Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Οίνου γνώση: η «επιστήμη» του κρασιού

Γράφει ο Γαλδαδάς Αλκης
Οίνου γνώση: η «επιστήμη» του κρασιού
Παρακολουθήσαμε από κοντά τη διαδικασία και σας μεταφέρουμε όσα μάθαμε για την επίπονη προσπάθεια που φέρνει ένα μπουκάλι καλό κρασί στο τραπέζι μας
Αν βρέξει έντονα κατά την εποχή του τρύγου οι ρώγες των σταφυλιών ξεπλένονται και χάνουν συστατικά που είναι χρήσιμα για τη ζύμωση



 
Είναι μεγάλο βάσανο το να φτιάξεις καλό κρασί. Ακόμη πιο μεγάλο όταν θέλεις αυτό να μην είναι μόνο για δική σου χρήση αλλά να το πουλήσεις και σε άλλους. Περπατάς συνέχεια επάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την επιτυχία από την καταστροφή. Διαβάστε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας μεσαίος παραγωγός βιολογικού κρασιού, «μπείτε» στο εσωτερικό μιας ρώγας σταφυλιού και μάθετε τη χημεία της και τη χημεία του ζωμού της. Ανατρέξτε στο μικρό οινολεξικό μας, βρείτε απαντήσεις σε καθημερινές απορίες και εξετάστε μερικές από τις ουσίες που χρησιμοποιούνται για να δώσουν στο κρασί καλύτερη εμφάνιση. Τέλος, αν αναρωτηθήκατε ποτέ ποια είναι η διαφορά στη διαδικασία παραγωγής λευκού και κόκκινου κρασιού, αν παλιώνει το λευκό κρασί, αν «το κόκκινο πάει με το ψάρι» ή ακόμη αν η περιφρονημένη ρετσίνα μπορεί να είναι ένα πολύ καλό κρασί, σας δίνουμε τις απαντήσεις.



Είναι ωραία να έχεις φίλο οινοποιό που κάποια στιγμή, προς το τέλος της χρονιάς, θα σου χτυπήσει την πόρτα και θα σου αφήσει μερικά μπουκάλια από το καινούργιο κρασί του. Δεν είναι όμως και τόσο ευχάριστο αν κάθε τόσο ακολουθείς τον ίδιο αυτόν άνθρωπο ως τον αμπελώνα και βλέπεις πόσος κόπος χρειάζεται για να φθάσει να ανοιχθεί ένα μπουκάλι με καλό κρασί. Πρέπει να το ζήσεις από κοντά και τότε θα εντυπωσιαστείς από το πόση αβεβαιότητα είναι συνυφασμένη με τη ζωή του οινοπαραγωγού κάθε ημέρα του χρόνου. Πήγαινα Αύγουστο και Σεπτέμβριο κάποιες ημέρες στον τρύγο, μαθαίνοντας ταυτόχρονα και για τα πρώτα βήματα στη διαδικασία της οινοποίησης, και κόλλησα από τη δική τους αγωνία. Θα βρέξει; Εχει πολλή ζέστη; Σάπισαν πολλά σταφύλια; Εζησα από κοντά το ότι οι άνθρωποι γύρω από την παραγωγή του κρασιού είναι εβδομάδες και εβδομάδες στην πρίζα όλο το εικοσιτετράωρο.

Οπως όμως μου είπε ένας οινοποιός, ο οποίος μοχθεί εκεί στα Μεσόγεια για την παραγωγή βιολογικού κρασιού, ο κ. Βασίλης Παναγιώτου: «Δεν είμαι μόνο τώρα στην πρίζα αλλά από τότε που φυτεύω το κλήμα. Και όχι μόνον όταν θα φθάσει να κοπεί το πρώτο σταφύλι». Τα πρώτα λοιπόν σταφύλια και οι τελευταίες βροχές του Σεπτεμβρίου απλώς υπογράμμισαν τα λόγια του. Διότι το νερό, όσο καλό και αν είναι σε άλλες εποχές, την ώρα του τρύγου γίνεται εφιάλτης για τον οινοποιό. Οταν είναι έντονη η βροχή, ξεπλένεται η ρώγα του σταφυλιού και χάνονται χρήσιμοι ζυμομύκητες. Οταν η βροχή συνοδεύεται από νότιο άνεμο, φουντώνουν οι ασθένειες. Επίσης περνάει νερό στο εσωτερικό της ρώγας, ενώ μεγαλώνει και η πιθανότητα για σάπισμα προτού φθάσουμε στην έκθλιψη των χυμών του σταφυλιού.

Στο εσωτερικό της ρώγας

Οπως μου διηγήθηκε ο καθηγητής  Ανόργανης Χημείας στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Κ. Μεθενίτης, ο οποίος έχει μεγαλώσει στην περιοχή, κάποτε έβαζαν ένα μικρό παιδί να δοκιμάζει τα σταφύλια αν έγιναν. Και εκείνη τη φορά που αυτό δεν έκανε τον παραμικρό μορφασμό και τα έβρισκε γλυκά ξεκινούσαν τον τρύγο. Σήμερα βέβαια οι παραγωγοί καταφεύγουν στη βοήθεια της Χημείας για να προσδιοριστεί η αρχή του τρύγου. Κόβουν μερικές εκατοντάδες ρώγες από διάφορα σημεία και στη συνέχεια ο οινολόγος από αυτές θα βρει τη σχέση των σακχάρων προς τα οξέα και πόσο είναι το κλάσμα (τρυγικού οξέος / τρυγικό + μηλικό). Βέβαια και η εμπειρία των προηγούμενων τρύγων μετράει πολύ. Γι' αυτό και μπορεί να ακούσεις τους παραγωγούς να σου λένε μερικές φορές «Εχω πίσω μου 25 τρύγους», όπως λένε περίπου και οι μαραθωνοδρόμοι για τα δικά τους τρεξίματα.

Πολύ σχηματικά μπορούμε να έχουμε στο μυαλό μας ότι η ρώγα χωρίζεται σε τέσσερις ομόκεντρες περιοχές με διαφορετική περιεκτικότητα σε σάκχαρα. Στην κεντρική ζώνη έχουμε τη μεγαλύτερη συγκέντρωση οξέων, γύρω από τα γίγαρτα, δηλαδή τα κουκούτσια. Τα οποία σε μερικές περιοχές της Ελλάδας πολύ εύστοχα τα λένε και «κόκαλα», γιατί αυτό ταιριάζει σοφά με την απαιτούμενη προσοχή ώστε να μη τα σπάζουν, αφού περιέχουν και κάποια έλαια, από αρκετούς οινοποιούς ανεπιθύμητα μέσα στο γλεύκος. Επιθυμητά όμως είναι τα σάκχαρα. Γιατί αυτά θα δώσουν το οινόπνευμα. Αλλά το στύψιμο της ρώγας δεν γίνεται με τη μία. Σε μια πρώτη πίεση δίνει τον πιο γλυκό της χυμό, που λέγεται πρόρρωγος, ακολουθεί και δεύτερο πιο... σκληρό στύψιμο, αλλά παρ' όλα αυτά η απόδοση δεν υπερβαίνει το 75%-80%. Και στον δρόμο ως το μπουκάλι θα χαθεί κι άλλο.

Κατάδυση στο γλεύκος

Εχει αλλάξει αρκετά το παλιό στερεότυπο, τρύγος - πατητήρι - μούστος - βαρέλι. Δεν πρέπει να αδειάζουν πλέον τα σταφύλια σαν να είναι χαλίκια στην καρότσα του φορτηγού για να τα πάνε στο πατητήρι, να τα αφήνουν για ώρες να σχηματίζουν λόφους μέσα στη ζέστη, να πατούν τα σταφύλια με τα πόδια. Τέλος, δεν μιλάμε για μούστο αλλά για γλεύκος. Και σε αυτό το γευστικό υγρό έχουμε 65%-80% νερό και 17%-20% σάκχαρα. Τα σάκχαρα είναι γλυκόζη και φρουκτόζη σε ίσες σχεδόν ποσότητες, με ελαφρά υπεροχή της φρουκτόζης. Πώς βρέθηκαν εκεί; Να είναι καλά η φωτοσύνθεση. Η ποσότητα των σακχάρων στο γλεύκος είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ποσότητα των οξέων (τρυγικό - μηλικό - κιτρικό) που περιέχει. Και αυτό το καταλαβαίνουμε και από τις διαφορές ανάμεσα στα λευκά (που είναι λιγότερο γλυκά και τα θεωρούμε πιο «ξηρά») και στα ερυθρά κρασιά.

Και τα μαύρα δίνουν λευκό

Με απόλυτη ησυχία και ηρεμία, σε ένα αμπέλι ευθυγραμμισμένο, καθαρό από βλαβερά φυτοφάρμακα, έδαφος περιποιημένο και ομοιόμορφο, βλέπω τους εργάτες να δουλεύουν με ηρεμία κάτω από έναν επίμονο ήλιο. Διαλέγουν τα τσαμπιά που θα κόψουν - όχι με ψαλίδι γιατί υπάρχει κίνδυνος επάνω στη δουλειά να κοπούν μαζί και δάχτυλα, αλλά με κοφτερό, γυριστό μαχαιράκι - και προσεκτικά τα τοποθετούν σε κιβώτια. Είναι πλαστικά, πολύ καθαρά, και μέσα σε λίγα λεπτά οδηγούνται στα μηχανήματα για να υποστούν την πρώτη σύνθλιψη. Διαφορετική όμως μεταχείριση θα τους επιφυλαχθεί ανάλογα με το τι κρασί θέλουμε. Διότι υπάρχουν δύο διαδικασίες οινοποίησης. Και το πρώτο που μαθαίνει όποιος λίγο έχει παρακολουθήσει τη διαδικασία είναι πως το απλό στύψιμο ακόμη και των μαύρων σταφυλιών δίνει λευκό γλεύκος, ενώ και από κόκκινα σταφύλια μπορούμε να φτιάξουμε λευκό κρασί! Το γιατί όμως καταλήγουν να έχουν φθάνοντας στο μπουκάλι τόσο διαφορετικό χρώμα έχει να κάνει με την επεξεργασία αμέσως μετά τη σύνθλιψη και της τελευταίας ρώγας. Αλλιώς πορευόμαστε για να φτιάξουμε λευκό κρασί και αλλιώς για το κόκκινο. Λευκή και ερυθρά οινοποίηση είναι τα επίσημα ονόματα για τις δύο αυτές διαφορετικές διαδικασίες.

Οταν μπεις σε ένα οινοποιείο, το πρώτο μηχάνημα που σε υποδέχεται είναι ο αποβοστρυχωτής που ξεχωρίζει τις ρώγες. Από εκεί με αντλία διοχετεύονται στο πιεστήριο. Αν αυτό είναι κλειστού τύπου, δεν βλέπεις άλλο από έναν κύλινδρο να περιστρέφεται. Μέσα όμως βρίσκεται ένα ελαστικό μπαλόνι που ρυθμίζεται τόσο ώστε να διογκώνεται όσο πρέπει και να πιέζει τις ρώγες. Παίρνουν τον πρώτο (καλό) χυμό, τον πρόρρωγο, και μετά συνεχίζουν για άλλον έναν γύρο, ώστε να φθάσουν εκείνο το 75%-80% απόδοσης. Το γλεύκος καταλήγει σε μιαν ανοιχτή δεξαμενή στο κάτω μέρος. Εκεί ρίχνει ο οινοποιός και το γνωστό και απαραίτητο Μπισουλφίτ (κυρίως υπεύθυνο για την ύπαρξη των θειωδών που θα αναφέρει αργότερα η ετικέτα στο μπουκάλι). Πάλι με αντλία μεταφέρεται το γλεύκος στη δεξαμενή για τη ζύμωση. Εδώ πρέπει να αρχίσουν τη δράση τους οι ζυμομύκητες που υπήρχαν στο εξωτερικό μέρος της ρώγας, μεταφερμένοι από τον αέρα, τα έντομα, θρεμμένοι από τις καιρικές συνθήκες και το ίδιο το σταφύλι. Εδώ είναι που η βροχή μπορεί να παίξει το παιχνίδι της. Αν ήταν πολύ δυνατή, θα έχει ξεπλύνει τους μύκητες και πώς να αρχίσει η ζύμωση χωρίς αυτούς; «Εγώ δεν παίρνω έτοιμες ζύμες από το εμπόριο» μου λέει ο συνομιλητής μου. «Θα περιμένω μερικές ημέρες να ξαναδημιουργηθούν εδώ άλλοι. Δεν θέλω να βάλω μύκητες που ίσως και να δημιουργήθηκαν, δεν ξέρω, στη Χιλή ή χιλιάδες χιλιόμετρα αλλού».

Ζήτημα... φλούδας

Κατά τη λευκή οινοποίηση αποφεύγεται η παρατεταμένη παραμονή του γλεύκους μαζί με τα στυμμένα σταφύλια και τους βοστρύχους. Διότι η εκχύλισή τους δίνει τα φαινολικά συστατικά (μεταξύ των οποίων και χρωστικές), που συναντά κανείς σε οποιασδήποτε κατηγορίας κόκκινο κρασί.

Βέβαια στην πραγματικότητα οι λευκοί οίνοι περιέχουν και αυτοί φαινολικά συστατικά, μεταξύ αυτών και αρκετές χρωστικές κίτρινου ή ανοιχτού κίτρινου χρώματος. Αλλά τόσο το είδος όσο και το ποσοστό των φαινολικών συστατικών μεταξύ λευκών και ερυθρών οίνων είναι πολύ διαφορετικά. Αυτό οφείλεται σε ποικιλιακούς παράγοντες (λευκές - ερυθρές ποικιλίες), αλλά και στο γεγονός ότι, όπως ήδη αναφέραμε, η παραγωγική διαδικασία της λευκής οινοποίησης δεν απαιτεί παραμονή του χυμού για κάποιο χρονικό διάστημα μαζί με τους φλοιούς, όπως στην περίπτωση της ερυθράς οινοποίησης. Το στάδιο αυτό στη λευκή οινοποίηση εκλείπει, με εξαίρεση κάποιες περιπτώσεις αρωματικών ποικιλιών.

Στην ερυθρά οινοποίηση, όταν περάσει ο σταφυλοπολτός στις δεξαμενές ζύμωσης αρχίζει να ζυμώνεται σε ελεγχόμενη θερμοκρασία 26-30 βαθμών Κελσίου. Εδώ δεν διώχνουμε τις φλούδες και ό,τι άλλο, όπως είναι για παράδειγμα τα κουκούτσια, που μπορεί να δώσουν τανίνες και χρώμα. Με την έναρξη της ζύμωσης όλα αυτά ανεβαίνουν στο επάνω μέρος της δεξαμενής σπρωγμένα από το παραγόμενο διοξείδιο του άνθρακα. Σχηματίζουν το λεγόμενο «καπέλο» που ο οινοποιός θέλει πάντα να το διαλύσει για να «αναπνεύσει» η όλη διαδικασία. Με τη βοήθεια αντλίας το γλεύκος αντλείται από το κάτω μέρος της δεξαμενής και οδηγείται ξανά στην κορυφή. Εκεί αφήνεται να πέσει και να διαβρέξει τα υπολείμματα από τα σταφύλια.

Διαδοχικές ζυμώσεις

Η εκχύλιση για ένα κρασί που θα καταναλωθεί νέο διαρκεί δύο-τρεις ημέρες περίπου. Αλλά για ένα κρασί παλαίωσης η εκχύλιση μπορεί να διαρκέσει 8-15 ημέρες περίπου. Το γλεύκος σε ζύμωση διαχωρίζεται με τη βοήθεια της βαρύτητας για να μεταφερθεί σε μιαν άλλη δεξαμενή όπου θα ολοκληρωθεί η αλκοολική ζύμωση. Γίνεται δηλαδή η απολάσπωση, η οποία θα απαλλάξει το εν δημιουργία κρασί από ανεπιθύμητα πλέον συστατικά που το θολώνουν. Εκεί πιθανόν θα ακολουθήσει η μηλογαλακτική ζύμωση, αν το επιθυμεί ο οινοποιός, η οποία είναι η μετατροπή του μηλικού οξέος από τα γαλακτικά βακτήρια σε γαλακτικό οξύ και βοηθάει στη μείωση της οξύτητας. Αυτό είναι «κρασί χωρίς πίεση» (τα σταφύλια σε μερικές περιπτώσεις, απαλλαγμένα από τον πρώτο χυμό, οδηγούνται στο πιεστήριο για να δώσουν μιαν άλλη ποσότητα κρασιού που ονομάζεται «κρασί πίεσης»).

Αφού τελειώσει η αλκοολική ζύμωση και μπει το κρασί στα βαρέλια, ο παραγωγός πάει για ύπνο; Οχι βέβαια. Και η εξήγηση είναι πειστική αλλά και ποιητική μαζί: «Είναι τότε ο αμπελώνας μετά τον τρύγο σαν τη μάνα που μόλις έχει γεννήσει. Είναι εξαντλημένη και χρειάζεται μεγάλη περιποίηση. Μακάρι τότε να βρέξει, αλλά και αν δεν κάνει ο ουρανός αυτό το χατίρι, θα το κάνει με δικό του πότισμα, έστω και σταγόνα-σταγόνα, ο ιδιοκτήτης του αμπελώνα. Και μετά λίπασμα, κλάδεμα, φροντίδα για να δυναμώσει».

Η «χαμένη» ρετσίνα

Και η ρετσίνα Μεσογείων πού χάθηκε; ρωτώ τον κ. Παναγιώτου. «Δεν χάθηκε» είναι η απάντησή του. «Γίνονται ακόμη προσπάθειες για πολύ καλό προϊόν, αλλά βλέπεις, με την καινούργια γαστρονομία, οι Ελληνες δεν την προτιμούν». Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, τώρα τα τάπας και τα λάδια τρούφας βραχυκύκλωσαν τη ρετσίνα! Ενα κρασί στο οποίο η προσθήκη από την αρχή της ζύμωσης ρητίνης παρμένης από το χάραγμα των πεύκων μας, εκτός από προστασία, έδινε και ωραία φυσικά αρώματα. Χάρη στο ρετσίνι των πιο χαρακτηριστικών δέντρων της Αττικής. Και υπάρχει μάλιστα μια εταιρεία στο Ανω Διακοπτό (Τετράμυθος) που σήμερα φτιάχνει βιολογική ρετσίνα και την παλαιώνει σε πήλινους αμφορείς (!). Δεν θα είναι κρίμα να φύγει από το ελληνικό τραπέζι ένα κρασί που μας συνδέει με την αρχαία Ελλάδα;

Είναι γνωστό πάντως ότι με τα σημερινά μέσα μπορείς ακόμη και σταφύλια μουχλιασμένα να τα στύψεις και με την προσθήκη κατάλληλων χημικών ουσιών, πολύ θειάφι και ενεργό άνθρακα να φτιάξεις κρασί υποφερτό. Αλλωστε για το χύμα κρασί οι περιορισμοί είναι πολύ λίγοι. Επίσης από τα όσα αναφέρθηκαν ως εδώ ο αναγνώστης ίσως θα κατάλαβε ότι το κρασί του ερασιτέχνη στο βαρελάκι, και όταν καταφέρει να αποφύγει την καταστροφή, δεν μπορεί να έχει προδιαγραφές ισοδύναμες με αυτές που έχει το προϊόν του ευσυνείδητου οινοποιού. Αλλά και εκείνος, όταν θελήσει το κρασί του να παίξει μπάλα σε υψηλό επίπεδο, πριν από την έκθλιψη θα πρέπει να φθάσει να βγάλει ακόμη και τις τυχόν λίγο λιωμένες ή καφετιές ρώγες! Διότι, τώρα που τα ελληνικά κρασιά κινούνται φιλόδοξα και έξω από τα σύνορα, ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Χωρίς υπερβολή, οι οινοποιοί της Ελλάδας θα έχουν σε λίγες εβδομάδες για άλλη μία χρονιά το δικό τους Champions League, για να μην πω ότι έρχεται ο καιρός και για Μουντιάλ, με δυσανάλογα μεγάλες δυσκολίες, και τους ευχόμαστε να περάσουν στους... ομίλους.



Μικρό οινολεξικό

Γλεύκος:
Η πιο επιστημονική ονομασία για τον μούστο.

Εκθλιψη:
Το στύψιμο των σταφυλιών που πλέον τώρα γίνεται σε στάδια, αρχίζοντας από τη σχετικά πιο απαλή πίεση.

Εκχείλιση:
Είναι η μεταφορά μιας ουσίας από μια φάση στην οποία βρίσκεται με τη μορφή διαλύματος ή αιωρήματος σε μιαν άλλη υγρή φάση.

Οξείδωση:
Γενικά όταν το στοιχείο μιας χημικής ένωσης χάνει ηλεκτρόνια λέμε ότι οξειδώνεται. Στην οινοποίηση επικεντρωνόμαστε στη δράση του οξυγόνου, οπότε όταν μια ουσία παίρνει οξυγόνο λέμε ότι οξειδώνεται. Η οξείδωση καταστρέφει το άρωμα του κρασιού, του δίνει ξινή γεύση, αλλάζει το χρώμα και των λευκών και των ερυθρών.

Αναγωγή:
Οταν το στοιχείο μιας ένωσης δέχεται ηλεκτρόνια (= ελάττωση αριθμού οξείδωσης) λέμε ότι ανάγεται. Αναγωγικές πορείες στο κρασί οδηγούν στην παραγωγή υδροθείου που δεν διαφεύγει και γίνεται αιτία να εμφανιστούν στη συνέχεια ουσίες με δυσάρεστη οσμή, οι μερκαπτάνες.

Μεταμπισουλφίτ:
Είναι ουσία που προστίθεται στην αρχή της ζύμωσης για να αποφεύγονται η οξείδωση του κρασιού και η ανάπτυξη ανεπιθύμητων μικροοργανισμών. Προτιμούν να το προσθέτουν με τη μορφή του μεταδιθειώδους καλίου, λίγο προτού αρχίσει η ζύμωση. Παράγεται διοξείδιο του θείου που δρα ως αντιοξειδωτικό αλλά και σκοτώνει ανεπιθύμητους μικροοργανισμούς. Δεν βοηθά να ξεκινήσει η αλκοολική ζύμωση, το αντίθετο μάλιστα.

Τρυγικό οξύ:
Υπάρχει στα συστατικά του σταφυλιού και από εκεί, θεωρητικά, το παίρνουν σαν ίζημα στα άδεια βαρέλια και με τη μορφή του όξινου ταρταρικού καλίου, ανακατεμένο με όξινο ανθρακικό νάτριο, μας δίνει το γνωστό μπέικινγκ πάουντερ.

Γίγαρτα:
Τα κουκούτσια του σταφυλιού.

Βόστρυχος:
Τα μικρά κοτσάνια των σταφυλιών.

Καπέλο:
Στην οινοποίηση των ερυθρών κρασιών, που απαιτεί αρκετών ημερών παραμονή στο γλεύκος και της φλούδας του σταφυλιού, δημιουργείται ένα πυκνό στρώμα στο επάνω μέρος της δεξαμενής και αυτό ονομάζεται καπέλο.

Ξίδι:
Είναι η λέξη που απαγορεύεται να πεις όπου παράγεται ή αποθηκεύεται κρασί. Αυτό δεν είναι χημεία αλλά νοοτροπία (που πρέπει πάντως να γίνεται σεβαστή).

Εμβόλιο ή εκκινητής:
Καλείται η προσθήκη καλλιεργημένης ζύμης με συγκεκριμένα και επιλεγμένα συνήθως ζυμωτικά χαρακτηριστικά, που στόχο έχει μια ομαλή και υγιή ζύμωση, με κατά το δυνατόν προβλέψιμα αποτελέσματα.

Ωρίμαση:
Είναι η διαδικασία που λαμβάνει χώρα στο βαρέλι ή στη δεξαμενή προτού εμφιαλωθεί το κρασί.

Παλαίωση:
Είναι η διαδικασία εξέλιξης του κρασιού μέσα στη φιάλη.

Λευκό:
Με τον όρο λευκός οίνος εννοούμε το κρασί που προέρχεται από λευκές ποικιλίες ή γκρίζες ποικιλίες (vins gris), των οποίων όμως οι ερυθρές χρωστικές δεν περνούν στο γλεύκος που πρόκειται να ζυμωθεί και κατά συνέπεια ούτε και στον παραγόμενο οίνο.

Βιολογικό κρασί:
Οταν λέμε βιολογικό κρασί, εννοούμε κρασί από σταφύλια βιολογικής καλλιέργειας. Αυτό ήδη είναι βέβαια ένα σημαντικό βήμα. Προς το παρόν για το βιολογικό κρασί όμως επιτρέπονται οι ίδιες προσθήκες και επεξεργασίες με το συμβατικό, οπότε και αυτό μπορεί να έχει θειώδη συστατικά.

Γύψος:
Ο Αθήναιος, γράφοντας περίπου το 200 μ.Χ., κατηγορεί τους λευκαδίτες οινοποιούς ότι έριχναν γύψο στο κρασί για να φτιάξουν διαυγές κόκκινο κρασί, προξενώντας όμως πονοκέφαλο σε όποιον το έπινε. Ο γύψος συνεχίζει να προκαλεί πονοκέφαλο και σήμερα.




Αλκοτέστ

Χρώμα ή σώμα για το ταίριασμα κρασιού και φαγητού;
Συνδυάζοντας κρασί με φαγητό δεν θα μας καθοδηγεί σε αυτό το χρώμα αλλά το σώμα του κρασιού. Είναι αυτό που βαραίνει στο στόμα και έχει άμεση αντιστοιχία με το οινόπνευμα που περιέχεται. Ακόμη και ένα ερυθρό όπως το Beaujolais (το οποίο κατά μία άποψη είναι σωστό να ανοιχθεί τον Μάιο και όχι αμέσως μόλις έρχεται) μπορεί να πηγαίνει με μια σαλάτα και κάπως τραβηγμένα με ελαφρά μαγειρεμένο ψάρι.

Κόκκινο με το ψάρι, ναι ή όχι;
Και αυτό δεν σημαίνει ότι θα φθάσουμε να πίνουμε ένα βαρύ κόκκινο κρασί με το ψάρι, διότι στο στόμα η... σύγκρουση του ιωδίου με τις τανίνες του κρασιού δίνει γεύση μεταλλική.

Για πόσα χρόνια παλιώνουν τα λευκά;
Τα λευκά δεν παλιώνουν και δεν τα αφήνουμε να παλιώνουν έτσι όπως γίνεται με τα ερυθρά, διότι δεν είναι πλούσια σε τανίνες. Και οι τανίνες έχουν το χάρισμα να δρουν σαν συντηρητικά.

Γιατί στη γευσιγνωσία στροβιλίζουν το περιεχόμενο;
Ο λόγος που οι γευσιγνώστες δίνουν στροφές στο ποτήρι και κατ' επέκταση και στο κρασί δεν είναι από αμηχανία ή για πλάκα. Διακρίνουν από τα ρυάκια που σχηματίζονται, αν είναι εμφανή, μια σχετικά υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ και σάκχαρα.

Υπάρχει κίνδυνος από κάτι μικρούς λευκούς κρυστάλλους στον πυθμένα;
Μερικές φορές στον πυθμένα του ποτηριού ανακαλύπτουμε μικρούς κρυστάλλους σαν της ζάχαρης. Δεν μας έχουν ρίξει κάτι. Είναι τρυγικό οξύ που υπήρχε σε περίσσεια στο σταφύλι. Αυτό μένει και στα βαρέλια σαν ίζημα και όταν το πάρουν μπορούν να μας το πουλήσουν σαν σκόνη για το φούσκωμα των γλυκών.

Σοφία ή ανοησία  να ανοίξεις από πριν το μπουκάλι;
Αυτός που ξέρει κάτι παραπάνω θα κάνει αυτή την κίνηση μόνο για ένα κρασί που έχει μείνει κάποια χρόνια στην παλαίωση και χρειάζεται λίγο αέρα για να ξεδιπλώσει τα αρώματά του. Τότε φροντίζει να ανοίξει το μπουκάλι με το κρασί κάποια ώρα πριν, 30-45 λεπτά προτού καταναλωθεί. Αλλά μάλλον και τότε δεν τα έχει σκεφθεί όλα. Διότι απλώς αν το ανοίξει και μείνει το κρασί στο μπουκάλι αερίζεται μόνο εκείνη η ελάχιστη επιφάνεια στον λαιμό. Πρέπει να περάσει σε μια καράφα με πλατύ πυθμένα (decanter) για να πάρει λίγο περισσότερο αέρα. Υπάρχει όμως και μια πρόταση αερισμού που φαίνεται τρελή αλλά έχει δοκιμαστεί: να βάλεις το κόκκινο κρασί στο μπλέντερ και να το χτυπήσεις λίγο. Το βοηθάς, δεν το καταστρέφεις.

Μπορούμε να καταλάβουμε τι μας έχουν ρίξει στο κρασί;
Αν προστεθεί αιθανόλη με προέλευση από το αιθυλένιο του πετρελαίου, επειδή ο άνθρακας των ενώσεων του πετρελαίου περιέχει σε διαφορετική αναλογία το πάντοτε παρόν ραδιενεργό του ισότοπο, τον άνθρακα-14, μπορεί να ανιχνευθεί από αυτό. Επίσης το ισότοπο του υδρογόνου δευτέριο επιτρέπει να ανιχνευθεί η αιθανόλη που προέρχεται από την κοινή ζάχαρη, γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι απαγορεύεται να ενισχύσουμε ένα κρασί με μειωμένη περιεκτικότητα σε αλκοόλ με ζάχαρη, δηλαδή προϊόν διαφορετικό από τη ζύμωση σταφυλιών ή σταφίδας.

Παίρνουμε το κρασί από το ράφι;
Αν γίνεται, όχι. Διότι μπορεί κάποιος αγοραστής να πληρώσει ακριβά ένα μπουκάλι στο μαγαζί και να διαπράξει κλασικό λάθος. Ζητούμε να μας φέρουν από την αποθήκη, αν έχουν, αλλιώς δεν το παίρνουμε. Οι φωτοχημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν με την έκθεση των μπουκαλιών στον ήλιο ή στις αναμμένες λάμπες είναι ασύλληπτες αλλά πραγματικές.


Η χημεία της αλκοολικής ζύμωσης

Τι λέμε αλκοολική ζύμωση;
Ενα βιοχημικό φαινόμενο όπου τα σάκχαρα με τη βοήθεια ενζύμων μετατρέπονται σε οινόπνευμα.

Αυτό είναι όλο;
Οχι ακριβώς. Παράγεται διοξείδιο του άνθρακα που αυξάνει τον όγκο της όλης μάζας κατά 20%, μαζί και θερμότητα (25,4 Kcal/μόριο γλυκόζης).

Μόνο αυτά έχουμε σε όλες εκείνες τις δεξαμενές;
Οχι, τα προηγούμενα ήταν μόνο μια περίληψη. Συμμετέχουν ένζυμα, συνένζυμα από τους ζυμομύκητες που βρίσκονταν στον φλοιό των σταφυλιών, ανόργανα ιόντα, σχηματίζονται γλυκερίνη, οξέα, αλδεΰδες, εστέρες. Και από χημική άποψη μπορεί να χωριστεί σε 44 στάδια: γλυκόζη και φρουκτόζη σε τριόζες, φεύγει το υδρογόνο τους και έχουμε ένα οξύ που λέγεται πυροσταφυλικό, αυτό μετατρέπεται σε ακεταλδεΰδη και τέλος με αναγωγή της τελευταίας παίρνουμε αιθυλική αλκοόλη, δηλαδή το οινόπνευμα του κρασιού μας.

Εκτός από όλη αυτή τη χημεία;
Αυξάνεται η θερμοκρασία και ζεσταίνονται τα δοχεία που μέσα τους, όπως λένε, «βράζει» ο μούστος και... θορυβεί, βγαίνει διοξείδιο του άνθρακα και αν δεν υπάρχει αερισμός σωστός μπορεί και να μην προλάβεις να δοκιμάσεις αυτό που φτιάχνεται, αλλάζει η γεύση και το ειδικό βάρος, αφού όπως ξέρουμε το οινόπνευμα είναι πιο ελαφρύ και από το νερό.

Οταν αρχίσει η αλκοολική ζύμωση, μετά πάει τρένο μέχρι τέλους;
Ναι, τρένο όμως ελληνικό. Που σημαίνει πως μπορεί να σταματήσει οποιαδήποτε στιγμή. Αν ανέβει η θερμοκρασία για τα λευκά αρκετά επάνω από τους 20 βαθμούς και για τα ερυθρά επάνω από τους 30, οι ζυμομύκητες αρχίζουν να μην αισθάνονται καλά, ώσπου μπορεί να εκτροχιαστεί η όλη διαδικασία. Και να χρειάζονται μύκητες αγορασμένοι από το εμπόριο, άλλοι βάζουν από την αρχή θρεπτικά άλατα και αμμωνιακά άζωτα (οι αζωτούχες ουσίες του γλεύκους έχουν συμμετοχή στο πόσο γρήγορα θα γίνει η αλκοολική ζύμωση) αλλά μπορεί να ξεμείνουν στο τέλος και να χαλάσουν τη γεύση. Και γενικά ώσπου να πέσουν τα σάκχαρα κάτω από μια τιμή, 4 γραμμ./λίτρο, που σημαίνει ότι τελειώνουν και τελειώνει και η διαδικασία και μπαίνει το τρένο στον σταθμό, υπάρχει μια ένταση, τουλάχιστον.

Πώς τα καταφέρνουν με τη θερμοκρασία;
Εχουν πλέον έλεγχο από το στύψιμο ακόμη και ώσπου να τελειώσει η ζύμωση. Η θερμοκρασία, ύστερα από μελέτες, θεωρείται ο πλέον σημαντικός ρυθμιστικός παράγοντας σχηματισμού και των εστέρων που δίνουν σημαντικά γευστικά χαρακτηριστικά. Για τον λόγο αυτόν η θερμοκρασία ζύμωσης όσον αφορά τους οίνους ποιότητας δεν πρέπει να ξεπερνά κατά κανόνα τους 20-22 βαθμούς Κελσίου, διότι σε υψηλότερες θερμοκρασίες η παραγωγή εστέρων δεν κρίνεται επαρκής.

Γιατί ζεσταίνονται αφού καταναλώνεται ενέργεια;
Διότι με τη μετατροπή των σακχάρων σε αλκοόλη και διοξείδιο του άνθρακα προκύπτουν 40 χιλιοθερμίδες αλλά και δύο μόρια ΑΤΡ (αδενοσινοτριφοσφωρικό οξύ), που η ενέργειά τους (2 Χ 7,3 = 14,6 Kcal) χρησιμοποιείται από τη ζύμη, οπότε 40 - 14,6 = 25,4 Kcal που πέφτουν... στο καζάνι.

πηγή:Βήμα

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Blue Star Ιθάκη ''Μάχη με τα κύματα No2''

Συνήθως μετά από μια καλή ταινία στο κινηματογράφο ακολουθεί και το Νο2 και μερικές φορές και το Νο3.Σε αυτή την περίπτωση πιστέψτε μας, κανείς δεν θα ήθελε να ακολουθήσει παρόμοια βίντεο, ούτε οι ναυτικοί μας οι οποίοι είναι ''ήρωες'' αλλά ούτε και οι επιβάτες ενός πλοίου. Μετά το απίστευτο βίντεο που διέρρευσε μέσα από το Cyclades24.gr το Δεκέμβριο του 2013 έρχεται δεύτερο βίντεο, από την Μύκονο και τον συνεργάτη μας Μαθιό Κουσαθανά που κόβει για ακόμα μια φορά την ανάσα. Η ''μάχη με τα κύματα'' Νo2 που έδωσε το Blue Star Ithaki στο ταξίδι του, ανάμεσα στο στενό της Μυκόνου και της Τήνου την Κυριακή 28/09. Κυριολεκτικά τα κύματα και αυτή την φορά σκέπασαν το πλοίο.Κι αυτές οι εικόνες μόνο σπάνιες δεν είναι. Αντίθετα, συμβαίνουν συχνά, ίσως και σχεδόν καθημερινά τη χειμερινή περίοδο, σε πολλά από τα νησιά των Κυκλάδων. Καμιά φορά δεν χρειάζεται να εξηγούμε γιατί η δουλειά του ναυτικού είναι δύσκολη και επικίνδυνη. «Το ναυτικό επάγγελμα είναι σκληρό, αλλά ηρωικό»! Άλλωστε οι χιλιάδες εικόνες και τα βίντεο μιλάνε από μόνα τους. Και να τονίσουμε ότι αλλιώς είναι να είσαι εκεί και να το ζεις και αλλιώς καθισμένος στον καναπέ του σπιτιού σου βλέποντας το στο internet. Οι άνεμοι στο Αιγαίο πνέουν από βόρειες διευθύνσεις σχεδόν θυελλώδεις έως θυελλώδεις 7 με 8 μποφόρ

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Ένας Θηραίος " προδότης' (;;;) του Ολοκαυτώματος της Μονής Αρκαδίου και ο παραλληλισμός του με την έκρηξη του 1866 του ηφαιστείου της Σαντορίνης

  Η  Βυζαντινή Ιερά Μονή Αρκαδίου,  που βρίσκεται σε οροπέδιο στο νομό Ρεθύμνης, έχει μακρά ιστορία. Τη θεμελίωσε ο αυτοκράτορας Ηράκλειος και την οικοδόμησε  έτερος, ο Αρκάδιος[1], που της έδωσε το όνομα του. Με την  πτώση του Βυζαντίου και την πάροδο των ετών, οι Κρήτες δεν μπορούσαν να υποφέρουν τον τουρκικό ζυγό και κάθε τόσο επαναστατούσαν. Το ίδιο έγινε και το 1866, όταν το Μάρτιο περίπου 1500 επαναστάτες  Κρήτες  συγκεντρώθηκαν  στο Αρκάδι, για να εκλέξουν τους πληρεξούσιους των επαρχιών της Κρήτης. Την σύναξη  πληροφορούνται στα μέσα Σεπτεμβρίου οι Τούρκοι και ζητούν  από τον ηγούμενο Γαβριήλ Μαρινάκη να διώξει την Επαναστατική Επιτροπή από το Μονή, διαφορετικά θα την καταστρέψουν.  Ο ηγούμενος  όμω ς αρνείται. τις 24 Σεπτεμβρίου φτάνει με ομάδα εθελοντών ο συνταγματάρχης Π. Κορωναίος και ανακηρύσσεται  αρχηγός.  Κρίνει όμως, ότι η τοποθεσία δεν είναι κατάλληλη για άμυνα, αλλά  ο Ηγούμενος της Μονής Γαβριήλ  επιμένει και ζητεί να μην την εγκαταλείψει. Έτσι προχωρεί σε αμυντικές προπαρασκευές, εγκαθιστά ως φρούραρχο τον ανθυπολοχαγό Ι. Δημακόπουλο και μεταβαίνει στις επαρχίες προς στρατολόγηση πολεμιστών.   Έτσι, στις αρχές Νοεμβρίου στη Μονή βρίσκονται οι καλόγεροι, μέλη της Επαναστατικής, 40 εθελοντές και συνολικά 250 άνδρες  υπο την αρχηγία του Δημακόπουλου. Ο τουρκικός στρατός, αποτελούμενος από 15.000 τουρκοαιγύπτιους,  αλβανούς και  τουρκοκρητικούς και υποστηριζόμενος από τριάντα κανόνια, υπό τον Μουσταφά Ναϊλή Πασά,  ξεκινά απο το Ρέθυμνο το βράδυ της 7ης  Νοεμβρίου εναντίον της Μονής και ζητεί από τον ηγούμενο Γαβριήλ να παραδοθεί. Εκείνος αρνείται, γιατί περιμένει ενισχύσεις από τον Κορωναίο. Την επομένη πριν ξημερώσει , οι Τούρκοι βομβαρδίζουν τη Μονή κάνουν τρείς εφόδους χωρίς αποτέλεσμα. Σε μία έφοδο με αλαλαγμούς μπήκαν στην αυλή όπου εκτυλίχθηκαν  δραματικές σκηνές με τη σφαγή πολλών γυναικόπαιδων. Πολλοί πήγαν τότε να ασφαλιστούν στην πυριτιδαποθήκη κι εκεί παίχτηκε η τελευταία  πράξη του δράματος.  Ο Κώστας Γιαμπουδάκης από το ΄Αδελε Ρεθύμνου, ( κατά μία άλλη εκδοχή και ίσως η πλησιέστερη στην αλήθεια από τον  ανωγειανό Εμμανουήλ Σκουλά) μετά το σάλπισμα της τελευταίας  τουρκικής γενικής εφόδου, ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη και ο  κρότος ακούστηκε έως το Ηράκλειο! Σκοτώθηκαν όσα γυναικόπαιδα  βρίσκονταν  εκεί και στα γειτονικά κελιά, αλλά και πολλοί Τούρκοι. Αμέσως μετά, Τούρκοι όρμησαν με πρωτοφανή μανία και κατέσφαξαν  τους κρυμμένους στο ηγουμενείο και όσα γυναικόπαιδα είχαν απομείνει, ενώ άλλοι έκαψαν το ναό και λεηλάτησαν  τα ιερά κειμήλια. Το τι επακολούθησε προκαλεί φρίκη και το αποδίδει σε κείμενο του άγγλος περιηγητής: « ούδ’ αυτή η έξαλλος φαντασία  ημπορεί να συλλάβη την φρικαλεότητα  της διαδραματισθείσης  σκηνής. Οι Αλβανοί και οι Κρήτες μουσουλμάνοι απέκαμον φονεύοντες! Διψώντες εκδίκασαν  έσφαζον ανηλεώς  γυναικόπαιδα και πάντα διασωθέντα…»
Από την άλλη πλευρά όμως, ο Κορωναίος, ως γενικός αρχηγός από πλευράς Ελλήνων, στην 10σελιδη αναφορά του, με ημερομηνία 15 Νοεμβρίου 1866, προσδιορίζει ότι η αναζήτηση στρατού προκειμένου να οδηγηθεί από τον ίδιο για την υπεράσπιση του Αρκαδίου και εγκλείστων δεν έφερε παρά μικρό μόνο αποτέλεσμα. Ούτε 500 επαναστάτες από το Αμάρι, που προσπάθησαν να σπεύσουν σε βοήθεια, κατάφεραν να φτάσουν, γράφει, καθώς εμποδίστηκαν όχι μόνο από τις τουρκικές δυνάμεις, αλλά και την προδοσία του ηγουμένου της μονής Ασωμάτων, ο οποίος τους έκλεισε το δρόμο! «Την δευτέραν ημέραν της εισβολής του εχθρού, ήτοι 9 του μηνός και ημέραν Τετράδην, -αναφέρει στην έκθεσή του- ήρχοντο εις επικουρίαν 500 περίπου Αμαριώται∙ αλλ’ ο ηγούμενος της μονής των Ασωμάτων, άλλος προδότης όμοιος του Αρχιερέως Λάμπης, καταβάς εις την διάβασιν ημπόδισεν αυτούς να έλθωσιν εις επικουρίαν». Η επίκληση του επισκόπου Λάμπης Παϊσίου εξηγείται στη συνέχεια από τον συνταγματάρχη. Ο Κορωναίος συνέλαβε ταχυδρόμο του ιεράρχη προς τους Τούρκους με δύο επιστολές του Παϊσίου προς αυτούς. Πρόκειται πιθανότατα για τις επιστολές προς τον Μουσταφά πασά, τις οποίες δημοσιοποίησε η Γενική Συνέλευση, αποκηρύσσοντας λίγες μέρες αργότερα τον Παΐσιο[2]. Βέβαια αυτά τα σημειώματα, γράφει ο συνταγματάρχης, του τα πήραν με τη βία άνθρωποι του επισκόπου κι ενώ βάδιζε προς το Αρκάδι[3]. Μάλιστα απελευθέρωσαν τον ταχυδρόμο, ένα δάσκαλο από τη Σαντορίνη, με το όνομα Σιγάλας, όπως ενημερώνει την επιτροπή της Αθήνας ο Γενικός Αρχηγός Ρεθύμνου. Η Γ.Σ., όπως προαναφέραμε, στην αποκήρυξη δημοσιεύει τις επιστολές του Παϊσίου προς Μουσταφά. Αν δεν τις εντόπισε και πάλι, το πιθανότερο είναι ότι για το περιεχόμενό τους την ενημέρωσε ο Κορωναίος. 
Από πλευράς Ιστορίας, ο ρόλος του Σιγάλα, ο οποίος είχε συλληφθεί από τον Κορωναίο, αν ληφθεί μόνο η επι της ουσίας θέσης, θεωρείται προδοτική, όντας υπάλληλος  όμως του   Επισκόπου , πιθανότατα να διαφοροποιεί την ερμηνεία στο θέμα αυτό.  
Ταυτόχρονα, μία εξίσου σημαντική αναφορά Τούρκων η οποία παραλληλίζει το ολοκαύτωμα της Μονής με την έκρηξη του 1866 του ηφαιστείου της Σαντορίνης, δίνει μια άλλη βαρύτητα. [4]:
Στις 14 Νοεμβρίου, η εφημερίδα "Αιών" δημοσίευε τις πρώτες πληροφορίες από την επιστολή ενός Κρητικού με τα αρχικά Β.Β. Η επιστολή δεν περιέγραφε επακριβώς τι είχε συμβεί στη μονή, καθώς θεωρούσε ότι η ανατίναξη ήταν προσχεδιασμένο έργο του στρατηγού Κορωναίου. Ωστόσο, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να τη διαβάσουμε, αφού αποτελούσε την πρώτη πηγή πληροφόρησης σχετικά με το σημαντικότατο αυτό γεγονός:
"Εν ΧΑΝΙΟΙΣ, τη 12 Νοεμβρίου 1866[5].
Κύριε Συντάκτα του Αιώνος.
Φθας ενταύθα προ τεσσάρων ημερών, εκπληρώ την υπόσχεσίν μου του να γράψω, ό,τι άξιον λόγου περί του ηρωικού τούτου πλην ατυχούς λαού της Κρήτης μάθω. Ωφεληθείς εκ της αανχωρήσεως πλοιαρίου, εις Πειραιά μεταβαίνοντος, σπεύδω να κάμω έναρξιν των ανταποκρίσεών μου, διά της αφηγήσεως πράξεως, ήτις θέλει χαροποιήσει πάσαν ελληνικήν καρδίαν.
Τη 8 ή 9, καθ' α πάντες ενταύθα, Χριστιανοί τε και Τούρκοι βεβαιούσιν, ο αρχηγός Κορωναίος λαμπράν ενίκησε νίκην κατά του Μουσταφά Πασσά. Ήτον ο Κορωναίος ωχυρωμένος εν τη Μονή Αρκαδίου, κειμένη εν τη επαρχία Ρεθύμνης. Επειδή δε αυτός μεν είχεν ολίγους περί εαυτόν, ο δ' εχθρός πολλούς, και με το λιανοτούφεκον η θήρα του θα ήτο πολύ πενιχρά, εσκέφθη, ότι έπρεπε να εύρη μέσον ανάλογον εχθρού τοιούτου, οίος ο Μουσταφά Πασσάς, και αντάξιον τοιαύτης υψηλότητος. Κατεσκεύασε λοιπόν περί την Μονήν τρεις υπομόνους. Οι Τούρκοι, μη φανταζόμενοι, ότι τοιούτους αστεϊσμούς διάθεσιν και μέσα έχουσι να κάμωσιν οι επαναστάται, οίτινες πάντοτε παραπονούνται, ότι στερούνται πολεμοφοδίων, επλησίασαν ατάραχοι προς την Μονήν, εις ην προεχώρουν όσω έβλεπον, ότι το εχθρικόν πυρ εχαλαρούτο. Αίφνης, τρομεράς εκρήξεως γενομένης, πολλών εκατοντάδων σαρικίων και σαλβαρίων ετινάχθησαν εις τον αέρα. Μετά την τρομεράν εκείνην στιγμήν, βροχή ποδών, κεφαλών, χειρών, όπλων, λίθων και παντοίου είδους αμόρφων αντικειμένων έπεσεν εξ ουρανού και εκάλυψε το ανοιχθέν χάσμα. "Αλλάχ! Αλλάχ!" ανεφώνησαν οι Οσμανλίδες. "Τι; οι Σεϊτανίδες[6] της Σαντορίνης ήλθον και εδώ και μας διώκουν;". (σ.σ. σε υποσημείωση του ο συντάκτης της επιστολής διευκρίνιζε ότι οι Τούρκοι παρομοίαζαν την έκρηξη του Αρκαδίου με εκείνη του ηφαιστείου της Θήρας, την οποία θεωρούσαν ως έργο διαβόλων). Όσοι επέζησαν από την καταστροφήν ταύτην, ετράπησαν εις φυγήν, διωκόμενοι μετά πείσματος υπό των ανδρείων Ελλήνων, διαπερώμενοι τους νεφρούς υπό της εχθρικής λόγχης. Εις μάτην ο Μουσταφάς εφώνει αυτούς να σταθώσιν, εις μάτην οι αξιωματικοί διά του ξίφους προσεπάθουν ν' αναχαιτίσωσι την φυγήν των. Τέλος, μετά ημίσειαν ώραν, εστάθησαν ολίγον, ίνα αναπνεύσωσιν ελευθέρως. Πλην αδύνατον εστάθη να πεισθώσιν, ίνα επανέλθωσι κατά του εχθρού. Εδέησε λοιπόν ο Μουσταφάς να παραλάβη το πεφοβισμένον ποίμνιόν του και να το οδηγήση μακράν εις την επαρχίαν Αποκορώνων....."


[1] Τάσου Κοντογιαννίδη: Η Ανατίναξη και η ηρωική θυσία της Μονής Αρκαδίου το 1866 στην Κρήτη στο  http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/11/1866.html#.VCGVwZR_spp (ενημέρωση 23/09/2014).
[2] Η προδοσία του Αρκαδίου από τον επίσκοπο Λάμπης και η αποκήρυξή του :  http://www.patris.gr/articles/211925/140856?PHPSESSID=#.VCGQE5R_spo (ενημέρωση 23/09/2014).
[3]  Γράφει ο Κορωναίος:  « Καίτοι ολίγοι όντες κατά την ημέραν εκείνην, ηθελήσαμεν να προσβάλωμεν τον εχθρόν, και ενώ περί τούτου εφροντίζαμεν όργανα τινά του Αρχιερέως και του ηγουμένου επετέθησαν κατ’ εμού ζητούντα δύω επιστολάς προδοτικάς ας είχα συλλάβει του Αρχιερέως και τον προδότην, όστις τας έφερε, και ον είχα φυλακισμένον. Ο προδότης ούτος ονομάζεται Σιγάλας εκ Θήρας διδάσκαλος το επάγγελμα, Έλλην την εθνικότητα και τότε παρασταθείς αυτός δια να κάμη τον προδότην.»  (http://www.patris.gr/articles/211925/140859?PHPSESSID=#.VCGPjZR_spo) ενημέρωση 23/09/2014
[4] Ενδεικτικές αναφορές για την έκρηξη του 1866 τόσο στο καλλιστορώντας όσο και http://invenio.lib.auth.gr/record/99911/files/a21049.pdf (ενημέρωση 23/09/2014)
Και http://invenio.lib.auth.gr/record/99912/files/a21050.pdf (ενημέρωση 23/09/2014) - Αναφορές του Ιωσήφ Δεκιγάλλα.
[5] Το ολοκάυτωμα της Μονής Αρκαδίου  http://ola-ta-kala.blogspot.gr/2013/11/9.html\
[6] Πηγή φωτογραφίας Harper's Weekly, 7 April 1866, p. 217. Private collection (Courtesy: K. Manning)  http://nisee.berkeley.edu/elibrary/Image/KZ797

πηγή:kallistorwntas

Ιαπωνία:ηφαίστειο εκρήγνυται, παγιδεύοντας εκατοντάδες πεζοπόρους


Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Υγειονομικό εμπάργκο εν Ελλάδι. Βιώνουμε κυριολεκτικά μια νέα απόπειρα γενοκτονίας εις βάρος μας!

Γράφει ο   Φώτης  Μιχαήλ

 Η υγεία, στον πολιτισμό τον δικό μας, δεν μπορεί να λογίζεται ως προϊόν καταναλωτικό, εισηγμένο μάλιστα και στο χρηματιστήριο, κατά τα πρότυπα τα προτεστάντικα.
Η υγεία, για εμάς τους Ρωμηούς, είναι Αγαθό αυστηρά κοινωνικό. Αγαθό, που ανήκει αδιακρίτως σε όλους. Γι’ αυτό και ως Ελληνορθόδοξοι, απορρίπτουμε και καταδικάζουμε κάθε αποκλεισμό και κάθε διάκριση στα ”ιερά” του Ασκληπιού και των Αγίων Αναργύρων.
Στα τελευταία χρόνια, στα χρόνια της λεγόμενης κρίσης, η καλπάζουσα ανεργία, το ροκάνισμα των συντάξεων, η δραματική μείωση των αποδοχών και οι αβάσταχτοι φόροι έχουν οδηγήσει σχεδόν την μισή Ελλάδα σε ασφαλιστική απογύμνωση.
Αυτήν την στιγμή, πάνω από τρία εκατομμύρια αδελφοί μας όχι μονάχα δεν έχουνε δωρεάν γιατρό και φάρμακα αλλά ούτε καν τις πόρτες του ΕΣΥ δεν βρίσκουνε ανοιχτές.
Πάνω από τρία εκατομμύρια συνάνθρωποί μας έχουν εγκαταλειφθεί απροστάτευτοι στην αρρώστια τους και δεν σώζονται, εκτός κι αν βάλουνε οι ίδιοι το χέρι τους στην τσέπη. Σε…
ποια τσέπη όμως; Αυτή, που έμεινε για τους περισσότερους πανί με πανί;
Στον χώρο της Υγείας, τον τελευταίο καιρό, ζούμε γεγονότα πρωτόγνωρα, αλλά και πάνυ υποτιμητικά για τον πολύπαθο λαό μας. Από την μια μεριά οι αρμόδιοι αξιωματούχοι μας αδυνατούν να δώσουν φιλάνθρωπη λύση στο πρόβλημα των ανασφάλιστων συμπατριωτών μας. Και από την άλλη, η μνημονιακή υποκρισία των Φράγκων εταίρων μας όχι μονάχα χείρα βοηθείας δεν αποδείχθηκε, αλλά, φευ, κατέληξε ικανότατος μοχλός εξολόθρευσης του Γένους μας.
Βιώνουμε κυριολεκτικά μια νέα απόπειρα γενοκτονίας εις βάρος μας. Διότι, πού αλλού, εκτός από τον αφανισμό, μπορεί να οδηγηθεί ένας λαός πτωχευμένος και ανασφάλιστος, ένας λαός χωρίς γιατρούς και χωρίς φάρμακα, με σύνορα αφύλακτα και ορφανός από ηγεσίες;
Εδώ και τέσσερα χρόνια, δεχόμαστε αλλεπάλληλες επιθέσεις με χαράτσια, με κατασχέσεις, με δημογραφική συρρίκνωση, με κλείσιμο επιχειρήσεων και τελευταία με ανελέητο ιατροφαρμακευτικό αποκλεισμό.
Εμείς με τι θα αντισταθούμε; Το υγειονομικό μας εμπάργκο με τι μέσα θα το αντιμετωπίσουμε;
Μήπως καταδικάζοντας σε θάνατο τους ανασφάλιστους ασθενείς μας ή εφαρμόζοντας την ευθανασία στους μη έχοντες, όπως ανενδοίαστα και υβριστικά πρότεινε προ ημερών Ευρωπαία υπουργός υγείας;(3)
Στο κομβικό αυτό σημείο της αργόσυρτης ιστορικής μας διαδρομής, μπροστά στον κίνδυνο να υποστούμε καινούργιες μεγάλες συμφορές, καλείται, για μια φορά ακόμη, να δράσει όχι βεβαίως η απανθρωπία της λεγόμενης πολιτικής ορθότητας, αλλά το παρεξηγημένο φιλότιμο και η αδιαμφισβήτητη οξυδέρκεια του ελληνορθόδοξου ”Λοξία”.
Και αυτή η δράση δεν μπορεί παρά να εκδηλωθεί, πολιτισμένα και ειρηνικά, μέσα από το Πνεύμα το Κοινοτικό των Ελλήνων. Μέσα από συλλογικότητες, που τις γέννησε το δικό μας διαχρονικό Κοινοτικό φρόνημα και όχι μέσα από ξενόφερτα συστήματα, που μας τα φόρεσαν οι Φράγκοι με δόλο ή με το στανιό.
Φαίνεται, πως έφτασε η ώρα, βάζοντας στην άκρη τον κακό μας εαυτό, να ξαναζήσουμε τις πατροπαράδοτες συλλογικότητές μας στα όρια του χωριού μας, της ενορίας μας, του συνοικισμού της σύγχρονης μεγαλούπολης.
Φαίνεται, πως ήρθε η ώρα, για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα, να σηκώσουμε ψηλά και τα δικά μας τα όπλα. Όπλα βαριά και πολυτίμητα. Την υπομονή μας, την Πίστη και την Ελπίδα μας στον Θεό, το μυαλό μας, την εφευρετικότητα και προπαντός την κατασυκοφαντημένη σύμπνοια και ενότητά μας.
Αλήθεια, πόσο παρήγορο θα ήτανε για τον λαό μας στην συγκυρία αυτή, εάν αποφασίζαμε να αντιτάξουμε απέναντι στον απάνθρωπο υγειονομικό αποκλεισμό που βιώνουμε, την Αγάπη και την Φιλανθρωπία του δικού μας Τρόπου.
Μια έκτακτη, δηλαδή, προσπάθεια φροντίδας των ανασφάλιστων απόρων συμπολιτών μας, βασισμένη στις αρχές της Πίστης μας και εμπνευσμένη από την πατροπαράδοτη Κοινοτική μας αλληλεγγύη, μέχρι να έρθουν οι καλύτερες μέρες.
Πόση ανακούφιση και πόση σιγουριά θα ένοιωθαν, στις δύσκολες αυτές ώρες, όλοι οι εξουθενωμένοι ανασφάλιστοι αδελφοί μας, εάν προχωρούσαμε, Ενορίες και Δήμοι από κοινού, στην οργάνωση τοπικών δικτύων από εθελοντές γιατρούς, οι οποίοι θα εξετάζουν δωρεάν στα ιατρεία τους κάθε βεβαιωμένη περίπτωση εμπερίστατου συμπατριώτη μας. Με βάση τα δεδομένα, οι ασθενείς, που αναλογούν σε κάθε γιατρό, είναι ελάχιστοι. Η ωφέλεια, όμως, που θα προκύψει, θα είναι τεράστια.
Μας προκαλούν με την βαρβαρότητα;
Εμείς απαντάμε με την δύναμη του Πολιτισμού μας.
Με την Ορθοδοξία μας και την ελληνοπρέπειά μας.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ο ξαφνικός θάνατος της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας και η "Κυψέλη" του Αντώνη Λαγκαδα

Γράφει ο Ιωσήφ Πέρρος
Από το ανεκτίμητο αρχείο του Θηραίου Αντώνη Λαγκαδά, μιας ιδιαίτερα σημαντικής αλλά και άγνωστης μορφής της θηραϊκής κοινωνίας του 20ου αιώ, η   κ. Τόνια Λαγκαδά, μας παραχώρησε το  τεύχος (5/1891) από  το περιοδικό  «Κυψέλη» που έβγαζε ο Λαγκαδάς στη Σαντορίνη. Με ιδιαίτερη έκπληξη, το συγκεκριμένο τεύχος του περιοδικού, καλύπτει κυρίως τον απρόσμενο θάνατο της πριγκίπισσας Αλεξάνδρας και τις αντιδράσεις που υπήρχαν στην Θηραϊκή Κοινωνία.
«Ο Αντώνης Λαγκαδάς γεννήθηκε το 1874 στο Καστέλι του Πύργου Σαντορίνης όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια. Τελείωσε το Σχολαρχείο στον Πύργο και μετά ακολούθησε τον αδελφό του στην Αθήνα για να συνεχίσει τις σπουδές του.  […]Η ενασχόληση του με τη φωτογραφία ξεκινάει σε ηλικία 16 ετών, το 1890 στην Αθήνα, με τη στήριξη της Σοφίας Τρικούπη, η οποία του έδωσε την πρώτη του φωτογραφική μηχανή. Τα επόμενα 30 χρόνια επιδόθηκε ερασιτεχνικά στη φωτογραφία παράλληλα με τη συγγραφή άρθρων και την έκδοση λογοτεχνικού περιοδικού. Οι πρώτες του φωτογραφίες απεικονίζουν μορφές και τοπία από την Αθήνα και την Πάτρα.Το 1897 ο διερευνητικός χαρακτήρας του τον οδήγησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, για να εργαστεί στην εταιρεία «Χωρέμη-Μπενάκη» και σύντομα εξελίχθηκε στον βαθμό του Γενικού Διευθυντή. Το 1910 επέστρεψε στην Αθήνα όπου συνέχισε να εργάζεται στις επιχειρήσεις Μπενάκη. Αργότερα διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Δήμου Αθηναίων και Διευθυντής του Α’ Νεκροταφείου στην Αθήνα. Όταν συνταξιοδοτήθηκε, επέστρεψε στη Σαντορίνη, όπου έμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1961.  […]». [1]

Η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα είναι μία από τις μορφές που συνέβαλαν θετικά στη διάχυση του θεσμού της βασιλείας στην Ελλάδα. « […]Η Αλεξάνδρα γεννήθηκε ως Πριγκίπισσα της Ελλάδας, έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας αφού παντρεύτηκε –σε ηλικία 19 ετών– τον Μέγα Δούκα Παύλο Αλεξάντροβιτς και πέθανε δύο χρόνια αργότερα έχοντας αποκτήσει δύο παιδιά. Η εξαιρετική ομορφιά της, η αγαθότητα και η απλότητά της την είχαν κάνει αγαπητή στους Έλληνες από την παιδική της ηλικία. Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Μέγας Δούκας Παύλος με συγγενείς του για να ζητήσουν σε γάμο την Αλεξάνδρα οι εφημερίδες της εποχής, εκφράζοντας το γενικότερο συναίσθημα, επέδειξαν δυσθυμία «επί τη ιδέα της αποσπάσεως αυτής δια παντός από την χώρα ένθα απήλαυεν αληθούς λατρείας». Και ήταν ασυνήθεις και πρωτοφανείς οι αντιδράσεις που σημειώθηκαν τον Μάϊο 1889 όταν η Αλεξάνδρα, συνοδευόμενη από τους δικούς της, έφευγε για την Πετρούπολη. Βουλή, δημοτικά συμβούλια, εργατικά σωματεία και χιλιάδες κόσμου συνόδευαν την άμαξα που τη μετέφερε στο Σταθμό Πελοποννήσου.  Η επαχθής εκλαμψία που έπαθε στη γέννα του δεύτερου παιδιού της, του Μεγάλου Δούκα Δημήτριου, προκάλεσε τον απροσδόκητο θάνατό της. Ό,τι ακολούθησε δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθεί. «Ο θάνατός της εις την Ελλάδα επροξένησε απερίγραπτον θλίψιν, ίσως δε ουδεμία τοιαύτη υπήρξε βαθυτέρα και γενικοτέρα αυτής», έγραψε δικαιολογημένα ο Θ. Βελλιανίτης. Στις πόλεις και τα χωριά, στους κεντρικούς δρόμους και τις πλατείες, κρεμάστηκαν μαύρα υφάσματα, οι εφημερίδες αφιέρωναν επί ημέρες τα πρωτοσέλιδά τους και επί μήνες δημοσιεύονταν εκατοντάδες ποιήματα[2]» Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας και το Μαιευτήριο « Αλεξάνδρα» είναι μερικά από τα δείγματα της ιδιαίτερης λατρείας προς το πρόσωπό της.

Για τον απροσδόκητο χαμό της, ο Αντώνης Λαγκαδάς, αφιερώνει τεύχος του περιοδικού του, εξιστορώντας και τα γεγονότα που συνέβησαν στο νησί. Προσωπικά, δεν μπορώ να μην σταθώ στο προσωπικό άρθρο του Λαγκαδά για την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα. Ιδιαίτερα χαρισματικός στη γραφίδα του, όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό στον καθένα, συμμετέχει και αυτός στην  «τὴν θλίψιν καὶ αὴν συγκίνησιν τοῦ κόσμου.»  



Mόλις ἐκομίσθη ἡ εἴδησις τοῦ θανάτου ἅπασαι αἱ κωμοπόλεις τῆς Θήρας, παραχρῆμα ἐπενθηφόρησαν ἅπαντα τὰ δημόσια γραφεῖα ἀνήρτησαν μεσιστίους τὰς σημαίας των, ἰδιωτικά καταστήματα καὶ πλεῖσται οἰκῖαι πενθίμως διεσκευάσθησαν ὑψώσασαι μελανὰς σημαίας, τὰ ἐν τ ῷ λιμένι πλοῖα μὲ ἐπικλινεῖς κεραίας ὕψωσαν μετρέχοντες τὰς ὁδοὺς τῆς νήσου μετὰ δακρύων ἀνήγγελον τὸ θλιβερὸν γεγονός, ἅνδρες καὶ γυναῖκες μετὰ δακρύων ἐξεδήλουν τὸν βαθὺν πόνον, τὸν ὁποῖον ᾐσθάνοντο ἐπὶ τῇ ἀπροσδοκήτω συμφορᾷ, πάντες θρηνοῦντες τὸν πρόωρον θάνατον τῆς ἀτυχοῦς βασιλόπαιδος. Ἐπὶ τριήμερον οἱ κώδωνες τῶν  Ἐκκληισιῶν ἐκρούοντο πενθίμως, αὐξάνοντες τὴν θλίψιν καὶ αὴν συγκίνησιν τοῦ κόσμου.
Κατὰ τὰ κανονισθέντα ὑπὸ τοῦ δημάρχου Θήρας κ. Μοσχόχειλου, μετά το πέρας τῆς λειτουργίας, τὸ Σάββατον τὴν πρωίαν (14 Σεπτεμβρίου) έτελέσθη μνημόσυνον ἐν τῷ μητροπολιτικῷ ναῷ Θήρας ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τῆς πολυκλαύστου βασιλοπαίδος, ἐν αὐτῷ δὲ παρῆσαν  ἅπας ὁ κλῆρος, πάντες οἱ υπάλληλοι, οἱ πρόξενοι, ἡ φρουρὰ τῆς νήσου, ἔστενε δὲ ὁ ναὸς ἐκ τοῦ πολλοῦ πλήθους, ἐξ αμφοτέρων τῶν φύλλων ἐν πενθίμω περιβολῇ. Πρώτην φορὰν ἠσθάνθη ἡ νῆσος ἡμῶν τοιοῦτον καἰ τοσοῦτον βαρὺ γενικόν πένθος. Ἡ μνήμη τῆς καλῆς βασιλοπούλας, θα ἦναι εὐλαβὴς εἰς τὰς καρδίας ἠμῶν και τῶν παίδων ἡμῶν.

Ο σκοπός του άρθρου αυτού, αφού ευχαριστήσω θερμά την κ. Τόνια Λαγκαδά, είναι να βοηθήσω και εγώ με τη σειρά μου στην ανάδειξη της τόσο άγνωστης μα τόσο σημαντικής προσωπικότητας του Αντώνη Λαγκαδά.


Υ.γ.: Αφιερωμένο στην μνήμη της Αρχοντικής Θηραίας Κάκης Νούσια Λαγκαδά.


[1] Δρ. Τόνια  Λαγκαδά « Αντώνης Λαγκαδάς, ο Φωτογράφος της Σαντορίνης», στο  http://www.aspromavro.net(ενημέρωση 13/9/14).
[2] Ελ. Σκιαδά: «H θλιμμένη πριγκίπισσα και το τραγικό τέλος της!» στο http://mikros-romios.gr(ενημέρωση 13/9/14).

πηγή:kallistorwntas

«Υιοθέτησε» τη γυναίκα και το παιδί του Μολδαβού απαγωγέα του

«Άφησε με ελεύθερο και σου υπόσχομαι πως θα προσλάβω τη σύζυγό σου και θα φροντίσω το παιδί σου»…Με αυτά τα λόγια ο συμπατριώτης Μανώλης Καραμολέγκος, ο επιχειρηματίας που έπεσε πριν από λίγους μήνες θύμα απαγωγής, κατάφερε να πείσει τον απαγωγέα του να τον αφήσει ελεύθερο και να παραδοθεί.

Σήμερα, οκτώ μήνες μετά, ο αρτοβιομήχανος κάνει τα πάντα για να κρατήσει την υπόσχεση που έδωσε στον Μολδαβό κακοποιό. Τρέχει τις διαδικασίες ώστε να πάρει η σύζυγος του 37χρονου πράσινη κάρτα ώστε να μπορεί να εργάζεται στις επιχειρήσεις του χωρίς προβλήματα και στηρίζει με κάθε τρόπο οικονομικά την ίδια και το παιδί της.

Λίγες μέρες μετά την απελευθέρωση του, ο κ. Καραμολέγκος σκέφτηκε να προσλάβει στο εργοστάσιό του τη νεαρή γυναίκα από τη Μολδαβία και αφού ήρθε σε επαφή μαζί της ξεκίνησε τις διαδικασίες για την πρόσληψή της. Αφού το πρόβλημα με την άδεια παραμονής της δεν είχε λυθεί ακόμα, αποφάσισε να την ενισχύσει εκτός από οικονομικά, με ρουχισμό και με τρόφιμα.

Να σημειωθεί ότι η νεαρή αλλοδαπή ζει στο κέντρο της Αθήνας με τον φόβο από τα ελεύθερα μέλη της συμμορίας και δεν θέλει να μιλάει για τις ιδιαίτερες σχέσεις που έχει αναπτύξει με τον κ. Καραμολέγκο, τη βοήθεια που της προσφέρει και τα πλάνα που κάνει για τη ζωή της.

Άλλωστε η περίοδος κράτησης του προφυλακισμένου συζύγου της έχει παραταθεί, ακόμη δεν έχει οριστεί δικάσιμος για την υπόθεση ενώ όσον αφορά στο τρίτο μέλος της συμμορίας, πληροφορίες λένε ότι μετά την εξιχνίαση της υπόθεσης έσβησε τα ίχνη του φεύγοντας στο εξωτερικό.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Πόσο χαμηλά μπορεί να πετάξει ένα αεροπλάνο;

Πόσο χαμηλά μπορεί να πετάξει ένα αεροπλάνο; Σχεδόν ακουμπά το κύμα.. Κανένα ραντάρ δεν μπορεί να πιάσει τα πολέμικά μας αεροπλάνα αν αποφασίσουν να περάσουν το Αιγαίο.
ΕΤΣΙ εκπαιδεύονται οι ΠΙΛΟΤΟΙ μας στην Πολεμική Αεροπορία Γι΄ αυτό τρελαίνονται οι Τούρκοι

Η ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Μακεδόνων μέσα από την Π. Διαθήκη.



Γράφει ο Δρ. Ησαΐας Κωνσταντινίδης
 
Με αφορμή τις πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Αμφίπολη, ουκ ολίγοι συνέδεσαν το θέμα των εκεί βασιλικών τάφων με το σημείο όπου βρίσκεται θαμμένο το σώμα του Μεγαλέξανδρου! Βέβαια οι έρευνες συνεχίζονται και θα ήταν επιπόλαιο να πάρει κάποιος τόσο βιαστικά θέση πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, που -αν επιβεβαιωθεί- αλλάζει ριζικά τις παραστάσεις μας για την ελληνική και την παγκόσμια ιστορία. Εξάλλου στα περί Αμφίπολης είχαμε κάνει στο παρελθόν σχετικά δημοσιεύματα, στην «Ε.Ω.», που υπενθυμίσαμε και στη στήλη «Απόσταγμα» του χθεσινού φύλλου...
Και μέσα σε όλα αυτά, στο διαδίκτυο, πολλοί «θυμήθηκαν» την προφητεία του Δανιήλ (από το ομώνυμο βιβλίο της εβραϊκής Παλαιάς Διαθήκης), όπου γίνεται αναφορά στον μελλοντικό βασιλιά της Ευρασίας, τον Μακεδόνα παντοκράτορα Αλέξανδρο! 
Πράγματι, στα κεφάλαια Ζ΄ (7ο), καθώς και στα Η΄ και Θ΄ (8ο και 9ο) γίνεται αντίστοιχα λόγος για τα θεόπνευστα οράματα του προφήτη, το πρώτο και το δεύτερο. Στο πρώτο όραμα ο Δανιήλ αναφέρθηκε στα κοσμικά βασίλεια και στο βασίλειο του Θεού, ενώ στο δεύτερο όραμα προείδε τη συμβολική μάχη των κριαριών και του τράγου...
Όμως για το ζήτημα τούτο είχαμε μιλήσει ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου του 2012! Πολύ πριν έρθει δηλ. στην επιφάνεια και τη δημοσιότητα το θέμα του τάφου της Αμφίπολης, αλλά και όλα αυτά τα διαδικτυακά περί των οραμάτων του Δανιήλ για τον Αλέξανδρο τον Μέγα...
Τότε, με πρωτοσέλιδό μας στην «Ε.Ω.» υπό τον τίτλο «Προφήτης Δανιήλ, Μέγας Αλέξανδρος και... Αποκάλυψη του Ιωάννη!» [ΣΗΜ.: το κείμενο υπάρχει ολόκληρο και στο έργο μας «Μέγας Αλέξανδρος, ο Μέγιστος των Ελλήνων», εκδόσεων «Ελεύθερη Ώρα»], αναγράφαμε τα εξής πολύ σημαντικά (παραθέτουμε ολόκληρο το άρθρο μας):

«Αναμφίβολα μία από τις βασικές ιστορικές πηγές που κάνουν λόγο για τον Μεγαλέξανδρο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα της ελληνικής πλευράς για την ελληνικότητα της Μακεδονίας είναι η εβραϊκή θρησκευτική παράδοση. Στην εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη, αυτή τη συλλογή των ιερών βιβλίων του ιουδαϊκού λαού (που έγιναν δεκτά και από Χριστιανούς και μουσουλμάνους) γίνεται σαφής αναφορά για τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα και το βασίλειό του, που έλαβε τη μορφή αυτοκρατορίας και προσέδωσε στον ελληνισμό την πλανητική του διάσταση (τον πανελληνισμό). Και πολύ σωστά ο τέως υπουργός Νικόλαος Μάρτης συνέγραψε το κλασικό και βραβευμένο από την Ακαδημία των Αθηνών έργο του με τίτλο «Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας», στο οποίο μέσα από εβραϊκές πηγές και μαρτυρίες για τη Μακεδονία αποδεικνύεται ο ελληνικός χαρακτήρας της περιοχής αυτής...





Εδώ να σημειώσουμε ότι αν και το ελληνικό κράτος, αλλά και Έλληνες ιδιώτες, ακολουθούσαν την τακτική αυτή του Μάρτη και δεν εξαντλούσαν την ενεργητικότητά τους σε ανόητες συνωμοσιολογίες του τύπου «για όλα φταίνε οι Εβραίοι» και άλλα παρόμοια, σήμερα κανένας Σκοπιανός ή οποιοσδήποτε άλλος δεν θα τολμούσε καν να θέσει θέμα μακεδονικής εθνότητας ξεχωριστής απ’ την ελληνική, «μακεδονικής» γλώσσας, αλύτρωτης Μακεδονίας του Αιγαίου κτλ.! Διότι το ζητούμενο του κάθε έθνους δεν είναι να εφευρίσκει «εχθρούς» ανύπαρκτους, αλλά να υπερασπίζεται δυναμικά τη δικιά του ιστορία και εθνική-εδαφική ακεραιότητα... Και, ασφαλώς, να χρησιμοποιεί προς όφελός του οτιδήποτε του είναι χρήσιμο, από οπουδήποτε και αν προέρχεται. Αυτά τουλάχιστον εφαρμόζουν οι διπλωματίες και οι τακτικές των έξυπνων κρατών...3

Ας δούμε λοιπόν τι αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, που και αυτή αποθεώνει τον Μεγαλέξανδρο και αποδεικνύει την ελληνικότητά του! Γράφει λοιπόν στο βιβλίο των Μακκαβαίων Α΄ (1,1-10) τα εξής [ΣΗΜ.: η απόδοση στη νεοελληνική προέρχεται από το ως άνω βιβλίο του Νικολάου Μάρτη]:

«Ο Αλέξανδρος, ο γιος του Φιλίππου ο Μακεδών, μετά τη νίκη του εναντίον των Περσών όπου νίκησε τον Δαρείο, βασιλιά Περσών και Μήδων, εξόρμησε από τη χώρα των Χετταίων και βασίλευσε αντί εκείνου, στις χώρες αυτές, αφού προηγουμένως είχε γίνει βασιλιάς ολόκληρης της Ελλάδος [...] και όλος ο τότε γνωστός κόσμος υποτάχθηκε σ’ αυτόν και ησύχασε η γη από τους πολέμους [...] έγινε άρχων χωρών, εθνών και βασιλέων [...] μετά ταύτα όμως έπεσε στο κρεβάτι άρρωστος και αισθάνθηκε ότι θα πέθαινε [...] κάλεσε κοντά του τους ένδοξους συντρόφους του που είχαν συναναστραφεί μαζί του από τη νεότητά του και μοίρασε τη βασιλεία του ενώ ακόμη ζούσε [...] Αντίοχος [...] έγινε βασιλιάς το εκατοστό τριακοστό έβδομο έτος της βασιλείας των Ελλήνων (Σελευκιδών)».

Και γράφει ο Νικόλαος Μάρτης για την παραπάνω εβραϊκή-παλαιοδιαθηκική αναφορά τα εξής πολύ σημαντικά στο εν λόγω βιβλίο του:

«Η προβολή του έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου την εποχή εκείνη, δηλαδή 150 περίπου χρόνια μετά το θάνατό του και ιδιαίτερα στο βιβλίο Μακκαβαίων Α΄ έχει μεγάλη σημασία. Οι αδελφοί Μακκαβαίοι ήταν ήρωες των Εβραίων στους αγώνες τους κατά των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου. Εναντιώθηκαν στον βασιλιά Αντίοχο τον Επιφανή που πίεζε τους Εβραίους να ασπασθούν τους θεούς της Ελλάδος. Ο Αντίοχος είχε διατάξει να τοποθετηθεί άγαλμα του Δία απέναντι από τον ναό των Εβραίων και οι θυσίες να γίνονται στο Δία».

Εξίσου εντυπωσιακή, με εσχατολογικές μάλιστα διαστάσεις, είναι η αναφορά στον Μεγαλέξανδρο και τους Μακεδόνες του προφήτη των Εβραίων Δανιήλ, ο οποίος είχε δει ένα εντυπωσιακό όραμα, που περιγράφεται στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης (Δανιήλ 8, 1-22) [ΣΗΜ.: η απόδοση στα νεοελληνικά είναι και πάλι από το ως άνω βιβλίο του Νικολάου Μάρτη]:

«Κατά το τρίτον έτος της βασιλείας του Βαλτάσαρ παρουσιάσθηκε σε με, τον Δανιήλ, όραμα. Βρισκόμουν στα Σούσα κοντά στον ποταμό Ουβάλ. Σήκωσα τα μάτια μου και είδα και ιδού ένας κριός στεκόταν κοντά στον ποταμό Ουβάλ και είχε κέρατα ψηλά, το ένα ψηλότερο από το άλλο... κανένα από τα θηρία δεν μπορούσε να αντισταθεί μπροστά του. Ιδού παρουσιάσθηκε ένας τράγος αιγών... που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα και φαινόταν ότι δεν άγγιζε τη γη. Ο τράγος είχε ανάμεσα στους οφθαλμούς του ένα αξιοπαρατήρητο κέρατο. Και έτρεχε με μεγάλο ορμή. Έφθασε και κτύπησε τον κριό και συνέτριψε τα δύο κέρατά του και δεν υπήρχε πλέον δύναμη στον κριό να του αντισταθεί.

Ο τράγος των αιγών έγινε μέγας και ένδοξος πολύ, αλλά όταν έφθασε στη μεγάλη του ισχύ το μεγάλο του κέρατο συντρίφθηκε και τότε φύτρωσαν τέσσερα άλλα κέρατα στη θέση του με κατεύθυνση προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Εγώ ο Δανιήλ όταν είδα το όραμα σκεπτόμουν και προσπαθούσα να κατανοήσω τη σημασία του. Ιδού στάθηκε κοντά μου κάποιος και άκουσα ανδρική φωνή ερχόμενη από τον (ποταμό) Ουβάλ... και είπε: Γαβριήλ εξήγησέ του το όραμα. Και εγώ θα σου καταστήσω γνωστά αυτά που θα σου συμβούν... Ο κριός, τον οποίο είδες, είναι ο βασιλιάς των Μήδων και των Περσών. Ο τράγος των αιγών είναι βασιλιάς των Ελλήνων. Το μεγάλο κέρατο που ήταν ανάμεσα στους οφθαλμούς του είναι ο πρώτος βασιλιάς των Ελλήνων. Τα τέσσερα άλλα κέρατα που φύτρωσαν αντί εκείνου υποδηλώνουν τέσσερεις βασιλείς που θα αναδειχθούν από το έθνος αυτό όχι όμως όσον καιρό θα ισχύει αυτός (ο πρώτος βασιλιάς)».


Η ερμηνεία των παραπάνω εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης (από το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ) είναι παραπάνω από σαφής για κάποιον που έχει ιστορικές γνώσεις. Είναι δηλ. σαφέστατο ότι ο πρώτος και μεγάλος βασιλιάς που αναφέρεται δεν είναι παρά ο ίδιος ο Μεγαλέξανδρος, του οποίου το βασίλειο – το μεγάλο κέρατο – έσπασε και προέκυψαν τα γνωστά σε μας από την ιστορία τέσσερα βασίλεια των διαδόχων του. Και, επομένως, η αρχή της παρακμής του ελληνισμού πλανητικών διαστάσεων και η συρρίκνωση της παγκόσμιας κυριαρχίας των Ελλήνων, μέσω του αυτοκρατορικού πανελληνισμού...

Εδώ αξίζει πραγματικά να σημειώσουμε ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι άμεσα επηρεασμένη και συνδεδεμένη με το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ: ολόκληρο το σκηνικό του τελευταίου βιβλίου της Αγίας Γραφής βαδίζει εξ ολοκλήρου πάνω στα «χνάρια» του μοντέλου του Δανιήλ, με τα θηρία, τα κέρατα κτλ., στοιχεία δηλ. που χρησιμοποίησε – ως σύμβολα – ο Άγιος Ιωάννης, προκειμένου να περιγράψει τα μέλλοντα ιστορικά συμβάντα.

Μια άλλη εντυπωσιακή σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στα περί αρχαίας Μακεδονίας και αποκαλυπτικών χρόνων είναι η αναφορά της Αποκάλυψης του Ιωάννη στον Αρμαγεδδώνα.

Αρ-Μα-γ-εδδών αναλύεται – σύμφωνα με μια ερμηνεία – ως: Αρ-Μακεδών, δηλ. «γη της Μακεδονίας» [ΣΗΜ.: «αρ» είναι η πανάρχαια ελληνική ρίζα της λέξης «γη»]! Ακόμα και στο λατινικό αλφάβητο το ελληνικό γράμμα «γ» (το τρίτο στην αλφαβητική σειρά) αντικασταστήθηκε από το “c”, και έτσι προκύπτει “Ma-c-edonia”... Εκπληκτικό πράγματι!

Διότι είναι όντως εντυπωσιακό τα έσχατα γεγονότα να σχετίζονται άμεσα με τον ελλαδικό χώρο και μάλιστα με τη Μακεδονία, αυτό το αιώνιο «μήλο της Έριδος» για πολλούς και διαφόρους»...

Αυτά λοιπόν γράφαμε τον Φεβρουάριο του 2012... Δηλ. πάνω από 2,5 χρόνια πριν! Ευτυχώς που κάποιοι διαδικτυακοί «ερευνητές» ανακάλυψαν τώρα τον συσχετισμό της προφητείας του Δανιήλ με τον Μεγαλέξανδρο, έστω και με αφορμή τα ανακαλυφθέντα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της Αμφίπολης. Ποτέ δεν είναι αργά (καλό θα ήταν πάντως όταν μας αντιγράφουν, να αναφέρουν και τις πηγές τους, δηλ. τα κείμενα του γράφοντος και την εφημερίδα «Ελεύθερη Ώρα», για λόγους δεοντολογίας...). 

Η έρευνα συνεχίζεται και θα φέρει στο φως πολλά συγκλονιστικά στοιχεία. Αυτό ας το συγκρατήσουν άπαντες. Άλλωστε η εποχή μας θα είναι γεμάτη από ανατροπές, σε πολλά και διάφορα επίπεδα. Φαίνεται ότι πλησιάζει η Μεγάλη Στιγμή. Και όσοι είναι έτοιμοι, ήδη αφουγκράζονται τη μοναδική συγκίνηση που φέρνουν οι «κραδασμοί» της μεγάλης αλλαγής που έρχεται!!! 



Πηγή : ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily  

Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Τα αρχεία του Foreign Office (1901) για τη Σαντορίνη

Η ανάλυση  του ‘foreign office’ για τη Σαντορίνη , για τις αρχές του 20ου αιώ., αναδεικνύει για άλλη μια φορά την ιδιαίτερα αναπτυξιακή πορεία που είχε ξεκινήσει από τα τέλη του 19ου αιω., στο νησί της Σαντορίνης. Το έγγραφο που ακολουθεί, αρχείο Αρτεμίας Αργυρού, μας παρουσιάζει συνοπτικά την εμπορική κίνηση στη Σαντορίνη και την ναυτιλιακή της ανάπτυξη.  Είναι μικρό σε έκταση, όμως περιλαμβάνει εκείνα τα χαρακτηριστικά αναψηλάφησης της ιστορίας του νησιού.
«O κύριος Πρόξενος Βαζέγγιος αναφέρει ότι  η γενική κατάσταση του εμπορίου της Σαντορίνης κατά τη διάρκεια του 1901 ήταν ικανοποιητική. Τα κύρια είδη των εισαγωγών, ως συνήθως αποτελούνταν από σιτάρι, αλεύρι, λάδι, αποικιακή προϊόντα, αποξηραμένα ψάρια, βαρελοσάνιδα, και τα βιομηχανικά είδη που ανέρχονται σε 4.945 τόνους.  Οι εξαγωγές των τοπικών προϊόντων αποτελούνταν από 242.590 εκατόλιτρα οίνου που αποστέλλονται προς τη Ρωσία, τη Μάλτα, την Τουρκία, την Αίγυπτο η Γερμανία και η Ελλάδα, αλάτι και ξηρά δέρματα (σημ. με τεχνητό τρόπο), για την Αυστρία και τη Γαλλία, 79.646 τόνους ηφαιστειακής τσιμέντου (pozolana) στη Ρουμανία, την Αυστρία, την Αίγυπτο, την Τουρκία και Ελλάδα. Αυτό το τσιμέντο χρησιμοποιείται στην κατασκευή των κρηπιδωμάτων, λιμενοβραχίονων και για άλλους υδραυλικούς σκοπούς.  Η ηφαιστειακή λάβα που εξάγονται προς την Αλεξάνδρεια για να συμβάλλει στην οδική κατασκευη ήταν 17000 τόνοι, και 50 τόνους ελαφρόπετρας απεστάλησαν στη Γαλλία, την Αυστρία, το Βέλγιο. Η ναυτιλία της Σαντορίνης είναι σχεδόν αποκλειστικά με Ελληνικά ακτοπλοϊκά πλοία, που το 1901 ανερχόταν 156 ατμόπλοια και ιστιοφόρα 710. Το συνολικό ποσοστό ανερχόταν σε  944 πλοία των 58.634 τόνων μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και   μικρό βρετανικό ιστιοφόρο 63 τόνων με φορτίο του οίνου για τη Μάλτα»
πηγή: kallistorwntas



Με το άλφα με το βήτα με το νι και με το σίγμα.

Παιδική σειρά για την εκπαιδευτική τηλεόραση και την Ερτ2. 
Με βάση το αλφάβητο κάθε εκπομπή είναι αφιερωμένη και σε μια πόλη της Ελλάδας. Στο επεισόδιο 5 το γράμμα Ε ταξιδεύει στην Ερμούπολη. 1986

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Μοναδικό θέαμα Βίντεο: Ο καπετάνιος του Blue Star Paros σχημάτισε με το πλοίο... σταυρό στη θάλασσα !

Ο Μακάριος Λύρας μπήκε στο λιμάνι της Δονούσας και σε συνδυασμό με τον χαιρετισμό της κόρνας, σχημάτισε με την κίνηση του πλοίου σταυρό στην θάλασσα
Μοναδικές εικόνες πρόσφερε στο συγκεντρωμένο πλήθος ο Ελληνας καπετάνιος του Blue Star Paros Μακάριος Λύρας την περασμένη Κυριακή ανήμερα του Τίμιου Σταυρού . Ο επιδέξιος καπετάνιος έδειξε την ικανότητά του και χειρίστηκε το πλοίο-θηρίο σαν... καραβάκι. Ο κ. Λύρας έκλεψε την παράσταση με τον μακρόσυρτο χαιρετισμό του Blue Star Paros. Ο καπετάνιος μπήκε στο λιμάνι και σε συνδυασμό με τον χαιρετισμό της κόρνας, σχημάτισε με την κίνηση του πλοίου σταυρό στην θάλασσα.

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Όλα έχουν σημασία μέσα στην Αγ. Γραφή. Ασφαλώς το περιεχόμενο, σαφώς και η διατύπωση και κανένας δεν δικαιούται να αυθαιρετεί ούτε στο ένα ούτε στο άλλο νομίζοντας ότι έτσι καλύτερα θα φανεί η θεία αλήθεια.
Δυστυχώς όμως η νεοορθοδοξία και μεταπατερικός θεολογικός λόγος συνεχίζουν να φυτεύουν προσωπικές απόψεις στο γεγονός της Ορθοδόξου Εκκλησίας σε συνέδρια και δημοσιεύσεις τους. «Η Εκκλησία, λέγουν, είναι ένας μεγἀλος ποταμός ζωής και δυνάμεως. Να χαρούμε την ελευθερία και τη ζωή και ο ένας τον άλλο…» Χαίρω πολύ! «Τάδε έφη» πρόσφατα εισηγητής Συνεδρίου.
Άλλο ποταμός όμως κι άλλο χείμαρρος. Η Εκκλησία δεν είναι ούτε θολός χείμαρρος ούτε «φρέαρ συντετριμμένον» και εκείνο το οποίο πρέπει να προσέξουμε είναι πως η Εκκλησία μας δρά και κινείται απέναντι στο θείο λόγο.
Ξέρουμε την αλήθεια ότι κάθε συγγραφέας της Αγίας Γραφής διατηρεί το ύφος του και την προσωπικότητά του. Αλλά και η Εκκλησία μας αιώνες τώρα διατηρεί με απέραντο σεβασμό πάνω στην Αγία Τράπεζα και την καρδιά της «πάντα ρήματα ταύτα», όπως και η Παναγία μας (Λουκ. Β΄ 51).
Έτσι ακριβώς κινείται η Εκκλησία και μετά μέσα στους αιώνες προσέχοντας τη διατύπωση και διαχωρίζοντας:
  • το ομοιούσιος από το ομοούσιος
  • το γεννητός από το γενητός
  • το filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.
Κι όχι μόνο αυτά. Αλλά:
  • Αιώνες τώρα χρησιμοποιεί το κείμενο τη Κωνσταντινουπόλεως της Κ. Διαθήκης, έστω κι αν έχει κάποια ορθογραφικά σφάλματα.
  • 1700 χρόνια δεν αλλάζει τη γλώσσα της θείας Λειτουργίας.
  • Χρησιμοποιεί την μετάφραση των οβ΄ έστω κι αν το Μασωριτικό κάποτε λέγει άλλα, διότι σέβεται τη θεοπνευστία της μεταφράσεως και δεν αφήνει περιθώρια σε αιρετικούς ακροβατισμούς. Και δικαιώνεται τελικά, διότι τα κείμενα του Κουμράν συμφωνούν περισσότερο με τους οβ΄ παρά με το μασωριτικό.
Είναι λοιπόν πολύ τολμηρό να σχετικοποιήσουμε την έννοια της θεοπνευστίας της Αγίας Γραφής υποτάσσοντας αυτή στην προσωπική άποψη, στην πολιτική ανάγκη, σε μια νοσηρή περί έρωτος διδασκαλία του σύγχρονου νικολαϊτισμού, στην ιστορία της εποχής και στις κομματικές ή σπουδαστικές προϋποθέσεις ενός εκάστου θεολόγου.
Αλλαγές, δηλ. οικονομία, μπορεί να κάνει μόνο η Αγία Γραφή, οι άγιοι Απόστολοι και η Εκκλησία με τη συμφωνία των Πατέρων. Η Αγία Γραφή και η Εκκλησία ερμηνεύουν την Αγ. Γραφή.
Οικονομία όμως δεν σημαίνει παραβίαση επ΄ ουδενί του Κανόνος της Αγ. Γραφής κατοχυρωμένου οικουμενικώς και συνοδικώς και με τον οποίο πορεύεται αιώνες τώρα η Ορθόδοξη Εκκλησία. Κανόνας της Αγίας Γραφής απαραβίαστος σημαίνει αμετάβλητος ο αριθμός των βιβλίων, αναλλοίωτο το περιεχόμενό τους και απείραχτη η διατύπωσή τους. Διαφορετικά θα γίνουμε προτεστάντες με πολλές παραφυάδες και ερμηνείες αφαιρώντας ακόμη και δεκάδα βιβλίων από την Αγ. Γραφή.
Έχουμε ποτέ ακούσει γιατί ο Ευαγγελιστής άγιος Λουκάς δεν αναφέρει την προσκύνηση των Μάγων; Λοιπόν, ας το ακούσουμε: ο Ευαγγελιστής Λουκάς δεν αναφέρει τους τρείς Μάγους για να μη τονίσει την ευσέβεια της αριστοκρατίας !!! Αυτό ελέχθη σε Πανελλήνιο Συνέδριο, πρόσφατα, από θεολόγο εισηγητή και διευθυντή θεολογικού γνωστού περιοδικού. Το ερώτημα όμως τώρα είναι, γιατί αναφέρει την προσκύνηση των μάγων ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (Ματθ. Β΄ 1); Προφανώς, σύμφωνα με το παραπάνω σκεπτικό, για να «τονίσει» την ευσέβεια της αριστοκρατικής τάξεως !!! Δηλ. η πάλη των τάξεων καλά κρατεί.
Έχουμε ακούσει για την «σφήνα» του Μελχισεδέκ; Πως δηλ. παρεισέφρυσε το σχεδόν «μυθικό» αυτό πρόσωπο στη διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης; Ναι, είναι ανεξήγητο! Και αυτό ελέχθη, χωρίς να γίνει καμμία αναφορά στον Μεγάλο Αρχιερέα Χριστό, του Οποίου προτύπωση αποτελεί ο Μελχισεδέκ, ο «βασιλεύς Σαλήμ» και στον οποίο πρόσφερε θυσία ο Πατριάρχης Αβραάμ, ακριβώς για να φανερωθεί η υπεροχή της Μοναδικής και Ανεπανάληπτης Αρχιερωσύνης του Κυρίου μας (Εβρ. κεφ. Ζ΄)
Έχουμε ακούσει ότι ο Θεός αλλιώς ομιλεί στον Κινέζο, αλλιώς στον Ασιάτη, διαφορετικά στον Αφρικανό και στον Σημίτη, ανάλογα με το κοσμοείδωλο του λαού και της εποχής; Δηλ. ελέχθη, ότι ο Θεός λέγει αλήθειες και νοήματα, γενικά, και η διατύπωση διαφέρει ανάλογα με το λαό. Πχ. στους σημίτες ο Χριστός ομιλεί με παραβολές, γιατί έτσι καταλάβαιναν και θυμόντουσαν καλύτερα, μιας και είχαν στεγανή μνήμη. Στους Έλληνες αλλιώς θα μιλούσε, φιλοσοφικά. Να, ο απόστολος Παύλος δεν είπε παραβολές στην Πνύκα…
Ερωτήματα που ανακύπτουν: Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να ήταν η διατύπωση των Δέκα Εντολών παραδείγματος χάριν από φυλή σε φυλή; Η διήγηση της Δημιουργίας και της πτώσεως των πρωτοπλάστων, ο Κατακλυσμός, η καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων, ο Πύργος της Βαβέλ, η ιστορία του Ιωνά, πως αλλιώς θα μπορούσαν να διατυπωθούν;
Μπορούμε με υποθέσεις να κάνουμε θεολογία, ερμηνεία και μετάφραση των ιερών κειμένων, κόβοντας και ράβοντας γεγονότα, λόγους, ρήματα και διατυπώσεις, τη στιγμή που όλα αυτά της Π. Διαθήκης αναφέρονται αυτούσια και στην Καινή Διαθήκη διά στόματος μάλιστα του Κυρίου; Δεν θα μας τα ξεκαθάριζε τα πράγματα ο Κύριος, αν ήταν διαφορετικά; Μπορούμε εμείς να βάζουμε τέτοιες συντεταγμένες χώρου και χρόνου όσον αφορά στην διατύπωση στον αθάνατο λόγο του Θεού;
Η διατύπωση δηλαδή δεν εμπεριέχεται μέσα στη Θεοπνευστία της Βίβλου; Μπορούμε να αυθαιρετούμε και να εγείρουμε διαφορετικές ενδεχομένως διηγήσεις κατά τόπους; Τότε:
  • Γιατί οι Προφήτες λένε : «Τάδε λέγει Κύριος…»;
  • Γιατί ο Χριστός μας λέγει στην παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου ότι κάτω στη γη έχουμε – τότε - τον Μωσέα και τους προφήτες; (Λουκ. ιστ΄ 29-31)
  • Γιατί περιχαρής αναφωνεί ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ ότι «όν έγραψε Μωύσης εν τω Νόμω και οι Προφήτες, ευρήκαμεν, Ιησούν…;» (Ιωάν. Α΄46)
  • Γιατί στον πλούσιο νεανίσκο ο Χριστός λέγει να εφαρμόσει τις εντολές του Νόμου; (Ματθ. Ιθ΄ 17-19)
  • Γιατί ο Χριστός μας λέγει ότι δεν καταργεί τον νόμο και τους προφήτες, αλλά τους συμπληρώνει και ότι «ιώτα εν και μη κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται» (Ματθ΄ ε΄ 17-19) και ότι «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι;» (Ματθ. Κδ΄35)
  • Ο ίδιος ο Χριστός δε λέγει ότι θα πρέπει οι μαθητές του να πάνε σε όλο τον κόσμο και να μαθητεύσουν «πάντα τα έθνη διδάσκοντες αυτούς πάντα όσα ενετειλάμην υμίν;» Μάλιστα «βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγ. Πνεύματος» (Ματθ. κη΄ 18-20).
  • Αν οι παραβολές ήταν κατάλληλες μόνο για τους Εβραίους, τι άλλο θα βάλουμε στη θέση τους μιλώντας στους διαφόρους βορείους και νοτίους, δυτικούς και ανατολικούς λαούς; Κι όμως. Με βάση αυτές τις παραβολές και τις εντολές έγραψαν οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας ωραιότατες ομιλίες και ελκύονται στην πίστη σήμερα λευκές ψυχές «έτοιμες προς θερισμόν ήδη» και ολόκληρες φυλές ανεβαίνουν στον ουρανό στις ιεραποστολικές εκκλησίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
  • Τι νόημα έχει τότε ο λόγος «σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας ημών ως εν τω παραπικρασμώ»… στην έρημο «όπου οι πατέρες σας που δεν άκουσαν την φωνήν του Πατρός την δια του Μωϋσέως εκφερομένην και άφησαν τα πτώματά τους εκεί επί τόπου…» (Εβρ. Γ΄ 15);
Ελέχθη ότι ο Παύλος στην Αθήνα δεν είπε παραβολές. Σωστό. Αλλά ο Παύλος δεν μιλούσε ποτέ και πουθενά με παραβολές. Έξάλλου έκανε ό, τι ακριβώς του είπε ο Κύριος στη Δαμασκό: «να βαστάξει το όνομα του Χριστού και να κηρύξει μετάνοια σε όλα τα έθνη» (Πράξ. θ΄15 & ιζ΄ 30).
 Με άλλα λόγια σμικραίνουμε πολύ την έννοια της θεοπνευστίας της Αγίας Γραφής, με τη θεωρία και το ιδεολόγημα, ότι ο Θεός λέγει με την άκτιστη χάρη του κάποιες αλήθειες, νοήματα, στους προφήτες και αυτοί διαλέγουν την όποια διατύπωση. Πόση χαλαρότητα και ιδιοτροπία μπορεί να χωρέσει άραγε αυτή θέση! Να αυθαιρετεί δηλ. ο καθένας ξεκινώντας άλλος από πολιτικές ή προσωπικές και άλλος από κοινωνικές αφετηρίες και προϋποθέσεις…
Η θεοπνευστία είναι έμπνευση, είναι όμως και επιστασία, γι αυτό η Αγία Γραφή δεν έχει αντιφάσεις. Η έμπνευση και η επιστασία αφορούν και στα δύο: στο περιεχόμενο και στη διατύπωση. Γι αυτό δεν κατήργησε ο Χριστός τα παλαιά, αλλά τα συμπλήρωσε. Γι αυτό και η Καινή διαθήκη δέχεται τα της Παλαιάς έτσι ακριβώς, όπως γράφτηκαν και έχουμε την επαλήθευση των προφητειών.
 Ο ίδιος ο Χριστός λέγει ότι «Μωϋσής περί εμού έγραψεν» (Ιωάν. Ε΄46). Γι αυτό όσα είναι αλληγορούμενα μας τα λέγει (Γαλ. Δ΄21-26) και όσα καταργούνται πάλι η Γραφή μας τα λέγει (Β΄Κορ. Γ΄ 7, 14) και (Εβρ. Η΄13).
 Ασφαλώς και δεν εγκυβωτίζεται ο Θεός σε μια ανθρώπινη λαλιά, διότι είναι οξυτέρα – και πλατυτέρα και ανωτέρα και βαθυτέρα - της φωνής Του η ενέργεια, αλλά ποτέ δεν παραθεωρείται η διατυπωθείσα εν αγίω Πνεύματι φωνή του Θεού.
Τι λέγει ο Πέτρος; «Ότι οι προφήται, άγιοι άνθρωποι, υπό αγίου πνεύματος φερόμενοι ελάλησαν…», όχι μόνο έμαθαν μέσα τους μυστικά, αλλά και «ελάλησαν» (Α΄Πέτρ. Α΄10 & Β΄Πέτρ. Α΄21).
Τι λέγουν οι μαθητές στο Χριστό; «ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιωάν. Στ΄68). Και ο Χριστός: «ο λόγος ο σός αλήθεια εστί» (Ιωάν. Ιζ΄ 17), όχι μόνο ο νούς, ή τα νοήματα, αλλά και ο λόγος.
Μπορεί ασφαλώς ο απόστολος Παύλος να χρησιμοποιεί τους θύραθεν ποιητές, μπορεί ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος να χρησιμοποιεί φιλοσοφικούς όρους για τον Υιό και Λόγο του Θεού, ποτέ όμως δεν παραθεωρούν τον αθάνατο λόγο του Χριστού και δεν τον παραχαράσσουν και δεν τον ξεχνούν με μια δήθεν δυναμική ερμηνεία.
Μάλιστα ο Παύλος θεωρεί απαραίτητο και το λέγει, το γνωστό λόγιο του Χριστού που δεν εμπεριέχεται στην Επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου κατά λέξιν: «μακάριόν εστι διδόναι μάλλον η λαμβάνειν» (Πράξ. Κ΄ 35). Δεν έφταναν δηλ. όλα τα άλλα περί ελεημοσύνης που μας λέγει ο Χριστός στην επί του Όρους Ομιλία Του; Κι όμως χρειαζόταν κι αυτό ακριβώς έτσι διατυπωμένο από τον Παύλο!!!
Ο απ. Παύλος επίσης παραδίδει ακριβώς το Μυστήριον της Θείας Κοινωνίας που παρέλαβε (Α΄Κορ. ιβ΄23-32) και ο απ. Πέτρος μας ομιλεί επακριβώς για την Μεταμόρφωση και της φωνής του Πατρός που ήκουσαν οι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες μαθητές. (Β΄ Πέτρ. Α΄16-19). Αυτά δεν αλλάζουν ποτέ. Ούτε τα είδη της θείας Ευχαριστίας, ούτε τα λόγια, ούτε ο λόγος του Πατρός στή βάπτιση και τη Μεταμόρφωση.
Για να καταλάβουμε την αξία και της διατυπώσεως και την έννοια της θεοπνευστίας θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:
-       Το «αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ΄ εμού έση εν τω παραδείσω», αλλάζει τελείως και μάλιστα κατά τρόπο χιλιαστικό, από μια απλή και μόνο μετάθεση του κόμματος (Λουκ. κγ΄ 43).
-       Το ίδιο και στην αρχή του Ευαγγελίου του Ιωάννου: ένα ιώτα που βάζουν οι χιλιαστές στο «θεός ήν ο λόγος» και το μεταβάλλουν σε «θείος», προσδίδεται απλή θεϊκότητα και όχι θεότητα στον Χριστό μας (Ιωάν. Α΄1).
-       «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» του Θωμά, γίνεται απλό επιφώνημα, «θεέ και Κύριε», για τους αιρετικούς, αν αφαιρέσουμε την αντωνυμία «αυτώ» (Ιωάν. Κ΄28).
-       Ακόμη και η θέση των κειμένων παίζει το ρόλο της : (Ιω. Κ΄28), «ο Κύριός μου και ο Θεός μου», (Πράξ. κ΄28): «Την εκκλησίαν περιεποιήσατο ο Θεός δια του τιμίου του αίματος». Έχουμε εδώ δύο αξιολογότατα ρητά για την θεότητα του Χριστού.
-       Ο Παύλος λέγει ότι δεν εβάπτισε ουδένα, αμέσως όμως στη συνέχεια το επιστατούν άγιο Πνεύμα του υπενθυμίζει και λέγει, «εβάπτισα και τον Στεφανά οίκον» (Α΄ Κορ. Α΄15-16).
Τώρα λοιπόν κρατάμε στα χέρια την Αγ. Γραφή. Τι προτείνουμε στους χριστιανούς: να δέχονται τη διατύπωση ή όχι. Να δέχονται εναλλακτικές ερμηνείες; Να αυτοσχεδιάζουν; Μήπως οι ιερείς έχουν το δικαίωμα της εναλλακτικής χρήσεως; Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι μπαίνουμε σε ένα φαύλο και αδιέξοδο κυκεώνα προστεσταντικής νοοτροπίας και πρακτικής;
Ναι είναι η Εκκλησία ζωντανός ποταμός δυνάμεως και ελευθερίας. Ποικίλα και διάφορα τα χαρίσματα και οι διακονίες μέσα στην Εκκλησία και η δύναμη του Θεού της Αγάπης και της Μετανοίας δύναται «να εγείρει από γης πτωχό και από κοπρίας να ανυψοί πένητα», αλλά έχουμε και μια τρομερή ευθύνη για την παράδοση.
Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ζητεί να στοιχήσουμε οι πάντες στην παράδοση των 8 πρώτων αιώνων και των 7 αγίων οικουμενικών συνόδων και να μη προσθέσουμε τίποτε σε όσα θέσπισαν οι πατέρες: Τι λέμε στο Συνοδικό της Κυριακής της Ορθοδοξίας «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν;»
“Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἑβράβευσεν.
 Οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν.
Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».
Τι λέγει επίσης ο θείος λόγος:
  • «Επί τινα επιβλέψω ει μή επί τον ταπεινόν και ησύχιον και τρέμοντα τους λόγους μου» (Ησ. ξστ΄ 2).
  • Τι είπε ο Θεός στον ιερό Αυγουστίνο: «Πάρε και διάβασε»!
  • Τι λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος; «Ει βούλει θεολόγος γενέσθαι και της Θεότητος άξιος, διά των εντολών όδευσον…»
  • Τι άκουσε ο άγιος Αντώνιος στην Εκκλησία και ποιος λόγος συνεπήρε τη συνείδηση του Πατροκοσμά;
Λόγια συγκεκριμένα μέσα από την Αγία Γραφή και το συγκεκριμένο ιερό κείμενο.
Εάν τα παραπάνω αποτελούν φόβο και υπερβολή, τα όσα λέγουν οι νεοορθόδοξοι, μεταπατερικοί και νεωτερίζοντες διδάσκαλοι και θεολόγοι αποτελούν θράσος ανοίκειο απέναντι στο θείο λόγο. Αυτά όλα δεν είναι υπερβολή. Υπερβολή είναι και ασέβεια να έρχεται κάποιος με προϋποθέσεις άναρχης ερμηνείας, ίσως και ιδεολογίας, και να θεολογεί με ελευθεριότητα.
Δυστυχώς συνεχίζουν οι νεορθόδοξοι να σπέρνουν τα ζιζάνια και να τονίζουν ακραίες θέσεις που μπερδεύουν και δεν οικοδομούν τους πιστούς. Προσπαθούν να ερμηνεύσουν με την ανθρώπινη διάνοια και προσπάθεια συχνά, χωρίς σεβασμό στο ιερό κείμενο. Εξαπολύουν ερμηνευτικές ρουκέτες με αποτέλεσμα να ρωτούν εν πάση ειλικρινεία αλλά και εν συγχύσει οι άνθρωποι που ακούνε:
  • «Τώρα αυτά στην πράξη πως υλοποιούνται και μεταφράζονται;»!
  •  «Τελικά ο Ιωνάς τι ήταν; Είναι γεγονός; Ή πρέπει να εννοήσουμε κάτι άλλο;» Το σημείον Ιωνά είναι «σημείον», δηλ. θαύμα, το οποίο έγινε και προτυπώνει την τριήμερη ταφή και ανάσταση του Κυρίου (Ματθ. Ιβ΄38-41).
Βεβαίως έτσι θα αρχίζουν να συλλογίζονται οι άνθρωποι, αν σπείρεις μέσα τους τα φυτά του ζιζανίου. «Ο ταράσσων όμως βαστάσει το κρίμα» (Γαλ. Ε΄10).
Ιδού και η συνέχεια:
Πολύς λόγος γίνεται κάποτε - κάποτε και για το γνωστό: «Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα». Ασφαλώς ο Θεός δεν δέχεται την έννοια της συλλογικής ευθύνης και της κληρονομικής ενοχής διότι «έκαστος περί εαυτού δώσει λόγον»(Ρωμ. Ιδ΄ 12). Τι λέγει όμως το ιερό κείμενο ακριβώς; Σε ποια τέκνα βαρύνει η ευθύνη και των γονέων; Σε αυτά που συνεχίζουν το δρόμο εκείνων και δε διαχωρίζουν έμπρακτα τη θέση τους από αυτούς. «Εγώ γαρ ειμί Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσί με» (Εξόδ. Κ΄5), δηλ. σ΄ αυτά που συνεχίζουν να με μισούν. Διαφωτιστικώτατα και όσα λέγει και ο Χριστός για την κληρονομική ευθύνη (Ματθ. κγ΄29-33 & Λουκ. ια΄ 47-51)…
Κάποιοι λέγουν ότι το Ευαγγέλιο για μας δεν έχει μαγικό χαρακτήρα, όπως το Κοράνιο. Χαρτί και μελάνι είναι. Το περιεχόμενο αξίζει. Να, το παίρνουμε και το πετάμε κάτω. Σαφώς, και αιρετικές βίβλους τις καίμε και κακέκτυπα στα τυπογραφεία της Βίβλου τα πολτοποιούμε. Αλλά ας μας πούν ποιος άγιος προέβη εν ψυχρώ σε μια τέτοια ενέργεια. Από τη στιγμή που έχουμε απαρτισμένη την Βίβλο, την περιβάλλουμε με σεβασμό και τιμή. Την έχουμε χρυσοποίκιλτη στην Αγ. Τράπεζα. Κάποιοι άγιοι τη διάβαζαν γονατιστοί. Φεύγουν οι δαίμονες μόλις την αντικρύσουν. «Σοφία! Ορθοί !», κελεύει ο ιερέας στη Μικρά Είσοδο. Οι διωκόμενοι ορθόδοξοι αδελφοί μας του βορρά στη Σοβιετία τη διάβαζαν ευλαβικά από τα αποσπάσματα του αθεϊστικού τύπου. Δηλ. δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε συνεχώς:
  • Η εκκλησία δεν διδάσκει ηθική… Κι όμως… Όλη η επιστολή του Ιακώβου και πολλά παραγγέλματα της Επί του Όρους Ομιλίας και των επιστολών του Παύλου έχουν ηθικά παραγγέλματα, δηλ. ποίες αρετές πρέπει να κοσμούν τον χριστιανό, τον ιερέα, τον επίσκοπο, τον πατέρα, τη γυναίκα… Τι είναι όλα αυτά, παρά εντολές που διαμορφώνουν και παράγουν ήθος και συνήθειες καλές, ασφαλώς με τη βοήθεια και τη χάρη του Χριστού;
  • ΄Υστερα λέγουν ότι όλα υπάγονται και εξαρτώνται από την κοινότητα και την ενορία … Υπάρχουν όμως και τα μοναστήρια και οι αναχωρητές και οι στρατώνες και τα πλοία και οι διάφοροι πνευματικοί καί όσοι προεφήτευον έξω της παρεμβολής και όσοι εξόρκιζαν έξω από την ομάδα Των 12; Μη είμαστε απόλυτοι.
  • Και το κορυφαίο: «Το γράμμα αποκτείννει και το πνεύμα ζωοοποιεί» (Β΄Κορ. Γ΄6). Ωραία, ποιο γράμμα όμως; Τα ιερά γράμματα της θείας διδασκαλίας τα «δυνάμενα σοφίσαι εις σωτηρίαν» (Β΄Τιμ. Γ΄15), που φώτιζαν τον Τιμόθεο; Όχι βεβαίως. Αλλά το γράμμα του νόμου. Δηλαδή: «η διακονία του θανάτου εν γράμμασιν εντετυπωμένη εν λίθοις…η διακονία της κατακρίσεως (Β΄Κορ. Γ΄7,9) …η παλαιότητα του γράμματος» (Ρωμ. Ζ΄6)
Παραδείγματα «φονικού» γράμματος:
  • Το Σάββατο διά τον άνθρωπον (Ματθ. ιβ΄ 1-8)
  • Το σάββατον αγαθοποιήσαι ή κακοποιήσαι; (Λουκ. στ΄9)
  • Ο Δαβίδ τρώγει τους άρτους της προθέσεως (Ματθ. Ιβ΄3)
  • Δεν εισήλθαν στο Πραιτώριο, «ίνα μη μιανθώσι» (Ιωάν. Ιη΄ 28)
  • Πόσες φορές να συγχωρήσουμε, ρωτά ο Πέτρος (Ματθ. Ιη΄ 22)
  • Δώρα στους γονείς ή στο ναό; (Ματθ. Ιε ΄ 3-5)
  • Μοιχαλίδα κατά τον νόμον και λιθοβολισμός (Ιωάν. Η΄7)
  • Ο Ραββί ελάλει μετά Σαμαρείτιδος δημόσια (Ιωάν. Δ΄ 27)
Ας πούμε και κάτι τελευταίο: Λέγει στην προς Ρωμαίους ο Παύλος, «ου δικαιωθήσεται εξ έργων νόμου πάσα σάρξ» (γ΄20). Και στην επιστολήν του ο Ιάκωβος λέγει: «δείξον μοι την πίστιν σου εκ των έργων σου… Πίστις άνευ έργων νεκρά εστί» (Ιακ. Β΄20-26). Ποια έργα; Ποία έργα είναι τα πρώτα και ποια έργα τα δεύτερα; Οι τυπικές διατάξεις του νόμου είναι τα πρώτα; Τα δεύτερα είναι τα έργα αγάπης, μετανοίας, υπακοής, ιεραποστολής, διακονίας, πίστεως..
Συμπέρασμα μερικό: Η βαβυλώνια αιχμαλωσία των θεολογικών μας πραγμάτων στον «ηθικισμό», που συχνά επικαλείται επίσκοπος της Βορείου Ελλάδος, [δικός του λογισμός και λόγος χωρίς καμμιά εκκλησιαστική ή συνοδική αποδοχή, έγκριση και απήχηση] δεν θα είναι τίποτε μπροστά στην αιχμαλωσία της θεολογίας στην «νεοορθοδοξία», στην «μεταπατερική» θεολογία, στον σύγχρονο νικολαϊτισμό και στον αριστερόστροφο θεολογικό στοχασμό των τελευταίων χρόνων.
Συμπέρασμα γενικό: «Πάσα γραφή θεόπνευστος…, ωφέλιμος, χρήσιμη προς διδασκαλίαν και λοιπά…, (Β΄Τιμ. Γ΄ 16-17), αλλά πρέπει να «ανοίξει ο Θεός τον νουν του συνιέναι τας γραφάς» (Λουκ. κδ΄45). Ιδού το χρέος της προσευχής και της μελέτης.
Επίμετρο: Αν σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς, όπου όλα σχετικοποιούνται, σύμβολα, αξίες, θεσμοί, σύνταγμα, ήθος, ιστορία, παράδοση, δικαιοσύνη, οικογένεια, χάσουμε και το θεμέλιο της Αγίας Γραφής, τότε όντως έχουμε κατεβεί και το έσχατο σημείο της αποστασίας μας και γίναμε «γενεά μοιχαλίδα, άπιστη και διεστραμμένη» (Μάρκ. Η΄38, Θ΄19 & Ματθ. ιστ΄ 4).

πηγή:xrestia