Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Αρχιμ. Βασιλείου Γοντικάκη: Η Ελλάς, η Ευρώπη και η Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία



Οπότε, δεν στέκουν οι απόψεις ότι υπάρχουν κάποιοι πλούσιοι και δυνατοί που αδικούν ε μας, τους φτωχούς και λίγους «της θρησκευτικής και πολιτιστικής μειονότητος».
Είναι ψέμμα αυτό. Είμαστε οι πλούσιοι, οι δυνατοί και πολιτισμένοι, που αδικούμε τον εαυτό μας και όλους τους άλλους. 
Έχομε την ισχύ του Πνεύματος και κληρονομιά ακατάλυτη, που μας καθιστά υπεύθυνους για την προστασία της ανθρωπίνης ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
Τα κροκοδείλια δάκρυά μας δεν θα μας απαλλάξουν από την ευθύνη. Είμαστε οφειλέται. Καί θα μας ζητήσουν λόγο οι άνθρωποι, οι χιλιάδες, τα εκατομμύρια, που αδικήθηκαν, κάηκαν, σάπισαν στα κάτεργα, και αυτοί που σήμερα ζούν μέσα στον λιμό της ευμαρείας και στην ειρκτή της «ελευθερίας», που τους οδηγεί στη νάρκωσι και τους πνίγει.
Δεν θα μας σώση κανένα άλλοθι, όταν σταθούμε στην τελική κρίσι, όταν θα προσπαθούμε και δεν θα μπορούμε να δικαιολογήσωμε το γιατί δεν ζήσαμε και δεν δώσαμε τη μαρτυρία της Παραδόσεώς μας, που προσφέρει σαρκωμένη και έμπρακτη λύσι στο πρόβλημα του ανθρώπου και της κοινωνίας του· στο πρόβλημα του νοήματος της ζωής και της συνεχείας της.
Ἂν οἰκονομικὰ εἴμαστε ὑποδεέστεροι, συγκρινόμενοι μὲ ἄλλους λαούς, καὶ ἂν δὲν διαθέτωμε τὰ κεφάλαια τῆς Εὐρωπαϊκῆς Τραπέζης, ὅμως ἔχομε κάποια ἄλλα, μοναδικά, ἀδαπάνητα λειτουργικὰ κεφάλαια κάποιας ἄλλης Ἁγίας Τραπέζης, ποὺ εἶναι ἱκανὴ νὰ θρέψη τὴν οἰκουμένη μὲ τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο:
«Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος» ( Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Λόγος κατηχητικὸς τοῦ Πάσχα).
Τὸ χρέος μας εἶναι μεγάλο, συγκεκριμένο καὶ οἰκουμενικό. Καὶ τὸ ὅτι ἡ ἐλάχιστη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ μικρὴ ἀριθμητικὰ καὶ ἀδύνατη ἀνθρωπίνως, προκαλεῖ κάποια ἀντίδρασι –γιατὶ αὐτὴ σώζει τὸν ἄνθρωπο– φανερώνεται καὶ στὶς ἐκδηλώσεις καὶ ἐνέργειες ἀνθρώπων «δυνατῶν καὶ ὑπευθύνων», ποὺ κανονικά, ἂν ἦταν ἀμελητέα ποσότης, ἔπρεπε ἁπλῶς νὰ τὴν ἀντιπαρέρχωνται διὰ τῆς σιωπῆς. Ἐνῷ συμβαίνει τὸ τελείως ἀντίθετο: Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριά, ἀπὸ τὰ κέντρα ἐξουσίας καὶ ἀπὸ τοὺς «δοκοῦντας ἄρχειν τῶν ἐθνῶν» (πρβλ. Μάρκ. 10, 42) ἐκφράζεται μιὰ ἀνησυχία.
Ὁ κ. Χάντινγκτον μὲ τοὺς ἐπιτελεῖς του στὸ Χάρβαρντ ἐπισημαίνει ὅτι ἡ παρουσία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ξένης λογικῆς της συνιστᾶ ἐπικίνδυνη ἀνωμαλία στὴν ἀνατολικὴ περιοχὴ τῆς Μεσογείου.
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ὁ πολιὸς μελετητὴς καὶ γνώστης τῆς ἱστορίας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲρ Στῆβεν Ράνσιμαν δηλώνει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὴ δύναμι νὰ ἐπιζήση κατὰ τὸν ἐρχόμενο αἰώνα. Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς ἔχουν τὴν ἴδια λογικὴ καὶ κινοῦνται στὸ ἴδιο πλαίσιο καὶ στὴν ἴδια ὁλοκληρωτικὴ τακτική, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἀγνοεῖται, ὑποτιμᾶται.
Καὶ οἱ δύο πλευρὲς ἔχουν δίκιο. Ἂν καὶ ξεκινοῦν ἀπὸ διαφορετικὲς προϋποθέσεις, καταλήγουν στὸ ἴδιο: ἐντοπίζουν τὴν ἴδια πραγματικότητα, ποὺ εἶναι γιὰ ἄλλους ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωήν, καὶ γιὰ ἄλλους ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον (βλ. Β΄ Κορ. 2, 16). Οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ εἴμαστε εὐγνώμονες καὶ πρὸς τὶς δύο πλευρὲς (προπαντὸς πρὸς τὴν πρώτη), γιατὶ μᾶς στέλνουν τὸ ἴδιο μήνυμα: δὲν μποροῦμε ἀτιμωρητὶ νὰ κοιμώμαστε. Τὸ συμπέρασμα:
– Δὲν εἴμαστε λίγοι, εἴμαστε πολλοί. Τὸ πλῆθος καὶ ἡ δύναμίς μας βρίσκονται στὸν δυναμισμὸ τοῦ προζυμιοῦ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Πνεύματος.
– Δὲν θὰ μᾶς φᾶνε. Ὀφείλομε νὰ φαγωθοῦμε, γιὰ νὰ δώσωμε στοὺς πεινασμένους «τὸν οὐράνιον ἄρτον, τὴν τροφὴν τοῦ παντὸς κόσμου» (Εὐχὴ τῆς Προθέσεως τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου), ποὺ μελίζεται καὶ δὲν διαιρεῖται· ἐσθίεται καὶ οὐδέποτε δαπανᾶται (βλ. ὀπισθάμβωνο εὐχὴ τῆς θείας Λειτουργίας τοῦ Μ. Βασιλείου). Ἔτσι, βρίσκομε τὸν ἑαυτό μας, ἀποκτοῦμε δύναμι καὶ ἐξοφλοῦμε τὸ χρέος μας.
– Δὲν φοβόμαστε καὶ δὲν τὰ χάνομε. Ὄχι ἐπειδὴ εἴμαστε δυνατοί, ἀλλ’ ἐπειδὴ εἶναι δυνατὸς Αὐτὸς ποὺ μᾶς ἀγαπᾶ, καὶ ἀγαπᾶ τὸν κάθε ἄγνωστο καὶ ἀνώνυμο ἄνθρωπο μὲ τὴν ἀγάπη ποὺ ἀγαπᾶ τὴν οἰκουμένη.
– Ἡ ἐποχή μας εἶναι κρίσιμη, ἄρα καλή, ἂν τὴ δοῦμε μέσα ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας, τῆς ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως· εἶναι μία ἀφορμὴ μετανοίας καὶ σωτηρίας ὅλων μας. Ἂν ἤμασταν καλὰ κατὰ φαντασίαν καὶ ἀνθρωπίνην ἐπίνοιαν, ἂν δὲν εἴχαμε προβλήματα ἢ νομίζαμε ὅτι δὲν εἴχαμε· θὰ ἤμασταν σὲ κατάστασι ἐπικινδύνου νάρκης, ὕπνου καὶ ψευδαισθήσεως.
– Δὲν ἀμυνόμαστε. Κάνομε ἐπίθεσι. Καὶ ἡ ἐπίθεσι γίνεται πρὸς ὄφελος ἐκείνων πρὸς τοὺς ὁποίους ἐπιτιθέμεθα. Καὶ ἂν θέλετε γιὰ τὴ Συνθήκη τοῦ Σένγκεν καὶ τὸ φακέλωμα: τὸ «ὄχι» ἔρχεται ἀπὸ μόνο του. Καὶ τὸ «ὄχι» αὐτὸ λέγεται ἀπὸ ἀγάπη καὶ γιὰ τὸ καλὸ περισσότερο τῶν Εὐρωπαίων (ἐκείνων ποὺ νομοθετοῦν καὶ παίρνουν ἀποφάσεις – ὅπως τὶς παίρνουν – καὶ ἐκείνων ποὺ τὶς ὑφίστανται).
Ὄχι τόσο γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους· αὐτοὶ εἶναι δοκιμασμένοι καὶ παρηγορημένοι μέσα στὰ ἀτελείωτα ἱστορικά τους μαρτύρια καὶ στὴν οὐράνια παράκλησι τῆς θείας Λειτουργίας. Ἔτσι, καὶ οἱ πιὸ μεγάλες ἐλευθερίες εἶναι ἀνεπαρκεῖς γιὰ τὶς ἀπαιτήσεις τους, καὶ ἡ βαρύτερη σκλαβιὰ ἀνίκανη νὰ θίξη τὴν ἐλευθερία τους. νὰ θίξη τὴν ἐλευθερία τους.
ΠΗΓΗ : ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΙΒΗΡΙΤΗΣ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ, εκδ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ, 2000.

Εκ νέου αφηγήσεις από την έκρηξη του 1866

Α) Απόσπασμα από την καταγραφή της έκρηξης  του 1866 από τον Βρετανό Πλοίαρχο Tyson.
To πλοίο «Surprise» έφτασε στην Μάλτα για επιδιορθώσεις μετά τη βοήθεια που προσέφερε στους κατοίκους της Σαντορίνης. Γράφει ο Πλοίαρχος : Ήμασταν ιδιαίτερα ευνοημένοι με τα ακόλουθα ενδιαφέροντα στοιχεία από την πρόσφατη έκρηξη του ηφαιστείου . Μόλις πλησίασε το Surprise στη Σαντορίνη, μία πυκνή λευκή μάζα καπνού παρατηρήθηκε στη θάλασσα, η οποία φαίνεται να βράζει από κάποια άγνωστη αιτία και όσο πλησιάζαμε, η θάλασσα έβραζε και ένα λευκότερο στρώμα καπνού έβγαινε προς τα πάνω σαν μια τεράστια χιονοστιβάδα. Κάτι μαύρο είχε αρχίσει να βγαίνει σιγά σιγά από τη θάλασσα, το οποίο στη συνέχεια αποδείχτηκε ότι δεν είναι τίποτα λιγότερο από το αναδυόμενο νησί .Φαίνεται ότι δεν υπήρχαν σεισμοί  τότε αλλά συσπάσεις της φύσης προερχόμενες από ηφαιστειακή έκρηξη η οποία είχε ήδη πραγματοποιηθεί και οι κάτοικοι είχαν ήδη ανησυχήσει πολύ.  Η θάλασσα για αρκετά χιλιόμετρα φαινόταν παράξενη. Γύρω από το ηφαιστειακό νησί που αναδυόταν η θάλασσα έβραζε σε απόσταση 100 μέτρα από την ακτή. Ο ατμός αυξήθηκε, το νησί έβγαζε καπνο και θειούχες αναθυμιάσεις που χρωματίζονταν από τις φλόγες. Σε κάποιο σημείο το νησί ράγισε και εμφανίστηκε μια ζεστή κόκκινη λάβα που φαινόταν σε όλο το νησί.   
Την επόμενη μέρα, τα πλοία ‘ Phoebe και Tyrian προσέλκυσαν το νησί. Το 2ο βράδυ, άλλη μία έκρηξη συνέβη. Ο βρυχηθμός ήταν πολύ άγριος, ο καπνός έβγαινε βίαια από το ηφαίστειο με τεράστια μανία και μεγάλοι βράχοι και πέτρες πεταγόντουσαν στον αερα. Το «Surprise» μετακίνηθηκε ύστερα από εντολή πλέοντας προς τα έξω…
Β) Σύρος  15-2 -1866: το νησί της Σαντορίνης βρίσκεται σε έκρηξη ηφαιστειακή εδώ και 6 μέρες. Είναι περίπου 60 μίλια από εδώ και η θάλασσα σε μεγάλη απόσταση γύρω από το νησί κοχλάζει. Ένα νησί εμφανίστηκε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας όχι μακρυα από τη Σαντορίνη, το οποίο είναι 500 πόδια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, γεμάτο άνθρακα και λάβα. Ένα ειδικό καίκι έπλευσε προς το νέο νησί με επιστήμονες μέσα. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ένας κύριος που έφερε 5 αυγά ένος καημένου πουλιού το οποίο τα είχε αφήσει στην επιφάνεια του νησιού που εμείς ονομάσαμε «Φαινόμενο».
 The daily mountaineer. 15 May 1866

πηγή:Καλλ-ιστορώντας

Στο ρατσιστικό «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο έχουμε πέσει σε ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ...

alt
ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ!
Διαβάζουμε για τις αντιδράσεις των ποντιακών συλλόγων:
Διαμαρτυρία της ΠΟΕ για το αντιρατσιστικό
...και φοβάμαι πως έχουμε πέσει σε μεγάλη παγίδα:
ενώ θα έπρεπε να εστιάσουμε τις αντιδράσεις μας στο γεγονός ότι αυτός ο νόμος κατά βάση φιμώνει την έκφραση της σκέψης και την ίδια την σκέψη, εμείς πέφτουμε στην παγίδα και αντιδράμε στο να συμπεριληφθεί και η ποντιακή γενοκτονία στον κατάλογο των γενοκτονιών στις οποίες κανείς απαγορεύεται να έχει διαφορετική γνώμη για οποιονδήποτε λόγο...
Περνώντας αυτήν την απαγόρευση, ακόμη και με την συμπερίληψη της γενοκτονίας των ποντίων, επιτρέπουμε ταυτόχρονα, με το ίδιο νομοσχέδιο, την απαγόρευση της έκφρασης διαφορετικής άποψης για την ομοφυλοφιλία όπως αυτή εκφράζεται από τους συντάκτες, οι οποίοι προσπαθούν να την επιβάλλουν σαν κάτι φυσιολογικό και τους ομοφυλόφιλους σαν το ...τρίτο φύλο...
Κι έτσι ανοίγει ο δρόμος, αύριο-μεθαύριο και με τα φιντάνια του ΣΥΡΙΖΑ ποιος ξέρει για ποια άλλην απαγόρευση...

πηγή:hggiken

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Το Υψηλής Τεχνολογίας Φαρμακείο της Σαντορίνης

"Αντιρατσιστικό" νομοσχέδιο: "Καραμπινάτη" περίπτωση εγκλήματος εθνικής προδοσίας

Γράφει ο Νέστορας Νικηφορίδης
Νόμοι μέ ἔλλειμμα δικαιοσύνης. Οἰκονομικά μέτρα μέ ἔλλειμμα οἰκονομικῆς λογικῆς. Ἀντιρατσιστικός νόμος μέ περίσσευμα ρατσισμοῦ - κατά τῶν Ἐλλήνων καί δή τῶν ἐκ Μικρᾶς Ἀσίας. "Μά ἐπί τέλους, ποιός κυβερνᾶ αὐτόν τόν τόπο;"

Διάβασα τό ἄρθρο μέ τίτλο " Η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου βεβηλώνει την μνήμη των θυμάτων των γενοκτονιών του Πόντου και της Μικράς Ασίας" (στήν ἰστοσελίδα  http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/08/blog-post_323.html#more). Πρόκειται, ὅπως ἀναφέρεται στό ἄρθρο, γιά τό περιβόητο «ἀντιρατσιστικό» νομοσχέδιο.
Νά ὑπενθυμίσουμε μέ δυό λόγια τί λέγεται στό ἄρθρο αὐτό, πρίν περάσουμε στόν σχολιασμό μας:
«Είναι το πρώτο νομοσχέδιο που θα εισαχθεί προς συζήτηση στο Θερινό Τμήμα, αμέσως μετά τις ολιγοήμερες διακοπές. Πρόκειται για ένα επαίσχυντο νομοθέτημα, που ποινικοποιεί την σκέψη και την έκφραση, αφήνοντας παράλληλα ανοιχτό το πεδίο στους ανθέλληνες, να ασχημονούν, αρνούμενοι τις Γενοκτονίες που υπέστη ο Ελληνισμός. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που έχει ήδη κριθεί αντισυνταγματικό από την Κεντρική Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής, η οποία έκρινε ότι «υπάρχουν αόριστες έννοιες όπως π.χ. «παροτρύνει, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος.», που επιτρέπουν στο νομοσχέδιο να χρησιμοποιείται κατά το δοκούν,..... Υπάρχει ειδική διάταξη (στο εν λόγω νομοθέτημα), περί της ποινικοποίησης  της άρνησης ή  εγκωμιασμού εγκλημάτων γενοκτονίας. Η διάταξη αυτή, κατόπιν διαταγής Ερντογάν και σχετικού ηλεκτρονικού μηνύματος της Βουλευτού της ΔΗΜΑΡ, Μαρίας Ρεπούση, δεν περιλαμβάνει την Γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων και των Ελλήνων της Μικράς Ασίας".
Στό προαναφερθέν ἄρθρο ἀναφέρεται καί τό ἑξῆς  ἀπόσπασμα ἄρθρου του Σάββα Καλεντερίδη:
«Δηλαδή, επί της ουσίας, αν ψηφιστεί αυτός ο νόμος, όποιος στην Ελλάδα εγκωμιάζει ή αρνείται το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και τη γενοκτονία των Τούτσι από τους Χούτου, που αναγνωρίστηκαν από διεθνές δικαστήριο, θα τιμωρείται από το συγκεκριμένο νόμο, ενώ οι κεμαλιστές και ισλαμιστές φασίστες με τους εν Αθήναις και Θεσσαλονίκη συνοδοιπόρους τους, θα είναι ελεύθεροι να λοιδωρούν τα θύματα και τους απογόνους της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας και των Αρμενίων και των Ασσυρίων, αφού οι γενοκτονίες αυτές δεν έχουν αναγνωριστεί από ελληνικό ή διεθνές δικαστήριο!.... ».


Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΜΑΣ:
Κανονικά, ἄν ἐνεργήσουνε ὅπως πρέπει καί πολύ προσεκτικά οἱ ἁρμόδιοι Εἰσαγγελεῖς καί δικαστές, πρέπει νά δοῦν ὅτι αὐτό το νομοσχέδιο, πού ἀγνοεῖ ἐπιδεικτικά καί μετά προθέσεως τίς γενοκτονίες πού ἔχουν γίνει σέ βάρος των Ἑλλήνων καί ἐπιδιώκει τήν καταστροφή τῆς ἐλευθερίας ἐκφράσεως τῶν Ἐλλήνων, ἐπιβάλλοντας την αὐτολογοκρισία, δέν εἶναι ἁπλῶς ἀντισυνταγματικό, ἀλλά εἶναι ἐθνική μειοδοσία πού ἀγγίζει -και νομίζω ὅτι ξεπερνᾶ - τά ὅρια τῆς ποινικά κολαζόμενης ἐθνικῆς προδοσίας. Τό ἴδιο καί ἄν ψηφισθῆ, διότι μέ τήν ψήφιση αὐτοῦ δέν ἀλλάζει ἡ ποινική φύση του.


Γιατί λοιπόν ἐθνική προδοσία;
Διότι, παραχωρεῖται μέ τό λεγόμενο ἀντιρατσιστικό νομοσχέδιο, ἡ ἐθνική κυριαρχία ὅλου τοῦ περί κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καί ἐθνικῆς ἀμύνης λόγου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Καί τοῦτο, ἐνῶ συνεχίζουν νά εἰσρέουν μεταξύ τῶν οἰκονομικῶν μεταναστῶν καί πολιτικῶν προσφύγων στήν πατρίδα μας, οὐσιαστικῶς σχεδόν ἀκωλύτως, ἡ Σάρα καί ἡ Μάρα καί τό κακό συναπάντημα τοῦ ἐγκλήματος καί τοῦ πανισλαμιστικοῦ ἤ τουρκικοῦ τζιχαντισμοῦ.
Σέ ποῖον παραχωρεῖται δέ μέ τό "αντιρατσιστικό" νομοσχέδιο αὐτό, ὁ λόγος τῶν Ἑλλήνων περί ἀμύνης, δεμένος χειροπόδαρα; Στούς ἀφανεῖς καί ἡμι-ἐμφανεῖς διακρατικούς πολιτικο-οἰκονομικούς ἡγέτες  τῆς παγκοσμιοποιήσεως, οἱ ὁποῖοι:
α) ἔχουν ἀπαγορεύσει νά γίνεται λόγος περί αὐτῶν καί κριτική περί τῶν σχεδίων τους, καταδικάζοντας ἐξόντωση, τοὐλάχιστον ἠθική, ὅποιον παραβιάσει τόν νόμο τῆς σιωπῆς (ὡς "συνομωσιολόγο"), και
β) χρειάζονται τούς ἀντιρατσιτικούς νόμους χωρίς καθόλου ἐθνική χροιά (τήν ὁποία κανονικά θά ἔπρεπε νά εἶχε ὁ δικός μας ἀντιρατσιστικός νόμος), ὥστε διά τῶν μεταναστῶν νά καταστραφοῦν οἱ ἐθνικές ταυτότητες καί νά ἐκμηδενισθοῦν οἱ κοινωνικές καί ἐθνικές ἀντιστάσεις, στήν ἀσύδοτη οἰκονομική ἐκμετάλλευση.
Ἑπομένως, ἀφοῦ παραχωρεῖται ὄχι ἁπλῶς ἔδαφος, ἀλλά ὁ ἴδιος περί κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καί ἐθνικῆς ἀμύνης λόγος τοῦ Ἑληνικοῦ λαοῦ, σέ ξένα κέντρα λήψεως πολιτικο-οικονομικῶν ἀποφάσεων, δηλαδή υπερκρατικούς και διακρατικούς φορεῖς κρατικῆς ἐξουσίας,  καί ἀφοῦ καλοῦνται τά ὄργανα τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους νά συμβάλλουν - διώκοντας τόν ἐλεύθερο καί καίριο γιά τήν ἄμυνα τῆς πατρίδος λόγο τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ - στήν ἐγκατάσταση τῆς ἰσχύος τῶν ἐν λόγῳ διακρατικῶν κέντρων, μέσα στήν Ἑλληνική Ἐπικράτεια, ἔχουμε "καραμπινάτη" περίπτωση τοῦ ποινικοῦ ἐγκλήματος τῆς ἐθνικῆς προδοσίας.
Ὄχι λοιπόν μόνον "οι κεμαλιστές και ισλαμιστές φασίστες με τους εν Αθήναις και Θεσσαλονίκη συνοδοιπόρους τους, θα είναι ελεύθεροι να λοιδωρούν τα θύματα και τους απογόνους της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας και των Αρμενίων και των Ασσυρίων", ἀλλά καί ὅποιος μιλήσει γιά ἐθνικούς κινδύνους π.χ. ἀπό τήν Τουρκία γιά τήν Θράκη, θά κινδυνεύῃ νά διωχθῆ ἀπό μουσουλμάνους τούρκους τῆς Θράκης, μέ τήν κατηγορία ὅτι διεγείρει ἀντικειμενικά (!!!) σέ μίσος ή πράξεις ρατσιστικές σέ βάρος τῶν τούρκων τῆς Θράκης!
Ὅποιος θά εἰπῆ, ὅτι οἱ εὐκαιρίες ἐργασίας τῶν ἀλλοδαπῶν εἶναι καλλίτερες ἀπό τίς εὐκαιρίες ἐργασίας τῶν Ἑλλήνων στήν ἴδια τήν  πατρίδα μας, σίγουρα διεγείρει ἀντικειμενικά σέ μίσος καί μισαλλοδοξία τούς ἄλλους ἐργαζόμενους!
Ὅποιος θά εἰπῆ ὅτι "ὁ Πάπας, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, εἶναι ὁ Ἀντίχριστος", θά κινδυνεύῃ μέ ὅλο τό βάρος τῶν μηχανισμῶν τοῦ Βατικανοῦ ἐπάνω του, νά διωχθῆ γιά τό ὅτι διεγείρει , πάλι ἀντικειμενικά, σέ πράξεις μισαλλοδοξίας σέ βάρος τῶν καθολικῶν-παπικῶν!
Ὅποιος εἰπῆ  δημόσια, π.χ. σέ μία τάξη Λυκείου, καθηγητής ἤ  μαθητής,  ἤ στήν καφετέρια, ὅτι "δέν μπορῶ νά ἐξηγήσω πῶς γίνεται καί οἱ περισότεροι ἄνδρες πού καλοῦνται νά συμμετέχουν στά τηλεοπτικά πάνελ εἶναι θηλυπρεπεῖς",  θα κινδυνεύῃ νά συλληφθῆ ἀπό τήν ἀστυνομία πού θα κληθῆ πρός τοῦτο ἀπό  ἕναν παριστάμενο ὁμοφιλόφυλο...

"Μά ἐπί τέλους, ποιός κυβερνᾶ αὐτόν τόν τόπο;" 
Ἡ ἀπάντηση εἶναι πλέον ἁπλῆ, ὅσο καί ἀπογοητευτική - ἀλλά καί   ἀφορμή γιά ἀφύπνιση: Τόν κυβερνᾶ ἤ ἔχει ἀξιώσεις νά τήν κυβερνᾶ, ὅποιος προδότης, γράφοντας στά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων του κάθε δέσμευσή του ἀπό τό Σύνταγμα, ἀποδέχεται νά εἶναι ἡ πατρίδα μας ἕνα μικρό καί οὐσιαστικά ὑπεξούσιο κράτος, παλαιότερα τῆς "Δύσεως" ἤ τοῦ "Παραπετάσματος", τώρα τῆς λεγομένης παγκοσμιοποιήσεως.
Τό κλειδί παλαιότερα γιά τέτοια ἐπαίσχυντη κυριαρχία ἐπί τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιά τόν κάθε τυχοδιώκτη, ἰδεολόγο ἤ μή, πού γινόταν ὄργανο τῶν ξένων, ἦταν τό παλάτι μέ τίς εὔκολες ξένες ἐπηροές του, ἡ ἐπίκληση ἐθνικῶν ἀναγκῶν καί ἡ ἐλεύθερη οἰκονομία, ἤ  ἀντίθετα τό Κόμμα, ἡ ἐπίκληση τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καί μία κομματο-κρατικοποιημένη οἰκονομία.
Σήμερα, τό κλειδί γιά τόν κάθε τυχοδιώκτη , ἰδεολόγο ἤ μή, πού θέλει καί γίνεται ὄργανο τῶν ξένων, εἶναι ἡ δουλική του ὑποτέλεια στήν παγκοσμιοποίηση καί τήν ἡμι-ἀφανῆ ἡγεσία της (βλέπουμε μόνο τό προσωπεῖο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως), ἡ ἐπίκληση ἐκτάκτων δημοσίων ἀναγκῶν καί ὁ στοχευμένος κατά τῆς ἐλευθερίας τοῦ λαοῦ "ἀντιρατσισμός" σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, κοινωνικό, οἰκονομικό, ἐθνικό.
 "Ἀντιρατσισμός", ὁ ὁποῖος, ἀρχίζοντας ἀπό τήν ὑποδούλωση τοῦ δημοσίου λόγου τοῦ λαοῦ περί κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καί ἐθνικῆς ἀμύνης (ἀλλά καί τοῦ ἰδιωτικοῦ ἕως καί τοῦ ἐσωτερικοῦ λόγου τοῦ ἀτόμου πού θά αὐτολογοκρίνεται), θα γίνεται ὁλονένα περισσότερο, σάν τό τσιμέντο πού πήζει, τό θεμέλιο γιά τήν οἰκοδόμηση τῆς κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καί ἀντεθνικῆς ὑποδουλώσεως τοῦ λαοῦ καί τοῦ ἔθνους, ἀλλά καί τοῦ κάθε πολίτου ἀτομικῶς, μέ πράξεις καί δόλιες παραλείψεις τῆς πολιτικῆς καί τῆς οἰκονομικῆς έξουσίας, κατά τῶν ὁποίων πράξεων καί παραλείψεων, οὐδείς θά δικαιοῦται νά ὁμιλεῖ ἐπί τῆς οὐσίας, διότι ἡ κριτική θά ἐνέχῃ "ρατσισμό".
Ὕστερα λοιπόν ἀπό τό "ἀντιρατσιστικό νομοσχέδιο", ἑπόμενο εἶναι ὅτι θά δημιουργηθῆ τέτοια δυναμική περί πολιτικῆς ὀρθότητας, ὥστε ἡ ἡμι-ἀφανής ἡγεσία τῆς παγκοσμιοποιήσεως, θά ἔχῃ τήν ἀπόλυτη ἄνεση νά ὀργανώσῃ καί ἐνεργήσῃ ὅποιας ἐκτάσεως ἐθνοκάθαρση ἐπιθυμεῖ.


Τότε, ἡ ἀντίληψη περί ἐσχάτης προδοσίας θά ἀντιστραφῆ! Ἕνα παράδειγμα τέτοιας δυναμικῆς τῆς "πολιτικῆς ὀρθότητας" τοῦ δημοσίου λόγου, βλέπουμε στήν ἐπιχειρούμενη στήν Οὐκρανία ἐθνοκάθαρση τῶν Ρώσων (οὐκρανόφωνων καί ρωσόφωνων), ἀπό μία κυβέρνηση πού ὑποτίθεται ὅτι δέν κάνει διακρίσεις τῶν "οὐκρανῶν" μέ βάση τό ἔθνος, τήν  γλῶσσα καί τήν θρησκεία, καί ἄρα ἐπιτίθεται σέ ὅσους Ρώσους (οὐκρανόφωνους ἤ ρωσόφωνους) θέλουν νά τά διατηρήσουν! (τήν ἐθνική ρωσική τους συνείδηση, μέ τήν ὀρθόδοξη χριστιανική ταυτότητά της, καί τήν ρωσική γλῶσσα τους, εἴτε μόνη, εἴτε ὡς βάση τῆς οὐκρανικῆς διαλέκτου τους).
Ἡ Εἰσαγγελική Ἀρχή καί ἡ δικαστική ἐξουσία, θά ἀντιληφθοῦν τί διακυβεύεται πίσω ἀπό τίς λέξεις τοῦ προδοτικά ἀντεθνικοῦ καί ἀντι-κοινωνικοῦ "ψευδο-ἀντιρατσισμοῦ" τοῦ "ἀντιρατσιστικοῦ νομοσχεδίου" ἤ νόμου; Καί, θά μπορέσουν νά σταθοῦν στό ὕψος τῶν περιστάσεων;

πηγή: infognomonpolitics

Στο στέγαστρο του Ακρωτηριού

Γράφει η Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου




Περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία να ξανανοίξει ο αρχαιολογικός τόπος στο Ακρωτήρι. Εκτός από το επιστημονικό ενδιαφέρον ο χώρος έχει έναν ιδιάζοντα μυστικισμό, που θυμίζει την εκδίκηση της μούμιας στην Αίγυπτο,  αφού έχει συνδεθεί με το θάνατο, τόσο του καθηγητή Μαρινάτου, όσο και του άτυχου τουρίστα που καταπλακώθηκε από το αρχικό στέγαστρο.
δες και http://mariasot.blogspot.gr/2012/03/blog-post_09.html
Έζησα από κοντά τον πυρετό της ανακάλυψης. Τότε που το Ακρωτήρι συνδεόταν με την άσφαλτο μόνο με το χωματόδρομο και το λεωφορείο έκανε δρομολόγιο μόνο μια φορά τη βδομάδα.
Τα πρώτα δημοσιεύματα, που διαφήμιζαν με έκπληξη την ανακάλυψη μινωικού «παλατιού», κρίνοντας από την τοιχοποιία, που πηγαίναμε και θαυμάζαμε από κοντά, ενώ όλοι οι Ακρωτηριανοί άρχισαν να μιλούν για γνωστή σε αυτούς κατάσταση, αφού όχι σπάνια  σε μεγάλη περιοχή τα γαϊδούρια βούλιαζαν πέφτοντας σε «σπηλιές με πολλά κιούπια». Πρόσφατα στο
  http://kallistorwntas.blogspot.gr/  διάβασα με ενδιαφέρον την επιστολή του ιατροφιλοσόφου Ιωσήφ Δεκιγάλλα, όπου διαπιστώνουμε ότι η ύπαρξη αρχαιολογικού χώρου στο Ακρωτήρι ήταν από τότε γνωστή.
«…Εσχάτως δε γενομένων νέων ανασκαφών εν Ακρωτηρίω Θήρας, αναλώμασι μεν της Γαλλικής Κυβερνήσεως, επιμελεία δε των πολυμαθών και αξιέπαινων κ.κ. H. Gorceix και Η. Μamet ανευρέθησαν έτερα κτίρια όμοια τους εν Θηρασία αλλά τουθόπερ νομίζω πολλού λόγου άξιον εστί το εν τω γηπέδω του αξιοτίμου κ Γ. Κανακάρη, ανακαλυφθέν οίκημα, ου ο εσωτερικός τοίχος εστί κεχρισμένος εκ πηλού δι’ ασβέστου, το δε εν λόγω επίχρισμα κεχρωματισμένον δια βαφής, ερυθρού ζωηράτου χρώματος. Ευρέθησαν προς τούτοις διάφορα πήλινα αγγεία και συν αυτοίς συντρίμμτα αγγείων κεχρωματισμένων  τέχνης αρίστης και τα μάλιστα ομοιαζόντων τοις καλουμένοις Τυρρηνικοίς. Ευρέθη επι τέλους και μικρός τις εξ ορεχάλκου πριών, εκτός άλλων λίθινων εργαλείων, άτινα πάντα αποδεικνύουσι σαφώς τον πολιτισμό του ποιήσαντος ταύτα λάου….αλλα ποιος τις ο λαος ούτος;…
Το κατ’ εμέ επερειδόμενος επι των γεωλογικών γεγονότων διστάζω να πιστεύσω ότι ούτος εστίν εκ των ήδη γνωστών τη ιστορία λαών…και αν αγαθή τύχη ευρεθώσιν επιγραφαί, όπερ ου νομίζω δύσκολον, καθότι λαός τοσούτω εις τας τέχνας προβεβηκώς φαίνεται μοι απίθανον να εστερείτο πάντη γραμμάτων, τουλάχιστον ιερογλυφικών, θέλει διαλυθεί η απορία ημών.
Ευελπιστώ  δε ότι μετά το πέρας των ανωτέρω ανασκαφών, οι ειρημένοι κ. κ. Gorceix και Mamet θέλουν φωτίσει το κοινόν δια λεπτομερούς περιγραφής των ανακαλυφθέντων αντικειμένων και δι εμβριθών επ αυτών σχολίων….
1/13 Ιουν 1870
Πηγή: Περιοδικό Πανδώρα: τόμος 21 ( Απρ 1870 – Απρ. 1871) σ. 80
στον αη Νικόλα το Μαύρο Ραχίδι 1982

Για μας τους μεγαλοχωριανούς η περιοχή είναι οικεία αφού ο αη Νικόλας το Μαύρο ραχίδι ανήκει στη Μεγαλοχωριανή οικογένεια του Μπαντζάνη, έχει συνδεθεί με διηγήσεις από τα χρόνια της Κατοχής, που στο ξωκλήσι έκρυβαν από πράκτορες μέχρι ασυρμάτους και ήταν αγαπημένος προορισμός ημερήσιων εκδρομών με τα γαϊδούρια. Έτσι μετά την έναρξη των ανασκαφών συχνά πηγαίναμε καταγράφοντας τις αλλαγές από χρόνο σε χρόνο και καταλήγοντας για ψαράκι στην τότε μοναδική ταβέρνα.
εκμαγεία των κρεβατιών

Αυτό που μάγευε ήταν τ’ ότι σεργιανούσες στα σκονισμένα  στενά και κρυφοκοίταζες τη ζωή του προϊστορικού οικισμού, όπως την εγκατέλειψαν οι κάτοικοι, όπως στοργικά τη συντήρησε η καταστροφή. Θαυμάζαμε τις μπανιέρες και το τρεχούμενο νερό που τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1990 δεν είχαμε στο νησί και την πολυτέλεια των σπιτιών, που μόνο πρόσφατα χάρη στον τουρισμό γνωρίσαμε. Μας έδειχναν τον τρόπο μεταφοράς των περίφημων τοιχογραφιών και την επανάκτηση κάθε ξύλινου αντικειμένου. Οι υποτυπώδεις συνθήκες προστασίας του αρχαιολογικού τόπου συντελούσαν σε μιαν αίσθηση μαγευτικής συνέχειας. Λες και γευόμαστε το κρασί και το λάδι στα πιθάρια, λες και θα μπορούσαμε να σπείρουμε τους προϊστορικούς σπόρους, ή ν’ αναστήσουμε τους αχινούς απ’ τα κελύφη τους.


Χθες πρωτομπήκα στο νέο στέγαστρο που επιτέλους καλύπτει με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές την συνεχιζόμενη ανασκαφή. Πολύ τυχερή. Σχεδόν μόνη επισκέπτρια. «Ξεκινήστε από δεξιά» μου πρότειναν οι φύλακες και ακολούθησα τον ξύλινο υπερυψωμένο διάδρομο κυκλικά.  Κάτω μου πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι. Πάνω και δίπλα μου η εντυπωσιακή μοντέρνα κατασκευή να κλέβει την παράσταση. Η απογοήτευση με πονούσε.  Η μαγεία του χώρου είχε διαλυθεί. Ευτυχώς κοντά στην έξοδο βρήκα τα σκαλιά, που οδηγούν στα στενά και την πλατεία που θυμόμουν.
Η αίσθηση της Πομπηίας ζωντάνεψε επιτέλους. Επίτηδες καθυστέρησα φωτογραφίζοντας την αναλλοίωτη γνώριμη περιοχή με τα θρυμματισμένα σκαλιά, τις κοντές πόρτες και τα θαρρείς σημερινά παράθυρα. Πάντα αστειευόμαστε για το ύψος εκείνων των ανθρώπων κρίνοντας από τις πόρτες, τις μπανιέρες ή τα κρεβάτια τους. Κι έπειτα μαγεμένοι από τις ζωντανές τοιχογραφίες ταυτιζόμαστε με τις αιώνιες μορφές, γινόμαστε γοητευτικές κυρίες, παιδιά που παλεύουν ή ψαράδες της αφθονίας.
Η Σαντορίνη πάντα δοξολογούσε την αλήθεια της στιγμής κι έβγαζε τη γλώσσα στη βεβαιότητα του θανάτου. Σήμερα με την οικονομική κρίση όλη η Ελλάδα κατανόησε την ανασφάλεια κάθε αποκτήματος στην ανθρώπινη ύπαρξη. Το στέγαστρο ήταν αναγκαίο και μακάρι κάποτε η Σαντορίνη να μετατρέψει τον αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηριού σε μιαν έκταση ζωντανή και τεράστια, όπως στην Πομπηία.  Όσο ζω θα επισκέπτομαι ξανά και ξανά τους αρχαιολογικούς τόπους της γενέθλιας γης ιχνηλατώντας τις ρίζες και τη συνέχεια και της δικής μου ύπαρξης. Γιατί η Σαντορίνη δε θα πάψει ποτέ να με εκπλήσσει με τα πολλά της πρόσωπα.


Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Ν.Οικονομίδης-Κ.Σπανού:Η μουσική τους πορεία

Ο δεξιοτέχνης βιολιστής Νίκος Οικονομίδης και η τραγουδίστρια Κυριακή Σπανού μιλούν  για την πορεία τους στη μουσική και τα νησιώτικα τραγούδια.
πηγή:Πεμπτουσία

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Θεοτόκε Παρθένε Ελλήνων και Χριστιανών η Προστάτις: Η Κοίμηση της Υπερμάχου Στρατηγού του Γένους των Ορθοδόξων

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΚΑΙ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗΣ ΕΟΡΤΗΣ

(†Ιωάννου Φουντούλη, Καθηγητού Πανεπιστημίου, από το βιβλίο "Λογική Λατρεία", εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1984)  

 Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που εορτάζει στις 15 Αυγούστου ο Ορθόδοξος Χριστιανικός κόσμος, είναι η μεγαλύτερη από τις εορτές που καθιέρωσε η Εκκλησία προς τιμήν της Μητρός του Κυρίου, τις θεομητορικές εορτές. Ίσως είναι και η παλαιοτέρα από όλες. Τις πρώτες μαρτυρίες έχομε γιʼ αυτήν κατά τον Ε' αιώνα, γύρω στην εποχή που συνεκλήθη η Γ' Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (451), που καθόρισε το θεομητορικό δόγμα και έγινε αιτία να αναπτυχθεί η τιμή στο πρόσωπο της Θεοτόκου.Τις πρώτες μαρτυρίες έχομε γιʼ αυτήν κατά τον Ε' αιώνα, γύρω στην εποχή που συνεκλήθη η Γ' Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (451), που καθόρισε το θεομητορικό δόγμα και έγινε αιτία να αναπτυχθεί η τιμή στο πρόσωπο της Θεοτόκου.Για πρώτη φορά φαίνεται ότι συνεστήθη στα Ιεροσόλυμα την 13 Αυγούστου και λίγο αργότερα μετετέθη στις 15 του ιδίου μηνός. Είχε δε γενικότερα θεομητορικό χαρακτήρα, χωρίς ειδική αναφορά στο γεγονός της Κοιμήσεως.
Ονομάζετο «ημέρα της Θεοτόκου Μαρίας». Κέντρο του πανηγυρισμού αναφέρεται στην αρχή ένα «Κάθισμα», ναός επʼ ονόματί της, που ευρίσκετο έξω από τα Ιεροσόλυμα στο τρίτο μίλιο της οδού που οδηγούσε στην Βηθλεέμ.
Η σύνδεση της εορτής αυτής προς την Κοίμηση της Θεοτόκου, έγινε στον περίφημο ναό της Παναγίας που βρισκόταν στην Γεσθημανή, το «ευκτήριο του Μαυρικίου», όπου υπήρχε και ο τάφος της.
Αυτός ο ναός πολύ σύντομα πήρε τον χαρακτήρα του μεγαλυτέρου θεομητορικού προσκυνήματος και η ακτινοβολία του έγινε αιτία η πανήγυρίς του κατά την 15η Αυγούστου γρήγορα να διαδοθεί σʼ ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο και κατά τον ΣΤ' με Ζ' αιώνα να επικρατήσει σε ανατολή και δύση σαν εορτή της Κοιμήσεως, του θανάτου, της Θεοτόκου.
Αργότερα εξήρθη η εορτή με την προπαρασκευαστική νηστεία και την παράταση το εορτασμού μέχρι της 23ης ή και μέχρι τέλους του Αυγούστου και έγινε όχι μόνο η μεγαλυτέρα θεομητορική εορτή, αλλά και μία από τις σπουδαιότερες εορτές του εκκλησιαστικού έτους.
Αυτό βέβαια ήταν φυσικό να γίνει, γιατί η Θεοτόκος είναι το προσφιλέστερο και ιερότερο πρόσωπο μετά τον Κύριο και γιʼ αυτό συνεκέντρωσε την τιμή και την ευλάβεια όλων των χριστιανικών γενεών.
Αναρίθμητοι ναοί και μονές έχουν κτισθεί προς τιμήν της Κοιμήσεώς της, θαυμάσιες τοιχογραφίες παριστάνουν σε κάθε ναό πίσω από την κεντρική είσοδο σε εκπληκτικές συνθέσεις την ιερά της κηδεία, ύμνοι εκλεκτοί έχουν διακοσμήσει την ακολουθία της και λόγοι λαμπροί και εγκώμια εκφωνήθηκαν από τους Πατέρες και νεωτέρους κληρικού άνδρες κατά την ημέρα της μνήμης της.
Όλες οι ανθρώπινες γενεές συναγωνίσθηκαν στην προσφορά ό,τι εκλεκτοτέρου είχαν να παρουσιάσουν για να μακαρίσουν έργω και λόγω την Παρθένο Μαρία. «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι σε πάσαι αι γενεαί».
Για την κατανόηση του εορτολογικού περιεχομένου της εορτής της Κοιμήσεως, όπως και των άλλων θεομητορικών εορτών, της Συλλήψεως, της Γεννήσεως και των Εισοδίων, πρέπει να κάνουμε μία μικρά αναδρομή στις πηγές, από τις οποίες αντλήθηκαν τα θεομητορικά αυτά θέματα.
Διαφορετικά είναι αδύνατο να ερμηνεύσει κανείς ότι συνδέεται με τον εορτασμό αυτόν, τα συναξάρια, την υμνογραφία και την εικονογραφία των.
Οι αυθεντικές ιστορικές πηγές, τα Ευαγγέλια και τα άλλα βιβλία της Καινής Διαθήκης, δεν μας διέσωσαν πληροφορίες για το ευαγγελισμού και για τον μετά την ανάληψη του Κυρίου βίου της Θεοτόκου.
Πρόθεση των Ιερών συγγραφέων ήταν να αφηγηθούν τον βίο και το σωτηριώδες έργο του Χριστού και ότι άμεσα συνεδέετο με αυτόν και όχι να ικανοποιήσουν την ευλαβή περιέργεια ή τα ιστορικά ενδιαφέροντα των αναγνωστών των.
Η παράδοση όμως της Εκκλησίας διέσωσε από στόματος εις στόμα διάφορες πληροφορίες που αφορούσαν στον βίο της Θεοτόκου προ συλλήψεως του Κυρίου και μετά την ανάστασή Του.
Αργότερα διάφοροι ευλαβείς, κατά το πλείστον, συγγραφείς περιέλαβαν τις πληροφορίες αυτές και τις ανέπτυξαν με την φαντασία των και για να έχουν περισσότερο κύρος έθεσαν στους τίτλους των έργων των μεγάλα αποστολικά ονόματα.
Η Εκκλησία απέρριψε και κατεδίκασε τα βιβλία αυτά και τα ονόμασε «Απόκρυφα» και «Ψευδεπίγραφα». Σε μεταγενεστέρα εποχή πολλές από τις διηγήσεις αυτές, τουλάχιστον στις βασικές των γραμμές, έδωσαν θέματα στην διαμόρφωση εορτών, στην σύναξη συναξαρίων, στην ποίηση ύμνων και στην εικονογραφία.
Εξʼ άλλου καθώς είπαμε, ο πυρήν των διηγήσεων αυτών είχε ως βάση του παμπάλαιες ιστορικές παραδόσεις γύρω από το πρόσωπο της Θεομήτορος.
Ειδικά το γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αφηγείται, εκτός των άλλων, και μια απόκρυφος διήγησις, που φέρεται υπό το όνομα του ηγαπημένου μαθητού του Κυρίου, του Ιωάννου.
Μία περίληψη του εκτενούς αυτού κειμένου θα παρουσιάσομε εδώ. Σε κάθε σημείο ο αναγνώστης του θυμάται αντίστοιχες φράσεις από τους ύμνους και το συναξάριο της εορτής και λεπτομέρειες από την εικόνα της Κοιμήσεως, που εφιλοτέχνησαν βυζαντινοί ζωγράφοι: Η Παναγία μετά την ανάληψη του Χριστού καθημερινώς πήγαινε στο ζωοδόχο μνήμα και προσεύχεται.
Μια Παρασκευή ο αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται μπροστά της και την χαιρετά∙ «Χαίρε, η γεννήσασα Χριστόν τον Θεόν ημών. Ο Κύριος άκουσε την προσευχή σου και θα πορευθείς εις την ζωήν την αληθινήν και αδιάδοχον».
Η Θεοτόκος επιστρέφει στον οίκον της, θυμιά και προσεύχεται στον Χριστό να της στείλει τον Ιωάννη και τους λοιπούς αποστόλους για να παρασταθούν στον θάνατό της.
Η προσευχή της εισακούεται και πρώτος φθάνει, αρπαγείς από νεφέλη, ο Ιωάννης και σε λίγο επί νεφελών και οι λοιποί απόστολοι οι διεσπαρμένοι στα πέρατα του κόσμου.
Την Κυριακή έρχεται με την απαστράπτουσα δόξα Του και με χιλιάδες αγγέλους ο Κύριος να παραλάβει την ψυχή της μητρός του.
Εκείνη ευλογεί τους αποστόλους και τον κόσμο, δέεται για την σωτηρία όλων και αφού λαμβάνει την υπόσχεση ότι «πάσα ψυχή επικαλούμενη το όνομά της ου μη καταισχυνθή, αλλʼ εύρη έλεος και παράκλησιν και αντόληψιν και παρρησίαν και εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι», παραδίδει την αγία της ψυχή στα χέρια του Yιού της.
Οι απόστολοι περιπτύσσονται το σκήνος και ψάλλοντες, μεταφέρουν την κλίνη με το σώμα για ταφή.
Ένας Εβραίος ονόματι Ιεφωνίας ορμά και επιχειρεί «κατά της κλίνης», αλλʼ άγγελος Κυρίου με «ξίφος πυρός» αποκόπτει τα χέρια του από των ώμων, που μένουν κρεμασμένα στην κλίνη.
Αυτός μετανοεί και κολλώνται και πάλι τα χέρια του, ενώ οι απόστολοι ανενόχλητοι συνεχίζουν την εκφορά. Το σκήνος θάπτεται σε καινό μνημείο στην Γεσθημανή, την Τρίτη όμως ημέρα «μετετέθη… εν Παραδείσω».

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ ΚΑΙ Η… ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Φαίνεται πως οι Νεοέλληνες είναι οι πιο «ευτυχισμένοι» πολίτες όλου του κόσμου! Και γιατί να μην είναι ; Πίνουν αμέριμνοι το πρωί τα φρέντο τους, απολαμβάνουν το αυγουστιάτικο φεγγάρι με γιορτές και πανηγύρια, τρώνε τα σουβλάκια τους και τις πίτσες τους σε περίοδο νηστείας έστω και υπερτιμημένα, τσαλαβουτούν στα ρηχά γιατί οι πιο πολλοί δεν ξέρουν να κολυμπούν και στήνονται σε μεγάλες ουρές στις εισόδους των πλοίων που θα τους μεταφέρουν ομαδικά στα πανέμορφα νησιά αυτού του ευλογημένου τόπου, για να κάνουν τις διακοπές τους, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω στις έρημες πολιτείες όπου το καυσαέριο και το τράφικ τους ταλαιπωρούσαν τους προηγούμενους μήνες. Αυτή η έξοδος είναι, όπως την έχουν χαρακτηρίσει με μεγάλο στόμφο οι «μέντορες» που πληροφορούν τους Νεοέλληνες για το τι γίνεται σε όλο τον κόσμο, (χα, χα), η… μεγάλη «Έξοδος των Διακοπών»!!
Θλιβερή αντίθεση σε όλο αυτό το πανέμορφο τοπίο, μια μικρή μειοψηφία που κάπως ανησυχεί γιατί τα γεγονότα τρέχουν και δεν μπορεί να τα παρακολουθήσει. Στην γειτονική χώρα ανατέλλει το άστρο του νέου σουλτάνου που αγναντεύει λαίμαργα προς τα δυτικά, γιατί από την άλλη μεριά καίνε φωτιές που δεν μπορεί να τις σβήσει. Πιο νότια μαίνονται φρικτές πολεμικές συγκρούσεις. Φανατικοί μουσουλμάνοι τζιχαντιστές υπερηφανεύονται για το «θεάρεστο» έργο τους και αρέσκονται να φωτογραφίζονται με τα αποκεφαλισμένα χριστιανικά θύματα τους. Ακόμα νοτιότερα το αίμα έρεε στην λωρίδα της Γάζας από τους «ευσπλαχνικούς» βομβαρδισμούς των Ισραηλινών. Πιο βόρεια εκτυλίσσεται το μεγάλο δράμια της Ουκρανίας, αλλά και το μεγάλο θέατρο μιας γκροτέσκο Ευρώπης. Μια Ευρώπη, που το μεγαλύτερο κατόρθωμα της των τελευταίων ετών ήταν να εγκαταστήσει στην Αθήνα κυβερνήσεις ανδρείκελων που τις προβάλει και τις διαφημίζει σαν το μοντέλο της επιτυχίας της. Αυτές οι κυβερνήσεις, που τα «κατάφεραν» όλα τόσο «καλά», τώρα εκτελούν με μεγάλη επιτυχία το νέο τους «κατόρθωμα»! Να σπρώξουν την Τουρκία στις αγκαλιές της Ρωσίας και αφού «κάψουν» τα προϊόντα των δικών τους ανθρώπων, να προωθήσουν με μεγάλο ζήλο τις τουρκικές εξαγωγές γιατί η… «σύμμαχος» μας Τουρκία είχε πληγεί ανεπανόρθωτα από τους πολέμους στην Μέση Ανατολή και είχε αρχίσει να έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Έτσι, σαν από μηχανής θεός για τους Τούρκους και τον νέο τους σουλτάνο, ήρθε η Αθήνα να τους αφήσει ελεύθερο το πεδίο να γεμίσουν το ρωσικό τραπέζι με αγροτικά προϊόντα, made by Turkey, όπως πολύ χαρακτηριστικά το έγραψε και η τουρκική εφημερίδα, Sabah. Πραγματικά είμαστε οι «υπερήφανοι ευεργέτες» των Τούρκων!!!
Αλήθεια τι φοβερή κυβέρνηση έχουμε σε αυτή την χώρα όπου οι κάτοικοι της ευτυχισμένοι κάνουν τις διακοπές τους στα καταγάλανα νερά της υπό την «υψηλή εποπτεία» των τουρκικών φρεγατών που κάνουν κρουαζιέρες στο Σούνιο! Υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα των Αμερικανών και των Γερμανών, διαλύοντας ότι ακόμα έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία. Διώχνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους Ρώσους, τους μόνους που είχαν ενδιαφερθεί σοβαρά να βοηθήσουν την ελληνική οικονομία. Πραγματικά είμαστε μια πολύ «τυχερή» χώρα που τώρα προσβλέπει στην μεγάλη «σωτηρία» της από κάποιους πάμπτωχους βαλκάνιους τουρίστες που έχουν κατακλύσει τις ακτές μας γεμίζοντας τες με τα σκουπίδια τους.
Πέρα όμως από όλα αυτά τα «ανούσια» κάντε… ησυχία γιατί οι Νεοέλληνες κάνουν διακοπές και συνεχίζεται η μεγάλη έξοδος του Αυγούστου του 2014. Έχουμε όμως μεγάλη προϊστορία στις μεγάλες εξόδους. Μια από αυτές ήταν και η μεγάλη έξοδος του Μεσολογγίου. Τότε οι Έλληνες με μια ηρωική έξοδο έπεσαν ηρωϊκά γιατί δεν ήθελαν να παραδοθούν στους Τούρκους. Σήμερα, οι ημίγυμνοι Νεοέλληνες, με μια νέα μεγάλη έξοδο «πέφτουν ηρωϊκά», (αλήθεια κανείς δεν μας πληροφορεί πόσες αυτοκτονίες έχουν γίνει μέχρι σήμερα από την έναρξη των μνημονίων), σαν λαός γιατί δεν θέλουν να χάσουν την… καλοπέραση τους! «Αυτοκτονούν», γιατί έχουν την «καλλίτερη» κυβέρνηση εδώ και πολλές δεκαετίες! «Αυτοκτονούν», γιατί ξεπουλούν όσο όσο τα εθνικά τους θέματα και χαμογελούν ευτυχισμένοι για τις νέες «επιτυχίες» της φοβερής εξωτερικής πολιτικής τους που διώχνει τους Ρώσους, ανεβάζει τους Τούρκους και υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τους «συμμάχους» και «ευεργέτες» μας Ευρωπαίους, που «έσωσαν» αυτή την χώρα! Από την μια η ιστορική Έξοδος του Μεσολογγίου και από την άλλη η Έξοδος των χρυσών διακοπών μας! Τι φοβερή, ίσως για κάποιους αιθεροβάμονες άστοχη σύγκριση!
Αλήθεια τις ευτυχία να ζει κανείς σήμερα στην Ελλάδα του 2014! Αλήθεια τι ευτυχία να είσαι αγρότης, ελεύθερος επαγγελματίας, νέος επιστήμονας ακόμα και ένστολος στην Ελλάδα του σήμερα και να κάνεις αμέριμνος τις διακοπές σου στα κάτασπρα πανέμορφα νησιά της! Μόνο, που τι να κάνουμε, κάποτε οι διακοπές τελειώνουν και κάπου θα πρέπει να προσγειωθούμε, αλλά που ;; Το Μεσολόγγι μετά την έξοδο ήταν ένα θλιβερό αιματοβαμμένο ερείπιο αλλά έγραψε με χρυσά γράμματα την δική του ένδοξη ιστορία. Η Ελλάδα μετά την έξοδο θα είναι το ερείπιο της νέας εθνικής μας τραγωδίας. Εμείς ποια ιστορία θα γράψουμε και τι θα παραδώσουμε για το μέλλον αυτού του τόπου ;

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ἔλα νὰ πέφτῃ ἐπὶ τέλους τὸ χρῆμα…

Καλά… Σήμερα εἶναι μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἡμέρες γιὰ τοὺς Ἕλληνες!!! Σήμερα κλείνουν οἱ λογαριασμοί μας μὲ τρόικες, μὲ ΔΝΤ, μὲ τράπεζες, μὲ Εὐρωπαϊκὲς Ἑνώσεις, μὲ τοκογλύφους καὶ ξεκινᾶμε μίαν νέα πορεία… Ἀπὸ σήμερα, θεωρητικῶς πάντα (γιὰ νὰ μὴν δένουμε καὶ πολλοὺς γαϊδάρους…!!!) σωνόμαστε!!!
Τί; Δέν τά μάθατε; Μά ποῦ ζεῖτε; Ξεχάσατε ἤδη; 9 Αὐγούστου 2014 σήμερα!!! Ἡ μεγάλη ἡμέρα ξημέρωσε… Πέρασε καὶ ἡ 12η μεσημβρινή… Συνεπῶς; Τί; Δέν περιμένουμε τήν …ἀνάστασίν μας;
 

Ἄ… Γιὰ νὰ σᾶς πῷ… Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε, καὶ μὲ τόσα τρισεκατομμύρια ποὺ μᾶς προέκυψαν, γνωρίζω πὼς ἐλάχιστοι καταπιάνονται μὲ ἐτοῦτα τὰ …ψιλά!!! Μὰ ἐτοῦτα τὰ …ψιλά, συμπτωματικῶς, εἶναι στὸ περίπου τὰ χρήματα ποὺ μᾶς …«χρεώνουν». (Τὸ ἐὰν χρωστᾶμε, πόσα καὶ ποῦ εἶναι ἄλλη ἱστορία!!!) Τί κάνουμε λοιπόν; Δέν πρέπει νά ξεκινήσουμε ἀπό κάπου; Γιατί δέν πανηγυρίζουμε ἤδη ΟΛΟΙ στούς δρόμους; Γιατί δέν πιάσαμε τούς χορούς καί τά πανηγύρια; Γιατί δέν ξεκίνησε ἤδη τό γλέντι;

Ἐν τάξει… Αὔγουστος μήνας εἶναι… Κανονικὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ῥίξουμε στοὺς μπάλλους… Ἡ Ἰτιὰ εἶναι κάπως πιὸ …χειμωνιάτικη!!!



Ἤ… ἀκόμη πιὸ …θαλασσινά:


Ἄν τέ… Τί κάθεστε; Ἀκόμη δέν ξεκινήσαμε τό γλέντι καί τόν χαλασμό; Ἤ μήπως δέν τό πιστεύετε; Μπᾶ… Ἀμφιβάλλετε… Μά γιατί;
Βρέ μήπως νά τοῦ ἔχουν τελειώσει τά λεφτά; Διότι αὐτὸς ἔπιασε σκοινὶ κορδόνι τὶς χρηματοδοτήσεις…
Μέ τόσες χρηματοδοτήσεις λέτε νά φαγώθηκε τό χρῆμα καί νά μείναμε ἐμεῖς μέ τούς τροϊκανούς, τό ἀντωνάκιον καί τά μπιμπίκια; Ἄ πὰ πά… Τρομερὸ καὶ φοβερό!!! Λέτε νά πάθαμε τέτοιαν λαχτάρα;; 


Δὲν θέλω οὔτε νὰ τὸ φανταστῷ!!! Ἄ πὰ πά… Δὲν τὸ πιστεύω… Ὅλο καὶ κάτι θὰ περίσσεψε… Πόσοι εἶναι οἱ Μαορί πιά; Δέν θά ἔχη κάνει τό κουμάντο του ὀ ἐθνο-«σωτήρας»;

πηγή: 

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Ο Κεφαλικός Φόρος από την Τουρκοκρατία στην σημερινή ξένη οικονομική κυριαρχία


Γράφει ο Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου
Η ΠΡΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ: "Ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του"!! Τα λόγια τούτα αναγράφονταν στην απόδειξη του ατιμωτικού Κεφαλικού φόρου επί Τουρκοκρατίας. Στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς, οι Οθωμανοί είχαν επινοήσει τον φόρο, γνωστό σε όλους ως Χαράτσι που ο Σουλτάνος επέβαλε στους Χριστιανούς Έλληνες υπηκόους.
Μάλιστα όσα περισσότερα παιδιά είχε η οικογένεια τόσο αυξανόταν το Χαράτσι. [Θυμίζει τίποτε αυτό;] Ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κάποιος και να λατρεύει τον Άγιο Τριαδικό Θεό. Οφειλή που έπρεπε να εξαγοράζουν οι πρόγονοί μας κάθε έτος μέχρι το τελευταίο της ζωής τους. Λόγος επινόησης η οικονομική εξόντωση των Ελλήνων ώστε να παραμείνουν υπόδουλοι μέχρι τον πλήρη αφανισμό τους. Κάτι ανάλογο επιβάλλουν σήμερα οι Τζιχαντιστές στο Ιράκ και στη Συρία στους ελάχιστους εναπομείναντες πιστούς του Χριστού που δεν εξισλαμίζονται!

Η ΑΛΛΗ ΣΚΛΑΒΙΑ: Σήμερα, πάλι, το χαράτσι επανήλθε από σκληρότερο κατακτητή, τον Ραγιαδονενέκο Πολιτικό, που προσπαθεί έκων ή άκων, δεν έχει σημασία, να φέρει εις πέρας ότι δεν κατόρθωσαν οι εχθροί των Ελλήνων στο παρελθόν. Τότε η υποδούλωση επετεύχθη με την άλωση της Βασιλεύουσας, σήμερα η υποδούλωση έγινε με οργανωμένο σχέδιο πολλών δεκαετιών τώρα, για την ακρίβεια μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο! Τότε θεμελιώθηκαν οι αρρωστημένες πελατειακές σχέσεις πολιτευτών και ψηφοφόρων οι οποίες γιγαντώθηκαν στα χρόνια της “Αλλαγής”. Έτσι, κάναμε ρουσφέτι και “τσατσιλίκι” και λοβιτούρα και μίζα και “παράκαμψη σειράς”, εθνικά μας αθλήματα. Και οι ηγέτες μας, ημών κοιμωμένων ή καλύτερα αποχαυνωμένων στις απολαύσεις της επίπλαστης ευμάρειας, ξερίζωσαν οτιδήποτε αγαθό από την Ελληνική κοινωνία, δημιουργώντας νέα ήθη και έθιμα ατιμίας. Όρισαν σαν σκοπό ζωής την πρόσληψη του οκνού τέκνου μας στο δημόσιο και μας προέτρεψαν να αμφισβητήσουμε πίστη και πατριωτικά ιδανικά και να ασπαστούμε τον άκρατο υλισμό και το νεοπλουτισμό ανέξοδα [καλύτερα με δάνεια που θα πληρώνουν και τα δισέγγονά μας], μ΄αντάλλαγμα την ψήφο μας. Άλλωστε ”Έλλην” πρωθυπουργός δεν δήλωσε ξεκάθαρα πως: “Πρέπει να ξεριζώσουμε ό,τι συντηρητικό και οπισθοδρομικό από την κοινωνία μας, όπως, εμμονές σε εθνικισμούς και θρησκευτικές προκαταλήψεις!”; Τώρα, όμως, όλα τα απλόχερα χαρισμένα τα παίρνουν πίσω, νομίμως ανέντιμα, αλλά και με την δικιά μας ανοχή.
Μια ανοχή αντάξια του μαλθακού μας χαρακτήρα που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια. Αρπάζουν τα σπίτια μας, αλλά ξεχνάμε ότι εμείς τους δώσαμε το κλειδί. Έτσι, μας τιμωρούν με τις δικές μας σφαίρες, αυτές που απλόχερα τους δίναμε σε κάθε εκλογές. Τα όπλα τους γεμάτα σημαδεύουν την οικογένεια μας, απαγορεύοντας, ουσιαστικά με ποινή έσχατης πτωχείας και ένδειας, όποιον αποτολμά να κάνει περισσότερα από ένα παιδία(!) και πάλι δεν αντιδράμε. Τα παιδιά μας πώς θα αντιδράσουν όταν πλήρως συνειδητοποιήσουν την εκχώρηση των δικαιωμάτων τους για δουλειά, ασφάλεια και ελπίδα σε ξένους τοκογλύφους; Και εκείνοι ... εκείνοι, προσυπογράφουν τον αφανισμό των Ελλήνων και πουλούν στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα τις ψυχές των παιδιών μας. Ψυχές χρεωμένες, καταδικασμένες και υπόδουλες πριν ακόμα γεννηθούν! Και πάλι δεν αντιδράμε. Κι εκείνοι ξεπουλούν αιγιαλούς, δάση, δημόσια γη, την Πατρίδα μας ολάκερη, την Γη των προγόνων μας, τα Ιερά μας χώματα ποτισμένα με τόνους αίμα ηρώων και μαρτύρων στους παγκόσμιους τοκογλύφους. Κι όμως εμείς σιωπούμε....
Τότε, όμως, στην πρώτη σκλαβιά, μια χούφτα υπερήφανων Ελλήνων, μετά από αμέτρητους αγώνες, θυσίες και υπερπροσπάθειες ξεσήκωσε τον κοιμισμένο ραγιά και κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Να αποτινάξει την σκλαβιά που λύγιζε τις πλάτες τους και να απελευθερώσει την Πατρίδα. Την Πατρίδα που ο Πλάτωνας αναφέρει ως Ιερότερο και Τιμιότερο όλων.
Σήμερα, όσοι πιστεύουμε σε Πατρίδα, Γένος και Χριστό, έχουμε ιερό καθήκον να υπερασπιστούμε την Πατρίδα με όλη την δύναμη της Ελληνικής Ψυχής μας. Κι αυτό ισχύει για τους απόγονους του Λεωνίδα και του Κολοκοτρώνη και όχι του Εφιάλτη. Του Τουρκοφάγου κι όχι του Νενέκου, του Καποδίστρια κι όχι του πολιτικάντη. Ας μην ξεχνάμε πως: “Χρωστάμε σ' όσους ήρθαν, πέρασαν, θα 'ρθούν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι και οι νεκροί”. [Κ. Παλαμάς].

Γουρούνες στα νησιά: Ζην επικινδύνως!

Όπως το μαγιό έτσι και η γουρούνα δεν φτιάχτηκαν για να κυκλοφορείς στο δρόμο...Όπως το μαγιό έτσι και η γουρούνα δεν φτιάχτηκαν για να κυκλοφορείς στο δρόμο...

Γράφει ο  Τάκης Πουρναράκης

 Χρειάζεται άμεση παρέμβαση του νομοθέτη για να διορθωθεί αυτή η εκρηκτική κατάσταση.

Τις προηγούμενες μέρες επισκέφτηκα για πολλοστή φορά τη Σαντορίνη, πολλά έχουν αλλάξει στο νησί από τα μέσα της δεκαετίας του '90 που ξεκίνησα να πηγαίνω εκεί. Άλλα προς το καλύτερο άλλα προς το χειρότερο, άλλα έμειναν ίδια. Π.χ. η Σαντορίνη προσφέρει υψηλό επίπεδο υπηρεσιών, έχει άριστα καταλύματα, άρτια εκπαιδευμένο προσωπικό που εξυπηρετεί τους τουρίστες, πολλές επιλογές για όλα τα γούστα αλλά δεν έχει, ούτε πρόκειται να αποκτήσει καλές παραλίες.

Όπως δεν έχει καλό οδικό δίκτυο, οι δρόμοι φτιάχτηκαν από το 1960 έως το 1980 και η σχεδίαση αφορούσε τις τότε ανάγκες. Σήμερα το οδικό δίκτυο δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες μετακίνησης των χιλιάδων τουριστών που φτάνουν καθημερινά στο νησί. Η πρόσβαση στην Οία είναι προβληματική ειδικά τις ώρες αιχμής (ηλιοβασίλεμα) ενώ η διάβαση από τα Φηρά απαιτεί χρόνο και υπομονή.




Ο παράγοντας που έχει χειροτερέψει δραματικά τα κυκλοφοριακά δρώμενα
είναι η αθρόα ενοικίαση και κυκλοφορία μικρών Quad 50cc. Οι λόγοι που ευδοκιμούν τα συγκεκριμένα τετράτροχα είναι: Κοστίζουν λίγο (20 - 25 ευρώ ημερησίως), δίνουν μια αίσθηση διαφορετικού, είναι αξιόπιστα, νοικιάζονται με δίπλωμα αυτοκινήτου και δείχνουν εύκολα στη χρήση. Δεν είναι όμως και εκεί ξεκινούν τα προβλήματα...

Πρώτον δεν έχουν καμία ευελιξία γιατί δε σχεδιάστηκαν για ελιγμούς στον αστικό ιστό.
Δεύτερον είναι πολύ αργά με το ζόρι φτάνουν τα 35km/h γιατί δε σχεδιάστηκαν για να κινούνται στην άσφαλτο αλλά στο χώμα. Γι' αυτό και φέρουν χωμάτινα ελαστικά.
Τρίτον είναι εξαιρετικά ασταθή στο φρενάρισμα και στο στρίψιμο γιατί δεν έχουν φτιαχτεί για να φρενάρουν και να στρίβουν στην άσφαλτο, αλλά να ξεπερνούν εμπόδια σε χώμα, άμμο, λάσπη.
Τέταρτον
οι χρήστες μη έχοντας στη συντριπτική τους πλειοψηφία, κουλτούρα αναβάτη, τα χρησιμοποιούν άσκεφτα και άμετρα. Είδαμε καλλίπυγες τουρίστριες με μικροσκοπικά μαγιό να τα χρησιμοποιούν ως κινητή πασαρέλα, φοβισμένα ζευγαράκια να έρπουν στη μέση του δρόμου στραγγαλίζοντας την κυκλοφορία, θερμόαιμους νεαρούς να ακροβατούν στις δυο ρόδες, δε βάζει ο νους του ανθρώπου τι γίνεται. Αυτά πριν δύσει ο ήλιος γιατί μετά, ευτυχώς ο Θεός ξαγρυπνά. Πιωμένοι, αγριεμένοι, κουρασμένοι νεαροί και νεαρές προσπαθούν εις μάτην να βρουν το δρόμο για το χωριό - κάτσε να δεις πως το λένε - όπου μοιράζονται ένα δωμάτιο σε μια πανσιόν - τώρα θα την θυμηθώ... κάτι σε Volcano - είναι το όνομά της.

Φέτος το καλοκαίρι είναι δροσερό, τα βράδια στη Σαντορίνη έχει υγρασία
οπότε οι σικάτοι νέοι  και νέες χρησιμοποιούν ως αξεσουάρ φουλάρια, εσάρπες και άλλα συναφή. Τα οποία καθοδόν ανεμίζουν άναρχα, είδαμε τουλάχιστον 3 φορές να πιάνεται το φουλάρι στη ρόδα ή τον άξονα, με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν ήταν ατυχές γεγονός ο στραγγαλισμός της τουρίστριας πέρυσι στη Μύκονο απ' αυτό το λόγο, καθαρή εύνοια της τύχης είναι ότι δε θρηνούμε καθημερινά απ' αυτό και μόνο.



Όταν ανεβαίνεις με το μαγιό στη γουρούνα χωρίς κανένα προστατευτικό
, ένα έντομο να τσιμπήσει τον οδηγό αρκεί για να γίνει το κακό. Ή ακόμη να τον χτυπήσει στο μάτι. Ή ένα πετραδάκι να πεταχτεί από αντίθετα διερχόμενο όχημα.  Απερίγραπτη σκηνή στο δρόμο από Φηρά προς Οία, το λεωφορείο της γραμμής να προσπαθεί να περάσει μια σειρά γουρούνες που κινούνται με 20km/h. Φύλαξε ο Θεός αλλά ως πότε; Σκηνές απείρους κάλλους στους δρόμους που ενώνουν τα χωριά με τις παραλίες με τα αυτοκίνητα να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς για να απεγκλωβιστούν από τις χωμάτινες γουρούνες που σέρνονται στραγγαλίζοντας την κυκλοφορία. Δεν προσπερνάνε όμως όλοι με την ίδια ευχέρεια συχνά κάποιος δεν τολμά και εκεί δημιουργείται ένα ακόμη κομβόι υπομονής, αφήνοντάς σε με δυο επιλογές. Ή να ρισκάρεις ή να φτάσεις αύριο...

Προσεγγίζοντας τα Φηρά έχει πάντα μποτιλιάρισμα που δημιουργείται από την προσπάθεια των άσχετων να μανουβράρουν τις γουρούνες, οι οποίες επαναλαμβάνουμε δεν έχουν σχεδιαστεί για ελιγμούς εντός πόλης. Προσθέστε και την μυϊκή ικανότητα μιας μέσης 20χρονης και έχετε ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα.

Στη Σαντορίνη δε μιλούν Ελληνικά!

Είναι γεγονός πως οι Έλληνες τουρίστες αποτελούν το 5%, σε αντίθεση με παλιότερες εποχές. Σίγουρα η πρόσβαση στο νησί έχει αυξημένο κόστος, από κει και πέρα όμως υπάρχουν επιλογές για όλα τα βαλάντια και σε διατροφή και σε διαμονή. Επιπλέον υπάρχουν πολλές επιμορφωτικές δραστηριότητες από μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους ως οινοποιεία και εργοστάσια ντομάτας. Η βραδινή ζωή στα Φηρά έχει ατονήσει, λογικά, αφού λείπουν οι Έλληνες. Όπως και να έχει η εικόνα με τα Quad αποτελεί σοβαρό πρόβλημα και απαιτείται άμεση παρέμβαση του νομοθέτη, κατά την άποψή μας η απαγόρευση θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα απ' όσα θα λύσει. Η οριοθέτηση όμως π.χ. δεν μπορείς να κινείσαι με χωμάτινα ελαστικά στην άσφαλτο, σίγουρα θα βοηθήσει.


πηγή:Θέμα

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Σκοπελίτης. Ο θρυλικός καπετάνιος των Μικρών Κυκλάδων που τον «φοβήθηκε» η θάλασσα. Ταξίδευε με κάθε καιρό και ζωντάνεψε την άγονη γραμμή

Οι νησιώτες θυμούνται και μιλούν για τον «θρύλο» της άγονης κυκλαδίτικης γραμμής, που πέθανε στα 88 του

Γράφει ο Πέτρος Στεφανής
«Δέκα χρονών ήμουν και τα χέρια μου είχαν ρόζους από το κουπί. Κοιμόμασταν μες στη θάλασσα από παιδιά, την πίναμε για νερό. Λαχτάραγα να μεγαλώσω, να κάνω ένα σκάφος δικό μου, να πιάσω το τιμόνι εγώ, να ταξιδέψω. Να πω «αυτό, να, είναι δικό μου!», να κάνω κουμάντο εγώ. Και τα κατάφερα!». Τα λόγια αυτά είχε πει ο Δημήτρης Σκοπελίτης σε ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για τη ζωή του. Ο θρυλικός καπετάν Μήτσος των Μικρών Κυκλάδων «σάλπαρε» τον Ιανουάριο στα 88 του χρόνια, από την Αμοργό – τα αγαπημένα του Κατάπολα. Αφήνει ωστόσο πίσω του την πάνδημη, διαχρονική αναγνώριση των νησιωτών για όλα όσα τους πρόσφερε στον μισό και πλέον αιώνα που θαλασσοδάρθηκε για να βρίσκεται μέρα – νύχτα στο πλευρό τους, με τα συνολικά δέκα ξύλινα καΐκια και σιδερένια καραβάκια του που άλλαξε διαδοχικά. Τα «Νίκη», «Πανορμίτης», «Νικόλαος», «Χοζοβιώτισσα 1», «Χοζοβιώτισσα 2», «Βαρσαμίτης», «Μαριάννα», «Σκοπελίτης 1», «Σκοπελίτης 2» αλλά και το «Express Scopelitis», που εξακολουθεί να αλωνίζει στην άγονη κυκλαδίτι.

«Δεν λογάριαζε ούτε φουρτούνες ούτε μπονάτσες. Αφιλοκερδώς, τα παλιά χρόνια που δεν είχε συγκοινωνία στα νησάκια εδώ τριγύρω, έφτανε έως Νάξο – Πάρο – Σύρο για να μεταφέρει όποιον είχε ανάγκη. Καθημερινά για 53 ολόκληρα χρόνια, από το 1956, εξυπηρετούσε τους πάντες και τα πάντα. Γι” αυτήν ακριβώς την προσφορά του τον τίμησαν οι τοπικοί δήμοι, κοινότητες και σύλλογοι» λέει με δάκρυα στα μάτια ο συνομήλικος αδελφικός φίλος του Νίκος Πρέκας, ναυτικός πράκτορας στα Κατάπολα. «Ενας άνθρωπος – μια ιστορία ήταν ο καπετάν Μήτσος για τον τόπο μας! Αυτός ένωσε καθημερινά τη Νάξο και την Αμοργό με τις Μικρές Κυκλάδες (Δονούσα, Κουφονήσι, Σχοινούσσα, Ηρακλειά). Με το σκάφος και την ψυχή του, τα έδινε όλα μια ζωή! Πόσους και πόσους ασθενείς, εγκύους, ανθρώπους που κινδύνευαν στη θάλασσα, τρόφιμα, φάρμακα ή άλλα εμπορεύματα δεν μετέφερε σε δύσκολες εποχές! Ήταν η κεντρική αρτηρία που έδινε «οξυγονωμένο αίμα», ζωή στα νησάκια αυτά! Όλοι οι νησιώτες τον αγαπούσαν» έχει να πει και ο Μανόλης Μαργαρίτης...
«Αν δεν ήταν ο καπετάν Μήτσος με τον «Σκοπελίτη, θα ήμασταν καταδικασμένοι ως βραχονησίδα. Τέτοιους ανθρώπους πρέπει και μετά θάνατον να τους σεβόμαστε και να τους τιμάμε, είναι ευεργέτες!» λέει ο Στέλιος Ζούλης, αντιδήμαρχος της Ηρακλειάς των 110 μόνιμων κατοίκων. «Ακόμα και σε ώρες περίεργες, ήταν πάντα πρόθυμος, ζούσε για να βοηθήσει, μας ξελάσπωσε αμέτρητες φορές. Τότε που δεν υπήρχαν ελικόπτερα του ΕΚΑΒ, επιτέλεσε κοινωνικό έργο που κανείς άλλος δεν τολμούσε, υπό τεράστια κύματα, με 8-9 μποφόρ, χιόνια και καταιγίδες. Ως παλιός κυβερνήτης σε πολεμικά πλοία ξέρω τι σημαίνει να δίνεσαι σε τέτοιους αγώνες μες στη θάλασσα» τονίζει ο κ. Ζούλης, αξιωματικός ε.α. στο Πολεμικό Ναυτικό. «Ο,τι έκανε ο πεθερός μου το έκανε με αγάπη, όχι μόνο για τον τόπο του αλλά για τον κόσμο όλον. Ήταν ανοιχτός, καλόκαρδος άνθρωπος. Μέχρι και τα 82 του πήγαινε για ψάρεμα. Είχε πάντως επιβαρυνθεί η υγεία του: τα τελευταία 26 χρόνια αντιμετώπιζε πρόβλημα με την καρδιά του, από το κρύο στη θάλασσα είχε και πλ...



Από τον Πανορμίτη στο Express Scopelitis Το 1958 ανέλαβε με τον δεκατετράμετρο «Πανορμίτη» την ταχυδρομική γραμμή των Μικρών Κυκλάδων, συνδέοντάς τες με Αμοργό – Νάξο. Βγήκε τότε έως και τραγούδι για τον καπετάν Μήτσο: «Μες τ” αφρισμένα κύματα περνά ο Πανορμίτης και καπετάνιος με καρδιά είναι ο Σκοπελίτης!». Ήταν το πρώτο τρεχαντήρι που αγόρασε – τα προηγούμενα που είχε ήταν του πατέρα του. Το πήρε μετά τη θητεία του στο Ναυτικό, αφού παντρεύτηκε στο Κουφονήσι κι έφυγε με τα ποντοπόρα φορτηγά πλοία του Ωνάση. Ωσπου εγκαταστάθηκε στα Κατάπολα, που διέθεταν λιμάνι για το καΐκι του, εκεί το δούλεψε και ως αλιευτικό. Στις αρχές πάλι της δεκαετίας του ’80, με το «Μαριάννα» άρχισε να φέρνει και τουρίστες από τη Νάξο στην Αμοργό. Το 1985 πια έφερε βαποράκι από τις Σποράδες, αυτό που ο γιος του έριξε στη γραμμΑπό παππού σε εγγονό Το παράδειγμα του πατέρα του και όσα διδάχτηκε πλάι του στα πρώτα κοινά δρομολόγιά τους κρατά καλά και σήμερα στα ταξίδια του ο 58χρονος καπετάν Γιάννης Σκοπελίτης, από 17 χρονών στη θάλασσα. Αυτό θέλει να περάσει και στον 27χρονο γιο του, τον Δημήτρη (πήρε το όνομα του θαλασσόλυκου παππού του), που για την ώρα ταξιδεύει στο εξωτερικό ως υποπλοίαρχος. «Ηταν φοβερά ψύχραιμος. Ποτέ δεν τα έχανε, κι ας μην είχε τότε ούτε καν ενημέρωση για τον καιρό. Αυτός μου έμαθε να σέβομαι, να μην υποτιμώ τη θάλασσα, να μην υπερεκτιμώ το σκάφος και τις δυνατότητές μου. Αυτό θέλω να συνειδητοποιήσει και ο γιος μου» έχει πει στα «ΝΕΑ» ο καπετάν Γιάννης. «Γνώρισα ως θρύλο τον καπετάν Μήτσο. Μεσουρανούσε όταν, ως παιδί, στη δεκαετία του ’60, ως έφηβος τον βίωσα στις… κουτουράδες του στις φουρτούνες. Τότε καταλάβαινα όλα αυτά τα παράτολμα που έκανε και τρόμαζα, φαινόταν πάντως πως ήξερε καλά τι κάνει» λέει και ο Γιάννης Φωστιέρης, κυβερνήτης του «Express Scopelitis».


Δύο αγάπες είχε ο καπετάν Μήτσος: τη θάλασσα και το βιολί! «Στα ταξίδια του το είχε πάντα κοντά του στο καραβάκι του και με την πρώτη ευκαιρία το “πιανε. Είχε τη δική του σχολή – τρόπο παιξίματος, ήταν από τα καλύτερα παραδοσιακά κυκλαδίτικα βιολιά. Με τις δοξαριές του έδινε τον τόνο, το σύνθημα για χορό στα πανηγύρια» λέει ο Σταμάτης Γιαννακόπουλος, ξενοδόχος και πτυχιούχος δάσκαλος βιολιού στην Αιγιάλη Αμοργού. Μαθήματα από τον φημισμένο βιολιτζή της εποχής του, τον Σταματομανώλη από τ” Απεράθου Νάξου, είχε πάρει ως έφηβος ο καπετάν Μήτσος, ουσιαστικά όμως ήταν αυτοδίδακτος οργανοπαίχτης. «Από το ηχόχρωμα και το ύφος του βιολιού του πήρα και εγώ στοιχεία, συχνά ανταλλάσσαμε και απόψεις για τη μουσική μας. Και στον γάμο μου έπαιξε βιολί, τραγούδησε και την αγαπημένη του καταπολιανή μαντινάδα, όπως και πιο πρόσφατα στον γάμο της εγγονής του. Και τώρα τελευταία εξακολουθούσε να το γρατσουνίζει, το κρεμούσε με τιράντα γύρω απ” τον λαιμό του για να μη κουράζεται» ...
πηγή:Νέα

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Τα ονόματα της Παναγίας

Παναγία η Χοζοβιώτισσα Παναγία Προυσιώτισσα Παναγία Άγιον Εστί Παναγία η Μαλεβή Παναγία Γλυκοφιλούσα Παναγία Τριχερούσα Παναγία Μυρτιδιώτισσα Παναγία Ικαριώτ...

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

Η Τουρκία “έκοψε” τα νερά του Ευφράτη !! Θυμάστε τα λόγια του γέροντα Παϊσίου;;;!


νέος-πόλεμος-από-την-Τουρκία-εναντίον-της-Συρίας-έκλεισε-τον-Ευφράτη

Θυμάστε τα λόγια του γέροντα Παϊσίου:
«Όταν ακούσετε ότι τα νερά του Ευφράτη τα κόβουν ψηλά οι Τούρκοι με φράγματα, να ξέρετε ότι ήδη μπήκαμε στην προετοιμασία του Αρμαγεδδώνα, και ότι διακόσια εκατομμύρια στρατός θα διαβεί τον Ευφράτη για την Μέση Ανατολή και ότι το ξανθόν γένος, δηλαδή οι Ρώσοι, θα πολεμήσουν εναντίον της Τουρκίας»…

“Η στάθμη της λίμνης έχει πέσει κατά έξι μέτρα”

Σύμφωνα με την εφημερίδα του Λιβάνου, Αλ Αχμπάρ, οι Τούρκοι έχουν μπλοκάρει τη ροή του Ευφράτη στη Συρία. Απειλείται όχι μόνο ο πληθυσμός της Συρίας αλλά και του Ιράκ. Η στάθμη του νερού στη λίμνη Άσαντ έπεσε κατά έξι μέτρα.
Εκατομμύρια Σύριοι έμειναν χωρίς πόσιμο νερό.
Η Τουρκία έχει παραβιάσει τις διεθνείς υποχρεώσεις και απέκλεισε πλήρως τη ροή του νερού του Ευφράτη. Η Άγκυρα είχε αρχίσει μια σταδιακή μείωση της παροχής νερού πριν από δυόμισι μήνες και πριν από δύο εβδομάδες την σταμάτησε εντελώς.
Ανώνυμη πηγή είπε στην ‘Αλ Αχμπαρ’ ότι η στάθμη του νερού στην κεντρική δεξαμενή νερού της Συρία- τη λίμνη Άσαντ- μειώθηκε η στάθμη του νερού κατά 6 μέτρα. Αυτό σημαίνει απώλεια εκατομμυρίων κυβικών μέτρων πόσιμου νερού.
Αν η στάθμη του νερού στη λίμνη πέσει άλλο ένα μέτρο θα τεθεί το φράγμα εκτός δράσης.
Μέλη του Ινστιτούτου του Ευφράτη εξακολουθούν να εργάζονται υπό την επίβλεψη των μαχητών του «Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και της Λεβάντε» καθώς και μαχητών της αλ Κάιντα, οι οποίοι έχουν καταλάβει το φράγμα. Οι ηγέτες των ισλαμιστών δεν προτίθεται να προβούν σε αλλαγές στη λειτουργία του φράγματος.
Οι συνέπειες των τουρκικών εγκλημάτων γίνονται ήδη αισθητές στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας του Χαλεπίου.
Στην αλ Χαφς, μέσω της οποίας το νερό από τη λίμνη Άσαντ διοχετεύεται στα κανάλια, η στάθμη του νερού έχει πέσει σε χαμηλά επίπεδα. Τα υπάρχοντα αποθέματα νερού στην Αλ Χαλφ θα εξαντληθούν σε 1-2 μέρες. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα επτά εκατομμύρια Σύριοι να παραμείνουν χωρίς πόσιμο νερό. Η παύση της διοχέτευσης της απαραίτητης ποσότητας νερού έχει, συν τοις άλλοις, την απότομη πτώση του όγκου της ηλεκτρικής ενέργειας στο Χαλέπι και στην επαρχία του Χαλεπίου.
Ιστορικά, ο έλεγχος του Ευφράτη ήταν το επίκεντρο της σύγκρουσης μεταξύ της Τουρκίας, αφενός και της Συρίας –Ιράκ από την άλλη.
Η Τουρκία επιμένει ότι ο Ευφράτης είναι ένα «διασυνοριακό ποτάμι» και όχι «διεθνής ποταμός», και ως εκ τούτου δεν καλύπτεται από τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Η Τουρκία είναι επίσης μία από τις τρεις χώρες (μαζί με την Κίνα και το Μπουρούντι) που δεν έχουν υπογράψει τη διεθνή σύμβαση για τη χρήση των διεθνών υδατορευμάτων, που υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ το 1997.
πηγή:Echedoros

Cycladic Polychromy

Συρτός- μπάλος- ρεπατί Σαντορίνης

Οι μελισσοκόμοι διαμαρτύρονται για τους παράνομους ψεκασμούς με απαγορευμένα απο την ΕΕ χημικά (που κάποιοι ηλίθιοι της βουλής νομίζουν οτι… δεν υπάρχουν!)


2 Αυγούστου σήμερα!!!
Μια μέρα που οι μελισσοκόμοι έχουμε καθιερώσει να διαμαρτυρόμαστε για τα παράνομα ραντίσματα!!!
Για αυτά δηλαδή τα ραντίσματα που γίνονται τις ακατάλληλες ώρες, τις ώρες που ακόμα πετούν οι μέλισσες μας.
Για αυτά τα ραντίσματα που γίνονται με παράνομα φυτοφάρμακα και σπέρνουν τον θάνατο, όπως είναι πλέον τα νεονικοτινοειδή με απόφαση της Κομισιόν. Το αίτημα μας είναι δίκαιο, και γι αυτό είμαστε σίγουροι ότι κάποια στιγμή θα θριαμβεύσει η λογική και κατά συνέπεια και οι θέσεις μας.
Μόνο που φοβόμαστε μήπως αυτό αργήσει, όπως γίνεται πάντα σε αυτόν τον τόπο, και τεθεί σε κίνδυνο το μέλλον της Μελισσοκομίας στην Ελλάδα!!!
Ζητάμε από όλους να μας στηρίξουν με κάθε τρόπο και να ακούσουν την φωνή μας.
Ζητάμε να προστατευτεί ή μέλισσα που τόσα πολλά προσφέρει στον άνθρωπο απλόχερα πάντα, και συμβάλει με τα προϊόντα της για την καλή μας υγεία την δίκη μας και των παιδιών μας…
Ας ευχηθούμε να είναι η φετινή η τελευταία μας διαμαρτυρία, και του χρόνου αυτό που τώρα είναι φωνές σε ώτα μη ακουόντων να είναι μια πραγματικότητα.
Για το καλό της μέλισσας…
Για το καλό της ανθρωπότητας…
Για το καλό των παιδιών μας…

Κοτσάκια της βεγγέρας

Ο Νίκος Φύτρος ή Γεμέλης με τη χαρακτηριστική του φωνή τραγουδάει μερικά από τα ενδεικτικά κοτσάκια της βεγγέρας ανα χωριό με έμφαση στη "γυναίκα της Σαντορίνης". Η Αρτεμία Αργυρού μας ομορφαίνει  με τις φωτογραφίες μιας άλλης Σαντορίνης.

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας μας



Ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγίας μας. Όλοι οι πιστοί καταφεύγουμε με τις θαυμάσιες «Παρακλήσεις» στη Χάρη της και νοιώθουμε, ανάλογα με την πίστη μας, τη βοήθειά της και την παρουσία της στη ζωή μας
Το σώμα της υπεραγίας Θεοτόκου, σημειώνει και ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, «μικρόν παραμεῖναν τῇ γῇ καί αὐτό συναπῆλθε… Καί τοίνυν ἐδέξατο μέν ὁ τάφος ἐπί μικρόν, ἐξεδέχετο δέ καί ὁ οὐρανός τήν καινήν γῆν ἐκείνην, τό πνευματικόν σῶμα… τό ἁγιώτερον ἀρχαγγέλων».

Το ιερό σώμα της, αφού παρέμεινε για λίγο στη γη, έφυγε κατόπιν κι αυτό στους ουρανούς με την ψυχή της. Δέχθηκε λοιπόν το σώμα της ο τάφος για μικρό χρονικό διάστημα, δέχθηκε δε τελικώς και ο ουρανός το σώμα της, την καινή εκείνη γη, που ανεκαινίσθη από τον Υιό και Θεό της που κατοίκησε μέσα της, το πνευματικό και άγιο εκείνο σώμα… που είναι αγιότερο από τους αρχαγγέλους
«Μόνη αὕτη νῦν μετά τοῦ θεοδοξάστου σώματος σύν τῷ Υἱῷ τόν οὐράνιον ἔχει χῶρον», τονίζει και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς· «οὐ γάρ εἶχε κατέχειν εἰς τέλος γῆ καί τάφος καί θάνατος ζωαρχικόν σῶμα καί θεοδόχον».

Μόνη η Θεοτόκος τώρα, προ της Δευτέρας δηλαδή Παρουσίας, βρίσκεται με το θεοδόξαστο σώμα της μαζί με τον Υιό της στον ουράνιο Παράδεισο. Διότι δεν μπορούσαν να κρατούν παντοτινά η γη, ο τάφος και ο θάνατος το σώμα εκείνο, που έγινε δοχείο του Θεού και πηγή της Ζωής (PG 151, 465).

Ας την ικετεύουμε να ενθυμείται και εμάς εκεί στη δόξα της την ανέκφραστη και να πρεσβεύει και υπέρ ημών στον παντοκράτορα Υιό της.


Η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου
Η περίοδος αυτή της νηστείας προηγείται της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και αρχικά ήταν διηρημένη σε δύο τμήματα: αυτό που προηγείτο της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και εκείνο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Η νηστεία αυτή όπως επικράτησε να την τηρούμε, έχει αυστηρό χαρακτήρα. Εφόσον λοιπόν μπορούμε, νηστεύομε από λάδι όλες τις ημέρες. Κατάλυση οίνου και ελαίου έχουμε μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές, ενώ κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, οποιαδήποτε ημέρα κι αν πέσει καταλύουμε ψάρι.
Κατάλυση ιχθύος και μόνον έχουμε και κατά την ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αν αυτή πέση Τετάρτη ή Παρασκευή.
ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Η Σαντορίνη της Ελλάδα το Γιούσουρι

Γράφει η  Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου


Η Σαντορίνη, της Ελλάδας το Γιούσουρι. Πολύτιμη κι εύθραυστη σα μαργαριτάρι, φυλαχτό στο λαιμό του Αιγαίου κατευθείαν από της γης τα σπλάχνα, μαχαιριά στη θάλασσα.Τα κρίνα των σπιτιών της, ολάνθιστα πεταρίζουν στης άβυσσος τα χείλη. Τα κλήματα δειλά πασχίζουν να κρύψουν των φύλλων τις ελπίδες από τ’ άγριου βοριά τα χάδια. Πώς ξεμαλλιάζονται τ’ αγριολούλουδα τινάζοντας της θάλασσας τον ίδρω!! Όλα βαριά, όλα πικρά, όλα χυμούς γεμάτα, πηχτά, πνιχτά, χρώματα, σχήματα, καημοί, νοτισμένοι απ’ τ’ αγιάζι.
Πώς σμίγει γης και θάλασσα κι ουράνια στην ομίχλη! Πώς βγαίνει της ντομάτας το σκληρόπετσο ζαφείρι; Πώς ξεχειλίζει του κρασιού η κάψα και η γλύκα; Κάθε τσαμπί να στάζει θείο αίμα, κάθε ρογίτσα του θηλή της οικουμένης!
        Και η γη πλημμυρισμένη ελπίδα και η θάλασσα με υποσχέσεις τρόμου!

        Και οι κάτοικοι σφιχτοδεμένοι με τη μοίρα τους μένουν, επιμένουν, μάχονται. Οι αλλιώτικοι άνθρωποι της  Σαντορίνης, οι εκλεκτοί, οι ευλογημένοι, οι τυραγνισμένοι, οι δυνατοί. Ο περιούσιος λαός, τα παιδιά του ηφαιστείου, οι αρχιτέκτονες των πάλλευκων θολωτών σπιτιών με τα χιονάτα σκαλιά και τις αιωρούμενες αυλές, τα γαλανά πορτοπαράθυρα, που αχνίζουν τη δροσιά, το φως δεν το ξορκίζουν, τ’ αγκαλιάζουν, οι εργάτες της μαύρης αφράτης γης με τα πράσινα λαήνια για να μεθούν οι ταπεινοί, οι λάγνοι, οι μεταμορφούμενοι. Το πρωί εκκλησιά, το μεσημέρι δουλειά, το γιόμα φαγοπότι, τη νύχτα χορός, τραγούδι κι έρωτας στα σκοτεινά, φεγγερά, προστατεμένα σοκάκια. Άνθρωποι που προσκυνούν κι αμαρτάνουν, δουλεύουν κι επαναστατούν, χορεύουν και ψέλνουν, μεθούν με άγια κοινωνία κι αγιάζουν καρφωμένοι αντίκρυ στου ηφαιστείου το μυστήριο, αντιπαλεύοντας με παρρησία τον τρόμο.

Η Σαντορίνη είναι η μάνα μας. Μας γέννησε στο μεγάλο σεισμό με βόγγους και σπασμούς και ουρλιαχτά και αγωνία και τρόμο.  Είναι η πρώτη ουλή που αγγίζουμε ψαχουλεύοντας τα σκοτάδια της μνήμης μας. Πέρα απ’ αυτό, το κενό. Η ευτυχία των βαθυγάλαζων νερών που την κυκλώνουν. Μας δίδαξε το φως του κόσμου, τη δίψα για τον ουρανό, την ανθρώπινη μηδαμινότητα, τη γήινη αρπαχτικότητα, τη θεϊκή παντοδυναμία. Η Σαντορίνη σε κάνει και σκέπτεσαι, όπως σε κάνει και να τραγουδάς και να χορεύεις, ακόμη και στην εκκλησιά, προπάντων μες την εκκλησιά.
Η Σαντορίνη είναι η χώρα των θαυμάτων! Το αφράτο χώμα που τριζοβολά σε κάθε βήμα το βαραίνει ανείπωτη σιωπή. Ο αγέρας μοσκοβολά νεύματα! Τώρα, που τα μηχανάκια σαν ακρίδες μολύνουν κάθε της γωνιά, τώρα που θαρρείς και το νησί γυαλίζεται σε κάποιο παραμορφωτικό καθρέφτη, είναι καιρός, όποιος νιώθει τα μηνύματα που κροτούν ρυθμικά σαν το σφυγμό του κόσμου κάτω απ’ τα πόδια μας, ν’ αφουγκραστεί προσεχτικά.


  Ξετυλίγω το κουβάρι τις θύμισες ευλαβικά. Ας βυθιστούμε στη σκιά του χρόνου. Κάποια σπερνά στο ρημοκλήσι το πνιγμένο στ’ αμπέλια. Ο ασβέστης ματώνει, τα μανουάλια σπιθίζουν, το θυμάρι λιβάνι κι οι καρδιές γλάροι στο ρυθμό του ανέμου που βουίζει «Φως ιλαρόν».
Κάποιες εκδρομές, τότε που το νησί ήταν πλατύ, απίστευτα ευρύχωρο, που οι λυγαριές μοσκοβολούσαν και τα γαϊδούρια ήξεραν να σεργιανούν τα μονοπάτια του κάμπου και με κλειστά μάτια. Τ’ αγλιστήρι στο ξωκλήσι πάντα σε πρώτη ζήτηση στο ιερό, τα πορτάκια ανοιχτά -ποιός βέβηλος θ’ άπλωνε χέρι των αγίων;- τα κέρματα ακουμπισμένα δίπλα στο κερί κάτω από το μελαγχολικό βλέμμα του Παντοκράτορα. Θυμάμαι τη γεύση του ψευτοκεφτέ πλάι στο κύμα, τη γλύκα της ντομάτας και τη στοργική αγκαλιά της θάλασσας που μόλις αφεθείς μ’ εμπιστοσύνη στα χέρια της σε αρμενίζει καλότροπα.

Η θάλασσα γεφυρώνει το νησί με άλλες στεριές. Στην καλοκαιριά από παντού φθάνουν γνέματα από άλλους τόπους. Ολούθε νησιά κυκλώνουν τούτη την παράδοξη στεριά, λες και σκύβουν περίεργα να δουν τι θ’ απογίνει με τούτο τον αδιάκριτο γείτονα, που πότε απλώνεται και πότε μαζεύει, πότε τα σπρώχνει και πότε τα λούζει με οργισμένα σύννεφα. Οι μακρινοί μας πρόγονοι ήταν φυσικό να γίνουν ποντοπόροι. Η θάλασσα ήταν ο απέραντος γόνιμος κάμπος, που έπρεπε να οργώσουν με τα καράβια τους. Δεν ήταν πιο επικίνδυνη από μια τέτοια στεριά κι έκρυβε αμέτρητα πλούτη. Στο νησί άρχισαν να συνάζονται θησαυροί απ’ όλη την οικουμένη, ενώ το κρασί μας ζέσταινε τις απέραντες ρωσικές στέπες και φώτιζε τις ατέλειωτες χειμωνιάτικες νύχτες της πόλης του φωτός.
Η θάλασσα, παντοκρατόρισσα, στέφει τη στεριά με μεγαλείο, την ευλογεί. Η ανάσα της γονιμοποιεί τα σπλάχνα της. Η Σαντορίνη αδιαφορεί για τον ουρανό και τα καμώματά του. Της αρκεί το υγρό χνώτο της θάλασσας. Με αυτό ρογιάζουν τα σταφύλια, με αυτό κοκκινίζουν οι ντομάτες, με αυτό νοστιμεύει η φάβα. Τα καρπουζάκια μια γροθιά, μα πεντανόστιμα.

       Η γη στη Σαντορίνη είναι ολιγαρκής. Της φθάνει λίγο νερό και άπλετο φως. Η θάλασσα είναι άπληστη. Δεν παύει να την απειλεί, δεν παύει να τη σφιχτοδένει, δεν παύει να την προκαλεί να βυθιστεί στη γαλήνη της βαθειάς σιωπής της. Πόσα δεν την κατηγορούσαν αυτή τη θάλασσα και πόσα δεν είχαν να λένε οι παλιοί ανάμεσα στα τραγούδια, πλάι στο κύμα! Ιστορίες τρομαχτικές για λάμιες και νεράιδες και  πειρατές κι αγίους και φαντάσματα για ρουφήχτρες και δυναμίτες και σεισμούς κι εκρήξεις, για βασιλοπούλες με καλόπαιδα κι αρχόντους με διακοναραίους. Ιστορίες ερωτικές, κουτσομπολιά που γίνονται τραγούδι κι οι μαντινάδες να σεργιανούν τα στενά, στις πόρτες της εκκλησιάς να δοξολογούν τον έρωτα. Κι ο έρωτας, βαρύς καημός, να σπρώχνει σε μπελάδες. Τα βαρελότα να σημαδεύουν τις μορφονιές, που λούφαζαν στης εκκλησιάς τη σκέπη την Ανάσταση. Και οι «απαγωγές» απαραίτητος προθάλαμος του υμέναιου, αξιόπρεπη λύση στην άπροικη κόρη, ατράνταχτη απόδειξη της σιγουριάς των όρκων, που αλάθευτα πολυβολούν οι νέοι τα κορίτσια.

Θυμάμαι κείνους τους Επιτάφιους, που βγαίνοντας στη γύρα ημέρευαν τον ουρανό. Θυμάμαι πώς ριγούσαν τρομαγμένοι κάθε που διάβαζε ο παπάς «και ρύσαι ημάς από λιμού, λοιμού, ΣΕΙΣΜΟΥ, ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΥ» υπόμνηση στη μοίρα μας.
            Κάθε Ανάσταση, τέτοια ανάταση, τόση φωτοπλημμύρα! Ο «Λάζαρος» μάρτυρας του θείου δράματος, αποκαθηλώνεται για να τον γευθούμε μαζί με το αναστάσιμο σώμα Χριστού, τη μέρα όπου τα πάντα καταλύονται. Και όλο το Μέγα Σάββατο μια πάχνη ν’ αγκαλιάζει το χωριό, λιγωτική υπόσχεση πανδαισίας. Τα φουρνάκια να καπνίζουν τη βεβαιότητα της αθανασίας, ενώ η φύση ξετρελαμένη ν’ ανθοβολεί τα μωβ, τα κίτρινα, τα κόκκινα και τα γαλάζια μυριστικά, χρώματα έντονα στις απαλές πρώτες υποσχέσεις των αμπελιών μας.
Μέρες κυνηγιού, με τις «λίμνες» πανέτοιμες να συνάξουν τα διαβατάρικα, μέρες τρύγου με τον κάμπο να στενάζει από τον ιδρώτα των θνητών.
Μέρες αλωνίσματος, με τα ζώα να γυρνούν στα γεροχτισμένα αλώνια, με το λίχνισμα να υψώνεται, ξανθή βροχή, να χρυσώνει τις μαύρες πέτρες και τα ζώα ανακουφισμένα ν’ απολαμβάνουν το φρέσκο σανό.
Μέρες της ντομάτας με τα κοφίνια σε παράταξη, να πετροβολούν τα ζιζάνια τους τοίχους και οι νοικοκυρές να βάζουν τις φωνές -πιότερο από συνήθεια παρά από θυμό- έτσι κι αλλιώτικα θ’ ασβέστωναν το φράχτη.

Οι γυναίκες της Σαντορίνης είναι βασίλισσες! Δεν είναι τυχαίο πως τα παιδιά τα ξεχωρίζουν με τ’ όνομα της μάνας και όχι του κύρη τους. Οι γυναίκες είχαν τη δική τους ζωή. Κυριαρχούσαν στο σπίτι έχοντας την οικονομική διαχείριση της φαμελιάς. Οι γυναίκες είχαν την ισοτιμία και την περηφάνια των κατοίκων της θάλασσας. Την ώρα που στην ηπειρωτική Ελλάδα βαφτίζουν όλα τα παιδιά αποκλειστικά από το σόι του πατέρα, η μάνα στη Σαντορίνη έχει ατράνταχτο δικαίωμα πάνω στο πρώτο της παιδί, αν είναι κορίτσι.
Όπως παντού τίποτε δεν της χαρίστηκε. Η γυναίκα κατάκτησε αυτή την αξιόπρεπη θέση. Το εμπόριο και η ναυτιλία κρατούσαν τους άνδρες μακριά και πολλές φορές οι γυναίκες διαχειριζόντουσαν τεράστιες περιουσίες. Η ιστορική τους μνήμη ίσως να είχε περισώσει τις φανταχτερές εικόνες  από τις βενετσιάνες ρήγισσες, που αυτεξούσιες βασίλεψαν τον τόπο, την εποχή που οι τούρκοι κατακτητές της κυρίως Ελλάδας έκλειναν τις γυναίκες τους στο χαρέμι. Πάντως είναι γεγονός ότι το σπίτι του ανδρόγυνου ποτέ δεν ήταν το πατρικό και πως η νύφη δεν εξουσιαζόταν από καμιά πεθερά. Το νέο ζευγάρι είχε την ανεξαρτησία του ακόμη και στις φτωχότερες οικογένειες.
Δεν είναι λοιπόν παράξενο πως από τις πρώτες επιστημόνισσες της χώρας είναι σαντορινιά. Θυμάμαι μάλιστα τον πατέρα μου να διηγείται πως σα μαθεύτηκε ότι μια από τις πρώτες φοιτήτριες της Ιατρικής (η Μαρίκα Λιβέρη) ήταν από το χωριό μας, η συντηρητική κοινωνία αναστατώθηκε. «Μα πώς επιτρέπεις στην κόρη σου να πηγαίνει εκεί, μαζί με τόσους άνδρες και να μαθαίνει τόσες προστυχιές; Γιατί δεν την κάνεις δασκάλα;» συμβούλευαν τη μητέρα της. Γιατί ακόμη και για τη Σαντορίνη, η Ιατρική ήταν αντρίκιο προνόμιο, ενώ δεν υπήρχε τίποτε το επιλήψιμο στο επάγγελμα της μαμής, της νοσοκόμας ή της δασκάλας.
Όμως να μην είμαστε άδικοι. Τα κορίτσια στη Σαντορίνη, της αστικής τάξης φυσικά, μπορούσαν να μορφωθούν, έστω και αν δε χρειαζόταν να ασκήσουν κάποιο επάγγελμα. Μάθαιναν το στοιχειώδες για την εποχή πιάνο, τα γαλλικά και στη ζωγραφική αναδείχθηκαν πολλά ταλέντα. Όμως κα τα κορίτσια της εργατικής τάξης δεν έμεναν άπραγα. Από μικρά ξενοδούλευαν και είχαν για πρώτο μέλημα το να δημιουργήσουν σιγά σιγά την προίκα τους. Και αυτή η προίκα μπορούσε να περιλαμβάνει κεντίδια πιο καλοδουλεμένα και από της κυράς της, γιατί ήταν πλεγμένα με αγάπη και προσδοκία.
            Η Σαντορινιά έχει μιαν έμφυτη καλαισθησία! Άλλωστε και τα μελιτίνια μας τι άλλο είναι, έξω από μιαν επίδειξη εφήμερης δόξας της λεπτοδουλειάς πάνω στο ζυμάρι; Γύρω από το φουρνάκι συνάζεται αδελφωμένος ο γυναικείος πληθυσμός. Πότε στο σπίτι της μιας και πότε στης άλλης, ανάμεσα στη ζύμη και τον πλάστη αντάλλαζαν απόψεις κι εμπειρίες και κουτσομπολιά. Γιατί όχι; Τα κουτσομπολιά είναι θαυμάσιο ψυχιατρικό φάρμακο. Κοινολογώντας τα στραβά του διπλανού, κάνεις τα στραβά μάτια στα δικά σου κουσούρια κι ημερεύεις.
Όμως όλοι σύντρεχαν τον καθένα, στην κάθε ανάγκη για λύπη ή σε χαρά. Όλοι εύκολα πρόσφεραν, από συνταγές γλυκών μέχρι λουλούδια. Όσο λιγοστό είναι το νερό τόσο λουλουδιασμένες είναι οι αυλές. Τα βασιλικά απαραίτητα, όπως κι ο δυόσμος και όλα τα χρήσιμα για την κουζίνα βότανα. Τα δέντρα συνήθως καταδικάζονται σε θάνατο μόλις πάρουν πολύ πάνω τους. Τούτο σημαίνει πως βρήκαν τη στέρνα και είναι σα να μας ρουφούν το αίμα της καρδιάς μας.
           Συνάξεις φεμινιστικές  γίνονταν και στις εκκλησιές. Κάθε άγιος πρέπει νάχει κατακάθαρο το σπιτικό του και μιας και οι αγγελικές φτερούγες δεν επαρκούν, τα γυναίκια χέρια αναλαμβάνουν τους αγίους κάτω από την προστασία τους, τις πιο πολλές φορές με ανταλλάγματα. Η σχέση των ανθρώπων της Σαντορίνης με τους αγίους είναι καθαρά σωματική. Δεν τους θεωρούν άψυχα φαντάσματα, μα ανθρώπους ζεστούς και πολύ δικούς μας.
Ήταν λοιπόν πολύ φυσική η κίνηση, που έκανε η Ουρανία Συρίγου, στον άγιο Ευθύμιο του Μεγάλου χωριού, να βουτήξει το δάχτυλό της στο καντήλι και ν’ αλείψει τα μάτια του αρχάγγελου Μιχαήλ, γιατί της φάνηκαν πονεμένα. Και οπωσδήποτε ο αρχάγγελος με τόσες ζωές που είχε κόψει, λογικό ήταν να έχει πονεμένα μάτια, όμως παράλογο ήταν ότι επακολούθησε. Περνώντας μια γριά το δειλινό, είδε τα μάτια του αγγέλου να γυαλίζουν στο μισοσκόταδο, ενώ δυο χοντρές σταγόνες κυλούσαν στα μάγουλά του.
-Θαύμα, θαύμα! Φώναξε η γριά κι αμέσως όλο το χωριό συνάχτηκε να κάνει ολονυχτία πιστεύοντας ότι έφθασε η συντέλεια του κόσμου. Και φυσικά η μικρή Ουρανία δε μπορούσε ν ομολογήσει ότι εκείνη έκανε τον αρχάγγελο να κλαίει. Άλλωστε ο Αρχάγγελος σάμπως να της χαμογελούσε συνωμοτικά, ανάμεσα στα δάκρυά του.

Η θρησκευτικότητα των σαντορινιών είναι παγανιστική. Είμαστε χριστιανοί ειδωλολάτρες.
             Η Παναγιά μας δεν είναι η απρόσωπη και μακρινή μητέρα του θεανθρώπου, μα η παρηγοριά, τ’ αποκούμπι μας. Η αγάπη μας, η καλή μας γειτόνισσα. Μπαινοβγαίνει στις αυλές, σεργιανίζει στα σοκάκια, μαυροφορεί και λαμπροστολίζεται. Το βλέμμα της που μας ακολουθεί παντού, ακουμπά πάνω μας σα χάδι, δε μας τρομοκρατεί, όπως το άγρυπνο μάτι του Παντογνώστη. Κρατά στην αγκαλιά της το Χριστό και ξέρουμε ότι σίγουρα, μ’ ένα σφίξιμο του χεριού στο μικρό του ποδαράκι θα τον πείσει για όσα της ζητάμε. Πίσω της τ’ αγοράκια, ολάκερες γενιές έκαναν τις σκανταλιές τους την ώρα που ο παπάς πρόβαλε στην Ωραία πύλη κι Αυτή ποτέ δεν τα τιμώρησε, σαν αυστηρή δασκάλα. Μήπως κι Αυτή δεν ήταν σκανταλιάρα; Τη βρήκαν μεσοπέλαγα να φέγγει σα φεγγάρι, Πράματα και θάματα ιστορούν. Πως δήθεν κάθε βράδυ ξεπόρτιζε από την εκκλησιά των αγίων Αναργύρων, που την είχαν ακουμπήσει ευλαβικά οι  πατεράδες μας, μέχρι ν’ αποφασίσουν τι να το κάνουν τέτοιο θαυμαστό εικόνισμα. Μα κείνη δεν αγαπούσε τα ψηλά. Προτίμησε τη γούβα, όπως  άλλωστε κι οι πρόγονοί μας, πούχτισαν το χωριό στη ρεματιά, σαν αμπελιά στο λάκκο της, μη μας σαρώσει ο άνεμος, μη μας ζυγώνουν πειρατές. Κι ο άνεμος μας σάρωσε κι οι πειρατές μας πήραν. Κι υψώσαμε κεφάλι κόντρα στον καιρό κόντρα στους οιωνούς της Ιστορίας, κόντρα στις εμπειρίες των πατεράδων μας.
Θυμάμαι το μεσημέρι, ώρα ιερή, ώρα φαγητού να σημαίνει ο Προφήτης και η φωνή του ν’ απλώνεται στον κάμπο, να φθάνει ως το πέλαγο, φωνή σεβαστική, προστάζει την ανάπαυση,  να κουρνιάσουμε στον ίσκιο, να γευτούμε το προσφάι και ν’ απλώσουμε το κορμί στης γης το κλινάρι.

Η γη στη Σαντορίνη τόσο πολύτιμη, που στους νεκρούς προσφέρεται μόνο σαν καθαγιασμένη σποδός. Ο νεκρός δεν έχει ανάγκη από χώμα. Το χώμα στη Σαντορίνη είναι πηγή ζωής. Χώμα πλούσιο κι αφράτο, άνυδρο κι όμως τόσο παραγωγικό, εύπλαστο κι όμως ανθεκτικό, γίνεται σπίτι ή εκκλησιά, υπόσκαφο ή στέρνα, φρούριο ή παλάτι, ανάλογα με τις πεθυμιές μας. Το χώμα μας αλαφρό κι όμως αδιαπέραστο μετακόμισε στην Αίγυπτο για να στηρίξει το μεγάλο κανάλι του Σουέζ, ευλύγιστο κι όμως άφθαρτο διατήρησε ευλαβικά τις μνήμες των προπατόρων στ’ Ακρωτήρι που στάθηκε το σάβανό τους.
Το χώμα μας, σαν κάθε χώμα είναι ανθρωποφάγο. Για να βλαστήσει πρέπει να ποτίζεται με ιδρώτα, αίμα και δάκρυ. Και η Σαντορίνη είναι η γη της οδύνης και της εγκαρτέρησης. Λένε πως η Σαντορίνη είναι η χώρα των γαιδάρων, πως έχει δηλαδή πιο πολλούς γαιδάρους από ανθρώπους. Φήμες της τουριστικής προπαγάνδας!

Κάποτε η Σαντορίνη είχε πολλά ζώα, τουλάχιστον περισσότερα από αυτοκίνητα. Και ήταν η εποχή που τα ζώα δε χρειαζόντουσαν άδεια για να σεργιανίσουν τα στενά των Φηρών και τα σκαλιά για το γυαλό ήταν χρυσαφένια από την καβαλίνα. Τότε οι αγωγιάτες δε φορούσαν μήτε στολή, μήτε παπούτσια κι ούτε τα γαϊδούρια είχαν  φανταχτερά κουδουνάκια. Ήταν η εποχή, που μετά δωδεκάωρο ταξίδι με τον σκυλοπνίχτη της αγόνου, το «Δέσποινα» ή «Παντελής», έπρεπε να μπεις στη βάρκα μες τ’ αγιάζι και τη βροχή, εξουθενωμένος από το ταξίδι και να πετύχεις τετράποδο να σ’ ανεβάσει στην πρωτεύουσα κι αν ήσουν τυχερός να πάρεις το λεωφορείο για το χωριό σου. Αν όλα αυτά τα συνοδεύσεις με τα μωρά, που κλαίνε και τις βαλίτζες που συχνά αυτοκτονούσαν μεσοπέλαγα απ’ τη απελπισιά, θάχεις μια πλήρη ρομαντική εικόνα του παρελθόντος. Ήταν τότε που η Σαντορίνη ήταν μπανάλ νησί. Ντρεπόσουν να ομολογήσεις την καταγωγή σου απ’ το νησί της ελαφρόπετρας και της φάβας, συνώνυμου του κουτόχορτου. Βέβαια ήταν η εποχή προ των «Πανθέων» που μας διαφήμισαν στο πανελλήνιο σαν το προσφορότερο πεδίον εξωσυζυγικής δράσης. Εκείνη την εποχή, αν έλεγες πως είσαι από τη Σαντορίνη σε κοίταγαν με ύφος συνενοχής. Μα οι Πανθέοι μπόρα ήταν και πέρασε. Τώρα παγκόσμια πια γινόμαστε αντικείμενα θαυμασμού μόλις δηλώσουμε τη Σαντορίνη σαν τόπο προέλευσης. Τα θαυμαστικά επιφωνήματα δίνουν και παίρνουν, λες και τους λες ότι προέρχεσαι κατ’ ευθείαν μες απ΄ τον κήπο της Εδέμ.

Η Σαντορίνη όμως ποτέ δεν ήταν παράδεισος. Αντίθετα είναι ο τόπος ο πιο κοντινός με αυτό που φανταζόμαστε για κόλαση. Δε μπορεί κανείς να ξεχάσει τα κοφίνια στα Λουβιάρικα, τα μισότυφλα απ’ το Τράχωμα παιδιά, τις ξεσπιτωμένες κοπέλες, τα ξενιτεμένα αγόρια, τους ανθρώπους, που ως χθες ζούσαν σαν δουλοπάροικοι μη κατέχοντας σπιθαμή γης. Οι ώρες του σεισμού δεν ξεχνιούνται εύκολα από όσους τις έζησαν. Στιγμές ανασφάλειας, στιγμές της εγκατάλειψης. Λες και τούτη η γόνιμη γη κουράστηκε ν’ ανθοφορεί για το χατίρι μας κι έγινε κακότροπη, αυτή που την ξέραμε καλόβολη και σπλαχνική. Θαρρείς και η θάλασσα, που μας άνοιγε τις πόρτες του κόσμου ολάκερου βάλθηκε να καταπιεί τούτη την φλούδα της στεριάς, που μένει ανυπόταχτη στην παντοδυναμία της. Θαρρείς κι ο ουρανός αρπαχτικό πουλί, με νύχια και με δόντια κατασπάραζε τα σπίτια και τις εκκλησιές, τα έργα που με τόσο κόπο οι γενιές ύψωσαν κατάντικρυ στο χρόνο.
Ο σεισμός δεν άνοιξε μόνο ρήγματα. Γεφύρωσε τις κοινωνικές ομάδες.  Ο τρόμος της ολιγαρχίας μπροστά στην απειλή ανάγκασε τους αρχόντους να ξεπουλήσουν όσο κι όσο τις περιουσίες, που πίστευαν πια άχρηστες. Κι επιτέλους οι άκληροι απόκτησαν δική τους ευλογημένη γη. Ο σεισμός έκανε τη γενιά των ανθρώπων που έμειναν στο νησί σοφότερη. Τη δίδαξε να ζει με απόλαυση την κάθε μέρα, την έμαθε να μετρά σωστά τις ανθρώπινες δυνατότητες, να διαισθάνεται τα όριά της, να σέβεται όσα βρήκε, να πιστεύει σε όσα δε μπορεί να ερμηνεύσει.

Η Σαντορίνη τώρα αλλάζει, μεταμορφώνεται. Είναι πια μια σκηνοθετημένη παράσταση στον εμπορικό μας κόσμο. Πασχίζει να ταυτισθεί με τα άλλα τουριστικά νησιά. Τα μπαρ και τα ρεστοράν πανομοιότυπα αντίγραφα των ανάλογων μαγαζιών της Ύδρας, της Μυκόνου και της Ρόδου. Τα εξωτικά κοκτέιλ έχουν την ίδια γεύση. Μπορείς να βρεις γνήσια γαλλικά κρουασάν, αμερικάνικο καφέ κι εσπρέσο, πίτσες και χάμπουργκερ και χοτ ντογκ. Δεν υπάρχουν πια μικρομάγαζα για την εξυπηρέτηση των ντόπιων. Τα καλοκαίρια που το νησί εποικίζεται με ιλιγγιώδη ρυθμό ανοίγουν τα μαγαζιά για τους ξένους. Τα κρουαζιερόπλοια με διεθνή πελατεία σταματούν να ξεφορτώσουν τους πολύχρωμους ξένους κι απ’ το στερνό τους δολάριο. Χρυσαφικά βαρύτιμα και κορδελλάκια της πεντάρας, όλα επένδυση των αναμνήσεων. Οι μ’αντρες των ζώων γίναν χορευτικά κέντρα και η αξία της γης ανέβηκε σε δυσβάσταγα επίπεδα. Η γόνιμη γη εγκαταλείφθηκε. Τ’ αμπέλια, τα φυτεμένα από τους προγόνους έγιναν χέρσα οικόπεδα. Τα πάντα άλλαξαν τιμή. Δε μετράει πια η συναισθηματική ή αισθητική αξία ενός πράγματος. Παντού μετράει το «πόσο πάει».
Οι δρόμοι γέμισαν μισόγυμνους ανθρώπους. Η αισθητική μας διαβρώνεται. Νιώθουμε την ανάγκη να μιμηθούμε τους πολλούς, να ταυτισθούμε με το πλήθος. Χάνουμε τον αυτοσεβασμό μας. Μεταμορφωνόμαστε όλο και πιο γοργά σε μαινόμενους ιερείς μιας ηδονιστικής θρησκείας.
Τα παιδιά μαθαίνουν από σχολιαρούδια να καμακώνουν το χρυσό ψάρι του Βορά. Καμαρώνουν για τις ερωτικές τους επιδόσεις. Γυμνώνουν την καρδιά τους από τη μαγεία του έρωτα για το χατίρι μιας εύκολης πρόσκαιρης ικανοποίησης. Ξέχασαν τη γλώσσα μας.   Μιλούν ακόμη και μεταξύ τους ξενικά σε μιαν αυτοσχέδια γλώσσα μορφασμών και κινήσεων κλέβοντας λέξεις απ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου. Λες και βρίσκεσαι στη Βαβέλ.
Οι εκκλησιές τις Κυριακές μάταια προσμένουν τους πιστούς να χορτάσουν τη δίψα τους  για προσευχή. Όλοι ξενυχτισμένοι στις απολαύσεις, βλαστημούν τις καμπάνες που τους ξυπνούν  τόσο πρωί. Αυτές τις υπέροχες σαντορινιές καμπάνες που θαρρείς ραμφίζουν τις έγνοιες μας, ανασαίνουν, σφύζουν, καμπάνες που σπάζουν τους ήχους σα ρόδι, να πλημμυρίσουν τ’ αυτιά ζουμερή ευτυχία. Αυτές οι καμπάνες είναι πια ανεπιθύμητες σαν πραγματικότητα, χρήσιμες μόνο σαν υπόκρουση σε κάποιο διαφημιστικό φιλμ.
Τα  που άλλοτε ήταν τόπος τιμής του κάθε αγίου, που  με δυο κόμπους ντομάτα, δυο μάτια ελιές, μια φούχτα φάβα και ποτάμι κρασί βολτάριζε αγκαλιά με τους ανθρώπους και γευόταν κι ευφραινόταν τη ματαιότητα των εγκοσμίων, τα ίδια τώρα πανηγύρια γίναν επιχειρήσεις τουριστικής ατραξιόν. Και η φιλοξενία εξατμίστηκε μόλις τα κέρδος βάρυνε τα χέρια. Το τσαμπί το σταφύλι και το ποτήρι το νερό, που άλλοτε πρόθυμα πρόσφεραν σε κάθε περαστικό, πλούσιο ή διακονιάρη, τώρα το μοσχοπουλούν σε εξωφρενικές τιμές. Και ας θυμηθείς πως κάποτε η κάμαρη του ξένου ήταν πρώτη και καλύτερη σε κάθε σπιτικό, πως τότε που το φαί ήταν μετρημένο, πάντα περίσσευε για τον ξένο, πως άνθρωπος δεν έβγαινε ατρατάριστος και από το πιο ταπεινό καλύβι, πως η φιλοξενία ήταν για τους σαντορινιούς δείγμα ανθρωπιάς και μεγαλείου.

Όλοι θα ξέρουν το ανέκδοτο με το μικρότερο από τα πολλά παιδιά που βιάστηκε ν’ αποκριθεί στη φιλοφρόνηση του καλεσμένου.
-Πρώτη φορά έφαγα τόσο καλά!!
-Μα και μεις το ίδιο!! εισπράττοντας τις συνηθισμένες υποτραπέζιες τσιμπιές της μητρικής αυστηρότητας.
         Γιατί τότε που μοιράζονταν τη μπουκιά, όλοι ένιωθαν άρχοντες προσφέροντας, ενώ σήμερα κανείς με όσα κι αν κατέχει δε σκέφτεται πως είναι αρκετά.
          Η τηλεόραση μας άνοιξε τα μάτια σε μιαν άλλη ζωή γεμάτη πολυτέλεια και ευκολία, όπου κάθε μέσον για την απόκτηση αγαθών φαίνεται θεμιτό και ο τουρισμός έκανε αυτή την κάλπικη πραγματικότητα προσιτή.
Τα παιδιά μας σταμάτησαν να φεύγουν από το νησί, μα κι έπαψαν να ζητούν να σπουδάσουν, μιας και η μόρφωση δεν τους προσφέρει υλικά κέρδη. Το νησί, που μέσα από τη φτώχια έπλασε μορφές της πανελλήνιας νόησης, τώρα κάθε καλοκαίρι εισάγει τέχνη και τεχνολογία για να τα πουλήσει στο παζάρι του τουρισμού. Τα ήθη χαλάρωσαν επικίνδυνα. Λένε πως οι διακοπές πρέπει ν’ απελευθερώνουν τον άνθρωπο από τους διάφορους πειθαναγκασμούς και αφού η ασυδοσία είναι προσοδοφόρος γιατί να μη την ανεχθούμε;

Όμως υπάρχουν πράγματα  περ’ από κάθε συναλλαγή. Υπάρχει το επίμονο βούισμα του αγέρα στα απόκρημνα βουνά, τ’ αγκίστρωμα της αμπελιάς στην ξερολιθιά. Υπάρχουν τα οργισμένα βράχια και τ’ ανθεκτικά ακρογιάλια, οι ατέλειωτες επιδρομές των κυμάτων και η προκλητική λάμψη του ουρανού. Υπάρχουν τα μηνύματα, που ακόμη δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί, γνέματα χαμένα στη σκιά του χρόνου, που σπαρταρούν σαν πουλιά στην ξώβεργα, ανυπόμονα να μας αγγίξουν. Υπάρχει η Ψυχή της Σαντορίνης.

Το ίδιο το νησί είναι ανοιχτό βιβλίο που διδάσκει τη ματαιότητα κάθε υλικής παντοδυναμίας. Τα ερείπια του Ακρωτηριού είναι μια υπενθύμιση. Ένας θαυμάσια οργανωμένος κόσμος σκεπάστηκε από την οργή της γης. Στο βράχο του Μέσα Βουνού χαραγμένα ανεξίτηλα δυσνόητα μηνύματα  μιας άλλης εποχής, που διάβηκε ανεπίστροφα. Στη Θηρασιά, στη Ρίβα, οι ψαράδες μαρτυρούν πως με το γυαλί ξεχωρίζουν μώλους και σπίτια στην καλοκαιριά, ενώ σε ορυχείο ανέτειλε η παλαιολιθική μαρτυρία. Οι Γουλάδες σε κάθε χωριό, που προκλητικά υψώνουν το ανάστημα μιλούν για περασμένα μεγαλεία, ενώ οι βυζαντινές εκκλησιές κατάφεραν να επιζήσουν χάρη στη βαθειά θρησκευτικότητα που προκαλεί ο κίνδυνος.
Τούτο το νησί, που πλέει σαν καρυδότσουφλο στην πλατειά θάλασσα κάτω από έναν ανελέητο ήλιο, έχει ζήσει τόσους αιώνες και θα ζει και όταν ο τουρισμός θα έχει πεθάνει. Οι μνήμες των ανθρώπων που κουρνιάζουν στη σκιά τρεμοπαίζουν ανυπόμονες να βγουν στο  άπλετο φως να μας συνετίσουν. Η γη βογγά έτοιμη να φανερώσει τα μυστικά της την ώρα που λατρεύουμε τα κέρδη μας.

Προσέξτε! Στήνουμε τα νεκροταφεία μας στο φρύδι της Καλντέρας για να ξορκίσουμε τον κίνδυνο. Οι νεκροί ανάλαβαν το χρέος να κρατούν αντιστήλιο στη μοίρα μας. Όμως ο καιρός κυλά ασταμάτητα. Όσο κι αν κρατάς την αναπνοή σου δε θα ξεφύγεις. Ασυγκράτητος θα σε συντρίψει. Το τσόφλι κάποτε θα ξανασπάσει και η καυτή πληγή θα ξεχύσει ξανά το μαύρο δάκρυ της στο αμέτρητο βάθος των χαλκοπράσινων νερών.
Τίποτε το ανεπανάληπτο σε αυτό τον τόπο. Κάθε βράδυ το δειλινό αργοπορεί πάνω απ’ το νησί σα φιλάρεσκη γυναίκα που παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη της. Τα χρώματα σταματούν να διαχέονται για να φυλακιστούν στους αρπαχτικούς φακούς που τα στοχεύουν. Οι περαστικοί σφιχτοδένουν τις στιγμές με χρώματα, πασχίζουν ν’ ακινητοποιήσουν το ηφαίστειο με φόντο το πορτοκάλι του ήλιου και τη σκιά του καραβιού που χαράζει τη θάλασσα. Ο χρόνος χαμογελά ειρωνικά περ’ απ’ τον ορίζοντα. Αναρωτιέμαι πώς θα βαφτίσουν την εποχή μας οι γενιές που θάρθουν; Ή μήπως δε θαρθούν; Ίσως και νάμαστε εμείς η γενιά της απώλειας.

Όμως όχι. Στη Σαντορίνη απάντησα μόλις πέρσι, ένα ζευγάρι, που για μένα θάπρεπε νάταν οι πρωτόπλαστοι της γενιάς του ηφαιστείου. Άνθρωποι δεμένοι με τη γη τους και τα ζωντανά, χαίρονται τόσο παθιασμένα την κάθε στιγμή της ζήσης τους, αγαπιούνται παράφορα, δεμένοι με τη φυσική έλξη ισόβια, όπως εμείς μένουμε αναγκαστικά κολλημένοι στη γη χάρη στη βαρύτητα. Τι ενθουσιασμός για τη μέρα, την κάθε μέρα! Ήμουν τυχερή! Μπροστά σ’ ένα ποτήρι καλό σπιτικό σαντορινιό κρασί, ξανανακάλυψα φέτος στη Σαντορίνη, τ’ αληθινό της πρόσωπο στα μάτια των κατοίκων της.
Φοβάμαι πως τώρα οι εποχές θα γίνουν μια εναλλαγή τουριστικών περιόδων και τίποτε άλλο. Φοβάμαι, τρέμω μήπως διαβρωθεί ο πολιτισμός, που τόσες γενιές με κόπο μόρφωσαν στις ψυχές των κατοίκων αυτού του τόπου.
Η Σαντορίνη πρέπει να διδάξει τους ξένους. Είναι παράλογο να προσπαθεί να τους μιμηθεί! Στη Σαντορίνη δε ζουν άξεστοι χωριάτες. Ποτέ δεν έζησαν. Οι σαντορινιοί είναι σοφοί από την κούνια τους. Τους άγγιξεν η Μοίρα.
Γιαυτό ελπίζω. Η Σαντορίνη μου είναι στοιχιό. Είναι το Γιούσουρι. Όσο κι αν παλεύουμε να το ξεριζώσουμε, τόσο θα επιζεί και θα δυναμώνει. Γιατί η Σαντορίνη δεν είναι τόπος γεωγραφικός. Ανήκει στη χώρα των θρύλων. Έχει γίνει ένα με το όραμα της Ατλαντίδας. Είναι κι αυτή ένας Παράδεισος. Κι έτσι θα ζήσει στις ανθρώπινες εποχές. Ότι χαρτογραφείται στις ανθρώπινες καρδιές υπάρχει πέρα από τον θάνατο.

(*Η Σαντορίνη της Ελλάδα το Γιούσουρι ,από το διήγημα του Ανδρέα Καρκαβίτσα) 
Ομιλία στην τελετή βράβευσής μου από το "Σύλλογο Μεγαλοχωριτών" 8-2-1986 στον «Παρνασσό» 

*Η πρώτη φωτογραφία  με τον τότε μητροπολίτη Θήρας Παντελεήμονα και τον πρόεδρο Βίκτορα Ακύλα