Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Τα αρχεία του Foreign Office (1901) για τη Σαντορίνη

Η ανάλυση  του ‘foreign office’ για τη Σαντορίνη , για τις αρχές του 20ου αιώ., αναδεικνύει για άλλη μια φορά την ιδιαίτερα αναπτυξιακή πορεία που είχε ξεκινήσει από τα τέλη του 19ου αιω., στο νησί της Σαντορίνης. Το έγγραφο που ακολουθεί, αρχείο Αρτεμίας Αργυρού, μας παρουσιάζει συνοπτικά την εμπορική κίνηση στη Σαντορίνη και την ναυτιλιακή της ανάπτυξη.  Είναι μικρό σε έκταση, όμως περιλαμβάνει εκείνα τα χαρακτηριστικά αναψηλάφησης της ιστορίας του νησιού.
«O κύριος Πρόξενος Βαζέγγιος αναφέρει ότι  η γενική κατάσταση του εμπορίου της Σαντορίνης κατά τη διάρκεια του 1901 ήταν ικανοποιητική. Τα κύρια είδη των εισαγωγών, ως συνήθως αποτελούνταν από σιτάρι, αλεύρι, λάδι, αποικιακή προϊόντα, αποξηραμένα ψάρια, βαρελοσάνιδα, και τα βιομηχανικά είδη που ανέρχονται σε 4.945 τόνους.  Οι εξαγωγές των τοπικών προϊόντων αποτελούνταν από 242.590 εκατόλιτρα οίνου που αποστέλλονται προς τη Ρωσία, τη Μάλτα, την Τουρκία, την Αίγυπτο η Γερμανία και η Ελλάδα, αλάτι και ξηρά δέρματα (σημ. με τεχνητό τρόπο), για την Αυστρία και τη Γαλλία, 79.646 τόνους ηφαιστειακής τσιμέντου (pozolana) στη Ρουμανία, την Αυστρία, την Αίγυπτο, την Τουρκία και Ελλάδα. Αυτό το τσιμέντο χρησιμοποιείται στην κατασκευή των κρηπιδωμάτων, λιμενοβραχίονων και για άλλους υδραυλικούς σκοπούς.  Η ηφαιστειακή λάβα που εξάγονται προς την Αλεξάνδρεια για να συμβάλλει στην οδική κατασκευη ήταν 17000 τόνοι, και 50 τόνους ελαφρόπετρας απεστάλησαν στη Γαλλία, την Αυστρία, το Βέλγιο. Η ναυτιλία της Σαντορίνης είναι σχεδόν αποκλειστικά με Ελληνικά ακτοπλοϊκά πλοία, που το 1901 ανερχόταν 156 ατμόπλοια και ιστιοφόρα 710. Το συνολικό ποσοστό ανερχόταν σε  944 πλοία των 58.634 τόνων μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και   μικρό βρετανικό ιστιοφόρο 63 τόνων με φορτίο του οίνου για τη Μάλτα»
πηγή: kallistorwntas



Με το άλφα με το βήτα με το νι και με το σίγμα.

Παιδική σειρά για την εκπαιδευτική τηλεόραση και την Ερτ2. 
Με βάση το αλφάβητο κάθε εκπομπή είναι αφιερωμένη και σε μια πόλη της Ελλάδας. Στο επεισόδιο 5 το γράμμα Ε ταξιδεύει στην Ερμούπολη. 1986

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Μοναδικό θέαμα Βίντεο: Ο καπετάνιος του Blue Star Paros σχημάτισε με το πλοίο... σταυρό στη θάλασσα !

Ο Μακάριος Λύρας μπήκε στο λιμάνι της Δονούσας και σε συνδυασμό με τον χαιρετισμό της κόρνας, σχημάτισε με την κίνηση του πλοίου σταυρό στην θάλασσα
Μοναδικές εικόνες πρόσφερε στο συγκεντρωμένο πλήθος ο Ελληνας καπετάνιος του Blue Star Paros Μακάριος Λύρας την περασμένη Κυριακή ανήμερα του Τίμιου Σταυρού . Ο επιδέξιος καπετάνιος έδειξε την ικανότητά του και χειρίστηκε το πλοίο-θηρίο σαν... καραβάκι. Ο κ. Λύρας έκλεψε την παράσταση με τον μακρόσυρτο χαιρετισμό του Blue Star Paros. Ο καπετάνιος μπήκε στο λιμάνι και σε συνδυασμό με τον χαιρετισμό της κόρνας, σχημάτισε με την κίνηση του πλοίου σταυρό στην θάλασσα.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Όλα έχουν σημασία μέσα στην Αγ. Γραφή. Ασφαλώς το περιεχόμενο, σαφώς και η διατύπωση και κανένας δεν δικαιούται να αυθαιρετεί ούτε στο ένα ούτε στο άλλο νομίζοντας ότι έτσι καλύτερα θα φανεί η θεία αλήθεια.
Δυστυχώς όμως η νεοορθοδοξία και μεταπατερικός θεολογικός λόγος συνεχίζουν να φυτεύουν προσωπικές απόψεις στο γεγονός της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε συνέδρια και δημοσιεύσεις τους. «Η Εκκλησία, λέγουν, είναι ένας μεγἀλος ποταμός ζωής και δυνάμεως. Να χαρούμε την ελευθερία και τη ζωή και ο ένας τον άλλο…» Χαίρω πολύ! «Τάδε έφη» πρόσφατα εισηγητής Συνεδρίου.
Άλλο ποταμός όμως κι άλλο χείμαρρος. Η Εκκλησία δεν είναι ούτε θολός χείμαρρος ούτε «φρέαρ συντετριμμένον» και εκείνο το οποίο πρέπει να προσέξουμε είναι πως η Εκκλησία μας δρά και κινείται απέναντι στο θείο λόγο.
Ξέρουμε την αλήθεια ότι κάθε συγγραφέας της Αγίας Γραφής διατηρεί το ύφος του και την προσωπικότητά του. Αλλά και η Εκκλησία μας αιώνες τώρα διατηρεί με απέραντο σεβασμό πάνω στην Αγία Τράπεζα και την καρδιά της «πάντα ρήματα ταύτα», όπως και η Παναγία μας (Λουκ. Β΄ 51).
Έτσι ακριβώς κινείται η Εκκλησία και μετά μέσα στους αιώνες προσέχοντας τη διατύπωση και διαχωρίζοντας:
  • το ομοιούσιος από το ομοούσιος
  • το γεννητός από το γενητός
  • το filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.
Κι όχι μόνο αυτά. Αλλά:
  • Αιώνες τώρα χρησιμοποιεί το κείμενο τη Κωνσταντινουπόλεως της Κ. Διαθήκης, έστω κι αν έχει κάποια ορθογραφικά σφάλματα.
  • 1700 χρόνια δεν αλλάζει τη γλώσσα της θείας Λειτουργίας.
  • Χρησιμοποιεί την μετάφραση των οβ΄ έστω κι αν το Μασωριτικό κάποτε λέγει άλλα, διότι σέβεται τη θεοπνευστία της μεταφράσεως και δεν αφήνει περιθώρια σε αιρετικούς ακροβατισμούς. Και δικαιώνεται τελικά, διότι τα κείμενα του Κουμράν συμφωνούν περισσότερο με τους οβ΄ παρά με το μασωριτικό.
Είναι λοιπόν πολύ τολμηρό να σχετικοποιήσουμε την έννοια της θεοπνευστίας της Αγίας Γραφής υποτάσσοντας αυτή στην προσωπική άποψη, στην πολιτική ανάγκη, σε μια νοσηρή περί έρωτος διδασκαλία του σύγχρονου νικολαϊτισμού, στην ιστορία της εποχής και στις κομματικές ή σπουδαστικές προϋποθέσεις ενός εκάστου θεολόγου.
Αλλαγές, δηλ. οικονομία, μπορεί να κάνει μόνο η Αγία Γραφή, οι άγιοι Απόστολοι και η Εκκλησία με τη συμφωνία των Πατέρων. Η Αγία Γραφή και η Εκκλησία ερμηνεύουν την Αγ. Γραφή.
Οικονομία όμως δεν σημαίνει παραβίαση επ΄ ουδενί του Κανόνος της Αγ. Γραφής κατοχυρωμένου οικουμενικώς και συνοδικώς και με τον οποίο πορεύεται αιώνες τώρα η Ορθόδοξη Εκκλησία. Κανόνας της Αγίας Γραφής απαραβίαστος σημαίνει αμετάβλητος ο αριθμός των βιβλίων, αναλλοίωτο το περιεχόμενό τους και απείραχτη η διατύπωσή τους. Διαφορετικά θα γίνουμε προτεστάντες με πολλές παραφυάδες και ερμηνείες αφαιρώντας ακόμη και δεκάδα βιβλίων από την Αγ. Γραφή.
Έχουμε ποτέ ακούσει γιατί ο Ευαγγελιστής άγιος Λουκάς δεν αναφέρει την προσκύνηση των Μάγων; Λοιπόν, ας το ακούσουμε: ο Ευαγγελιστής Λουκάς δεν αναφέρει τους τρείς Μάγους για να μη τονίσει την ευσέβεια της αριστοκρατίας !!! Αυτό ελέχθη σε Πανελλήνιο Συνέδριο, πρόσφατα, από θεολόγο εισηγητή και διευθυντή θεολογικού γνωστού περιοδικού. Το ερώτημα όμως τώρα είναι, γιατί αναφέρει την προσκύνηση των μάγων ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (Ματθ. Β΄ 1); Προφανώς, σύμφωνα με το παραπάνω σκεπτικό, για να «τονίσει» την ευσέβεια της αριστοκρατικής τάξεως !!! Δηλ. η πάλη των τάξεων καλά κρατεί.
Έχουμε ακούσει για την «σφήνα» του Μελχισεδέκ; Πως δηλ. παρεισέφρυσε το σχεδόν «μυθικό» αυτό πρόσωπο στη διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης; Ναι, είναι ανεξήγητο! Και αυτό ελέχθη, χωρίς να γίνει καμμία αναφορά στον Μεγάλο Αρχιερέα Χριστό, του Οποίου προτύπωση αποτελεί ο Μελχισεδέκ, ο «βασιλεύς Σαλήμ» και στον οποίο πρόσφερε θυσία ο Πατριάρχης Αβραάμ, ακριβώς για να φανερωθεί η υπεροχή της Μοναδικής και Ανεπανάληπτης Αρχιερωσύνης του Κυρίου μας (Εβρ. κεφ. Ζ΄)
Έχουμε ακούσει ότι ο Θεός αλλιώς ομιλεί στον Κινέζο, αλλιώς στον Ασιάτη, διαφορετικά στον Αφρικανό και στον Σημίτη, ανάλογα με το κοσμοείδωλο του λαού και της εποχής; Δηλ. ελέχθη, ότι ο Θεός λέγει αλήθειες και νοήματα, γενικά, και η διατύπωση διαφέρει ανάλογα με το λαό. Πχ. στους σημίτες ο Χριστός ομιλεί με παραβολές, γιατί έτσι καταλάβαιναν και θυμόντουσαν καλύτερα, μιας και είχαν στεγανή μνήμη. Στους Έλληνες αλλιώς θα μιλούσε, φιλοσοφικά. Να, ο απόστολος Παύλος δεν είπε παραβολές στην Πνύκα…
Ερωτήματα που ανακύπτουν: Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να ήταν η διατύπωση των Δέκα Εντολών παραδείγματος χάριν από φυλή σε φυλή; Η διήγηση της Δημιουργίας και της πτώσεως των πρωτοπλάστων, ο Κατακλυσμός, η καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων, ο Πύργος της Βαβέλ, η ιστορία του Ιωνά, πως αλλιώς θα μπορούσαν να διατυπωθούν;
Μπορούμε με υποθέσεις να κάνουμε θεολογία, ερμηνεία και μετάφραση των ιερών κειμένων, κόβοντας και ράβοντας γεγονότα, λόγους, ρήματα και διατυπώσεις, τη στιγμή που όλα αυτά της Π. Διαθήκης αναφέρονται αυτούσια και στην Καινή Διαθήκη διά στόματος μάλιστα του Κυρίου; Δεν θα μας τα ξεκαθάριζε τα πράγματα ο Κύριος, αν ήταν διαφορετικά; Μπορούμε εμείς να βάζουμε τέτοιες συντεταγμένες χώρου και χρόνου όσον αφορά στην διατύπωση στον αθάνατο λόγο του Θεού;
Η διατύπωση δηλαδή δεν εμπεριέχεται μέσα στη Θεοπνευστία της Βίβλου; Μπορούμε να αυθαιρετούμε και να εγείρουμε διαφορετικές ενδεχομένως διηγήσεις κατά τόπους; Τότε:
  • Γιατί οι Προφήτες λένε : «Τάδε λέγει Κύριος…»;
  • Γιατί ο Χριστός μας λέγει στην παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου ότι κάτω στη γη έχουμε – τότε - τον Μωσέα και τους προφήτες; (Λουκ. ιστ΄ 29-31)
  • Γιατί περιχαρής αναφωνεί ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ ότι «όν έγραψε Μωύσης εν τω Νόμω και οι Προφήτες, ευρήκαμεν, Ιησούν…;» (Ιωάν. Α΄46)
  • Γιατί στον πλούσιο νεανίσκο ο Χριστός λέγει να εφαρμόσει τις εντολές του Νόμου; (Ματθ. Ιθ΄ 17-19)
  • Γιατί ο Χριστός μας λέγει ότι δεν καταργεί τον νόμο και τους προφήτες, αλλά τους συμπληρώνει και ότι «ιώτα εν και μη κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται» (Ματθ΄ ε΄ 17-19) και ότι «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι;» (Ματθ. Κδ΄35)
  • Ο ίδιος ο Χριστός δε λέγει ότι θα πρέπει οι μαθητές του να πάνε σε όλο τον κόσμο και να μαθητεύσουν «πάντα τα έθνη διδάσκοντες αυτούς πάντα όσα ενετειλάμην υμίν;» Μάλιστα «βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγ. Πνεύματος» (Ματθ. κη΄ 18-20).
  • Αν οι παραβολές ήταν κατάλληλες μόνο για τους Εβραίους, τι άλλο θα βάλουμε στη θέση τους μιλώντας στους διαφόρους βορείους και νοτίους, δυτικούς και ανατολικούς λαούς; Κι όμως. Με βάση αυτές τις παραβολές και τις εντολές έγραψαν οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας ωραιότατες ομιλίες και ελκύονται στην πίστη σήμερα λευκές ψυχές «έτοιμες προς θερισμόν ήδη» και ολόκληρες φυλές ανεβαίνουν στον ουρανό στις ιεραποστολικές εκκλησίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
  • Τι νόημα έχει τότε ο λόγος «σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας ημών ως εν τω παραπικρασμώ»… στην έρημο «όπου οι πατέρες σας που δεν άκουσαν την φωνήν του Πατρός την δια του Μωϋσέως εκφερομένην και άφησαν τα πτώματά τους εκεί επί τόπου…» (Εβρ. Γ΄ 15);
Ελέχθη ότι ο Παύλος στην Αθήνα δεν είπε παραβολές. Σωστό. Αλλά ο Παύλος δεν μιλούσε ποτέ και πουθενά με παραβολές. Έξάλλου έκανε ό, τι ακριβώς του είπε ο Κύριος στη Δαμασκό: «να βαστάξει το όνομα του Χριστού και να κηρύξει μετάνοια σε όλα τα έθνη» (Πράξ. θ΄15 & ιζ΄ 30).
 Με άλλα λόγια σμικραίνουμε πολύ την έννοια της θεοπνευστίας της Αγίας Γραφής, με τη θεωρία και το ιδεολόγημα, ότι ο Θεός λέγει με την άκτιστη χάρη του κάποιες αλήθειες, νοήματα, στους προφήτες και αυτοί διαλέγουν την όποια διατύπωση. Πόση χαλαρότητα και ιδιοτροπία μπορεί να χωρέσει άραγε αυτή θέση! Να αυθαιρετεί δηλ. ο καθένας ξεκινώντας άλλος από πολιτικές ή προσωπικές και άλλος από κοινωνικές αφετηρίες και προϋποθέσεις…
Η θεοπνευστία είναι έμπνευση, είναι όμως και επιστασία, γι αυτό η Αγία Γραφή δεν έχει αντιφάσεις. Η έμπνευση και η επιστασία αφορούν και στα δύο: στο περιεχόμενο και στη διατύπωση. Γι αυτό δεν κατήργησε ο Χριστός τα παλαιά, αλλά τα συμπλήρωσε. Γι αυτό και η Καινή διαθήκη δέχεται τα της Παλαιάς έτσι ακριβώς, όπως γράφτηκαν και έχουμε την επαλήθευση των προφητειών.
 Ο ίδιος ο Χριστός λέγει ότι «Μωϋσής περί εμού έγραψεν» (Ιωάν. Ε΄46). Γι αυτό όσα είναι αλληγορούμενα μας τα λέγει (Γαλ. Δ΄21-26) και όσα καταργούνται πάλι η Γραφή μας τα λέγει (Β΄Κορ. Γ΄ 7, 14) και (Εβρ. Η΄13).
 Ασφαλώς και δεν εγκυβωτίζεται ο Θεός σε μια ανθρώπινη λαλιά, διότι είναι οξυτέρα – και πλατυτέρα και ανωτέρα και βαθυτέρα - της φωνής Του η ενέργεια, αλλά ποτέ δεν παραθεωρείται η διατυπωθείσα εν αγίω Πνεύματι φωνή του Θεού.
Τι λέγει ο Πέτρος; «Ότι οι προφήται, άγιοι άνθρωποι, υπό αγίου πνεύματος φερόμενοι ελάλησαν…», όχι μόνο έμαθαν μέσα τους μυστικά, αλλά και «ελάλησαν» (Α΄Πέτρ. Α΄10 & Β΄Πέτρ. Α΄21).
Τι λέγουν οι μαθητές στο Χριστό; «ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιωάν. Στ΄68). Και ο Χριστός: «ο λόγος ο σός αλήθεια εστί» (Ιωάν. Ιζ΄ 17), όχι μόνο ο νούς, ή τα νοήματα, αλλά και ο λόγος.
Μπορεί ασφαλώς ο απόστολος Παύλος να χρησιμοποιεί τους θύραθεν ποιητές, μπορεί ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος να χρησιμοποιεί φιλοσοφικούς όρους για τον Υιό και Λόγο του Θεού, ποτέ όμως δεν παραθεωρούν τον αθάνατο λόγο του Χριστού και δεν τον παραχαράσσουν και δεν τον ξεχνούν με μια δήθεν δυναμική ερμηνεία.
Μάλιστα ο Παύλος θεωρεί απαραίτητο και το λέγει, το γνωστό λόγιο του Χριστού που δεν εμπεριέχεται στην Επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου κατά λέξιν: «μακάριόν εστι διδόναι μάλλον η λαμβάνειν» (Πράξ. Κ΄ 35). Δεν έφταναν δηλ. όλα τα άλλα περί ελεημοσύνης που μας λέγει ο Χριστός στην επί του Όρους Ομιλία Του; Κι όμως χρειαζόταν κι αυτό ακριβώς έτσι διατυπωμένο από τον Παύλο!!!
Ο απ. Παύλος επίσης παραδίδει ακριβώς το Μυστήριον της Θείας Κοινωνίας που παρέλαβε (Α΄Κορ. ιβ΄23-32) και ο απ. Πέτρος μας ομιλεί επακριβώς για την Μεταμόρφωση και της φωνής του Πατρός που ήκουσαν οι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες μαθητές. (Β΄ Πέτρ. Α΄16-19). Αυτά δεν αλλάζουν ποτέ. Ούτε τα είδη της θείας Ευχαριστίας, ούτε τα λόγια, ούτε ο λόγος του Πατρός στή βάπτιση και τη Μεταμόρφωση.
Για να καταλάβουμε την αξία και της διατυπώσεως και την έννοια της θεοπνευστίας θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:
-       Το «αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄ εμού έση εν τω παραδείσω», αλλάζει τελείως και μάλιστα κατά τρόπο χιλιαστικό, από μια απλή και μόνο μετάθεση του κόμματος (Λουκ. κγ΄ 43).
-       Το ίδιο και στην αρχή του Ευαγγελίου του Ιωάννου: ένα ιώτα που βάζουν οι χιλιαστές στο «θεός ήν ο λόγος» και το μεταβάλλουν σε «θείος», προσδίδεται απλή θεϊκότητα και όχι θεότητα στον Χριστό μας (Ιωάν. Α΄1).
-       «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» του Θωμά, γίνεται απλό επιφώνημα, «θεέ και Κύριε», για τους αιρετικούς, αν αφαιρέσουμε την αντωνυμία «αυτώ» (Ιωάν. Κ΄28).
-       Ακόμη και η θέση των κειμένων παίζει το ρόλο της : (Ιω. Κ΄28), «ο Κύριός μου και ο Θεός μου», (Πράξ. κ΄28): «Την εκκλησίαν περιεποιήσατο ο Θεός δια του τιμίου του αίματος». Έχουμε εδώ δύο αξιολογότατα ρητά για την θεότητα του Χριστού.
-       Ο Παύλος λέγει ότι δεν εβάπτισε ουδένα, αμέσως όμως στη συνέχεια το επιστατούν άγιο Πνεύμα του υπενθυμίζει και λέγει, «εβάπτισα και τον Στεφανά οίκον» (Α΄ Κορ. Α΄15-16).
Τώρα λοιπόν κρατάμε στα χέρια την Αγ. Γραφή. Τι προτείνουμε στους χριστιανούς: να δέχονται τη διατύπωση ή όχι. Να δέχονται εναλλακτικές ερμηνείες; Να αυτοσχεδιάζουν; Μήπως οι ιερείς έχουν το δικαίωμα της εναλλακτικής χρήσεως; Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι μπαίνουμε σε ένα φαύλο και αδιέξοδο κυκεώνα προστεσταντικής νοοτροπίας και πρακτικής;
Ναι είναι η Εκκλησία ζωντανός ποταμός δυνάμεως και ελευθερίας. Ποικίλα και διάφορα τα χαρίσματα και οι διακονίες μέσα στην Εκκλησία και η δύναμη του Θεού της Αγάπης και της Μετανοίας δύναται «να εγείρει από γης πτωχό και από κοπρίας να ανυψοί πένητα», αλλά έχουμε και μια τρομερή ευθύνη για την παράδοση.
Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ζητεί να στοιχήσουμε οι πάντες στην παράδοση των 8 πρώτων αιώνων και των 7 αγίων οικουμενικών συνόδων και να μη προσθέσουμε τίποτε σε όσα θέσπισαν οι πατέρες: Τι λέμε στο Συνοδικό της Κυριακής της Ορθοδοξίας «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν;»
“Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν.
 Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν.
Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».
Τι λέγει επίσης ο θείος λόγος:
  • «Επί τινα επιβλέψω ει μή επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου» (Ησ. ξστ΄ 2).
  • Τι είπε ο Θεός στον ιερό Αυγουστίνο: «Πάρε και διάβασε»!
  • Τι λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος; «Ει βούλει θεολόγος γενέσθαι και της Θεότητος άξιος, διά των εντολών όδευσον…»
  • Τι άκουσε ο άγιος Αντώνιος στην Εκκλησία και ποιος λόγος συνεπήρε τη συνείδηση του Πατροκοσμά;
Λόγια συγκεκριμένα μέσα από την Αγία Γραφή και το συγκεκριμένο ιερό κείμενο.
Εάν τα παραπάνω αποτελούν φόβο και υπερβολή, τα όσα λέγουν οι νεοορθόδοξοι, μεταπατερικοί και νεωτερίζοντες διδάσκαλοι και θεολόγοι αποτελούν θράσος ανοίκειο απέναντι στο θείο λόγο. Αυτά όλα δεν είναι υπερβολή. Υπερβολή είναι και ασέβεια να έρχεται κάποιος με προϋποθέσεις άναρχης ερμηνείας, ίσως και ιδεολογίας, και να θεολογεί με ελευθεριότητα.
Δυστυχώς συνεχίζουν οι νεορθόδοξοι να σπέρνουν τα ζιζάνια και να τονίζουν ακραίες θέσεις που μπερδεύουν και δεν οικοδομούν τους πιστούς. Προσπαθούν να ερμηνεύσουν με την ανθρώπινη διάνοια και προσπάθεια συχνά, χωρίς σεβασμό στο ιερό κείμενο. Εξαπολύουν ερμηνευτικές ρουκέτες με αποτέλεσμα να ρωτούν εν πάση ειλικρινεία αλλά και εν συγχύσει οι άνθρωποι που ακούνε:
  • «Τώρα αυτά στην πράξη πως υλοποιούνται και μεταφράζονται;»!
  •  «Τελικά ο Ιωνάς τι ήταν; Είναι γεγονός; Ή πρέπει να εννοήσουμε κάτι άλλο;» Το σημείον Ιωνά είναι «σημείον», δηλ. θαύμα, το οποίο έγινε και προτυπώνει την τριήμερη ταφή και ανάσταση του Κυρίου (Ματθ. Ιβ΄38-41).
Βεβαίως έτσι θα αρχίζουν να συλλογίζονται οι άνθρωποι, αν σπείρεις μέσα τους τα φυτά του ζιζανίου. «Ο ταράσσων όμως βαστάσει το κρίμα» (Γαλ. Ε΄10).
Ιδού και η συνέχεια:
Πολύς λόγος γίνεται κάποτε - κάποτε και για το γνωστό: «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Ασφαλώς ο Θεός δεν δέχεται την έννοια της συλλογικής ευθύνης και της κληρονομικής ενοχής διότι «έκαστος περί εαυτού δώσει λόγον»(Ρωμ. Ιδ΄ 12). Τι λέγει όμως το ιερό κείμενο ακριβώς; Σε ποια τέκνα βαρύνει η ευθύνη και των γονέων; Σε αυτά που συνεχίζουν το δρόμο εκείνων και δε διαχωρίζουν έμπρακτα τη θέση τους από αυτούς. «Εγώ γαρ ειμί Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσί με» (Εξόδ. Κ΄5), δηλ. σ΄ αυτά που συνεχίζουν να με μισούν. Διαφωτιστικώτατα και όσα λέγει και ο Χριστός για την κληρονομική ευθύνη (Ματθ. κγ΄29-33 & Λουκ. ια΄ 47-51)…
Κάποιοι λέγουν ότι το Ευαγγέλιο για μας δεν έχει μαγικό χαρακτήρα, όπως το Κοράνιο. Χαρτί και μελάνι είναι. Το περιεχόμενο αξίζει. Να, το παίρνουμε και το πετάμε κάτω. Σαφώς, και αιρετικές βίβλους τις καίμε και κακέκτυπα στα τυπογραφεία της Βίβλου τα πολτοποιούμε. Αλλά ας μας πούν ποιος άγιος προέβη εν ψυχρώ σε μια τέτοια ενέργεια. Από τη στιγμή που έχουμε απαρτισμένη την Βίβλο, την περιβάλλουμε με σεβασμό και τιμή. Την έχουμε χρυσοποίκιλτη στην Αγ. Τράπεζα. Κάποιοι άγιοι τη διάβαζαν γονατιστοί. Φεύγουν οι δαίμονες μόλις την αντικρύσουν. «Σοφία! Ορθοί !», κελεύει ο ιερέας στη Μικρά Είσοδο. Οι διωκόμενοι ορθόδοξοι αδελφοί μας του βορρά στη Σοβιετία τη διάβαζαν ευλαβικά από τα αποσπάσματα του αθεϊστικού τύπου. Δηλ. δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς:
  • Η εκκλησία δεν διδάσκει ηθική… Κι όμως… Όλη η επιστολή του Ιακώβου και πολλά παραγγέλματα της Επί του Όρους Ομιλίας και των επιστολών του Παύλου έχουν ηθικά παραγγέλματα, δηλ. ποίες αρετές πρέπει να κοσμούν τον χριστιανό, τον ιερέα, τον επίσκοπο, τον πατέρα, τη γυναίκα… Τι είναι όλα αυτά, παρά εντολές που διαμορφώνουν και παράγουν ήθος και συνήθειες καλές, ασφαλώς με τη βοήθεια και τη χάρη του Χριστού;
  • ΄Υστερα λέγουν ότι όλα υπάγονται και εξαρτώνται από την κοινότητα και την ενορία … Υπάρχουν όμως και τα μοναστήρια και οι αναχωρητές και οι στρατώνες και τα πλοία και οι διάφοροι πνευματικοί καί όσοι προεφήτευον έξω της παρεμβολής και όσοι εξόρκιζαν έξω από την ομάδα Των 12; Μη είμαστε απόλυτοι.
  • Και το κορυφαίο: «Το γράμμα αποκτείννει και το πνεύμα ζωοοποιεί» (Β΄Κορ. Γ΄6). Ωραία, ποιο γράμμα όμως; Τα ιερά γράμματα της θείας διδασκαλίας τα «δυνάμενα σοφίσαι εις σωτηρίαν» (Β΄Τιμ. Γ΄15), που φώτιζαν τον Τιμόθεο; Όχι βεβαίως. Αλλά το γράμμα του νόμου. Δηλαδή: «η διακονία του θανάτου εν γράμμασιν εντετυπωμένη εν λίθοις…η διακονία της κατακρίσεως (Β΄Κορ. Γ΄7,9) …η παλαιότητα του γράμματος» (Ρωμ. Ζ΄6)
Παραδείγματα «φονικού» γράμματος:
  • Το Σάββατο διά τον άνθρωπον (Ματθ. ιβ΄ 1-8)
  • Το σάββατον αγαθοποιήσαι ή κακοποιήσαι; (Λουκ. στ΄9)
  • Ο Δαβίδ τρώγει τους άρτους της προθέσεως (Ματθ. Ιβ΄3)
  • Δεν εισήλθαν στο Πραιτώριο, «ίνα μη μιανθώσι» (Ιωάν. Ιη΄ 28)
  • Πόσες φορές να συγχωρήσουμε, ρωτά ο Πέτρος (Ματθ. Ιη΄ 22)
  • Δώρα στους γονείς ή στο ναό; (Ματθ. Ιε ΄ 3-5)
  • Μοιχαλίδα κατά τον νόμον και λιθοβολισμός (Ιωάν. Η΄7)
  • Ο Ραββί ελάλει μετά Σαμαρείτιδος δημόσια (Ιωάν. Δ΄ 27)
Ας πούμε και κάτι τελευταίο: Λέγει στην προς Ρωμαίους ο Παύλος, «ου δικαιωθήσεται εξ έργων νόμου πάσα σάρξ» (γ΄20). Και στην επιστολήν του ο Ιάκωβος λέγει: «δείξον μοι την πίστιν σου εκ των έργων σου… Πίστις άνευ έργων νεκρά εστί» (Ιακ. Β΄20-26). Ποια έργα; Ποία έργα είναι τα πρώτα και ποια έργα τα δεύτερα; Οι τυπικές διατάξεις του νόμου είναι τα πρώτα; Τα δεύτερα είναι τα έργα αγάπης, μετανοίας, υπακοής, ιεραποστολής, διακονίας, πίστεως..
Συμπέρασμα μερικό: Η βαβυλώνια αιχμαλωσία των θεολογικών μας πραγμάτων στον «ηθικισμό», που συχνά επικαλείται επίσκοπος της Βορείου Ελλάδος, [δικός του λογισμός και λόγος χωρίς καμμιά εκκλησιαστική ή συνοδική αποδοχή, έγκριση και απήχηση] δεν θα είναι τίποτε μπροστά στην αιχμαλωσία της θεολογίας στην «νεοορθοδοξία», στην «μεταπατερική» θεολογία, στον σύγχρονο νικολαϊτισμό και στον αριστερόστροφο θεολογικό στοχασμό των τελευταίων χρόνων.
Συμπέρασμα γενικό: «Πάσα γραφή θεόπνευστος…, ωφέλιμος, χρήσιμη προς διδασκαλίαν και λοιπά…, (Β΄Τιμ. Γ΄ 16-17), αλλά πρέπει να «ανοίξει ο Θεός τον νουν του συνιέναι τας γραφάς» (Λουκ. κδ΄45). Ιδού το χρέος της προσευχής και της μελέτης.
Επίμετρο: Αν σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όπου όλα σχετικοποιούνται, σύμβολα, αξίες, θεσμοί, σύνταγμα, ήθος, ιστορία, παράδοση, δικαιοσύνη, οικογένεια, χάσουμε και το θεμέλιο της Αγίας Γραφής, τότε όντως έχουμε κατεβεί και το έσχατο σημείο της αποστασίας μας και γίναμε «γενεά μοιχαλίδα, άπιστη και διεστραμμένη» (Μάρκ. Η΄38, Θ΄19 & Ματθ. ιστ΄ 4).

πηγή:xrestia

ΕΝΦΙΑ: Φόρος ή ληστεία των πολιτών;

Γράφει ο Νικόλαος Μουτσόπουλος 

Είναι νόμιμη η φοροδιαφυγή για το 75% του εισοδήματός των βουλευτών. Για τους πολίτες όμως όχι.
Αντίθετα αυτοί οι πολίτες δεύτερης κατηγορίας φορολογούνται με πλασματικά τεκμήρια που καμία σχέση δεν έχουν με το πραγματικό έως ανύπαρκτο εισόδημά τους.
Η επιτομή όμως της ληστρικής, αντισυνταγματικής και πέρα από κάθε λογική φορολογίας, είναι το τερατούργημα του ΕΝΦΙΑ.
Τα «ζόμπι» του δημοσίου που τόσα χρόνια σιτίζονταν με το «αίμα» του πρώην παραγωγικού ιδιωτικού τομέα, αφού πρώτα τον

κατέστρεψαν, συνέχισαν να σιτίζονται για δεκαετίες από τον ανεύθυνο κρατικό δανεισμό,
Η πρόσφατη δικαστική απόφαση για τα αναδρομικά και τις αυξήσεις στους μισθούς των δικαστικών και των ενστόλων αποδεικνύει ότι τίποτα δεν κατάλαβαν από την χρεοκοπία.
Το πολιτικό σύστημα ανίκανο και κυρίως απρόθυμο να κάνει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα μετασχημάτιζαν την χώρα μας σε μια ευνομούμενη δημοκρατία και μάλλον σε κατάσταση παράκρουσης εμπνεύστηκε και εφάρμοσε αυτήν την άνευ αρχών και αξιών εκτρωματική φορολόγηση.
Τι θα γίνει όμως αν κάποιος πολίτης προσφύγει στην δικαιοσύνη επικαλούμενος το άρθρο 4 του συντάγματος περί ισότητας των Ελλήνων, ζητώντας ίση νομοθετική αντιμετώπιση (δικαιωμάτων και υποχρεώσεων) με τους βουλευτές και τις άλλες εξαιρούμενες από τους γενικούς κανόνες συντεχνίες που βρίσκονται κοντά στην εξουσία;
Τι θα γίνει αν επικαλεσθεί την αντισυνταγματικότητα του ΕΝΦΙΑ;
Προφανώς απολύτως τίποτε. Διότι δεν έχουμε όπως όλες οι άλλες χώρες θεσμικό και συνταγματικό δικαστήριο για να τον προστατέψει επιβάλλοντας στην εκτελεστική εξουσία την τήρηση του συντάγματος.
Μια εξ αρχής συνειδητή «παράληψη» του πολιτικού μας συστήματος για να μπορεί η εξουσία να παραβιάζει κατά το δοκούν το σύνταγμα και μάλιστα ατιμώρητα. (Συνεπικουρούμενη και με το άρθρο 86)
Εκείνο ίσως που απομένει σαν άμυνα στον προδομένο και από τις τρεις εξουσίες πολίτη είναι να εφαρμόσει μόνος του το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος.

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ, ο Άγιος του λαού

Το ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος παρουσιάζουν με υπερηφάνεια και συγκίνηση ένα ντοκιμαντέρ για τον μοναχό Χριστόφορο Παναγιωτόπουλο, πιο γνωστό ως Παπουλάκο, που σημάδεψε με την ζωή του, τα κηρύγματα, τις διδαχές αλλά και την εξορία του, την μετα-επαναστατική περίοδο της Ελλάδας που στέναζε κάτω από τους Βαυαρούς του Όθωνα.

Γεννημένος το 1780 στον Άρμπουνα Καλαβρύτων, ο Παπουλάκος, όπως έγινε ευρύτατα γνωστός, διέσχισε απ' άκρη σ' άκρη ολόκληρη την Πελοπόννησο κηρύττοντας τον Λόγο του Θεού, αφυπνίζοντας συνειδήσεις και καλώντας τους Χριστιανούς να αγωνιστούν για Ελλάδα και Ορθοδοξία!

Η δράση του αυτή, ενόχλησε σφόδρα το πολιτικό και εκκλησιαστικό κατεστημένο της εποχής, με αποτέλεσμα να διωχθεί ανηλεώς, να συλληφθεί και να εξοριστεί στην Άνδρο, όπου και εκοιμήθη εν Κυρίω το 1861.

Ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος ταξίδεψε στα βήματα του Χριστόφορου Παναγιωτόπουλου, από τον Άρμπουνα Καλαβρύτων μέχρι την Ιερά Μονή Παναχράντου Άνδρου, αναζητώντας πληροφορίες, μαρτυρίες και στοιχεία για τον μοναχό Παπουλάκο.

Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναχράντου Γέροντας Ευδόκιμος, ο Καθηγητής ΤΕΙ Αθηνών και Πρόεδρος του Συλλόγου Αρμπουναίων Αθανάσιος Νασιόπουλος καθώς και ο Σωτήρης Παναγιωτόπουλος, απόγονος του Παπουλάκου, μιλούν για τον «νέο αυτό Απόστολο του Χριστού», σύμφωνα με τον Μακαριστό Αυγουστίνο Καντιώτη!

Ένα ντοκιμαντέρ που θα συγκινήσει, θα προβληματίσει και εν τέλει θα απαντήσει στο ερώτημα: Ποιος ήταν ο Παπουλάκος, που αγαπήθηκε και μισήθηκε τόσο από τον Λαό και από τους πολιτικούς και εκκλησιαστικούς ταγούς αντιστοίχως; Γιατί τα όσα είπε παραμένουν επίκαιρα ειδικά στην σύγχρονη εποχή;

Πρόκειται για ένα Οδοιπορικό - ελάχιστο φόρο τιμής, ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας σε έναν άνθρωπο αγράμματο, μα πλούσιο σε Θεία Χάρη και Πατριωτισμό...!

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Πετώντας πάνω από ηφαίστειο στην Ισλανδία

Ένα ενεργό ηφαίστειο στην Ισλανδία σκέφτηκε να φωτογραφίσει από τον αέρα ένας ερασιτέχνης πιλότος. Όπως εξηγεί ο ίδιος ο πατέρας του ο ξάδελφος του και μια ρεπόρτερ αφού πρώτα πέρασαν το βράδυ τους στο Sauðárflugvöllur, στην ορεινή Ισλανδία ξεκίνησαν στις 04:30 το πρωί προκειμένου να εκτελέσουν την πτήση τους;. Η θερμοκρασία ήταν 0 c και έπρεπε πρώτα να απομακρύνουν λίγο πάγο από τις πτέρυγες του αεροσκάφους πριν αναχωρήσουν.

Στην Κωνσταντινούπολη ο επόμενος μεγάλος σεισμός στο Ρήγμα της Ανατολίας, λένε οι γεωλόγοι



Στην Κωνσταντινούπολη ο επόμενος μεγάλος σεισμός στο Ρήγμα της Ανατολίας, λένε οι γεωλόγοι

Μετρήσεις των μετατοπίσεων του εδάφους την τελευταία 20ετία δείχνουν ότι ο επόμενος μεγάλος σεισμός στο Βόρειο Ρήγμα της Ανατολίας, το οποίο διατρέχει τη βόρεια Τουρκία και καταλήγει στο Αιγαίο, είναι πιθανό να συμβεί στη Θάλασσα του Μαρμαρά, περίπου οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κωνσταντινούπολης, εκτιμούν ερευνητές στην Τουρκία και το MIT.

H μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην έγκριτη επιθεώρηση Geophysical Research Letters, ουσιαστικά επιβεβαιώνει τις υποψίες πολλών επιστημόνων ότι η Κωνσταντινούπολη θα είναι το επίκεντρο του επόμενου μεγάλου σεισμού στην περιοχή, αναφέρουν οι ερευνητές σε ανακοίνωσή τους.

To Βόρειο Ρήγμα της Ανατολίας, μια από τις πιο σεισμογόνες περιοχές του πλανήτη, είναι το όριο που χωρίζει την Ευρασιατική τεκτονική πλάκα από την πλάκα της Ανατολίας, η οποία περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της Εγγύς Ανατολής.

Ερευνητές του ΜΙΤ και διαφόρων τουρκικών ιδρυμάτων, ανάμεσά τους το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης και το Παρατηρητήριο του Καντίλι, επίσης στην Κωνσταντινούπολη, ανέλυσαν καταγραφές από 100 δέκτες GPS που μετρούν τις μετατοπίσεις του ρήγματος τα τελευταία 20 χρόνια. Για τη Θάλασσα του Μαρμαρά, όπου η μέτρηση της μετατόπισης του βυθού είναι τεχνικά δύσκολη, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα.

Η ανάλυση έδειξε ότι το μεγαλύτερο μέρος του Βόρειου Ρήγματος της Ανατολίας μετατοπίζεται οριζόντια κατά 25 χιλιοστά το χρόνο. Η μετατόπιση αυτή συμβαίνει είτε ομαλά και αθόρυβα, όταν οι δύο πλευρές του ρήγματος γλιστρούν η μία δίπλα στην άλλη, ή στη διάρκεια σεισμών, οπότε η ενέργεια του ρήγματος εκτονώνεται απότομα.

Τις τελευταίες δεκαετίες, συσσωρευμένη ενέργεια έχει εκτονωθεί σε μια σειρά σεισμών-ντόμινο από τα ανατολικά προς τα δυτικά -ο τελευταίος εκδηλώθηκε το 1999 στη Νικομήδεια, στα ανατολικά της Κωνσταντινούπολης.

Στη Θάλασσα του Μαρμαρά, όμως, και συγκεκριμένα στην περιοχή των Πριγκιπονήσων δυτικά της Κωνσταντινούπολης, ο βυθός δεν έχει μετατοπιστεί όσο θα έπρεπε: από τον τελευταίο σεισμό που εκδηλώθηκε στην περιοχή πριν από 250 χρόνια, ο βυθός θα έπρεπε να είχε μετακινηθεί κατά 2,4 έως 3,0 μέτρα, κάτι που δεν έχει συμβεί, καθώς τα πετρώματα στις δύο πλευρές του ρήγματος έχουν «κολλήσει» και συσσωρεύουν τάση.

Η συσσωρευμένη ενέργεια θα μπορούσε θεωρητικά να εκτονωθεί σε μια σειρά πολλών ασθενών σεισμών, ωστόσο οι ερευνητές θεωρούν πιθανότερο το ενδεχόμενο ενός ισχυρού σεισμού, μεγέθους της τάξης των 7 βαθμών.

Ένας τέτοιος σεισμός θα μετατόπιζε το έδαφος απότομα έως και κατά 3 μέτρα και δεν μπορεί παρά να προκαλούσε εκτεταμένες ζημιές στην Κωνσταντινούπολη, όπου «πολλά κτήρια είναι παλιά και δεν πληρούν τις σύγχρονες προδιαγραφές».

Το πότε θα χτυπήσει ο Εγκέλαδος παραμένει βέβαια άγνωστο. 

πηγή:Βήμα

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Breath of Heaven Short (Music) Film

Τα "νησολόγια" της Σαντορίνης


Τα νησολόγια, χειρόγραφοι χάρτες που απεικονίζουν τα νησιά,  είναι άλλη μια μορφή αναζήτησης της Ιστορίας της Σαντορίνης. Από την πολύ ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία του Ιδρύματος Αικατερίνη Λασκαρίδη: el.travelogues, εντόπισα το παρακάτω κείμενο της Ιόλης Βιγγοπούλου, που εξηγεί την ιστορική εξέλιξη των νησολογίων για το νησί της Σαντορίνης.




Η Σαντορίνη, όπως και όλα τα άλλα νησιά του Αιγαιακού Αρχιπελάγους, ελαύνει στον χώρο της λογιοσύνης και των γεωγραφικών εκδόσεων με το χειρόγραφο χαρτογραφικό έργο «Liber Insularum Archipelagi» του Cr. Buondelmonti (1420). Το έργο αυτό έμελλε να επηρεάσει όλα τα μεταγενέστερα χειρόγραφα αλλά και έντυπα παρεμφερή έργα, τα νησολόγια δηλαδή που κυκλοφόρησαν έως τις αρχές του 18ου αιώνα περίπου. Έτσι τόσο το νησολόγιο του B. dalli Sonetti (1485), όπου οι χάρτες συνοδεύονται από έμμετρα κείμενα σε μορφή σονέτων, όσο και αυτό του B. Bordone (1547), όπου τους χάρτες συμπληρώνει επεξηγηματικό κείμενο για την ιστορία και τη μυθολογία της νήσου, έχουν εμπνευστεί από το το πρωτοπόρο έργο των αρχών του 15ου αιώνα.
Μετά τη νικηφόρα για τις χριστιανικές δυνάμεις της Δύσης ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), κυκλοφόρησε το πρωτοποριακό για την εποχή του νησολόγιο (1574) του G.Fr. Camocio, το οποίο επηρέασε μεταγενέστερα νησολόγια, όπως αυτό του G.Rosaccio (1598). Και στα δύο περιέχονται χάρτες της νήσου. Ο T. Porcacchi κυκλοφόρησε μία πολύ πετυχημένη έκδοση (1620)νησολογίου με τη νέα τεχνική στην χάραξη, αυτήν της χαλκογραφίας. Η τεχνική αυτή επέτρεπε περισσότερες λεπτομέρειες, μεγαλύτερη ακρίβεια, πυκνότητα πληροφοριών, και καθιερώθηκε σταδιακά σε όλα τα εικονογραφημένα έργα μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα, οπότε προτιμήθηκε βαθμιαία η λιθογραφία. Στην έκδοση του Μ. Boschini, μικρό νησολόγιο και όμορφο δείγμα της βενετσιάνικης χαρακτικής των μέσων του 17ου αιώνα, ο χάρτης της Σαντορίνης, όπως και όλοι οι άλλοι, συνοδεύεται με επεξηγηματικό κείμενο ιστορικο-γεωγραφικού περιεχομένου. Το νησολόγιο του Fr. Piacenza (1688) περιλαμβάνει χάρτες με εξαιρετική χάραξη και πλούσιο αφηγηματικό υλικό για τα νησιά του Αιγαίου πελάγους αλλά και την Κύπρο και την Πελοπόννησο.
Στις αρχές του 18ου αιώνα ο Γάλλος φυσιοδίφης J. Pitton de Tournefort πραγματοποίησε ένα ταξίδι στα νησιά του Αιγαίου και αργότερα δημοσίευσε το χρονικό αυτής της περιήγησής του (1717), το οποίο άλλαξε την μέχρι τότε εικόνα και γνώση για τα νησιά του Αρχιπελάγους. Οι πληροφορίες που παραδίδει (ιστορικές, μυθολογικές, οικονομικές, δημογραφικές και για τον καθημερινό βίο) έμελλε να γίνουν «οδηγός» για όλους τους μετέπειτα ταξιδιώτες που περιηγήθηκαν τα νησιά. Ένα άλλο έργο, έξοχο δείγμα της υψηλής παράδοσης της φλαμανδικής χαρακτικής, κυκλοφόρησε προς τα τέλη του 17ου αιώνα, του Ol. Dapper("Archipel" στα 1688), στο οποίο το κείμενο και η εικονογράφηση βασίστηκαν στην αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία, σε πορτολάνους, νησολόγια αλλά και σύγχρονες του εκδότη (o οποίος δεν ταξιδεψε ποτέ) περιηγητικές μαρτυρίες και έγκυρους χάρτες της εποχής.
Προς τέλη του 18ου αιώνα πραγματοποιήθηκε το ταξίδι του Γάλλου ευγενή και μετέπειτα πρέσβη στην Υψηλή Πύλη M.G.F.A.Choiseul-Gouffier, ο οποίος άλλαξε την «εικόνα» που είχαν μέχρι τότε οι Δυτικοευρωπαίοι αναγνώστες για την Ανατολή. Το μεγαλόπνοο αυτό έργο, εξέφρασε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο τα πνευματικά και καλλιτεχνικά ρεύματα την εποχή εκείνη στην Ευρώπη. Για τη Σαντορίνη μας παραδίδονται χάρτης της Καλντέρας και χάρτης της νήσου, αρχαία νομίσματα, απόψεις τοποθεσιών και οικισμών και γυναίκες σε σκηνή καθημερινού βίου. Χάρτη της νήσου με τη ιδιόμορφη γεωλογική δομή έχουμε και στον «Άτλαντα» που συνοδεύει το χρονικό του G.A. Olivier (1804). Ο Chr. Wordsworth κυκλοφόρησε, αμέσως μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, ένα έργο (περισσότερο ιστορικο-αφηγηματικό παρά περιηγητικό) που εικονογραφήθηκε πλουσιοπάροχα και είχε μεγάλη απήχηση. Σε επανέκδοσή του (1882) έχουμε άποψη και χάρτη της νήσου.
Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η φωτογραφία ανατρέπει τις επιλεκτικές  υποκειμενικές αναπαραστάσεις του χώρου και την ίδια στιγμή γίνεται το πιο ισχυρό όπλο για την καταγραφή της πραγματικότητας, πάντα όμως από το χέρι του δημιουργού της. Σταθμός στις φωτογραφικές αποτυπώσεις έμεινε το έργο του F.F. Boissonnas, έτσι και για τη Σαντορίνη, ο φημισμένος φωτογράφος επικεντρώνεται (1919) με πάθος και ευαισθησία στα εντυπωσιακά ερείπια στην Αρχαία Θήρα, στη Μονή του Προφήτη Ηλία, σε σκηνές αγροτικού βίου, σε απόψεις τοποθεσιών και φυσικά στο απόκοσμο τοπίο της Καλντέρας.
 

  Χάρτης της Σαντορίνης, χαλκογραφία από το βιβλίο του Olfert Dapper "Description exact des iles des l'Archipel...", Άμστερνταμ, 1703

πηγή:kallistorwntas

Πάμε σαν άλλοτε..

Πάμε να ταξιδέψουμε ουσιαστικά πολλά χρόνια πίσω, - πιθανολογώ, ανήμερα της εορτής του Προφήτη Ηλία στον προαύλιο χώρο της Μονής μας. Εκεί συναντούμε γνώριμες μορφές : τους αείμνηστους ιερείς π. Ελευθέριο Λειβαδάρο, Νικόλαο Δακουτρό και παπα- Βαγγέλη , καθώς και τους αρχιμανδρίτες π. Γαβριήλ ( πρώην ηγούμενο της Μονής) και π. Επιφάνειο ( νυν Μητροπολίτη Θήρας). Έτσι για το συγχωριο των ψυχών .....και της Ιστορίας . 

πηγή: kallistorwntas

Αντιρατσιστικό και … τα κουλουβάχατα του «ανθρωπισμού» μας!!

Γράφει ο Κώστας Βουλγαράκης 
Τις τελευταίες 2-3 μέρες, βλέπουμε και ξαναβλέπουμε την πρώην τενίστρια Νταβρατίλοβα, να κάνει δημόσια πρόταση γάμου ΣΤΗΝ αγαπημένη της και μετά, να ανταλλάσσουν ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα (on air) !! Επίσης, προ ημερών πληροφορηθήκαμε «ανακουφισμένοι», ότι ο τηλεαστέρας Σεργουλόπουλος, παντρεύτηκε ΤΟΝ καλό του, ότι κατάφερε …. «να γίνει και πατέρας» και χθες, ότι το αγαπημένο ζευγάρι βάφτισε τον γιο του, με κάθε δημοσιότητα!!

 Απ’ την άλλη, κάθε τόσο βλέπουμε οργισμένους εκπροσώπους «αδιευκρίνιστων» φορέων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να κατακρίνουν το Κράτος και την κοινωνία, διότι δεν φροντίζουν όπως πρέπει τους λαθρομετανάστες (που σήμερα είναι σχεδόν 2 στα 10 άτομα … που κυκλοφορούν γύρω μας), την ίδια ώρα που η ΜΚΟ «Γιατροί του Κόσμου» αναφέρουν ότι, το 65% των επισκεπτών τους, είναι … Έλληνες !! Είναι οι ίδιοι, που συνεχώς διοργανώνουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, διότι το Κράτος δεν παρέχει χώρους συναθροίσεων και προσευχής στους Μουσουλμάνους, προκειμένου αυτοί να … «οργανωθούν» καλύτερα ως κοινωνικές ομάδες (βλ. μειονότητες), την ίδια ώρα που το κέντρο της Αθήνας είναι γεμάτο από άστεγους … Έλληνες !!

 Επίσης, κάποιοι άλλοι, ωρύονται για την αναγκαιότητα αναγνώρισης του «Ολοκαυτώματος», ως γενοκτονία των Εβραίων και θεωρούν φασίστα όποιον το αμφισβητεί, την ίδια ώρα που οι ίδιοι, θεωρούν τη σφαγή των Αρμενίων, ως «πολεμικές απώλειες» και την εξόντωση του Ελληνισμού από την Πόλη και τη Σμύρνη, ως απώλειες … «συνωστισμού», λόγω του αδικαιολόγητου πανικού τους !! Και τα παράδοξα της στρεβλής αυτής «ανθρωπιστικής» αντίληψης, δεν έχουν τελειωμό!! Από παρελάσεις ημίγυμνων ομοφυλόφιλων, που προβάλλονται δημόσια, ως τις επανειλημμένες κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις, για αλλαγή της Ιστορίας μας, προς το «προοδευτικότερο» και μέχρι την …. ποινική ασυλία των λαθρομεταναστών (καθώς, η κατάθεση 2-3 εξ αυτών, μπορεί να οδηγήσει το όργανο της τάξης στο εδώλιο, για να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας) !! Μετά από όλα αυτά (… και βάλε), αν τολμήσεις να πεις «διαφωνώ», αμέσως σε χαρακτηρίζουν, συντηρητικό, ομοφοβικό, ρατσιστή και (εν ολίγοις) φασίστα !!

 Την ώρα που ο Νόμος απαγορεύει τις δημόσιες περιπτύξεις και τις προκλητικές ημίγυμνες εμφανίσεις, τα ΠΑΙΔΙΑ μας θα πρέπει να βλέπουν τις «κυρίες» να φιλιούνται με πάθος και τον μαλλιαρό «παίδαρο», να παρελαύνει χορεύοντας με στρίγκ και αισχρές χειρονομίες, στο Σύνταγμα !! Αν αυτό είναι μόρφωση και αγωγή για τα παιδιά μας, ας το εντάξουν επιτέλους και στα Σχολεία, για να πάψει να τα παραξενεύει … όταν μεγαλώσουν και να διαμορφώσουν έτσι ανάλογα την κοινωνία (που θέλουνε) !! Το τι είναι «γενοκτονία», εμείς που κλείσαμε τα μάτια των παππούδων μας, υποσχόμενοι τους ότι εμείς θα κάνουμε το ταξίδι, που αυτοί δεν αξιωθήκαν, στο Αϊβαλί και στην Κάτω Παναγιά, για να δούμε τι υπάρχει … εκεί που ήταν το σπίτι τους, το γνωρίζουμε πολύ καλά. Όμως, εμείς σύντομα θα φύγουμε … φιμωμένοι «προοδευτικά» και στα παιδιά μας, θα τους απομείνει διαπαιδαγωγός, η κάθε Ρεπούση (και οι συν αυτής) αναμορφωτές της (νέας) Ιστορίας μας !! 

Η ελευθερία της πάσης φύσεως έκφρασης (πολιτικής, θρησκευτικής, ιδεολογικής, κλπ) είναι ασφαλώς αυτονόητη και αδιαμφισβήτητη, ΑΡΚΕΙ να γίνεται σύμφωνα με τον ΝΟΜΟ, στους προβλεπόμενους χώρους και από τους νόμιμους πολίτες μιας Χώρας !! Για τον λόγο αυτό, εξ αρχής τάχθηκα υπέρ της κατασκευής του Μουσουλμανικού Τεμένους στον Βοτανικό, προκειμένου οι νόμιμοι μετανάστες, να εκφράζουν απρόσκοπτα την πίστη τους. Επισημαίνω το «νόμιμοι» μετανάστες, διότι αυτό προϋποθέτει ότι αυτοί, έχουν ελεγχθεί από τις Κρατικές Υπηρεσίες και πληρούν τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν ΙΣΟΤΙΜΑ στην κοινωνία μας. Που αντιλαμβάνονται δηλαδή ότι το μέλλον τους είναι εδώ στην Ελλάδα, την οποία οφείλουν να αγαπούν και να στηρίζουν, όπως έκαναν αντίστοιχα οι δικοί μας μετανάστες, στην Αμερική, στη Γερμανία, στο Βέλγιο και στην Αυστραλία. 

Σήμερα, φαντάζει τελείως παράδοξο, από τη μια μεριά να θέλουμε να εναρμονιστούμε με τις «σύγχρονες» Δυτικές κοινωνίες, όπου (σε αρκετές) η 1η Κυρίας τους … είναι «κύριος», όπου υφίσταται Κόμμα «Παιδεραστών» που διεκδικεί την ψήφο τους και όπου υπάρχουν και λειτουργούν νόμιμα Λέσχες Κτηνοβατών και από την άλλη μεριά (οι ίδιοι) να μη θέλουμε να μοιάσουμε στις ίδιες αυτές κοινωνίες, σε ότι αφορά στα θέματα δομής οργάνωσης και λειτουργίας τους!! Δηλαδή, είμαστε ενθουσιωδώς πρόθυμοι για να αντιγράφουμε τα κουσούρια τους και ανερυθρίαστοι για να αφορίζουμε τα επιτεύγματα και τα πλεονεκτήματα τους !! 

Σήμερα, που βλέπουμε το σκληρό πρόσωπο και τις φρικαλεότητες κάποιων πλευρών του Ισλάμ (όχι όλων), τις επεκτατικές τους διαθέσεις μέσω του θρησκευτικού φανατισμού και την αλλοτρίωση κάθε αντίληψης ελευθερίας, σύμφωνα με το θρησκευτικό τους δόγμα (Sharia), σήμερα που ΟΛΕΣ οι κοινωνίες του κόσμου, θορυβημένες οργανώνουν την ΑΜΥΝΑ τους, μέσω λεπτομερών ελέγχων και αυστηρών περιορισμών στη υποδοχή των λαθρομεταναστών, σήμερα ΕΜΕΙΣ, θεσμοθετούμε την ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ παραμονή και φιλοξενία τους στη Χώρα μας. Σε μια Χώρα δηλαδή χρεοκοπημένη, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στις εστίες του προβλήματος και η οποία (Χώρα), όχι μόνο είναι πολλαπλώς «εξασθενημένη», αλλά κυρίως …. δεν ξέρει τι θέλει και που βαδίζει!! Δυστυχώς, εγκλωβισμένοι στον ευδαιμονισμό του παρελθόντος, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας.

 Καμιά Χώρα απ’ αυτές που σήμερα υποφέρουν (από τη Γιουγκοσλαβία χθες, μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία σήμερα), δεν καταστράφηκε από τη φτώχια, αλλά από τον ανόητο διχασμό και τον ακραίο φανατισμό της κοινωνίας τους. Στο επιχείρημα ότι οι «εξωτερικοί παράγοντες» είναι που τις αποσταθεροποίησαν, θα αντιπαραθέσω ότι : πράγματι, οι εξωτερικοί παράγοντες είναι σαν τον ιό, που μολύνει και καταβάλει, ΜΟΝΟ τους εξασθενημένους, τους απροετοίμαστους και τους απρόσεκτους!! 

Ο Ελληνισμός έχει υποστεί τη βάσανο της μετανάστευσης, δεν ήταν ποτέ ξενοφοβικός και οι αρχαίοι πρόγονοι μας είναι που ανέδειξαν την πολύ-πολιτισμικότητα, αλλά τελικά, η «υπερβολή» και η ανοησία, είναι που πάντα φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα !! Άνθρωποι μετριοπαθείς, που δεν έχουν καμιά σχέση με τον φασισμό ή τον ρατσισμό, σήμερα αγανακτούν και εξοργίζονται !! 

Ο «ανθρωπισμός» μας πρέπει να ξεκινά, από το δικαίωμα μας να νοιώθουμε ΑΣΦΑΛΕΙΣ μέσα στην Χώρα μας και σίγουροι για το μέλλον μας. Μέσα σ’ ένα ανάλγητο και αλλοπρόσαλλο πολιτικό σύστημα, που όμως φροντίζει να είναι απόλυτα «συντονισμένο» στον συναγωνισμό του λαϊκισμού και της ψηφοθηρίας, αυτοί οι μετριοπαθείς άνθρωποι, ΣΗΜΕΡΑ νοιώθουν «ξένοι» και ψάχνουν να βρουν «έκφραση» σε …. άλλους χώρους (δυστυχώς ανεξιχνίαστους και υψηλού ρίσκου)!! «Νηπίοισιν ου λόγος, αλλά ξυμφορή γίνεται διδάσκαλος» (μτφρ: για τους ανόητους, δάσκαλος δεν είναι η λογική αλλά η συμφορά) Δημόκριτος, 470-370 π.Χ.

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Έλληνας που άγγιξε τη λάβα του ηφαιστείου Μάρουμ

Πώς είναι να βρίσκεται κανείς στο χείλος ενός κρατήρα ενεργού ηφαιστείου και κάτω από τα πόδια του να «βράζει» η λάβα; Ο Γιώργος Κουρούνης μπορεί να δώσει την απάντηση, γιατί ο ελληνικής καταγωγής Καναδός το έκανε.

«Ηταν ένα παράθυρο στην κόλαση», είπε ο εξερευνητής, που μαζί με τον Σαμ Κόσμαν μπήκαν στον κρατήρα του ηφαιστείου Μάρουμ, στο αρχιπέλαγος Βανουάτου. Εννοείται πως αμφότεροι ήταν ντυμένοι με ειδικές προστατευτικές στολές και το εγχείρημά τους καταγράφονταν από κάμερες. 


«Η κατάβαση στον κρατήρα του Μάρουμ ήταν ένα όνειρο χρόνων για εμένα. Ηταν το λιγότερο συναρπαστικό», είπε ο Γιώργος Κουρούνης Έλληνας από τον Καναδά, μιλώντας στην Huffington Post. Μαζί με δύο οδηγούς, εκείνος και ο Κόσμαν πέρασαν τέσσερις ημέρες στο ηφαίστειο και κατέβηκαν δύο φορές στον κρατήρα του. 


Ο Κουρούνης είναι ιδιαίτερα περιπετειώδης τύπος. Εχει κυνηγήσει ανεμοστρόβιλους, παντρεύτηκε στην άκρη ενός ενεργού ηφαιστείου, ενώ είχε εξερευνήσει πρόσφατα έναν κρατήρα στο Τουρκμενιστάν, που είναι γνωστός ως «Πύλη της Κολάσεως»


Παρόλα αυτά, η περιπέτεια στο Μάρουμ ήταν- σύμφωνα με τον ίδιο- ακόμη πιο συγκλονιστική. Οπως λέει, πλησίασε τόσο τη λάβα, που σχηματίστηκε μία τρύπα στη στολή του και σε μια από τις κάμερες που είχε μαζί του.

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Η αφωνία της Εκκλησίας στο κατάπτυστο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο - Αμείλικτα ερωτήματα σε Ιεράρχες


Γράφει ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος

Εδώ και μήνες, η ιστορία του «αντιρατσιστικού» νόμου προκαλεί βάναυσα τη νοημοσύνη όλων μας και προσβάλει κάθε πολίτη αυτής της χώρας, θεωρώντας τον εκ των προτέρων (!!!) ρατσιστή, που θα πρέπει να απολογείται στους διάφορους «αντιρατσιστές» για ό,τι πει, ότι σκεφτεί και ό,τι πράξει.

Θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος να καταλάβει τους κινδύνους που δημιουργεί το εν λόγω «αντιρατσιστικό» έκτρωμα και να κρούσει τον κώδωνα (ή μάλλον τις καμπάνες), καταδικάζοντάς το και καλώντας πιστούς και απίστους να το απορρίψουν, χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Αντί γι' αυτό, γίναμε για μία ακόμη φορά μάρτυρες μιας παρατεταμένης αφωνίας, ατολμίας και δειλίας εκ μέρους της Ιεραρχίας της ελλαδικής Εκκλησίας! Ακόμα χειρότερα, όταν αποφάσισε να «μιλήσει», το έκανε με τρόπο ακατανόητο και διφορούμενο, τηρώντας ίσες αποστάσεις (!!!) ανάμεσα σε θύτες («αντιρατσιστές») και θύματα (όλοι εμείς)! Εν κατακλείδι, διατύπωσε την άποψη πως «η Εκκλησία είναι υπέρ του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, εφόσον έγιναν οι απαραίτητες διορθώσεις»!

Είναι ΛΑΘΟΣ η συγκεκριμένη στάση! Διότι αναγνωρίζεις de facto πως υπάρχει πρόβλημα ρατσισμού (!!!) στην Ελλάδα (κάτι που φυσικά δεν ισχύει) και άρα, χρειάζεται να καταπολεμηθεί! Ρωτούμε λοιπόν τους Ιεράρχες:
- Πώς είναι δυνατόν να θεωρούνται ΟΛΟΙ οι Έλληνες ρατσιστές που θα πρέπει να υποβάλουν συνεχώς τα «αντιρατσιστικά» τους διαπιστευτήρια σε «αντιρατσιστικά»...δικαστήρια;

- Ποιος διόρισε τους επονομαζομένους «αντιρατσιστές» ως τέτοιους; Ποιος τους δίνει το δικαίωμα να κολλούν ταμπέλες στους πολίτες, επειδή εκείνοι δεν αναγνωρίζουν π.χ την ομοφυλοφιλική ΑΝΩΜΑΛΙΑ ως φυσιολογική ή αμφισβητούν τον τερατώδη αριθμό των «6 εκατομμυρίων θυμάτων» του εβραϊκού ολοκαυτώματος;

- Πώς δέχεται η Εκκλησία τον χωρισμό των ανθρώπων σε «αντιρατσιστές» και «ρατσιστές», επειδή έτσι θέλει η χούντα της παγκοσμιοποίησης; Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι οι δύο παραπάνω κατηγορίες υπάρχουν, δεν θα έπρεπε αντί για στήσιμο δικαστηρίων και εξοντωτικές ποινές να επικρατήσει το πνεύμα της αγάπης και συγχώρησης, όπως αναφέρεται ρητά στην Χριστιανική Διδασκαλία;

- Και τελικά, η Ιεραρχία της Εκκλησίας δεν αντιλαμβάνεται πως με το συγκεκριμένο «νόμο», οι ίδιοι θεωρούνται εκ των προτέρων ρατσιστές επειδή διδάσκουν πως ο Χριστός είναι η μόνη Αλήθεια; Ή μήπως δεν...το διδάσκουν...;!

Είναι ντροπή, στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, να ψηφίζονται τέτοιοι απολυταρχικοί  «νόμοι»! Και βέβαια, ακόμα μεγαλύτερη ντροπή οι πνευματικοί ταγοί να μην αντιδρούν, θεωρώντας πως το ψυχοπαθολογικό μένος των «αντιρατσιστών» εναντίον όσων τολμούν ακόμα να μιλούν για Ελλάδα και Ορθοδοξία, δεν θα τους αγγίξει ποτέ, αλλά προορίζεται για «άλλους»! Πόσο λάθος είστε, Ιεράρχες και μη...!

Φυσικά, θα σημειώσουν ορισμένοι πως υπήρξαν και κάποιοι - μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού - Μητροπολίτες που αντέδρασαν. Τι να το κάνουμε όμως; Οι όποιες φωνές αντίστασης στα «αντιρατσιστικά» ανοσιουργήματα, καταπνίγηκαν αμέσως στη γενικότερη αδιαφορία, ατολμία και ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ του συνόλου της ελλαδικής Εκκλησίας...!

πηγή: hellas-orthodoxy

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Νέα ταινία της Ι. Μονής Προφήτη Ηλία για το Ραντάρ δίπλα της..

Η Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Θήρας, στα πλαίσια του μακροχρόνιου αγώνα της να αποκατασταθεί το περιβάλλον της από την οχληρή και καρκινογόνο εγκατάσταση του Ραντάρ του Πεδίου Βολής Κρήτης (Π.Β.Κ.), σας παρουσιάζει ένα βίντεο- αφιέρωμα, το οποίο επιχειρεί εκ νέου την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.
Καλούμε ιδίως τους Θηραίους πολίτες να μας συμπαρασταθούν σε περίπτωση που οι υπεύθυνοι του Ραντάρ Π.Β.Κ. επιχειρήσουν την αναμενόμενη αναβάθμιση με την εγκατάσταση του ραδιοθόλου.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

Από πού πήραν την ονομασία τους τα ελληνικά νησιά

Για να βρούμε την ετυμολογία των ονομάτων των ελληνικών νησιών θα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μια σειρά παραγόντων όπως η ορθογραφία, η γραμματική, η μυθολογία των λαών της Ελλάδας, αλλά και τη γεωμορφολογία του κάθε τόπου.
«Η τελευταία μάλιστα φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς κατά την αρχαιότητα υπήρχαν περίοδοι μεγάλων γεωλογικών αναταράξεων. Έτσι οι ονομασίες των νησιών εξυπηρετούσαν και την ανάγκη καταγραφής των αναταράξεων αυτών.
Για παράδειγμα το Αγκίστρι, ονομαζόταν Κεκρυφάλεια, και έτσι ο αρχαίος καταλάβαινε ότι επρόκειτο για ύφαλο», επισημαίνει ο κ. Γιώργος Λεκάκης, συγγραφέας του βιβλίου «Αιγαίο-ετυμολογίες νήσων», το οποίο κυκλοφόρησε ως ένθετο της Ελευθεροτυπίας. «Όποιος μπορεί και διαβάζει πίσω από τις λέξεις, θα γνωρίσει την προϊστορία της Ελλάδας. Το όνομα κρύβει μνήμη», προσθέτει.

Η ετυμολογία των ονομάτων τους δεν είναι μοναδική και οι εκδοχές είναι αρκετές.


Κεφαλονιά: Η Κεφαλονιά πήρε το όνομα της από τον ήρωα Κέφαλο, τον πρώτο ηγεμόνα του νησιού, ο οποίος ήταν Αθηναίος αρχηγός και γιος του Διονύσου. Ο Κέφαλος εκδιωχθείς από την Αθήνα για κάποιο φόνο, εξορίστηκε και εγκαταστάθηκε το νησί. Γι’ αυτό μάλιστα και η ορθή ονομασία είναι Κεφαλονιά με ένα λάμδα.

Χίος: Το νησί απέκτησε το όνομά του από την Χιόνη, η οποία ήταν κόρη του Ποσειδώνα. Όταν γεννήθηκε στο νησί έπεσε χιόνι γι’ αυτό το μωρό ονομάστηκε έτσι και εξ’ αυτού το νησί Χίος. Λένε μάλιστα ότι όταν έφτασε ο Ποσειδώνας στο νησί ήταν έρημος και με το χιόνι που έπεσε το έδαφός του έγινε γόνιμο.



Σάμος: Το όνομα προκύπτει από την μηκυναϊκή λέξη «σάμη» ή «σάμος», η οποία σημαίνει ύψωμα δίπλα στην ακτή. Η γεωμορφολογία της Σάμου επιβεβαιώνει αυτήν την ονομασία, αφού το νησί έχει αρκετά βουνά και υψώματα.

Λευκάδα: Το όνομα της νήσου Λευκάδας μας το παραδίδει ο Όμηρος και προέρχεται από το «λευκάς» γιατί ήταν λευκογαία, είχε δηλαδή άσπρο χώμα.



Κως: Από το «Κωfoς» (το f αντιπροσωπεύει το αρχαίο δίγαμμα), το οποίο σημαίνει νήσος με πολλά σπήλαια. Από το «κωfoς» προκύπτει η λέξη cave, στα αγγλικά, καθώς επίσης και το όνομα του καβουριού, το καβούκι του οποίου θυμίζει σπήλαιο.

Τήνος: Το όνομά της προκύπτει από την αρχαία ελληνική ρίζα «ταν», η οποία μας έδωσε το «ταναός» που σημαίνει μακρύς, λόγω του σχήματός του νησιού. Αν και η λέξη «ταναός» δεν χρησιμοποιείται πλέον, παρ’ όλα αυτά από αυτή τη λέξη προκύπτει η «ταινία».



Ιθάκη: Από το «ιθύς», που σημαίνει ευθύς, ίσιος, μακρύς. Η μακρόστενη νήσος. Από το «ιθύς» προκύπτει και ο ιχθύς, το ψάρι, επειδή είναι κι αυτό μακρόστενο.

Σίφνος: Πήρε το όνομά της από τον ήρωα Σίφνο, ο όποιος ήταν γιος του ήρωα Σουνίου και πρωτοκατοίκησε το νησί.

Παξοί: Το όνομά τους το πήραν από τη λέξη «πάθος», το ερωτικό πάθος. Ο Ποσειδώνας έχοντας ερωτευτεί παράφορα τη νύμφη Αμφιτρίτη, μπορούσε να την κάνει δική του μόνο αν της χάριζε μια δική της γη, όπως εκείνη του ζήτησε. Έτσι σήκωσε την κοσμική του τρίαινα, έκοψε ένα κομμάτι από την Κέρκυρα, το οποίο… μετακίνησε λίγο νοτιότερα και εκεί, στους Παξούς, στέγασε τον έρωτά του με τη νύμφη.

Αγκίστρι: Στα αρχαία χρόνια το νησί λεγόταν Κεκρυφάλεια, που σήμαινε κορυφή υφάλου, γιατί πρόκειται για ένα μικρό νησάκι σαν εξοχή υφάλου. Σήμερα ονομάζεται Αγκίστρι γιατί είναι αγκιστρωμένο στην Αίγινα.

Πόρος: Ο Πόρος είναι στην ουσία δύο νησιά. Το ένα λεγόταν Σφαιρία από τον Σφαίρο, ηνίοχο του άρματος του Πέλοπα (ο οποίος σημειωτέον υπήρξε ονοματοδότης της Πελοπονήσου) ο οποίος Σφαίρος πέθανε και τάφηκε στο ένα νησί. Το άλλο νησί ήταν η Καλαυρία και ονομάστηκε έτσι επειδή είχε καλή αύρα. Τα δύο αυτά νησάκια γίνανε ένα και ονομάστηκαν Πόρος γιατί εκεί υπάρχει ένας μικρός πόρος, ένα πέρασμα δηλαδή που χωρίζει το νησί από τον Γαλατά.


Φολέγανδρος: Αρχικά ονομαζόταν «Πολύκανδρος» γιατί είχε πολύ μεγάλο πληθυσμό. Ο πρώτος οικιστής της ήταν ο Φολέγανδρος, γιος του Μίνωα, ο οποίος έφερε στο νησί μεγάλο πληθυσμό Κρητών, χαρίζοντας παράλληλα το όνομά του σε αυτό.

Σέριφος: Το όνομα προκύπτει από τη ρίζα «σερ», η οποία μας έχει δώσει το σέριφον, θαλάσσιο φυτό και διάφορα άλλα ονόματα βοτάνων. Σε συνδυασμό με το άφθονο χρυσάφι που είχε στην αρχαιότητα, σήμαινε ότι αυτά τα βότανα ήταν ισχυρά και ιαματικά. Επομένως, το όνομα Σέριφος, δηλώνει την πλούσια σε ιαματική χλωρίδα νήσο, με πλούσιο υπέδαφος.

Αίγινα: Το κοντινό στην Αττική νησί, οφείλει την ονομασία του στην ελληνική μυθολογία και στην κόρη του Θεού Ασωπού Αίγινα, την οποία ερωτεύτηκε ο Δίας και την… ξεμονάχιασε στο νησί Οινώνη, το οποίο και μετονομάστηκε σε Αίγινα.

Αλόννησος: Το όνομά της προκύπτει από την αρχαία ελληνική λέξη « αλς» (=θάλασσα) συν τη λέξη νησί. Πρόκειται δηλαδή για ένα νησί καταμεσής της θάλασσας. Το αρχαίο της όνομα ήταν Ίκος, ενώ το σύγχρονο της το πήρε επί Όθωνα, το 1838.

Άνδρος: Από τον ήρωα Άνδρο ή Ανδρέα, ο οποίος ήταν περίφημος μάντης, τόσο σπουδαίος που του χάρισε το νησί ο Ραδάμανθης, αδελφός του Μίνωα. Ο Ραδαμάνθης θεωρείτο ο πιο δίκαιος άνθρωπος του κόσμου και όταν πέθανε συνέχισε να είναι δίκαιος γι’ αυτό και έγινε ο κριτής του Κάτω Κόσμου. Αυτός έκρινε ότι ο περιφημότερος μάντης της εποχής ήταν ο Άνδρος και έτσι αποφάσισε να του χαρίσει ένα ολόκληρο νησί.


Αστυπάλαια: Ονομάστηκε έτσι γιατί υπήρξε ένα από τα παλαιότερα άστεα, δηλαδή πόλεις του Αιγαίου. Είναι το νησί που ενώνει τα Δωδεκάνησα με τις Κυκλάδες και βρισκόταν σε κομβικό σημείο για τους ναύτες. Γι’ αυτόν τον λόγο ιδρύθηκε στο νησί μια ολόκληρη πόλη, η οποία μάλιστα ήταν από τους πρώτους ναύσταθμους στο Αιγαίο. Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι το νησί πήρε το όνομα του από την κόρη του Φοίνικα και της Περιμήδης, η οποία υπήρξε αδελφή της Ευρώπης.

Αμοργός: Το όνομά του ατμοσφαιρικού αυτού νησιού προκύπτει από την αμόργη, ένα φυτό από το οποίο οι αρχαίοι έφτιαχναν ένα εξαιρετικό λινάρι, ένα διάφανο λινό ύφασμα. Εξ ου και στην αρχαιότητα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή τα αμοργινά ιμάτια, από τα οποία έφτιαχναν τους καλύτερους χιτώνες.

Εύβοια: Η χώρα με τα καλά βόδια, από τις πολλές αγέλες βοδιών που είχε εκεί. Ως γνωστόν τα βόδια καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες φαγητού και δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε μικρό νησάκι. Μάλιστα στα νομίσματα της Εύβοιας στην αρχαιότητα, σύμβολο ήταν η αγελάδα.

Ζάκυνθος: Από τον Ζάκυνθο ο οποίος ήταν γιος του πρίγκιπα Τρώα, γενάρχη των Τρώων. Όταν τέλειωσε η τρωική εκστρατεία, ο Ζάκυνθος με τον λαό του έφυγε από την Τροία και κατοίκησαν σε ένα νησί που πήρε το όνομά του.


Κύθηρα: Το όνομά τους σημαίνει «τα κρυφά» γιατί σε αυτά γεννήθηκε εν κρυπτώ η Αφροδίτη (κεύθω =κρύβω, επομένως Κύθηρα = τα καλά κρυμμένα). Ο μύθος λέει ότι η θεά γεννήθηκε στα κύματα κοντά στην Κύπρο, όμως την έβαλαν σε ένα κοχύλι για να κρατηθεί μυστική η γέννα της και την «έκρυψαν» σε ένα άλλο νησί μέχρι να μεγαλώσει. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι τα Κύθηρα στην αρχαιότητα ήταν ο… top προορισμός για γαμήλια ταξίδια, ένα νησί βαθιά… αφροδισιακό ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.

Λήμνος: Για το όνομά της υπάρχουν δύο ερμηνείες. Η μία ότι προκύπτει από το ρήμα λείβω που σημαίνει «πλήρης υδάτων», αυτός δηλαδή που έχει πολλά ύδατα (λίμνη, λημνιώνας σήμερα) και η άλλη από το λήιον πεδίον, δηλαδή την πολύ πλούσια πεδιάδα, φράση που πραγματικά αντικατοπτρίζει τη Λήμνο, η οποία ήταν και είναι ο σιτοβολώνας του Αιγαίου. Σήμερα η λέξη «λήιον» έχει αφήσει τα… απομεινάρια της στην λέξη «ληστής», αυτός δηλαδή που πάει να κλέψει κάποιον που έχει λήη, πλούτο.

Μήλος: Πήρε το όνομά της από τον ήρωα Μήλο, ο οποίος κατοίκησε πρώτος το νησί. Ο Μήλος κάποτε πήγε στην Κύπρο, όπου γνώρισε τον Άδωνι και οι δυο νέοι έγιναν φίλοι με παροιμιώδη φιλία. Όταν πέθανε ο Άδωνις, ο Μήλος αυτοκτόνησε κάτω από ένα δέντρο το οποίο έκτοτε ονομάστηκε μηλιά. Αυτός ο Μήλος ήταν και ο πρώτος διδάξας της κουράς των προβάτων, ο πρώτος κτηνοτρόφος θα λέγαμε σήμερα, γι’αυτό και στα ομηρικά έπη «μήλος» σημαίνει πρόβατο.


Νάξος: Στα αρχαία χρόνια το νησί λεγόταν Δία, γιατί είναι η μεγαλύτερη των Κυκλάδων και ως τέτοια πήρε το όνομα του μεγαλύτερου των Θεών. Όταν την αποίκησε ο ήρωας Νάξος, Γιος του Ενδημίωνα του εραστή της Σελήνης, ονομάστηκε από τον ήρωα με το σημερινό της όνομα.

Πάρος: Το όνομα του νησιού σημαίνει «παραλία». Πάρος, λοιπόν, ένα νησί με ωραίες παραλίες. Αμφιβάλλει κανείς;

Σκιάθος: Το όνομά της προκύπτει από την σκιά επειδή είναι πολύ σκιερή νήσος με πολλά δέντρα. Μία άλλη ερμηνεία αναφέρει ότι το όνομα προκύπτει από τη σκιά του Άθου, η οποία «πέφτει» πάνω στο νησί.

Σαντορίνη:Πριν από την μεγάλη προϊστορική ηφαιστειακή καταστροφή το 1613 π.Χ το νησί ονομαζόταν Στρογγύλη και αργότερα πήρε το όνομα Καλλίστη. H Σαντορίνη και τα γύρω νησάκια της Θηρασίας και το Ασπρονήσι είναι τα απομεινάρια της Στρογγυλής. Η έκρηξη του ηφαιστείου το 1613 π.Χ που έγινε στο νησί της Στρογγυλής δημιούργησε την καλντέρα της Σαντορίνης και είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή του προϊστορικού πολιτισμού της Κρήτης και του ιδίου του νησιού. Ο Θήρας ήταν ο πρώτος Σπαρτιάτης άποικος του νησιού και το νησί πήρε το όνομα του. Αργότερα οι Φράγκοι Σταυροφόροι την ονόμασαν Σαντορίνη (Σάντα Ιρενε) προς τιμή της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με την θέση της εκκλησίας, η μια είναι ότι πρόκειται για το εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης που υπήρχε στη Θηρασιά και η άλλη είναι ότι πρόκειται για την παλαιοχριστιανική εκκλησία της Αγίας Ειρήνης ερείπια της οποίας ανακαλύφθηκαν το στην περιοχή της Περίσσας τη δεκαετία του 20.

Ο Μάρκος Σανούδος με έδρα το νησί της Νάξου δημιούργησε το Δουκάτο του Αιγαίου που περιλάμβανε τα νησιά της Μήλου, την Κίμωλο, την Νιό, την Ανάφη, τη Σύρα και την Σαντορίνη. Η Σαντορίνη και η Θηρασία χορηγούνται στον Ιάκωβο Μπαρότσι και παρέμεινε σε αυτή την οικογένεια, με σύντομα διαλείμματα, έως το 1480. Στη συνέχεια η Σαντορίνη χρησιμοποιήθηκε σαν προίκα από τους Δούκες του Αιγαίου στις κόρες τους.

Κατά τη διάρκεια του 16 αιώνα η Σαντορίνη και άλλα νησιά του Αιγαίου, δέχτηκαν τις επιδρομές τούρκων πειρατών με αρχηγό τον Μπαρμπαρόσα που ανάγκασε τους Φράγκους να δεχτούν την επικυριαρχία του Τούρκου Σουλτάνου. το νησί της Σαντορίνης τελικά καταλήφθηκε οριστικά από τους Τούρκους το 1566, εκτός από το κάστρο στο Ακρωτήρι, που το κατέλαβαν οι Τούρκοι το 1617. Ο σουλτάνος Μουράτ ο Γ το 1580, χορήγησε σημαντικά προνόμια τα νησιά των Κυκλάδων γεγονός που βοήθησε την ανάπτυξη του εμπορίου και την αυτοδιοίκηση των νησιών.


 
Ικαρία: Πήρε το όνομά της από τον Ίκαρο, ο οποίος προσπαθώντας να πετάξει με κέρινα φτερά, έπεσε στη θάλασσα και τα κύματα ξέβρασαν το σώμα του στο νησί.


Κρήτη: Το όνομά της σημαίνει κραταιή, αυτή που είναι κράτος. Κραταιή σημαίνει ισχυρή, δυνατή. Η Κρήτη υπήρξε η μεγαλύτερη θαλασσοκράτειρα του κόσμου και οι πρώτοι της φύλακες ήταν οι Κουρήτες από τους οποίους πήραν το όνομά τους οι Κρήτες.


Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

«Ιερά» Σύνοδος ανίερης σύμπραξης



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης, Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 «Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων». Κοσμάς ο Αιτωλός
Με οδυνηρή έκπληξη διαβάσαμε την «άχρωμη», (το λιγότερο που θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε), ανακοίνωση της ιεράς συνόδου για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Ειλικρινά το πολιτικό κατεστημένο που κατέστρεψε αυτή την δύσμοιρη χώρα δεν θα έβρισκε καλύτερο «σπόνσορα» από την σημερινή ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδας,  στον ανελέητο πόλεμο που έχει εδώ και καιρό εξαπολύσει κατά της Ορθοδοξίας υπακούοντας στις εντολές των αφεντάδων του της Νέας Τάξης,. Έκπληξη βέβαια για την ανακοίνωση όχι για όλους, γιατί πολλοί δεν περίμεναν κάτι καλύτερο από ένα αρχιεπίσκοπο που έχει ταυτιστεί απόλυτα με την κατοχική κυβέρνηση, που αδιαφορεί σκανδαλωδώς για την καταστροφή της χωράς, την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας και την αποορθοδοξοποίηση του ελληνικού λαού που επιχειρείται με κάθε μέσο από τους κυβερνώντες.


Στην «χλιαρή» αυτή ανακοίνωση για το αντιρατσιστικό, η ιερά σύνοδος επαναλαμβάνει τα αυτονόητα και μάλιστα με «ευγενικό» τρόπο μήπως και «ενοχληθούν» οι εθνοκτόνοι και ορθοδοξοκτόνοι κυβερνώντες, για την αναγνώριση της γενοκτονίας των χριστιανών της Μικράς Ασίας. Το «δόλωμα» που έχουν βάλει με πονηρό τρόπο αυτοί που συνέταξαν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, έσπευσε να το αρπάξει και να το προβάλλει σαν κύριο θέμα του νομοσχεδίου η ίδια η ιερά σύνοδος. Έδωσε έμφαση με πολύ πονηρό τρόπο σε αυτό στο σημείο για να μην αναφερθεί καθόλου για όλα τα άλλα που προβλέπονται με αυτό το νομοσχέδιο που αν επαληθευτούν, (ω μη γένοιτο), αύριο θα κλείνουν στην φυλακή όσους πάσχουν από ομοφοβία, δηλαδή όσους… διαβάζουν και κηρύττουν την Αγία Γραφή. Αλήθεια κύριοι ιεράρχες, όταν ψηφιστεί το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο θα καταργήσετε το κεφάλαιο της Βίβλου που αναφέρεται  π.χ. στα… Σόδομα και στα Γόμορρα, γιατί θα είναι παράνομο ; Θα πάψετε να αναφέρεστε στις δαιμονικές διαστροφές της ανθρώπινης φύσης που έχει καταδικάσει η διδασκαλία που υποτίθεται πως πρέπει να κηρύττετε ;  Θα συναινέσετε να κλείνονται στην φυλακή όσοι αναφέρονται στην υπεράσπιση της ελληνορθόδοξης ταυτότητας μας, όσοι ακόμα χαρακτηρίζουν λαθρομετανάστες τους χιλιάδες μουσουλμάνους που εισβάλουν καθημερινά στην χώρα μας βάσει οργανωμένου σχεδίου  καταστροφής  του ελληνισμού και της ορθόδοξης παράδοσης μας ;
Από πού να αρχίσει και από που να τελειώσει κανείς. Η θρησκευτική ιεραρχία, (πλην κάποιων φωτεινών και αξιοθαύμαστων εξαιρέσεων), χέρι χέρι με το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο, βαδίζουν πλέον μαζί σφιχταγκαλιασμένοι για την ολοκληρωτική καταστροφή του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. «Οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και ασεβέστεροι των όλων», είχε πει προφητικά πριν από δυόμισι αιώνες περίπου ο Κοσμάς ο Αιτωλός, που αυτές τις μέρες γιορτάσαμε την μνήμη του και σήμερα επαληθεύεται με τόσο τραγικό τρόπο τα λόγια του. Ιεράρχες που επιδίδονται σε ανίερες συνάξεις, σε σκανδαλώδεις συμπροσευχές, συμπράττουν με ένα νεοταξικό καθεστώς κατά του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στο μεγάλο έγκλημα με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που δεν έχει παρόμοιο του στην ιστορία αυτού του τόπου.
Αλήθεια τι έχουμε πια να περιμένουμε από όλους αυτούς που με «ένδυμα ποιμένος» έχουν γίνει ένα και το αυτό με την μασονία της Νέας Τάξης που κυβερνά με δικτατορικό τρόπο την χώρα, κουρελιάζοντας το σύνταγμα, καταπατώντας με δικτατορικό τρόπο όλα τα στοιχειώδη  δικαιώματα αυτού του λαού, πυρπολώντας τον κοινωνικό ιστό, στέλλοντας την νεολαία σε οδυνηρή εξορία σε άλλες χώρες και κατεδαφίζοντας ότι ιερό και όσιο κράτησε τον ελληνισμό εν ζωή επί τόσους αιώνες! Το επόμενο βήμα τους θα είναι αύριο να ευλογούν γάμους ομοφυλοφίλων, κατάργηση του μυστηρίου του γάμου, ανοχή στις εκτρώσεις και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί χάριν της «προόδου» και της «εξέλιξης» τους!
«Ἴδετε ὅτι ἐκτετύφλωνται πάντες, οὐκ ἔγνωσαν φρονῆσαι, πάντες κύνες ἐνεοί, οὐ δυνήσονται ὑλακτεῖν, ἐνυπνιαζόμενοι κοίτην, φιλοῦντες νυστάξαι» (Ἡσ. νστ´ 10).