καπνέμπορος, Λάζαρος Αρζόγλου καπνέμπορος, Θεμιστοκλής Ιορδανίδης γραμματέας Μητροπόλεως, Περικλής Κουγιουμτζόγλου, Πελοπίδας Επιφανίδης ιατρός, Ηλίας Χαριτίδης ιατρός, Γιάγκος Ιορδανίδης δικηγόρος, Θεογένης Ενφιετζόγλου έμπορος, Νικόλαος Τεολόγλου έμπορος, Παύλος Παυλίδης, Σωκράτης Σκεντέρογλου, Σπύρος Δερμιτζόγλου, Δημήτριος Παπάζογλου, Γεώργιος και Πλάτων Γελκετζόγλου, Μιχαήλ Αντώνογλου και πλήθος άλλων χριστιανών με ελληνικά φρονήματα. Ερήμην καταδικάστηκε ο μητροπολίτης Αμάσειας Γερμανός Καραβαγγέλης.
«Υπό την ένοχον αδιαφορίαν της χριστιανικής Δύσεως εν έτει 1453 έπεσεν η Κωνσταντινούπολις και εν έτει 1461 η Τραπεζούς και κατεστράφη ολόκληρος ακμαίος πολιτισμός. Τη ενόχω συνεργασία δύο μεγάλων χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως, της Γερμανίας και της Αυστρίας, κατα τα έτη 1914-1918 εσφάγη υπό των Νεοτούρκων ολόκληρον έθνος το Αρμενικόν και εκατονταδες χιλιάδων Ελλήνων βιαίως απεσπάσθησαν από των εστιών αυτών και απέθανον εν τη εξορία.
Τη ενόχω συνεργασία των συμμαχικών χριστιανικών Δυνάμεων της Δύσεως κατα τα έτη 1919-1922 το εθνικόν κίνημα των τούρκων του Μουσταφά Κεμάλ πασά συνεπλήρωσε το έργον των Νεοτούρκων και κατα εκατονταδες απηγχονίζοντο Έλληνες κληρικοί και πρόκριτοι του Πόντου, ενώ χιλιάδες άλλαι στρατευσίμων νέων κατεδικάζοντο εις τον δια πείνης, και των ταλαιπωριών θάνατον εν τη εξορία. Και επήλθε κατα Αύγουστον του 1922 η Μικρασιατική καταστροφή και επηκολούθησαν εν έτει 1923 η ανταλλαγή των πληθυσμών και η εντεύθεν ερήμωσις Πόντου, Μικράς Ασίας, Θράκης και η καταστροφή ολοκλήρου χριστιανικού πολιτισμού»
Χρύσανθος Μητροπολίτης Τραπεζούντος
«Τραγική όντως περιπέτεια υπέστη η Σταυροπηγιακή μονή Βαζελώνος. Τη 22 Απριλίου 1916 ο τούρκος ταγματαρχης του σταθμού «Καλογέρ Χανί», περιέζωσε ταύτην δι’ αποσπάσματος… διαταξας τούς ενοίκους όπως εντός τεσσάρων ωρών εγκαταλείψωσιν την Μονήν και αναχωρήσωσιν εις τό εσωτερικόν της περιφέρειας Αργυρουπόλεως…
Ο ξεριζωμός
Ευθύς δέ μετα την έξωσιν αυτών, στίφη τούρκων στρατιωτών, συμμοριτών, χωρικών και γυναικοπαίδων, επιδράμοντα ήρξαντο νά λεηλατώσι την μονήν. Άπασα η κινητή περιουσία αυτής αφηρέθη, τό θησαυροφυλάκειον απεγυμνώθη καθ’ ολοκληρίαν, τό αρχειοφυλάκειον απετεφρώθη μεθ’ όλων των εν αυτώ κειμηλίων: Χρυσόβουλων, κωδίκων, χειρογράφων, ευαγγελίων και λοιπών βιβλίων, ο ναός εσυλήθη αι βιβλιοθήκαι διηρπάγησαν και τέλος το πάν εν τη Μονή κατεστράφη.
Μετα την συμπλήρωσιν της λεηλασίας οι επιδρομείς μετέβαλον την Μονήν εις τόπον σφαγής, ακολασίας και αγριοτήτων. Συλλαμβάνοντες εις τα δάση ωδήγουν εις την Μονήν γυναίκας και παρθένους, τας οποίας βιάζοντες κτηνωδώς πρότερον αποκεφάλιζον έπειτα, προς τούτοις και πολλούς άνδρας εφόνευσαν. Ούτω μεταξύ άλλων εφονεύθησαν εντός της Μονής οι εκ του χωρίου Θέρσας: Παναγιώτης Ιορδάνογλου, Γεώργιος Γερινόγλου, ιερεύς Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος μετά της συζύγου αυτού και η Δέσποινα Τσιρονίδου. Η τελευταία αύτη συλληφθείσα μετά των άλλων εντός του δάσους εγυμνώθη και ητιμάσθη υπό εννέα βδελυρών συμμοριτών διατρηθείσα είτα τό στήθος διά ξίφους…»  Μαύρη Βίβλος Πατριαρχείου
Οι εκκλησιές μας και τα μοναστήρια μας όχι μόνο βεβηλώθηκαν, όχι μόνο «μαγαρίστηκαν» αλλά αποτέλεσαν τόπους φρικτών μαρτυρίων γιά τούς δυστυχείς Ρωμιούς. Ιδού ένα ακόμα δείγμα της ανεκτικότητας και πολυπολιτισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:
«Με πολλά βάσανα επιτέλους φτάσαμε στην Κερασούντα. Η πόλη ήταν γεμάτη από ρακένδυτους πρόσφυγες που έφευγαν από την τρομοκρατία των Τούρκων της υπαίθρου και συγκεντρώνονταν στις πόλεις. Εκεί, στην Κερασούντα, μας προειδοποίησαν οι συμπατριώτες μας ότι μαζεύουν όλους, και τους μεν μεγάλους τους κλείνουν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να τους εξορίσουν κάθε φορά που συμπλήρωνε ο αριθμός των 250 ατόμων, τους δε μικρούς τους οδηγούν με μικρά καΐκια σ΄άγνωστα μερη.  
Στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου δεν συμπληρώθηκε σχεδόν ποτέ ο αριθμός 250, γιατί εκεί χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, μέσα στις ίδιες τους τις ακαθαρσίες, σε λίγες μέρες πέθαιναν οι περισσότεροι. Με τα ίδια μας τα μάτια είδαμε εγώ και ο αδελφός μου να μεταφέρουν τα παιδιά λίγο παρά έξω από την Κερασούντα κι εκεί να τα παραδίδουν στους άγριους Τσέτες αντάρτες. Αυτοί τα άρπαζαν από τα πόδια και χτυπούσαν τα κεφάλια τους πάνω στα μεγάλα βράχια της ακτης. Ηταν Νοέμβριος του 1916.» Αφήγηση Ευριπίδη Τσιρκινίδη, 15 Αυγούστου 1962
Ο δημοσιογράφος Νικόλαος Καπετανίδης μέσα από την γραφίδα του αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία του Πόντου. Ήταν παλληκάρι, ήταν πατριώτης, ήταν αγωνιστής. Ο παράτολμος δημοσιογράφος δεν προσκύνησε και μάλιστα είχε προβλέψει τη μοίρα του, αφού σε επιστολή πού είχε στείλει σε φίλο του, είχε γράψει: «Nά ξέρεις ότι τό κεφάλι μου δεν στέκεται καλά στούς ώμους μου. Χαλάλι όμως γιά την πατρίδα.» Και πράγματι ο Νίκος Καπετανίδης………….έχασε τό κεφάλι του:
«Όταν ο πρόεδρος Εμίν μπέης του ανέγνωσε το κατηγορητήριον, ότι επεδίωκε την ανεξαρτησία του Πόντου, ο Τραπεζούντιος δημοσιογράφος Νίκος Καπετανίδης, τον διέκοψε: 
– Όχι, κύριε πρόεδρε! Εγώ ήθελα την απ’ ευθείας ένωσιν του Πόντου με την Ελλάδα!…
Κάτω απ’ τον ίσκιο της αγχόνης χρειαζόταν θάρρος υπεράνθρωπο για να μπορεί να μιλά έτσι. Αγωνιστής όμως άφοβος, αληθινός και συνεπής με τα γραφτά του μέχρι την έσχατη ώρα, ψυχή μέχρι τα τρίσβαθά της ελληνική, αντίκρυσε τον θάνατο με καταφρόνια. Στα τελευταία γράμματα που έστελνε σπίτι του έγραφε:
«Θα μάθετε από τους ολίγους που θα περισωθούν ότι μήτε το θάρρος μήτε η ψυχραιμία μ’ εγκατέλειψαν ως την τελευταία μου στιγμή… Εν τούτοις η ψυχή μου βαρύτατα πενθεί διότι σας αφήνω για πάντα… Τέτοιος θάνατος σαν τον δικό μου είναι ωραίος, δοξασμένος… Γι’ αυτό μη λυπηθήτε… Εσύ, μανούλα μου, εγκαρτέρησε. Ετίμησα τα στήθια σου και τ’ όνομά σου με τον θάνατό μου… Ο θάνατος είναι τιμή για όλους μας. Θαρσείτε και καρτερείτε, μια φορά κανείς πεθαίνει…».
Δημήτρης Ψαθάς
Το κατηγορητήριο που τον οδήγησε στην αγχόνη ανέφερε τα «ελληνικά φρονήματα του» – γιουνάν φριγκριντέ – και «διότι εσκέπτετο και ενήργει μετ’ άλλων να ιδρύσουν την Δημοκρατίαν του Πόντου». Η τελευταία του κραυγή όταν ανέβηκε στην αγχόνη ήταν:
Ζήτω η Ελλάς! Έτσι ηρωικά και περήφανα πέθανε ο άφοβος δημοσιογράφος. Η εκτέλεσή του όπως και των άλλων διαλεχτών Τραπεζουντίων, έκανε βαθύτατη αίσθηση ακόμα και στους Τούρκους της πόλης μας, σε τέτοιο σημείο μάλιστα, ώστε όταν ζητήθηκε απ’ τα δικαστήρια της Αμάσειας να σταλούν εκεί κι όσοι άλλοι είχαν εργαστεί για την ανεξαρτησία του Πόντου ή ήσαν απλώς ύποπτοι, οι τούρκικες αρχές απάντησαν: «Δεν έχομε εδώ άλλους επαναστάτας». Γή του Πόντου – Δημήτρης Ψαθάς
Τα μέλη Αμερικανικής Επιτροπής Βοηθημάτων μεταξύ των οποίων, ο ταγματάρχης Γόουελ, ο ιατρός Μάρι Ουάρντ και η Ισαβέλα Χάρλεϋ διευθύντρια ορφανοτροφείου, που είχαν φτάσει μέχρι το Χαρπούτ, συνέταξαν μια έκθεση για τις τουρκικές φρικαλεότητες. Στην έκθεση ανέφεραν ότι τον Οκτώβριο του 1921 έφθασαν στό Χαρπούτ μόνο 5.000, από τούς 30.000 Πόντιους πού είχαν ξεκινήσει την πορεία θανάτου. Ένας Αμερικανός υπάλληλος μέτρησε κατά την διαδρομή 1.500 πτώματα, τα οποία έγιναν βορά των σκύλων και γυπαετών, αφού οι Τούρκοι απαγόρευαν την ταφή τους. Σύμφωνα πάντα με την έκθεση του ταγματάρχη οι γυναίκες πέρασαν τρομερά μαρτύρια, αφού τις βίαζαν μέχρι νά ματώσουν, τις παράταγαν μισοπεθαμενες στους δρόμους, ενώ πολλοί Τούρκοι έπαιρναν κορίτσια γιά τα χαρέμια τους.
«Κατόπιν ανεκδιηγήτων μαρτυρίων έφθασαν δι’ ιστιοφόρου εις Μήδειαν την 8ην Μαίου 1922, προερχόμενοι εκ Πάφρας, 21 Έλληνες Πόντιοι. Οι μάρτυρες ούτοι, φυγόντες εκ της κολάσεως εκείνης, μετα τρομεράν οδύσσειαν, έφθασαν δια Μηδείας εις Κωνσταντινούπολη και παρεδόθησαν εις τους Αγγλους. Οι Τούρκοι εζήτουν επιμόνως να τους παραλάβουν, χαρακτηρίζοντες αυτούς ως ληστάς, αν και μεταξύ αυτών ευρίσκοντο γυναίκες και παιδιά. Ούτοι διηγήθησαν τας φρικώδεις καταστροφάς της Πάφρας.
Εκ των 266 Ελληνικών χωρίων της περιοχής, 80 είχαν καεί μέχρι της στιγμής εκείνης, εις δε τα υπόλοιπα εγκαταστάθηκαν Τούρκοι αφού ο ελληνικός τους πληθυσμός είχε εκτοπισθή. Εκ των σφαγέντων προκρίτων της Πάφρας ανέφερον τους αδελφούς Γεώργιον και Πλάτωνα Γελγκεντζόγλου, Ιωάννην Μακρίδην και Γεώργιον Χατζηαντώνογλου, τον Αλέκον Ορτουλόγλου, την Γιοβανήν Ντανόγλου εκ Σαμψούντος, τον Αλέκον Αχτίρογλου και Κώσταν Τσινέκογλου μετα του αδελφού του Ανέστη. Περί τας 500 παρθένοι υπέστησαν τα πάνδεινα υπό του θηριώδους διοικητού Πάφρας Τζεμάλ Βέη δια να αναγκασθούν να εξομώσουν. Όσαι αντέστησαν διεσκορπίσθησαν κατά αγέλας πανταχού όπου και όλαι απωλέσθησαν. Όλα τα άρρενα παιδία τραγικώτατα εσφάγησαν». Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου – Γ. Κ. Βαλαβάνης
Παρατίθεται η επιστολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς την Κοινωνία των Εθνών, η οποία εστάλη στις 13 Νοεμβρίου 1921:
«Όσον δήποτε βαρύς και αν υπήρξεν ο τουρκικός ζυγός δια μέσου των αιώνων ουδέποτε οι Χριστιανοί της Τουρκίας εξετέθησαν εις μεγαλειτέρας καταστροφάς, ειμή υπό το επαναστατικόν καθεστώς του Μουσταφά Κεμάλ. Οι Τούρκοι της σήμερον προσπαθούσι να πραγματοποιήσωσι δια των ερημώσεων, σφαγών και βιαίων εξισλαμίσεων το εθνικιστικόν των πρόγραμμα, το οποίον δεν κατώρθωσαν να φέρουν εις πέρας οι πρόγονοί των κατα τον 16ον αιώνα.
Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον επεθύμει να δώση επακριβή εικόνα της καταστάσεως εν τη χώρα, αι Κεμαλικαί όμως αρχαί, πλήξασαι τους διαφόρους κατά τόπους θρησκευτικούς αρχηγούς των Ελληνικών Κοινοτητων εν Μικρά Ασία απεξένωσαν τούτο πάσης επικοινωνίας μετ’ αυτών. Εν τούτοις πληροφορίαι άλλων αξιόπιστων πηγών επιτρέπουν να σχηματίση τις ιδέαν των φοβερών Τουρκικών θηριωδιών εναντίον των Ελλήνων και εις αυτά τα πλέον απομεμακρυσμενα σημεία του εσωτερικού. Ούτω:
Εις τας επισκοπάς του Πόντου και τας επισκοπάς της Αγκύρας, της Καισαρείας, του Ικονίου, της Ηλιουπόλεως, της Πισσιδείας και της Φιλαδελφείας πάντες οι Έλληνες από 15 μεχρις 70 ετών εξετοπίσθησαν εις Βαν Βιτλίς, Διαρβεκήρ, Ερζερούμ και Μαμουρέτ-ουλ-Αζίζ και μάλιστα υπό περιστάσεις, αι οποίαι επέφερον τον θάνατον εις τους περισσοτέρους εξ αυτών.
Περί τα τέλη του παρελθόντος Ιουνίου και αρχάς Ιουλίου καραβάνια Ελλήνων, εξορισθέντων κατά χιλιάδας απεδεκατισθησαν υπό των συνοδών των. Χιλιάδες εξ αυτών εφονεύθησαν πλησίον του Κοβάκ, εις το Τσιουμπούς Χαν, εις Τσακαλή επί του όρους Μαμούρ Δάγ.
Επτά ιερείς της περιφερείας Πάφρας Αλάτσαμ εσταυρώθησαν. Ο ιερεύς του χωρίου Τέπετσηκ υπέστη την ιδίαν τύχην. Ο επίσκοπος Ζήλωνος Ευθύμιος απέθανεν εις τας φυλακάς εν Αμασεία (κατ’ άλλους δηλητηριασθείς). Ο Έλλην αρχιεπίσκοπος και ο Αρμενιος τοιούτος του Ικονίου εξωρίσθησαν εις Ερζερούμ. Ο επίσκοπος Αριστείας Ιερόθεος απήχθη προς άγνωστον κατεύθυνσιν.
Ο Μουσταφά Κεμάλ ίδρυσε τα δικαστήρια της Ανεξαρτησίας, άτινα δεν παύουν από του να καταδικάζουν αδιακόπως τους Χριστιανούς και ιδιαιτέρως τους Έλληνας, τους εξασκούντας επιρροήν παρά τοις ομοφύλοις των.
Τον Σεπτέμβριον και τον Οκτώβριον παιδία 15 και 12 ακόμη ετών όλης της περιφερείας Σινώπης μετεφέρθησαν εις το εσωτερικόν. Εν Πάφρα, Λαοδικεία, Τσαρσαμπά, Αλάτσαμ, Καβάκ, Κάβζα, Μερζιφούν, Κιρκ, Χαρμάν, Μεσσουδιέ, Νίκσαρ, Έρπαα και πολλά άλλα μερη εφονεύθησαν πάσαι αι γυναίκες και τα παιδιά. Παρόμοια εγκλήματα έλαβον χώραν εις την επισκοπήν Ροδοπόλεως ως και εις την επισκοπήν Ικονίου. Δύναταί τις να κρίνη περί της εκτασεως των καταστροφών πληροφορούμενος ότι 338 χωρία της περιφερείας Αμασείας κατεστράφησαν δια πυρός και σιδήρου.
Ιδού εν ολίγοις ο απολογισμός της μεχρι σήμερον φρικώδους καταστασεως των Χριστιανών της Ανατολίας, τον οποίον το Οικουμενικόν Πατριαρχείον φέρει εις γνώσιν της Κοινωνίας των Εθνών με την ελπίδα ότι θα προκαλέση την προσοχήν ταύτης προς σωτηρίαν των εναπολειφθέντων αδελφών ημών».

Η 19 Μαΐου αποτελεί ημέρα μνήμης και αιωνίου πένθους για τον Ελληνισμό
πηγή:agiasofia
Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στο υποφαινόμενο ιστολόγιο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιούμε, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσουμε.

Ευχαριστούμε