Στην Κόλαση της Νορβηγίας [Πώς θα είναι αύριο η Ευρώπη]

Το σύγχρονο παιδομάζωμα είναι δυτικό, κρατικό και επιδοτούμενο. Γίνεται σε σκανδιναβικά κράτη και αλλού. Καταλήγει σε βίαιη διάλυση της οικογένειας και στην παιδική κακοποίηση. Τα παιδιά ανήκουν στο κράτος λένε ,το οποίο δεν ανήκει στους πολίτες του. Υπουργός παιδείας δηλώνει ότι θέλει να κάνει ομοφυλόφιλα όλα τα παιδιά. Η παιδεία προωθεί την ιδέα επιλογής φύλου, την πρώιμη σεξουαλικότητα και την αποβλάκωση. Οι αντιδρώντες διώκονται ανηλεώς, σύμφωνα με το νόμο. Καλώς ορίσατε στην δημοκρατική κόλαση του 21.
Αναρωτιέται κανείς όλα αυτά που συμβαίνουν στην έρημη Ελλάδα με τους χρήσιμους ηλιθίους πολιτικούς ψευδοαριστερούς που κυβερνούν και τα αντίχριστα νομοσχέδια-Νόμοι που νομιμοποιούν κάθε διαστροφή, τα μυαλά όσων συντάσσουν τέτοιους νόμους, έχουν ως πρότυπο την Νορβηγία και αυτό θεωρούν ότι είναι πρόοδος ότι πάμε μπροστά;; 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Όταν πρωτοδιάβασα τη συνέντευξη μιας Ρωσίδας μάνας [Irina Bergseth] που ζούσε στη Νορβηγία δεν πίστευα στα μάτια μου. Κάθε φράση της, κάθε λέξη της ήταν μια δυνατή  γροθιά στο στομάχι! Όμως αξίζει να τη δούμε για να αντιληφθούμε πώς θέλουν κάποιοι την Ευρώπη των Εσχάτων. Όταν μάλιστα το μέλλον αυτής της «σύγχρονης κοινωνίας», καθοδηγείται προς διαμόρφωση με τον πιο ύπουλο, τον πιο βρώμικο τρόπο πάνω στις ψυχές των παιδιών και αυτός ο εφιάλτης, βρίσκεται προ των πυλών και για την δική μας Πατρίδα, νομίζω πως επιβάλλεται με κάθε τρόπο να το αποτρέψουμε. Το κείμενο από το οποίο σταχυολογούμε τα βασικά του σημεία, είναι από συνέντευξη της 9ης Μαΐου 2013 μιας μάνας που η “τύχη” την έριξε στην “προηγμένη”, πλούσια και “προοδευτική” αυτή χώρα του Βορρά. Δημοσιογράφος ήταν ο Andrew Fefelov της Ρωσικής Εφημερίδας “ΑΥΡΙΟ”.

Η Ιρίνα παντρεύτηκε το 2005 στην Μόσχα με πολίτη της Νορβηγίας, έχοντάς ήδη έναν γιο τότε 7 ετών. Εγκαταστάθηκαν στη Νορβηγία, στο χωριό Άουρσκογκ του Χιόκλαντ. Εν συνεχεία περιγράφει τη νορβηγική κοινωνία που αποδομείται ηθικά ταχύτατα, αντιγράφοντας αμερικανικές νοοτροπίες. Κατά τη ρωσίδα αυτή μητέρα παρά τον πλούτο της χώρας που οφείλεται στην εξόρυξη πετρελαίου η Νορβηγία δεν έχει αναπτύξει τις επιστήμες, παρά εκμεταλλεύτηκε την ξένη επιστημονική και τεχνολογική συνδρομή. Η Ιρίνα κατόρθωσε να διοριστεί δασκάλα σε μια γειτονική κοινότητα. Αμέσως μετά στη συνέντευξή της η Ιρίνα περιγράφει τις
βασικές δομές του νορβηγικού σχολείου που το χαρακτηρίζει: “φτιαγμένο για διανοητικά καθυστερημένους”. Έτσι, σύμφωνα με τη Ρωσίδα αυτή δασκάλα, το έργο του κρατικού σχολικού προγράμματος για το δημοτικό σχολείο συμπεριλαμβάνει οι δάσκαλοι να διδάξουν στα παιδιά το αλφάβητο, έως 13 ετών να μάθουν να μετράνε και να διαβάζουν τις ετικέτες των τιμών στα καταστήματα. Το διάβασμα μεγαλόφωνα στην τάξη δεν επιτρέπεται, επειδή το παιδί αισθάνεται «ντροπή» [εδώ να δείτε προσοχή στη “διαφορετικότητα”!]. Μάλιστα ειδικός δάσκαλος βγάζει το παιδί στον διάδρομο και μόνο εκεί ακούει το παιδί να διαβάζει, έτσι ώστε να μην ντροπιάσει το «μικρό»! Ακόμη, ο δάσκαλος έχει το δικαίωμα να κάνει στα παιδιά μέσα στην ημέρα δύο ασκήσεις μαθηματικών! Αν τα παιδιά δεν μάθουν το μάθημα, τρεις ημέρες αργότερα, πάλι προσπαθεί να τους εξηγήσει την ύλη του περασμένου μαθήματος. Εργασία για το σπίτι για την εβδομάδα το πολύ 5-8 λέξεις στα αγγλικά, κατά την διακριτική ευχέρεια του παιδιού! Ουσιαστικά το διαφημιζόμενο από πολλούς εγχωρίους “παιδαγωγούς” ως κορυφαίο, είναι απλώς παράδειγμα της πλήρους υποβάθμισης της εκπαίδευσης. Άλλωστε, δεν υπάρχουν μαθήματα λογοτεχνίας, ιστορίας, φυσικής, χημείας, φυσικής επιστήμης. Υπάρχει μόνο μια μορφή “μελέτης περιβάλλοντος”, που ονομάζεται «αναθεώρηση», όπου τα παιδιά μαθαίνουν τον κόσμο σε γενικές γραμμές. Ξέρουν απλώς ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε. Όλα τα άλλα στοιχεία, σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, είναι «κακοποίηση του παιδιού και της ψυχής του»! Μάλιστα, η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο δεν ταΐζει τα παιδιά στα σχολεία και στα νηπιαγωγεία. Μόνο τρέφουν τα παιδιά, άπαξ εβδομαδιαίως, με κάποια «αηδιαστική σούπα», που ονομάζεται «ντοματόσουπα» από έτοιμη συσκευασία!

Ο μεγαλύτερος γιος της Ιρίνας, έχοντας κάνει μαθήματα για δύο χρόνια σε ρωσικό σχολείο της Νορβηγίας ήταν σαν ένα παιδί θαύμα. Έως την 7η τάξη, δε διάβαζε τίποτα, μιας και δεν υπήρχε καμία ανάγκη για να διδαχτεί. Στους τοίχους των σχολείων, άλλωστε υπάρχουν κατατοπιστικές απίστευτες ανακοινώσεις, όπως: “Εάν οι γονείς σας επιβάλουν να κάνετε τα μαθήματα, καλέστε στο [τάδε] τηλέφωνο. Εμείς θα σας βοηθήσουμε να ελευθερωθείτε από τέτοιους γονείς.»!!! Για την Ιρίνα μόνος τρόπος ασκήσεως της μνήμης του γιου της ήταν το πιάνο. Μάλιστα του έλεγε συχνά: “Μην τολμήσεις και πεις κάπου ότι έχεις μια τέτοια απαιτητική μητέρα.» Μετά από έξι χρόνια παραμονής της Ιρίνα στη Νορβηγία ήρθε η ώρα να μάθει για το περιβόητο σύστημα παιδικής πρόνοιας “Barnevernet”. Πριν γνωρίσει όμως αυτό το “σύστημα”, η Ιρίνα μετά τη γέννηση του δεύτερού της παιδιού, χώρισε από τον άνδρα της. Τότε, πήρε δάνειο, αγόρασε διαμέρισμα και είχε μια φυσιολογική ζωή, χωρίς ποτέ να απασχολήσει τις αρχές του κράτους. Τα παιδιά έμειναν μαζί της, δεδομένου ότι ο μπαμπάς στεναχωρούσε τον γιο της (από τον πρώτο γάμο), και έθεσε θέμα να μην υπάρξουν συναντήσεις με αυτόν τουλάχιστον τον γιο. Η Ιρίνα προσπάθησε τουλάχιστον ώστε ο πατέρας του παιδιού να μην μείνει μαζί του το βράδυ, διότι υπήρχε απειλή ξυλοδαρμού. Το νηπιαγωγείο κι άλλες κρατικές υπηρεσίες την πίεζαν να δίνει το παιδί στον πατέρα του. Έτσι ο μικρός γιος παρέμεινε με τον πατέρα του στην αρχή από δύο ώρες το Σάββατο ή την Κυριακή. Αλλά την τελευταία φορά, όταν έκλεισε τα τέσσερα του χρόνια, πέρασε με τον πατέρα του σχεδόν μια εβδομάδα. Στις 7/3/2011 η Ιρίνα πήγε στην αστυνομία του χωριού «Bjorlelangen», επειδή το μικρό αγόρι της είπε, ότι η θεία και ο θείος του, συγγενείς του πατέρα του, τον πόνεσαν στο στόμα και στον ποπό! Της μίλησε για πράγματα, που εκείνη δεν μπορούσε στην αρχή να τα πιστέψει. Τότε αναλογίστηκε στα σοβαρά μια νορβηγική λαϊκή παράδοση, συνδεδεμένη με το να σχετίζονται οι συγγενείς εξ αίματος στενά με παιδιά: αγόρια και κορίτσια! Αρχικά, η Ρωσίδα μητέρα δεν μπορούσε να πιστέψει σ΄ αυτή την τρέλα ή ανοησία ή κόλαση. Πάντως, πήγε στην αστυνομία και έκανε καταγγελία. Την 8η Μαρτίου κλήθηκα στην υπηρεσία της επιμέλειας των παιδιών «Barnevernet». Η ανάκριση διήρκεσε έξι ώρες. Εκεί ήταν μόνο η Ιρίνα και τα παιδιά της. Υποτίθεται ότι στη Νορβηγία υπάρχει ένα «υποδειγματικό» σύστημα προστασίας των παιδιών, που δημιουργήθηκε «για τα μάτια του κόσμου», ότι δήθεν αγωνίζονται και πολεμάνε την αιμομιξία. Αργότερα η Ιρίνα συνειδητοποίησε, κάτι που νωρίτερα είχαν καταγγείλει και άλλοι γονείς, ότι τα κέντρα «Barnevernet», που υπάρχουν σε κάθε χωριό[!], σκοπό έχουν να εντοπίσουν την δήθεν «ομολογία» του παιδιού περί μη «καλής» μητέρας (ή πατέρα), να απομονώσει τα παιδιά αυτά από τους γονείς τους και να τους «τιμωρήσει» (παιδιά και γονείς ταυτόχρονα)! Εκείνη την εποχή οι εφημερίδες στη χώρα έγραψαν ότι ένα κορίτσι 8 ετών, καταδικάστηκε σε καταβολή των δικαστικών εξόδων και καταβολή αποζημιώσεων στον βιαστή της για την παραμονή του στη φυλακή!

Τότε κατάλαβε και η Ιρίνα πλήρως ότι στη Νορβηγία, όλα είναι από την «ανάποδη». Ουσιαστικά αντιλήφθηκε ότι η παιδεραστία, ουσιαστικά, δεν θεωρείται έγκλημα [κάτι που συμβαίνει και σε άλλες “προηγμένες” ευρωπαϊκές χώρες, όπως την Ολλανδία]. Πάντως στις 8/3/2011 ήταν η πρώτη φορά που κατασχέθηκαν και τα δύο παιδιά της Ιρίνα! Η κατάσχεση γίνεται ως εξής: το παιδί δεν επιστρέφει από το νηπιαγωγείο ή το σχολείο, δηλαδή ουσιαστικά το κλέβουν από τους γονείς, εξαφανίζεται! Αυτό συμβαίνει επειδή το παιδί «το απομακρύνουν» για το … καλό του, από τους γονείς σε μυστική διεύθυνση. Οι υπεύθυνοι της είπαν αφοπλιστικά: «Καταλάβετε την κατάσταση, εσείς μιλάτε για παιδική κακοποίηση. Πρέπει να εξεταστείτε από γιατρό και κριθείτε ότι είστε υγιείς.» Έτσι η Ιρίνα έσπευσε στην κοντινή πολυκλινική [δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο]. Στο αυτοκίνητο την έβαλε η υπάλληλος της «Barnevernet», λέγοντας: “Εμείς θα σας βοηθήσουμε, θα παίξουμε με τα παιδιά σας, θα είναι στην υπηρεσία της προστασίας των παιδιών”. Όταν η Ιρίνα με τη συνοδεία της υπαλλήλου έφτασε στην κλινική, ο μεγαλύτερος της γιος [13 τότε ετών], της τηλεφώνησε και την πληροφόρησε ότι βρίσκονταν ήδη σε ανάδοχη οικογένεια σε μυστική διεύθυνση! Η Ιρίνα προσπάθησε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, γιατί ακόμη και το κλάμα θεωρείται ψυχική ασθένεια, και σε αυτή την περίπτωση η «Barnevernet» θα εφάρμοζε καταναγκαστική ψυχιατρική!

Τελικά αποδεικνύεται ότι στη Νορβηγία υπάρχει ένα κρατικό πρόγραμμα, ποσόστωσης για την απομάκρυνση των παιδιών από τους γονείς τους. Τα όργανα «προστασίας παιδιών» ανταγωνίζονται για την υλοποίησή του. Δημοσιεύονται μάλιστα ανά τρίμηνο πίνακες και διαγράμματα με τον αριθμό των «κατασχεμένων «παιδιών ανά επιλεγμένη περιοχή! Τέτοια σχετικά έγγραφα είναι διαθέσιμα και σε περιπτώσεις απομάκρυνσης παιδιών από οικογένειες και στη Σουηδία. Μια τέτοια έκθεση αναφέρει, ότι στη Σουηδία κατασχέθηκαν 300.000 παιδιά! Πρόκειται για μια ολόκληρη γενιά που κλάπηκε από τους βιολογικούς γονείς! Στη Σκανδιναβία συνεπώς οι παραδοσιακές οικογένειες βιώνουν ένα πογκρόμ! Μάλιστα, κάθε ανάδοχη οικογένεια εισπράττει 10 χιλιάδες Κορόνες [1100 ευρώ] Νορβηγίας/μήνα για κάθε ένα θετό παιδί. Ακόμη, κάθε υπάλληλος της Barnevernet λαμβάνει από τον κρατικό προϋπολογισμό ένα μεγάλο μπόνους γι’ αυτή τη “δουλειά”, δηλαδή για την καταστροφή της «οικογενειακής φωλιάς», και την κλοπή των απογόνων. Μάλιστα ο ανάδοχος γονέας μπορεί να επιλέξει το παιδί «της αρεσκείας του», όπως στα σκλαβοπάζαρα. Για παράδειγμα, λέει η Ιρίνα: “σας άρεσε εκείνο το γαλανομάτικο κοριτσάκι ρωσικής καταγωγής και θέλετε να το πάρετε για αναδοχή, τότε καλέσετε τη Barnevernet και να πείτε: «είμαι έτοιμος, έχω ένα μικρό δωμάτιο για το παιδί …» αναφέροντας το όνομα του παιδιού. Και θα σας το παραδώσουν αμέσως”. Συνεπώς, πρώτα βρίσκεται η ανάδοχη οικογένεια, και στη συνέχεια αποσύρεται από τους βιολογικούς γονείς «κατόπιν παραγγελίας» το παιδί! Μάταια κάποιοι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων μάχονται μ’ αυτό το παντοδύναμο σύστημα της Barnevernet». Μάλιστα, οικογένειες που υπέφεραν από το σύστημα Barnevernet στις 3 Μαΐου 2013 διοργάνωσαν διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά του βίαιου διαχωρισμού γονέων και παιδιών στη Νορβηγία. Πάντως η χώρα αυτή, όσον αφορά την κλοπή των παιδιών από τους γονείς τους, είναι μπροστά από τα υπόλοιπα κράτη, κι αυτό γιατί φαίνεται πως ο διαχωρισμός των παιδιών από τους γονείς τους αποτελεί εθνικό σχέδιο. Νορβηγική εφημερίδα με πηχιαίο πρωτοσέλιδο έγραφε πέρυσι: “Το ένα πέμπτο των παιδιών στη Νορβηγία έχει “διασωθεί” από τους γονείς τους”. Συνεπώς περί τα 150 χιλιάδες παιδιά, “σωσμένα”, ζουν πλέον όχι στο σπίτι με τη μητέρα τους, αλλά σε μοντέρνα άσυλα, δηλαδή φυλακές οικογενειακού τύπου. Πολλοί ανάδοχοι στη Νορβηγία δείχνουν προτίμηση σε παιδιά με αναπηρία [μήπως άραγε τα κάνουν ανάπηρα;] γιατί μπορούν να πάρουν μεγαλύτερες επιδοτήσεις. Όσο μεγαλύτερο είναι το τραύμα του παιδιού, τόσο περισσότερο κέρδος για τον “ανάδοχο”! Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, από δέκα νεογέννητα μόνο τα δύο γεννιούνται από Νορβηγούς γονείς και τα οκτώ από τα δέκα είναι παιδιά των μεταναστών. Οι μετανάστες παρέχουν υγιές πληθυσμό στη χώρα, αφού στους μετανάστες δεν συνηθίζονται στενές σχέσεις μεταξύ συγγενών [αιμομιξίες], όπως αντίθετα συνηθίζονται στους Νορβηγούς. Αξίζει να σημειωθεί πως τα περισσότερα παιδιά που γεννήθηκαν στη Νορβηγία και έπεσαν στα νύχια του συστήματος Barnevernet είναι παιδιά ρωσικής καταγωγής. Σχεδόν όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν από ένα ή δύο Ρώσους γονείς είναι εγγεγραμμένα στις λίστες του «Barnevernet» κι αποτελούν την ομάδα «υψηλού κινδύνου» για “σωτηρια”, δηλαδή αρπαγή. Άμεσο αποτέλεσμα: Κάθε μήνα στη Νορβηγία αυτοκτονεί μια ρωσίδα γυναίκα!

Αιτίες που μπορεί η Barnevernet να επέμβει; Πολλές και ποικίλες: αναγκάζετε το παιδί σας να πλένει τα χέρια του με το ζόρι η μαμά κουτσαίνει ή κλαίει, το παιδί σας τρώει με τα χέρια [συνέβη σε οικογένεια Ινδών μεταναστών]… ε, τότε… “είστε μια κακή μητέρα, το παιδί σας θα παρακρατηθεί!”. Το σύστημα “προστασίας” των παιδιών στη Νορβηγία βασίζεται σε “τεκμήριο ενοχής” των γονέων. Άλλη αιτία, συχνή μάλιστα, που επεμβαίνει η “προστασία παιδιών” μπορεί να είναι η φράση που συχνά λένε οι γονείς στα παιδιά τους, και στην Ελλάδα: “θα σε σκοτώσω βρε!” Τότε η Barnevernet λέει: “Θέλετε να σκοτώσετε τα παιδιά σας”! Σε ανάλογες ανακρίσεις γονέων από τους εντεταλμένους της Barnevernet, αναγκάζουν τους γονείς με τον τρόπο τους να βρίσκονται μόνιμα σε θέση να πρέπει να δικαιολογούνται συνεχώς. Κάποτε οι δύστυχοι γονείς αντιλαμβάνονται πως από κάποια στιγμή και μετά είναι αδύνατον να δικαιολογηθούν. Ας αναλογιστούμε μόνο πως η νορβηγική κρατική μηχανή, δίνει μυθικά βραβεία και μπόνους σε δικηγόρους, σε υπαλλήλους της επιτροπείας, σε δικαστές, σε ψυχολόγους, σε ψυχιάτρους, σε ανάδοχους γονείς, σε εμπειρογνώμονες. για κάθε “κατασχεθέν” γαλανομάτικο μωρό. Τότε οι πραγματικοί γονείς δεν έχουν καμία πιθανότητα να διασώσουν το παιδί τους  από το νορβηγικό «άσυλο». Στη συνέντευξή της η Ιρίνα τονίζει: Οι δικηγόροι του «Barnevernet» μεταφράζανε και χρησιμοποίησαν εναντίον μου όλο το υλικό του ρωσικού τύπου, που ανέφερε τα παιδιά μου. Είπαν στο δικαστήριο: «Είναι τρελή, προστατεύει τα παιδιά της στον τύπο!» Στη Δύση δεν υπάρχει ελευθερία του τύπου σε σχέση με τα παιδιά. Είναι αδύνατον να κάνει κανείς έκκληση προς την κοινωνία”. Άλλωστε, ισχύει ο Νόμος της ιδιωτικής ζωής (Νόμος περί προστασίας προσωπικών δεδομένων), ένας νόμος που φαίνεται πως είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της  Barnevernet.

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ: Το υπουργείο που έχει σχέση με παιδιά στην Νορβηγία ονομάζεται “Βασιλικό Υπουργείο Παιδιών και Ισότητας κάθε μορφής σεξουαλικής διαφορετικότητας”. Οι σεξουαλικές μειονότητες στη Νορβηγία δεν είναι πλέον μειονότητες, οι κανονικοί φυσικοί (natural) άνθρωποι είναι σήμερα μειονότητα. Οι κοινωνιολόγοι έχοντας στην διάθεσή τους κάποια στοιχεία, διαπιστώνουν: το 2050 η Νορβηγία θα είναι πάνω από 70% homo-χώρα. Τι σημαίνει «homo», είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς. Άλλωστε, η Νορβηγία μα και άλλες δυτικές χώρες, νομιμοποίησε τουλάχιστον τριάντα είδη μη παραδοσιακού γάμου. Από την άποψη αυτή, η πιο «προχωρημένη» χώρα είναι η Νορβηγία, όπου «άνδρας» και «γυναίκα» είναι μάλλον έννοιες παρωχημένες. Δεν είναι τυχαίο, ότι στη Νορβηγία ένα παιδί που γεννιέται σε μια φυσιολογική οικογένεια δεν μπορεί να προστατευτεί. Την τελευταία δεκαετία σε όλη την Ευρώπη εισήχθησαν κάποια σεξουαλικά πρότυπα που διέπουν την εκπαίδευση των παιδιών με ένα ορισμένο τρόπο (http://yadi.sk/d/oa3PNRtG3MysZ). Οι κανονισμοί αυτοί είναι δεσμευτικοί προς όλα τα κράτη που υπογράφουν την σύμβαση (convention), την έγκριση της οποίας ενεργά «προωθούν τα λόμπι» σήμερα στην Ελλάδα και τη Ρωσία. Ένα ειδικό τμήμα αυτού του «πανευρωπαϊκού σεξ στάνταρτ» αναφέρει πως πρέπει το προσωπικό των νηπιαγωγείων(!) κι οι γονείς, να εξασκήσουν τα παιδιά στον «αυνανισμό» έως τεσσάρων ετών (!) και όχι αργότερα. Στο κείμενο αυτής της σύμβασης λέγεται ξεκάθαρα, ότι οι γονείς μαζί με γιατρούς και νηπιαγωγούς καλούνται να διδάξουν τα παιδάκια «έρωτα διαφορετικών ειδών». Στη σελίδα 46 του εν λόγω εγγράφου αναφέρεται, ότι ένα νεογέννητο πρέπει να συνειδητοποιήσει την ταυτότητα φύλου του (gender identification). Ο επιβεβλημένος “σεξουαλικός διαφωτισμός”  θεωρεί, ότι την ώρα της γέννησης του παιδιού σας, είναι απαραίτητο να καθοριστεί τι είναι: γκέι, λεσβία, τραβεστί ή τρανσέξουαλ (!!). Αν το παιδί σας και πάλι δεν θα επιλέξει «φύλο»  (gender), θα βοηθήσει σ’ αυτή την περίπτωση η πανίσχυρη νορβηγική «Barnevernet» ή η φινλανδική «Lastensuoelu» ή γερμανική «Yugendamt» κ.ο.κ. Η Νορβηγία είναι από τις πρώτες χώρες παγκοσμίως, η οποία δημιούργησε Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών [Πανεπιστημίου Όσλο], στο οποίο μελετούν αυτοκτονίες παιδιών από 0 μέχρι 7 ετών! Αλλά πώς ένα νεογέννητο παιδί μπορεί να αυτοκτονήσει; Μα τα κακόμοιρα παιδιά μετά από τις σαδιστικές επιθέσεις καταλήξουν να πεθάνουν τότε επισήμως αποδίδεται ως αυτοκτονία!

Η Ιρίνα στη συνέχεια της συνέντευξής της διηγείται πως στις 30-5-2011 δύο ένοπλοι αστυνομικοί και δύο υπάλληλοι του «Barnevernet» της πήραν και πάλι τα παιδιά. Εκείνη κάλεσε το δικηγόρο της στο τηλέφωνο, κι εκείνος της είπε επί λέξει: “Σύμφωνα με τους νόμους της Νορβηγίας, είστε υποχρεωμένη να δώσετε τα παιδιά. Αν αντισταθείτε, τα παιδιά θα τα πάρουν έτσι κ’ αλλιώς, αλλά εσείς δεν θα τα δείτε ποτέ. Θα πρέπει να δώσετε τα παιδιά σας, και αύριο θα σας εξηγήσουν τι συμβαίνει!”. Τα παιδιά τα απομάκρυναν αμέσως, χωρίς να δείξουν κάποιο επίσημο έγγραφο στη μητέρα τους. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως οι νορβηγικές εφημερίδες έγραψαν πως ένα αγόρι, το οποίο το πήραν από τη μητέρα του ως παιδί, βιάστηκε σε όλα τα «άσυλα». Μόλις έγινε 18 ετών, αγόρασε ένα όπλο, μπήκε στο «σπίτι» και πυροβόλησε τους αναδόχους γονείς. Σε άλλη περίπτωση, ένα αγόρι από τη Νορβηγία έκλαιγε όταν το πήραν, επειδή ήθελε την μητέρα του. Οι γιατροί είπαν, ότι το να κλαίει έτσι – είναι παράνοια!! Από τα φάρμακά που του χορηγούσαν με τη βία, έγινε φυτό. Μετά τις φωνές του Τύπου, στάλθηκε πάλι στη μητέρα του αλλά σε αναπηρική καρέκλα! Δεν μπορούσε να μιλήσει, έχασε 15 κιλά και είχε πάθει δυστροφία, με μη αναστρέψιμες διαδικασίες. Μετά από ένα και μοναδικό ραντεβού της Ιρίνας με το μεγαλύτερό της γιο, έμαθε, ότι εκείνο έγραψε επιστολή στο Ρωσικό Προξενείο. «Θα πεθάνω, αλλά θα αποδράσω από τη Νορβηγία. Εγώ δεν θα ζήσω σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.” Και μόνος του, κατάφερε να οργανώσει την απόδρασή του. Στο Διαδίκτυο ήρθε σε επαφή με τον Πολωνό Krzysztof Rutkowski, ο οποίος έχει ήδη καταφέρει να σώσει μια κοπέλα πολωνικής καταγωγής από το νορβηγικό «άσυλο». Ο Πολωνός τηλεφώνησε στην Ιρίνα ότι όταν όλα ήταν προετοιμασμένα και της είπε: «Αν θα πάρω τον γιο σας χωρίς εσάς, θα θεωρηθεί ότι κλέβω το παιδί κάποιου άλλου, αλλά αν είμαι μαζί σας, τότε θα θεωρηθεί, ότι βοηθώ την οικογένεια». Η Ιρίνα δυσκολεύτηκε να αποφασίσει. Η επιλογή ήταν δίκοπο μαχαίρι: και οι τρεις να πεθάνουν στη Νορβηγία ή τουλάχιστον να σώσει τον εαυτό της και τον μεγαλύτερο γιο. Καθώς όμως η Ιρίνα πέρασε τα σύνορα της Πολωνίας, οι συνοριοφύλακες τους σταμάτησαν με το αίτημα της δήθεν «άλλης» επίσημης νορβηγικής μητέρας. Η αίτηση ανέφερε, ότι κάποια «θεία», η Ιρίνα δηλαδή, έκλεψε ένα παιδί από το έδαφος της Νορβηγίας. Στη συνέχεια η Πολωνία, έδωσε το παιδί της σε μία πολωνή θετή μητέρα. Και για να μεταφέρει η Ιρίνα το παιδί από την Πολωνία στην Ρωσία, έκανε ανταλλαγή μεταξύ της Πολωνής και της Ρωσίδας θετής μητέρας, που ήταν η γιαγιά του παιδιού και μητέρα της Ιρίνα. Απ΄ότι αντιλαμβανόμαστε στην Ευρώπη μία βιολογική μητέρα δεν μετράει. Κι αν αυτά συμβαίνουν στη Νορβηγία, που ακόμη και ιερείς, γυναίκες κι άνδρες, δηλώνουν ανοικτά για τον “αντισυμβατικό” τους προσανατολισμό, τα ίδια συμβαίνουν και σε άλλες χώρες της Εσπερίας. Για παράδειγμα μια άλλη Ρωσίδα, η Ιρίνα Σ. 18 χρόνια ζούσε στην Αγγλία. Είχε εκεί ένα φίλο με τον οποίο απέκτησε μια κόρη. Κάποια στιγμή ανακάλυψε τυχαία, ότι ο φίλος της είναι μέλος ενός “σαδομαζοχιστικού κλαμπ”!!. Το κοριτσάκι της, βλέποντας τηλεόραση που έδειχναν έναν ντόπιο δρομέα, φώναξε: “Μαμά, αυτός ο θείος ήρθε σε μένα, για να παίξουμε το γιατρό. Ω! Και η κυρία για να παίξει μαζί μου στο μπάνιο!” Η Ιρίνα Σ. Τότε πήγε σε έναν βρετανό παιδοψυχολόγο, ο οποίος της είπε “Αγαπητή μου είστε το «κατακάθισμα» της «χτεσινής ημέρας». Αυτά που μου είπατε δεν είναι διαστροφή, μα δημιουργικό σεξ για την ελίτ”!!  Η κοπέλα δεν είπε τίποτε και χωρίς τυμπανοκρουσίες, πολύ σοφά, άρχισε να μαζεύει τα πράγματα και να προετοιμάζει την αποχώρησή τους για την Ρωσία.

Συνεπώς, εάν εμείς, οι παραδοσιακοί γονείς, καθόμαστε και περιμένουμε, όπως τα φυτά τις «εξελίξεις», τότε θα χάσουμε αυτή την μάχη με τους ομοφυλόφιλους (ή το κάθε είδος gender-ιστών) για την υπεράσπιση των παιδιών μας. Οι «πειραματικές» περιοχές σήμερα είναι η Βόρεια Ευρώπη, οι ΗΠΑ , η Γερμανία, αλλά και οι πρώην βρετανικές αποικίες: Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία. Όλες αυτές οι περιοχές είναι τα “hot points”  από όπου έρχονται «SOS» από ρωσίδες μητέρες στην οργάνωση “Ρωσίδες Μητέρες”. Αυτά τα σήματα λάμψεις του πολέμου που ξεκίνησε ήδη για την ιερή εικόνα της παραδοσιακής χριστιανικής οικογένειας. Ουσιαστικά στις “προηγμένες” δυτικές κοινωνίες τα τελευταία 30 χρόνια τα λόμπυ του ενδιαφέροντος για την πώληση των παιδιών και της ανακατανομής των μαζών του πληθυσμού, θέσπισαν νόμους που πρεσβεύουν ότι το παιδί δεν είναι ένα με τον γονιό. Τα παιδιά ανήκουν σε κάποια αφηρημένη κοινωνία ή το κράτος. Επιπλέον, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Χάγης περί κλοπής  παιδιών [1980], που υπέγραψαν έως το 2011 σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, τα παιδιά ανήκουν στην επικράτεια, στην οποία έζησαν τους τελευταίους τρεις μήνες!

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ» ΣΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Η φιλοσοφία αυτών των [υπ]ανθρώπων αποκαλύπτεται από το πρόγραμμα του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος Νορβηγίας, για το οποίο μόλις πρόσφατα αναφέρθηκαν τα νορβηγικά μέσα ενημέρωσης. Ο «κ». Lisbakken, Υπουργός Παιδείας μη διστάζοντας, και με μεγάλη δόση υπερηφάνειας, δήλωσε: “Εγώ είμαι ομοφυλόφιλος. Θέλω όλα τα παιδιά της χώρας να είναι το ίδιο όπως είμαι εγώ”. Δική του, αλλά και άλλων ομοϊδεατών του, ιδέα ήταν η προώθηση του κρατικού πειραματικού προγράμματος που υλοποιήθηκε με τα εξής μέτρα: 1.Κατασχέθηκε από τα νηπιαγωγεία όλη η γνωστή παιδική λογοτεχνία, όπως «η Σταχτοπούτα» και όλα τα παραμύθια των Αδελφών Γκριμ. 2.Αντί αυτών των κλασσικών βιβλίων προσφέρονται άλλα βιβλία, «σεξιστικά» [schёnliteratyur], τύπου «βασιλιάς και βασιλιάς» ή «ομοφυλόφιλα παιδιά». Εκεί, για παράδειγμα, υπάρχει ο πρίγκιπας που ερωτεύεται τον βασιλιά ή πρίγκιπα[!], η δεσποινίς-πριγκίπισσα ονειρεύεται να παντρευτεί την βασίλισσα, κ.ο.κ.. 3.Τα παιδιά ήδη από τα Νηπιαγωγεία, πρέπει να ακούν τις ιστορίες, με την επίδειξη εικόνων από τα καινούργια βιβλία «schёnliteratyur», που θα τους διαβάζουν οι νηπιαγωγοί.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΑ – Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΠΡΕΪΒΙΚ: Ένα παράδειγμα, και πάλι από καταγγελία στη ρωσική Οργάνωση, δείχνει την παγκόσμια επέκταση του νεοταξικού αυτού φαινομένου. Ρώσοι τουρίστες ταξίδεψαν στη Νέα Ζηλανδία με βίζα 7 ημερών, η μητέρα, ο πατέρας και το παιδί. Κάποτε ο γονέας φώναξε στο παιδί, ενώ το παιδί έκλαιγε δυνατά. Αμέσως από μια καφετέρια ή ξενοδοχείο καλέσανε την Υπηρεσία Προστασίας παιδιού! Ήρθε ομάδα «σωτήρων» και πήραν το παιδί, «σώζοντάς το» από τους κακούς γονείς! Ρώσοι διπλωμάτες αγωνίστηκαν πάνω από ένα χρόνο, για να συναντηθεί το παιδί με τους βιολογικούς του γονείς! Ας σκεφτεί κανείς ότι ακόμη και καταδικασμένοι σε θανατική ποινή σε όλο τον κόσμο έχουν το δικαίωμα της αλληλογραφίας και της επικοινωνίας δια τηλεφώνου και εδώ μια βιολογική μητέρα δεν είναι σε θέση ούτε να μιλήσει με το παιδί της! Ακόμη, με την ευκαιρία, ο Μπρέιβικ «έσωζε» τη Νορβηγία από το Κυβερνόν Εργατικό Κόμμα «Arbeit party». Στα ΜΜΕ δηλώσαν, ότι μισεί τους μουσουλμάνους. Η πραγματική ιστορία του όμως είναι με δυο λόγια η εξής: Ο Μπρέϊβικ βιάστηκε για τέσσερα χρόνια από τη Νορβηγίδα μητέρα του. Το «Barnevernet» τον πήρε και «συνέχισε την πορεία του», ως συνηθίζεται. Η κάθε ανάδοχη οικογένεια με την σειρά τον συμπεριφέρθηκε ανάλογα! Στη συνέχεια, το αγόρι, από 9 ετών, ετοίμαζε την δράση του. Απομονωμένος, πλέον, του είπαν να σιωπά για το θέμα αυτό! Αυτή η πτυχή της υπόθεσης σταδιακά αναδύεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι Σουηδοί δημοσιογράφοι έφεραν στο φως την ιστορία.

Ανά πενταετία το «Barnevernet» κάνει έκθεση σχετικά με τους μετανάστες, των οποίων τα περισσότερα παιδιά είναι στο «Barnevernet». Σε αυτόν τον κατάλογο είναι επικεφαλής είναι το Αφγανιστάν, μετά η Ερυθραία και το Ιράκ. Από τα λευκά παιδιά η Ρωσία είναι στην πρώτη θέση και στο γενικό κατάλογο των χωρών είναι στην τέταρτη. Οι βιολογικοί γονείς λαμβάνουν από το κράτος άδεια να επισκεφθούν τα κλεμμένα παιδιά τους για δύο ώρες μία φορά το εξάμηνο! Ο μεγαλύτερος γιος της Ιρίνα, ο οποίος διέφυγε στην Ρωσία, πρακτικά είναι υποχρεωμένος να είναι στο «άσυλο» τους, ως «περιουσιακό στοιχείο» της χώρας (Norwegian bifolkning) μέχρι τα 23 του χρόνια. Ακόμη, στη Νορβηγία και μόνο, 19.000 ΜΚΟ επικεντρώθηκαν στο θέμα μετάλλαξης των παιδιών, δηλαδή της αλλαγής του γενετικού τους προφίλ (mutated) από τα «παρωχημένα» είδη άνδρας, γυναίκα σε άλλα είδη, μη παραδοσιακά. Αναγκαστικά τα παιδιά αναπτύσσονται σε ορισμένες μη παραδοσιακές κατηγορίες των genders. Μια ολόκληρη γενιά γονέων σήμερα είναι υποχρεωμένοι να ζουν με αυτή τη φρίκη. Στη σύγχρονη Ευρώπη όλα αυτά παρουσιάζονται ως «ανοχή προς τη διαφορετικότητα». Τα παιδιά υποτίθεται στη Νέα Τάξη Πραγμάτων ότι έχουν το δικαίωμα στη σεξουαλική προτίμηση από μηδέν ετών[!], δηλαδή έχουν δικαίωμα να επιλέξουν από μια «ποικιλία σεξ και φύλων». Εναντίον των γονέων και των παιδιών, λειτουργεί ένα καλά οργανωμένο εγκληματικό δίκτυο ανά τον κόσμο. Ουσιαστικά, πίσω από τη μάσκα της λεγόμενης «juvenile justice» (δικαιοσύνης ανηλίκων), η οποία παρουσιάζεται με το πρόσχημα της δήθεν «σωτηρίας των παιδιών από βίαιους ή αλκοολικούς γονείς», διενεργείται ένα παγκόσμιο πείραμα μετάλλαξης του φύλου των παιδιών. Ένα τερατώδες πείραμα που εδώ και τριάντα χρόνια εξελίσσεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σε Ευρώπη, Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία και  Νέα Ζηλανδία, η πατρότητα και η μητρότητα συνθλίβονται και διαχωρίζονται με πλάνο σχέδιο. Οι αριθμοί των παιδιών που «σώζονται» με αυτό το πρόγραμμα είναι: 200.000 στη Νορβηγία, 300.000 στη Σουηδία, 250.000 στη Φινλανδία, χιλιάδες στη Γερμανία, το Ισραήλ, κ.ο.κ. Κλεμμένες γενιές, κλεμμένες ζωές!

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ – Ο ΤΥΠΟΣ: Τα νηπιαγωγεία και σχολεία στην Ευρώπη μπορούν να απαγορεύσουν τα παιδικά βιβλία και παραμύθια που απεικονίζουν την παραδοσιακή οικογένεια. Αυτό είναι ένα αίτημα της επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Σύμφωνα με την επιτροπή, τα παραμύθια θα πρέπει να μιλάνε για τη σεξουαλική διαφορετικότητα. Μάλιστα, Νορβηγοί ειδικοί πιστεύουν ότι τα παιδιά επωφελούνται βλέποντας πορνό. Οι συντάκτες της έκθεσης συνιστούν επειγόντως νομοθετικά μέτρα στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας. Συγκεκριμένα, προτείνουν την εισαγωγή μιας πολιτικής της «ισότητας όλων των κοινωνικών τομέων». Ένα παράδειγμα αυτής της εναλλακτικής λογοτεχνίας για τα παιδιά είναι ένα βιβλίο με τίτλο «Ο Βασιλιάς και ο Βασιλιάς» με εξώφυλλο δυο άνδρες να φιλιούνται. Σύμφωνα με την έκθεση, αυτό θα βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν για την «πραγματική σεξουαλική διαφορετικότητα της κοινωνίας». Στην πραγματικότητα, τα εν λόγω μέτρα έχουν ήδη ληφθεί σε ορισμένες χώρες, ιδιαίτερα στις σκανδιναβικές από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους ως την «εμπροσθοφυλακή της Δυτικής δημοκρατίας” [sic]. Σε νηπιαγωγεία της Νορβηγίας, μάλιστα, το 2010 εισήχθη ένα πρόγραμμα υποχρεωτικής εκπαίδευσης, με επίκεντρο το «φύλο των σεξουαλικών μειονοτήτων”. Για τους «νυχτωμένους» γονείς οι οποίοι δεν είναι ενήμεροι για τις τελευταίες «τάσεις» στον τομέα της εκπαίδευσης σχετικά με το φύλο στη σύγχρονη κοινωνία, η μεγαλύτερη εφημερίδα της Νορβηγίας VG Nett, δημοσίευσε πρόσφατα μια γνώμη των ψυχολόγων και σεξο-θεραπευτών οι οποίοι είπαν ότι ήταν ευεργετικό για τα παιδιά να παρακολουθούν πορνό στο διαδίκτυο. Μετά από αυτό, θα πρέπει να μας εκπλήσσει ότι ο αριθμός των περιπτώσεων παιδοφιλίας αυξάνεται στη Νορβηγία; Οι περισσότερες από αυτές συμβαίνουν μέσα στην οικογένεια! Συχνά οι εφημερίδες γράφουν για τέτοιες «οικογενειακές» περιπτώσεις.

ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ: Ας ξυπνήσουμε, να σταματήσει η «πανούκλα” της τρίτης χιλιετίας. Ας απομονώσουμε την «ανοχή της διαστροφής», τουλάχιστον από ψυχές των αθώων παιδιών. Ας αντιληφθούμε γιατί γράφονται οι κατ΄ επίφασιν αντιρατσιστικοί νόμοι και πού αποσκοπούν!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Οργάνωση: ΡΩΣΙΔΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ,  Συνέντευξη της Ιρίνα Bergseth στον Δημοσιογράφο Andrew Fefelov της Ρωσικής Εφημερίδας ΑΥΡΙΟ [9.5.13]. http://zavtra.ru/content/view/chto-na-nas-dvizhetsya/

http://opaidagogos.blogspot.gr/2015/06/blog-post.html

http://attikanea.blogspot.gr/2015/03/blog-post_190.html
πηγή:
αιέν αριστεύειν

Συγκινητική επιστολή ομοφυλόφιλου: “Να μοιραστώ μια ιστορία;”

Λάβαμε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μια πυρηνική βόμβα, μια συγκλονιστική επιστολή που μας αποκαλύπτει τον αγώνα και την αγωνία μιας ψυχής, που παλεύει ενάντια στο πάθος της ομοφυλοφιλίας. Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη και τη δημοσιεύουμε ευχόμενοι να μιλήσει στις καρδιές όλων, να αγγίξει, να ενημερώσει, να πληροφορήσει και να αφυπνίσει. Καλόν αγώνα, μέχρι τέλους. Ακολουθεί το κείμενο που συνόδευε το ηλεκτρονικό γράμμα που λάβαμε και στη συνέχεια η συγκλονιστική του “ιστορία”. Η ανοχή στην διαφορετικότητα έχει γίνει το πολυφορεμένο σλόγκαν των ημερών μας, που εξιλεώνει οποιαδήποτε ακρότητα ηθικής παρεκτροπής και εκφυλιστικής αποχαύνωσης. Από το να ανεχτώ μέχρι το να αποδεχτώ, ή να συμφωνήσω, πολλώ δε μάλλον να συμπράξω και να αναπαράγω το εκ των έξω επιβαλλόμενο πρότυπο που μου φορμάρουν σε μέτρα στενού καλοραμμένου κουστουμιού, υφίσταται χάσμα βαθύ. Και θα το πω απλά, όπως το βιώνω στην καθημερινότητα των υστερικών ημερών μας. Ε! δεν μπορώ να καταπιώ αμάσητο αυτό που με μπουκώνουν. Δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτό που με συγκαταβατικότητα προσπαθώ να ανεχτώ στα πλαίσια μιας ειρηνικής συνύπαρξης με τους ανθρώπους γύρω μου. Το ότι λυπούμαι τα πρόσωπα και στενοχωρούμαι για την πλάνη τους, δεν σημαίνει ότι θα τους χαϊδέψω τα αυτιά στο όνομα μιας δήθεν ελεύθερης και τάχα μου φυσιολογικής επιλογής. Γιατί ,δυστυχώς, κάπως έτσι σκέφτονται ,και πολύ περισσότερο πράττουν, όλοι εκείνοι οι δυστυχισμένοι που ακροβατούν επικίνδυνα στο τεντωμένο σκοινί της, πολλαπλώς από τους ιδίους βιασθείσης, σεξουαλικότητάς τους. Ποιοι και γιατί επιβάλλουν συνθήκες κοινωνικής οργάνωσης , κατά τις οποίες η φυσιολογική σεξουαλικότητα του ανθρώπινου είδους να προσανατολίζεται και τεχνηέντως να κατευθύνεται , σε στενωπούς που οδηγούν στην καταρράκωση του ανθρώπινου προσώπου, σε μοναξιά και δυστυχία περιφερόμενων σαρκίων που έρπουν ,αναζητώντας μια ηδονή εφήμερη, παράτυπη ,αφύσικη; Με αφορμή τις πρόσφατες παρελάσεις υπερηφάνειας των gay που έγιναν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τα διάφορα ευτράπελα που συνέβησαν από τις ρόζ εμφανίσεις και τις όλο «φτερά και πούπουλα» φωτογραφήσεις των συμμετεχόντων, αλλά και τις ατέρμονες συζητήσεις περί ανοχής, δικαιωμάτων και ισότητας των ομοφυλοφίλων, θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω κείμενο, που με την πρόνοια του Θεού έφτασε στα χέρια μου. Πρόκειται για κατάθεση ψυχής ενός νεαρού ατόμου ( δεν θα διευκρινίσω το φύλο με το οποίο πλάστηκε από τον Δημιουργό μας… θα καταλάβετε όμως πώς το κατάντησε ) που αποτυπώνει το δράμα της συγχύσεως και δη πνευματικής που βιώνουν οι ομοφυλόφιλοι, την ψυχική απομόνωση που γεύονται, όχι από τους άλλους, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό, με την προϋπόθεση όμως, ότι αντέχουν να δουν την αλήθεια τους. Με προαπαιτούμενο να στηθούν μπροστά στον καθρέπτη της ψυχής τους και να κάνουν «ξεμπάζωμα» για να μην πω «πνευματικό χαρακίρι» . Και εδώ είναι το ευαίσθητο σημείο που χρήζουν βοηθείας με λόγια Αλήθειας και Αγάπης και όχι με δήθεν ελευθεριάζουσες απόψεις και ευκολοχώνευτα μοδάτα τσιτάτα και ρήσεις αμφιλεγομένων για την ειλικρίνεια τους περσόνων. Ομολογώ πως με καθήλωσε ο χειμαρρώδης λόγος και το εκ βαθέων ξέσπασμα μιας ψυχής που πορεύτητκε αναζητώντας (τί άραγε;) έως την τρίτη δεκαετία της ζωής της, προκειμένου να αρχίζουν να ανοίγουν τα παραθυρόφυλλα αυτής της ψυχής στο αληθινό Φως. Παρακαλώ να αναρτήσετε αυτή την ιστορία στο ιστολόγιό σας, δίνοντας έτσι αφορμή σε κάποιους να προβληματιστούν, ίσως πάνω σε δεδομένα για τα οποία δεν ακούμε συχνά να γίνεται λόγος. Ευχαριστώ για η φιλοξενία.

“Να μοιραστώ μια ιστορία ;”
Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Εν τω θέλειν και τω μη θέλειν κείται το παν». Μου το είχαν πει, μέσα σε μια από τις πολλές συζητήσεις που είχα κάνει, στην προσπάθειά μου να καταλάβω, ν’αποκοπώ από την αμαρτία και ν’αγωνιστώ σωστά. Την απέφευγα πάντα αυτή τη σκέψη, σαν να μην τη καταλάβαινα, σαν να μην με βοηθούσε. Μέχρι τη στιγμή που με φώτισε ο Θεός και συνειδητοποίησα την ωμή αλήθεια. Δεν ήθελα ουσιαστικά!

Όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος στο βιβλίο του «Εξομολογήσεις» για τις δυο βουλήσεις: «Το πρώτο μου άρεσε σαν σκέψη και μ’ έπειθε, το δεύτερο μ’ ευχαριστούσε και με νικούσε». Γνώριζα την αλήθεια, την πίστευα, θα ήθελα να την ζω σωστά, αλλά απ΄ την άλλη αυτό που ήθελα ήταν προφανώς η κατάσταση που ζούσα. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να παραδεχτώ, το πόσο βαθιά ήμουν μέσα σ’ όλο αυτό και στην προσευχή μου ζήτησα απ’ τον Θεό να με βοηθήσει, λέγοντάς Του: «Δεν θέλω να θέλω, σε παρακαλώ». Είχε γίνει τόσο παγιωμένη αυτή η κατάσταση, που ήταν και η θέληση μου, ένα απ’ τα μεγάλα «στελέχη» της διαστροφής μου. Και ακόμα και σ’ αυτό το τόσο άδικο αίτημα μου, ο Θεός δεν με αποστράφηκε. Αλλοίωσα, «χάλασα» το δώρο που μου πρόσφερε και κατόπιν, Του το έδειξα και Του ζήτησα να το «ξαναφτιάξει», γιατί δεν το σεβάστηκα όπως έπρεπε. Την ίδια μου την ζωή!

Δυστυχώς όπως και κάθε πάθος είναι υπερβολικά πολύπλοκο. Μπορεί να φαίνεται μια «τάση», ή μια αδυναμία, ή μια μεγάλη αμαρτία, αλλά όσο ο Θεός σε θεραπεύει σου δείχνει, σου φανερώνει πόσα πράγματα κρύβονται πίσω απ’ αυτό το πάθος και με πόσους διαφορετικούς τρόπους εγκλωβίζεσαι, έτσι ώστε όταν προσπαθείς να ξεφύγεις έχεις μπροστά σου μια «Λερναία Ύδρα» λογισμών, αντιδράσεων εσωτερικών και εξωτερικών, πειρασμών και το χειρότερο κατ’ εμέ, δικαιολογιών που προέρχονται είτε από τον ίδιο σου τον εαυτό, είτε από τρίτους. Αυτές τις δικαιολογίες θα ήθελα να μοιραστώ γιατί είναι ένα στάδιο που με τη χάρη του Θεού πρέπει να ξεπεράσουμε, για να αφήσουμε χώρο να μας γιατρέψει ο Κύριος.

Σκεφτόμουν και αντιδρούσε όλο μου το «είναι»:
Μα είναι «αγάπη», δεν κάνω κάτι κακό.
Αγάπη; Έτσι είναι η αγάπη; Όχι, έτσι είναι μια αρρωστημένη, φορτισμένη, λανθασμένη, γεμάτη τοξίνες μορφή συναισθηματισμού. Είναι ένας διεστραμμένος ερωτισμός, σαρκικός, εμμονικός και εγωιστικός. Πόσο σκληρά λόγια για κάτι που έζησα τόσα χρόνια. Κι όμως, όσο και να νόμιζα ότι αγαπάω και ότι το νιώθω, δεν έπεισα τελικά ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν είδα κάτι σ’ αυτές τις σχέσεις να κρατάει χρόνια, αλλά είδα – βίωσα μια πολύ εύκολη εναλλαγή συντρόφων, αλλά ακόμα και να υπήρχαν σχέσεις μακροχρόνιες, κάθε φορά που τελείωναν, δεν υπήρχε πουθενά ούτε ίχνος αυτής της αγάπης, που με τόσο στόμφο πρέσβευα. Αντίθετα. Η ζήλεια σ’ όλο της το μεγαλείο. Το πάθος στο έπακρό του. Και δυστυχώς όλοι θεωρούμε τη λέξη «πάθος» πλέον, σε ότι αφορά την ερωτική μας ζωή, σαν κάτι υπέροχο, σαν κάτι που μας εξιτάρει. Δεν είναι έτσι. Το πάθος έχει σαν συνέπεια ό,τι χειρότερο, όπως ακριβώς μεταφράζεται και στην πνευματική ζωή.

Γιατί όμως, είναι τόσο δυνατό όλο αυτό που θεωρείται «αγάπη»; Τί μας δένει τόσο; Πρώτα απ’ όλα ο εχθρός κάθε ανθρώπου, που μάχεται μέρα νύχτα να χάσουμε τη σωτηρία μας. Ο διάβολος έχει πείρα χρόνων και γνωρίζει πολύ καλά να βάζει στους ανθρώπους, πειρασμικούς λογισμούς σύμφωνα με όσα «παρατηρεί» στην ζωή του καθενός. Αν βρει έδαφος (και έδαφος σημαίνει μη πνευματική ζωή) πειραματίζεται και βάζει ζιζάνια απ΄ τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του ανθρώπου. Εμπνέει την συμπάθεια σε πρόσωπα του ίδιου φύλου και όταν έρθει η ώρα, μέσα από κάποια εμπειρία, μέσα από μια αμαρτωλή βραδιά σε δένει σε όλο αυτό. Σε δένει γιατί είχε κάνει την προεργασία από πριν και την κατάλληλη στιγμή, χτυπάει. Έτσι όπως κάνει και σε όλες τις αμαρτωλές τάσεις σε όλους τους ανθρώπους. Τίποτα δεν γίνεται έτσι ξαφνικά. Όλα είναι μεθοδευμένα με τον πιο «πονηρό» τρόπο. Και αφού πέσεις στην παγίδα τότε έχει δικαίωμα πάνω σου και σε οδηγεί όλο και πιο βαθιά. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι παράνομες σχέσεις χαρακτηρίζονται από μια τόσο, μα τόσο δυνατή «αγάπη». Ποτέ τίποτα δεν έγινε χωρίς να μας έχει περάσει ποτέ απ’ το μυαλό, και σίγουρα δεν ήταν δικές μας αυτές οι σκέψεις, αλλά έγιναν όταν τις καλλιεργήσαμε και δυστυχώς τις οικειοποιηθήκαμε εξ ολοκλήρου όταν τις ζήσαμε.

Αλλά ακόμα και σε κάποιον που μπορεί να μην δέχεται την ύπαρξη ή έστω την ανάμειξη του πονηρού, υπάρχουν κι άλλα στοιχεία που μεταμορφώνουν μια συμπάθεια σε μια παρά φύσιν αμαρτία, και κατ’ επέκταση σε «αγάπη». Ένα απ’ αυτά είναι η «συνωμοσία». Κάνουμε κάτι που είναι κρυφό και όλο αυτό μας φέρνει πιο κοντά, αλλά συνωμοτικά, όχι από αγάπη. Δενόμαστε γιατί μοιραζόμαστε ένα μυστικό που το ξέρουμε εμείς και η παρέα μας που ζει ίδια ζωή. Όπως κάποιος συναρπάζεται με μια περιπέτεια, έτσι συναρπάζεται με κάτι περίεργο, διαφορετικό και ιδιαίτερο, χωρίς δυστυχώς όμως να γνωρίζει τις συνέπειες. Σ’ όλη αυτή τη πορεία, περνάς με τον άλλον άνθρωπο στιγμές, έρχεται η συνήθεια, γεμίζει λανθασμένα το συναισθηματικό κενό (που υπάρχει στον άνθρωπο, αλλά για να γεμίσει με το άλλο φύλο), έρχεται η σαρκική συνήθεια, και πολύ συχνά και η εξάρτηση, δηλαδή η αρρωστημένη αυτή «αγάπη» .

Καλά συναισθήματα σίγουρα υπάρχουν, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος μόνο για το καλό, αλλά αν είναι απ’ τη βάση τους λάθος, είναι κι αυτά λάθος και τελικά το καλό που έχουμε, το διαστρεβλώνουμε και πέφτουμε μόνοι μας στην παγίδα του ίδιου μας του εαυτού. Πόσες φορές έχω σκεφτεί πόσους ανθρώπους έχασα απ΄ τη ζωή μου, γιατί ξεκίνησε λάθος όλη η κατάσταση και μετά τα πάντα είναι μονόδρομος. Δεν μπορεί να καταλήξει σε κάτι καλό κάτι που είναι τόσο μακριά απ’ τη Αλήθεια και απ’ το Φως, γιατί πολύ απλά δεν είναι αγάπη.

Μα όλα αυτά τα αρνητικά δεν μπορούν να συμβούν και στα φυσιολογικά ζευγάρια; Μπορούν να συμβούν, όταν κι εκεί υπάρχει αμαρτωλή διάθεση , αλλά το θεμέλιο δεν παύει να είναι το σωστό, απ’ τη φύση, δηλ. απ’ τον Δημιουργό τον ίδιο και εκεί είναι πολύ πιο εύκολο να διορθωθεί η κατάσταση με τη χάρη του Θεού, όπως και γίνεται. Αντίθετα ποτέ δεν είδα ή δεν άκουσα τόσα χρόνια που, ο Θεός να με συγχωρήσει, ζούσα σ’ αυτή τη παράνοια, να διορθώνεται κάτι. Μα πώς να διορθωθεί η αμαρτία; Πώς γίνεται να μπει η πραγματική Αγάπη σε κάτι σκοτεινό και παρά φύσιν; Και μην ξεχνάμε ότι εκατομμύρια φυσιολογικά ζευγάρια ζουν άρτια ζωή και με πραγματική αγάπη, πράγμα που δεν υφίσταται στην αντίθετη περίπτωση.
Και μιας και ανέφερα την φύση:
Μα είναι η φύση μου έτσι. Από μικρός/η καταλάβαινα ότι είχα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Πρώτα απ’ όλα δεν αναφέρομαι σε κάτι ορμονικό όπως λένε, γιατί αυτό είναι θέμα ιατρικό το οποίο ακόμα κι αυτό με την Χάρη του Θεού, του Ιατρού των ψυχών και των σωμάτων, θεραπεύεται και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι κάτι το ορμονικό έχει αντίκτυπο καθαρά και μόνο στην σεξουαλική ζωή, ώστε να δικαιολογεί τα πάντα. Αλλά δεν μιλάμε για αυτό, γιατί το ποσοστό του είναι απειροελάχιστο κι όμως χρησιμοποιείται σαν επιχείρημα για ένα, δυστυχώς, πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό που ζει με αυτόν τον τρόπο και θεωρεί ότι έτσι γεννήθηκε.

Τα χαρακτηριστικά μας, τα όποια έχουν δοθεί στον καθένα, είναι δοσμένα απ’ τον Θεό και είναι στοιχεία που εν δυνάμει, αν τα αξιοποιήσουμε σωστά, θα μας οδηγήσουν σε κάτι πολύ καλό, όπως και αν τα διαστρεβλώσουμε μπορεί να μας καταστρέψουν. 
Γιατί η δυναμικότητα στις γυναίκες και η ευαισθησία στους άντρες να θεωρείται στοιχείο ομοφυλοφιλίας, ακόμα κι αν ξεκινάει από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας; 
Γιατί οι παρέες των αγοριών με κορίτσια και το αντίθετο να σημαίνει κάτι τέτοιο, ενώ βλέπουμε ότι και άτομα που είχαν ακριβώς αυτά τα «χαρακτηριστικά» ζουν μια φυσιολογικότατη ζωή, ή και το αντίθετο, άτομα που δεν «έδειχναν» κάτι από μικροί πλέον ζουν μια παρά φύσιν ζωή;

Επειδή προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τ’ αδικαιολόγητα και επειδή όλοι μας έχουμε συνείδηση δοσμένη απ’ τον Θεό και δεν αντέχουμε τον εαυτό μας εάν δεν βρούμε, αρχικά, «προφάσεις εν αμαρτίαις».
 Στην πορεία, βέβαια, «η συνείδησή μας, πιάνει πουρί» όπως έλεγε και ο Πάτερ Παϊσιος και δεν συναισθανόμαστε τα λάθη μας. Τα χαρακτηριστικά με τα οποία γεννιόμαστε σίγουρα μας δόθηκαν για καλό, για βοήθεια σύμφωνα με τον χαρακτήρα μας στην πνευματική ζωή, για την οποία είμαστε φτιαγμένοι και είναι ο λόγος που ήρθαμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο Θεός δεν κάνει λάθος ΠΟΤΕ. Για αυτό και βάζω το χέρι μου στη φωτιά, πως οτιδήποτε μας δόθηκε είναι για να το αξιοποιήσουμε στον αγώνα μας σ’ αυτήν τη ζωή. Εάν εμείς πήραμε το «μαχαίρι» και αντί να καθαρίσουμε το δρόμο απ΄ τα χόρτα για να προχωρήσουμε, το στρέψαμε εναντίον μας και πληγώνουμε και χαράσσουμε τους εαυτούς μας, σίγουρα δεν φταίει ο Θεός και το πως γεννηθήκαμε.

Έχω ροπή - έλξη προς το ίδιο φύλο.
Έλξη; Δηλαδή ερωτική έλξη. Για να πει κάποιος κάτι τέτοιο σίγουρα έχει προηγουμένως μια εμπειρία τέτοιου είδους και κατόπιν έρχεται αυτή η «συνειδητοποίηση», το συμπέρασμα. Αυτό όμως είναι που συμβαίνει σε κάθε αμαρτία. Εάν δεν πιω ποτέ μου αλκοόλ, δεν ξέρω τι είναι και δεν το σκέφτομαι. Εάν δοκιμάσω και μ’ αρέσει και δεν έχω φραγμούς, ότι είναι κάτι που μπορεί να με καταστρέψει, μπορεί να καταλήξω στον αλκοολισμό ή έστω να γίνω ένας κοινωνικός πότης. Έτσι και σ’ αυτό το πάθος. Αν το δοκιμάσω και δεν θεωρώ ότι είναι κάτι κακό, θα αφεθώ, θα μ’ αρέσει και θα το συνεχίσω. Θα μπω δηλαδή σε μια κατάσταση που επειδή την έχω ζήσει πρακτικά είναι πολύ εύκολο να την ζω ξανά και ξανά. Γιατί τότε ο παραμικρός λογισμός συμπάθειας σε άτομα του ίδιου φύλου, μεταφράζεται σαν έλξη ερωτική, έχοντας παρόμοιες εμπειρίες. Μα έτσι κι αλλιώς ποτέ κανένας απλός λογισμός δεν σημαίνει κάτι. Αν όμως τον καλλιεργήσω, σύμφωνα με τις εμπειρίες μου, καταλήγει εύκολα στο συμπέρασμα που «θέλω» και τότε ναι, σε κάθε περίπτωση θα έχω αυτή τη ροπή. Ροπή όμως που δημιούργησα και καλλιέργησα εγώ, όχι ροπή που προΰπήρχε.

Στο να δημιουργήσω αυτή τη κατάσταση και να φτάσω στο σημείο να πω ότι νιώθω έλξη, πέρα απ΄ τη δική μου πρακτική συγκατάθεση, παίζουν ρόλο και πολλοί εξωτερικοί παράγοντες, που μπορεί να είναι είτε αιτία, είτε αφορμή. Όπως η οικογένεια.
 Έχω παρατηρήσει το οικογενειακό περιβάλλον και πολλές φορές, για να μην πω τις περισσότερες, χαρακτηρίζεται απ’ την απουσία του ενός απ’ τους δυο γονείς. Απουσία είτε κυριολεκτική είτε μεταφορική, και η έλλειψη αυτή συνοδεύεται από υποτίμηση και κατάκριση του γονέα που μένει πίσω. Αυτό λειτουργεί περίεργα σ’ ένα παιδί και αν ποτέ, μεγαλώνοντας, φτάσει μπροστά σ’ ένα τέτοιο πάθος σαν αυτό που αναφέρουμε, θα παίξει ρόλο στην ψυχολογία του. Δεν είναι απόλυτο, αλλά επηρεάζει. 

Να σας πω ένα παράδειγμα που μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα, αλλά μπορεί να σημαίνει και πολλά. Μια γνωστή μου, πάνω σε μια κρίση ειλικρίνειας, μου είχε πει : «Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ακολουθήσω άλλο δρόμο, θυμάμαι από μικρή τη μαμά μου να κατηγορεί τον πατέρα μου και όλους τους άντρες, ακόμα και τώρα. Δεν μπορώ να ερωτευτώ κανέναν άντρα». Και κάθομαι και σκέφτομαι τελικά πόσο ρόλο παίζει η σωστή οικογενειακή ζωή κατά Θεόν, η ειρήνη στο σπίτι, η αγάπη, τα σωστά πρότυπα. Όχι μόνο στο να πάρει το παιδί λάθος δρόμο... αλλά και σ’ αυτό. Αν έχει βάσεις, βάσεις Θεού και να πέσει στην μεγαλύτερη παγίδα, αργά ή γρήγορα θα συνέλθει. Δεν μπορεί εκεί που υπάρχει έστω και μια ηλιαχτίδα από το Φως, να παραμείνει το σκοτάδι.
Άλλος ένας εξωτερικός παράγοντας είναι οι παρέες και φυσικά το ότι πλέον δεν θεωρείται κάτι κακό. Από πάντα υπήρχε αυτή η αμαρτία, αλλά όσο γίνεται πιο διαδεδομένη και θεωρείται ως κάτι το φυσιολογικό, τότε ακόμα περισσότεροι το ενστερνίζονται και παίρνουν «δύναμη» ο ένας απ΄ τον άλλον.
 Η αλληλοϋποστήριξη που υπάρχει σ΄ αυτές τις παρέες είναι κάτι το αξιοσημείωτο. Ο ένας προσπαθεί να πείσει τον άλλον ότι «έτσι είναι» και μάλιστα θεωρούν ότι και ο περισσότερος κόσμος απ’ τους υπόλοιπους έχει κάτι τέτοιο μέσα του που δεν το έχει καταλάβει ακόμα. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, κάθε φορά που έλεγα ότι δεν το θεωρώ φυσιολογικό, παρ’ όλο που το ζω, τι πόλεμο είχα. «Αρνείσαι τη φύση σου, τον εαυτό σου, φοβάσαι να το αποδεχτείς» μου έλεγαν.
Τελικά ναι, και αυτό είναι που μ’ έσωσε. Το ότι αρνιούμουν τον εαυτό μου, αλλά τον αμαρτωλό μου εαυτό. Την αμαρτωλή μου φύση. Μα, η αμαρτία η επαναλαμβανόμενη, γίνεται συνήθεια, δηλ. «δευτέρα φύσις» όπως λένε οι Πατέρες, άρα έγινε μέσα μου κατάσταση, τρόπος ζωής, τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς. Πόσο εύκολο είναι όλο αυτό να το θεωρήσω «φύση μου» ή ροπή, αν δεν συνειδητοποιήσω ότι εγώ τα οδήγησα εκεί τα πράγματα ,επειδή απλά δοκίμασα και τελικά ήθελα. Καταναγκαστικά ό Θεός δεν οδηγεί τον άνθρωπο ούτε καν στο καλό, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι μέσα μας που να μας οδηγεί στο κακό; Και αν κάποιος βιαστεί να πει γιατί να είναι «κακό», γιατί άσχετα απ΄ το πόσο μεγάλη αμαρτία είναι, φαίνεται απ’ τις συνέπειες και την «ευτυχία» στην ζωή που έκανα δυστυχώς και εγώ για πολλά χρόνια.

Τι μου έμεινε σαν ανάμνηση; Άνθρωποι μόνοι, συνεχείς παρεξηγήσεις, υπερβολικές καταστάσεις, συνεχόμενες διασκεδάσεις (γιατί δεν αντέχουμε να μείνουμε μόνοι μας με τον εαυτό μας), πολύ αλκοόλ, άπειρες συζητήσεις με μοναδικό ενδιαφέρον γύρω απ΄ την ερωτική μας ζωή, υποτίμηση όλων των υπολοίπων, λες και εμείς ήμασταν οι έξυπνοι και όλοι οι άλλοι οι χαζοί, απομόνωση από όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους και κοινωνικοποίηση μόνο στους «κύκλους» μας, αποκοπή απ΄ την οικογένεια και το εργασιακό περιβάλλον γιατί δεν θα μας καταλάβαιναν... και πόσα άλλα. Και ως «καλή» ανάμνηση; Στιγμές που κάλυπτα το συναισθηματικό μου κενό με λάθος τρόπο και μια τόσο επιφανειακή αποδοχή που προφανώς είχα ανάγκη σε μια κατάσταση που βόλευε και που στη πορεία φάνηκε ότι τίποτα απ΄ αυτά δεν ήταν έτσι όπως φαινόταν!

Κάποιες ασχολίες επίσης οδήγησαν πολύ κόσμο στο να «γνωρίσει» αυτόν τον τρόπο ζωής. Δεν γνωρίζω παλιότερα, αλλά για περίπου 10 – 15 χρόνια πριν, μπορώ να πω ότι οι χώροι της μουσικής, του θεάτρου, της τηλεόρασης και του αθλητισμού ήταν από τους πιο «ύποπτους». Και ξέρετε, δεν είναι τυχαίο νομίζω. Γιατί απ’ τους χώρους αυτούς ο σημερινός κόσμος, έχει όλα του τα πρότυπα. Πόσο πιο ωραία προώθηση; Και ξέρουμε όλοι μας πάρα πολύ καλά ότι τίποτα δεν προωθείται τυχαία! Έχω ακούσει να λένε «πρόβατα» και «άβουλα όντα» τους ανθρώπους της Εκκλησίας, γιατί τους καθοδηγούν. Άραγε η Εκκλησία, η οποία κατηγορείται και δέχεται τόσο πόλεμο, είναι αυτή που καθοδηγεί άβουλα όντα ή η μαζική προώθηση συγκεκριμένων καταστάσεων οδηγεί σε μια αποδοχή τάσεων που είναι τόσο επικίνδυνη τελικά; Εκτός αν θεωρήσουμε ότι από όλα αυτά που μας «περνούν» και τα δεχόμαστε, κάποια που μας συμφέρουν είναι σωστά και κάποια που δεν μας συμφέρουν όχι. Πράγμα που κάθε νοήμων άνθρωπος δεν πιστεύω ότι θα συμφωνούσε.

Όλα αυτά δεν είναι παρά απαντήσεις στον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν προσπαθώ ν’ αντικρούσω κανέναν. Και ο μόνος λόγος που αποφάσισα να «σκεφτώ δυνατά» είναι, ότι ίσως υπάρχει έστω και ένας, που μπορεί να έχει παρόμοιες ανησυχίες και ερωτηματικά. Ο «διάλογος» ήταν καθαρά προσωπικός. Γιατί πολλές φορές χρησιμοποίησα αυτούς και άλλους λόγους για να κάνω το αρρωστημένο θέλημα μου. Πολλές φορές ανέβαλλα να το σταματήσω λόγω αδυναμίας.

Πολλές φορές προσπάθησα να ξεφύγω, αλλά μια στιγμιαία συγκατάβαση μου στοίχιζε κάθε φορά χαμένο χρόνο απ’ τη ζωή μου. Αυτό που κατάλαβα είναι πως αν αντιδράς μέσα σου, αν αντιδράς στον ίδιο σου τον εαυτό, που έμαθε το κακό και πιστέψεις πραγματικά ότι ο Χριστός μπορεί ν’ αλλάξει ακόμα κι αυτή την ίδια σου την θέληση, η οποία κατάντησε έρμαιο των παθών σου, τότε γίνεται. Τότε είναι εκεί και βοηθάει κάθε φορά με τον δικό Του τρόπο και όσο χώρο δίνουμε, τόσο βοηθάει…

πηγή:katanixis

Σοκ από το ντοκιμαντέρ Sodom: Όλη η αλήθεια για τους έμφυλους ρόλους και την προωθούμενη προπαγάνδα

Η έρευνα του δημοσιογράφου Arkadiy Mamontov που περιγράφει την αλήθεια γύρω από τα θέματα της ταυτότητας φύλου και όχι μόνο – Δείτε το βίντεο με την εξάπλωση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας
Σοκαριστικό ντοκιμαντέρ για την εξάπλωση της προπαγάνδας για τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ομοφυλοφιλία.

Όπως θα διαβάσετε, αρκετά sites επέλεξαν να προβάλλουν ένα ρωσικό ντοκυμαντέρ για την εξάπλωση της ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας, το «Sodom» του δημοσιογράφου Arkadiy Mamontov.

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τις γνώμες όλων των «πλευρών», προβάλλει αληθινές ιστορίες, έχει ρεπορτάζ δρόμου και παρουσιάζει στοιχεία και ντοκουμέντα από όλον τον κόσμο.

Όπως θα δείτε παρακάτω το βίντεο έχει μεταφραστεί με ελληνικούς υπότιτλους.

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να θυμίσουμε οτι τα μέλη της ρωσικής Δούμας ενέκριναν δύο αμφιλεγόμενους νόμους, έναν ο οποίος ποινικοποιεί την «προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας» σε ανήλικους και έναν ο οποίος ποινικοποιεί τα «εγκλήματα που προσβάλουν το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών», παρότι οι διατάξεις που θεσπίζονται είχαν επικριθεί έντονα από μέρους οργανώσεων προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το πρώτο νομοθέτημα, σχετικά με την προπαγάνδα υπέρ της ομοφυλοφιλίας εγκρίθηκε από 436 βουλευτές, καμία κατά και μία μόνο αποχή, ενός βουλευτή που στήριξε το κίνημα διαμαρτυρίας κατά του νόμου.

Οι διατάξεις του καθιστούν κακούργημα που επισύρει ποινές έως και τριών ετών φυλάκισης κάθε πράξη «προπαγάνδας υπέρ μη παραδοσιακών σεξουαλικών σχέσεων».

Προβλέπονται ακόμη πρόστιμα 5.000 ρουβλίων για όσα φυσικά πρόσωπα προπαγανδίζουν την ομοφυλοφιλία και σημαντικά μεγαλύτερα για επιχειρήσεις και μέσα ενημέρωσης.

Ο άλλος νόμος εγκρίθηκε στην τρίτη και τελευταία ανάγνωση από 308 βουλευτές της Δούμας και μόλις δύο ψήφους κατά.

Ποινικοποιεί την προσβολή θρησκευτικών συναισθημάτων και προβλέπει ποινές φυλάκισης ως και τριών ετών και επιβολή προστίμων έως και 300.000 ρουβλιών ή την υποχρέωση συνεισφοράς 240 ωρών κοινωνικής εργασίας.

Όντως είναι δίκαιο να αισθάνεται κανείς η Ρωσία είναι ο τελευταίος προμαχώνας κατά αυτής της νεοταξικής λαίλαπας που έχει σαρώσει τόσες χώρες και τόσους λαούς.

Και δεν αναφερόμαστε στους ομοφυλόφιλους ως πρόσωπα, αλλά στην σκληρή αντι-ανθρώπινη ατζέντα που προωθείται «από πάνω» και που μέσω της «κοινωνικής μηχανικής» και της μαζικής προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου θέλει να αλλάξει την δομή της κοινωνίας και της ίδιας της οντολογίας της ανθρωπότητας.

Φοβικοί οι ετεροφυλόφιλοι, άρα Θεοφοβικοί οι αθεόφοβοι;

Γράφει ο Βασιλείος Ε. Βολουδάκης

«Όσοι χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ομοφυλόφιλους

δεν αποτελούν παρά συνειδητούς και ολοφάνερους διεστραμμένους!»

( Σιγκµουντ Φρόϋντ)

Στην εποχή μας, εποχή της παραφροσύνης και της πλάνης, η ζωή των νουνεχών ανθρώπων έχει γίνει μαρτυρική, αφού πρέπει «εν παντί καιρώ και πάση ώρα» να αναμετρώνται με τον παραλογισμό και το ψέμα, τα οποία έχουν καθίσει για τα καλά «εν θρόνω υψηλώ και επηρμένω», στα Προεδρεία, στις Κυβερνήσεις, στα Κοινοβούλια των Κρατών και στα Μ.Μ.Ε., νομοθετημένα, μάλιστα, και κατοχυρωμένα με αποκρουστική βιαιότητα από τις σύγχρονες δικτατορίες, που έχουν την ψευδαίσθηση ότι κρύβουν έντεχνα την απολυταρχικότητά τους κάτω, από τον «διάτρητο κοινοβουλευτικό τους μανδύα!». Ακόμα και το Π.Σ.Ε. (Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών) στη 10η Γενική Συνέλευσή του στο Πουσάν, στις 5-11-2015, με ομάδα εργασίας 150 προσώπων ασχολήθηκε για την πλήρη ένταξη των ΛΟΑΤΚΙ (=Λεσβίες-Ομοφυλόφιλοι-Αμφισέξουαλ-Τρανσέξουαλ-Κουήρ-Ιντερσέξουαλ) ανθρώπων!

Η διεθνής παραφροσύνη, που παράγεται και ενορχηστρώνεται κυρίως από το πολυκέφαλο τέρας, που ονομάζεται Ευρωπαική Ένωση, μεταδίδεται με φρενήρεις ρυθμούς ήδη και στην Πατρίδα μας, την πάλαι ποτέ Πνευματική Ηγέτιδα της ανθρωπότητος και σήμερα ουραγό και εντολοδόχο αφρόνων και αμοραλιστών.
Είναι αναγκαίο να υπογραμμίσουμε ότι αυτή η παραφροσύνη δεν είναι μόνο θεωρητική ή ιδεολογική, αλλά έχει γίνει διεθνής πρακτική και τρόπος ζωής ανθρώπων, οι οποίοι –μάλιστα– λόγω των νευραλγικών θέσεων που κατέχουν επιδιώκουν την παράφρονα αυτή πρακτική τους να την προβάλλουν, να την διαφημίζουν και, ει δυνατόν, να την επιβάλλουν στην ανθρωπότητα.

Μια πτυχή αυτής της παραφροσύνης είναι και η ομοφυλοφιλία, η από αιώνων χαρακτηρισμένη ως όνειδος και κατάντια του ανθρώπου, όταν προέρχεται από έκλυτη ζωή και επιλογή για θήρευση σεξουαλικής ποικιλίας ή ως ψυχική πάθηση και σοβαρή διαταραχή της προσωπικότητος, όταν είναι συνισταμένη και αποτέλεσμα ψυχικής κακοποιήσεως των ανθρώπων από το περιβάλλον τους, που είχε την ευθύνη για την αγωγή και την ανάπτυξη της προσωπικότητός τους.

Η κατηγορηματική προειδοποίηση του Θεού μας διά του στόματός Του, του Αγ. Αποστόλου Παύλου ότι η ομοφυλοφιλία και μόνη αρκεί για να καταστήση τον άνθρωπο σε τέτοιον βαθμό ψυχικά ανάπηρο ώστε να μην είναι εις θέσιν να αισθανθή την Βασιλεία του Θεού έστω και αν βρίσκεται μέσα σ’ Αυτήν! («Μη πλανάσθε… αρσενοκοίται βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι»!) είναι για μας τους πιστούς αναμφισβήτητος Νόμος ψυχικής υγείας καί δεν μας χρειάζεται καμμιά άλλη επιχειρηματολογία, διότι όταν ομιλεί Ο Δημιουργός και Ο τελικός Κριτής της προσωπικότητος του καθενός μας δεν έχει θέση, ούτε λόγο κανείς άλλος.

Ωστόσο, άλλοι, που δεν είναι ριζωμένοι στην πίστη έχουν ανάγκη να ενισχυθούν από την υγιά επιστήμη και την λογική για να μην παραπαίουν παρασυρόμενοι από τα «πολιτικώς ορθά» (μετάφραζε «πολιτικές σκοπιμότητες») που έχουν αντικαταστήσει την Αλήθεια, αποβλακώνοντας τους ανθρώπους.

Η νόθευση της επιστημονικής αλήθειας για την ομοφυλοφιλία, συνδυάζεται στον καιρό μας με την παραγωγή –κατ’ ευφημισμόν– “ευφυολογημάτων” προκειμένου να κάμψουν τις αντιστάσεις των ανθρώπων και να υποταχθούν ασυζητητί στην πλαστή πραγματικότητα.

Έτσι, ένας ψυχολογικά κακοποιημένος από τον πατέρα του Εβραίος κλινικός ψυχολόγος της Αμερικής (προφανώς ομοφυλόφιλος για να συμφιλιωθή –μέσω των ανδρών– με τον πατέρα του) ο George Weinberg, το 1969 έγινε ο “νονός” και βάπτισε την απέχθεια των ανθρώπων για την ομοφυλοφιλία «Homophobia», δηλαδή ανθρωποφοβία!
Στη συνέχεια, οι δικοί μας νεοέλληνες επιστημονοπηθικίζοντες, μετέφεραν ως αντιδάνειο την λέξη «Honophobia» και την τροποποίησαν σε «ομοφοβία», για να “φοβηθούν” οι άνθρωποι την ρετσινιά «ομοφοβικός» και να θεωρούν πλέον την ομοφυλοφιλία ως φυσική και απόλυτα αποδεκτή κατάσταση.

Η μεταφορά της Λατινοαγγλικής λέξεως Homophobia στα Ελληνικά έγινε, όμως και με μια πρόσθετη πανουργία. Η Λατινική λέξη Homo=άνθρωπος αποδόθηκε στα Ελληνικά ως ομόηχο του όμοιος και με αυτό το τέχνασμα η λέξη «ομοφοβικός» επεξετάθη και στις λεσβίες και στους τρανσέξουαλ και σε όλα τα «ΛΟΑΤΚΙ» άτομα και όχι αποκλειστικά στους ομοφυλόφιλους! Η λέξη «ομοφοβικός» πλέον σημαίνει κατά τους νέους γλωσσοπλάστες εκείνον που δεν αποδέχεται τους ομοφυλόφιλους, που τους επικρίνει και τους αποδοκιμάζει γιατί τάχα φοβάται να σχετισθή σεξουαλικά με ομόφυλούς του, ενώ κατά βάθος επιθυμεί την ομοφυλοφιλία και προσπαθεί να καταπνίξη αυτήν την επιθυμία του!

Μετά από τον επιστημονικοφανή αυτόν σχεδιασμό δεν δυσκολεύθηκαν να χαλκεύσουν ολόκληρη ψυχολογική θεωρία, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα κυριολεκτικώς “τραβηγμένα από τα μαλλιά”, και έρευνες “του αέρα”, για να αθωώσουν την ομοφυλική διαστροφή,παραμερίζοντας τα πραγματικά επιστημονικά δεδομένα που αποδεικνύουν την ομοφυλοφιλία ως σοβαρή ψυχολογική διαστροφή με προεκτάσεις και επιπλοκές, στοιχεία που την είχαν κατατάξει στα βαρειά ψυχιατρικά νοσήματα.

Είναι αποδεικτικά τα όσα γράφει ο πολύς και πολυπροβαλλόμενος Σίγκμουντ Φρόϋντ (Freud), τον οποίον επελέξαμε, γιατί θεωρείται από όλους ως ο πλέον ρηξικέλευθος ψυχίατρος, αυτός που ασχολήθηκε όσο κανείς άλλος με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και στήριξε σ’ αυτήν όλη την ψυχική ισορροπία του ανθρώπου και, ο οποίος, κάθε άλλο παρά πιστός και θεοφοβούμενος ήταν, και όμως, σαν πραγματικός επιστήμων δεν δίστασε να καταγράψη την ψυχοπαθολογία των ομοφυλοφίλων γιατί ήθελε να υπηρετήση την επιστήμη του και όχι την πολιτική σκοπιμότητα, όπως οι σημερινοί που οδηγούν την επιστήμη τους να υπηρετή τις αμοραλιστικές ιδεολογίες και πρακτικές τους. Ασφαλώς και δεν γνώριζε ο Freud την Οδηγία του Αγ. Πνεύματος «άνθρωπος απομακρυνόμενος του Θεού ή κτηνώδης γίνεται ή δαιμονώδης», ωστόσο περιγράφει πολύ έντονα την κτηνώδη κατάσταση που καταντά ο άνθρωπος όταν υποκύψη και ταυτισθή με την διαστροφή.

Γράφει, λοιπόν, στο βιβλίο του «Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση», στο 20ο κεφάλαιο:«Χάρις σε λεπτοµερείς έρευνες οι οποίες απήτησαν εκ µέρους των εξεταζοµένων ατόµων µεγάλη ψυχραιµια και τροµερή αυτοκυριαρχία, κατωρθώσαµε να διαπιστώσωµε την ύπαρξι ολοκλήρων οµάδων ατόµων, η «σεξουαλική ζωή» των οποίων έχει κτυπητές διαφορές από την συνηθισµένη και τρέχουσα σεξουαλική ζωή. Μερικοί από αυτούς τους «διεστραµµένους» έχουν διαγράψη από την ζωή τους την διαφορά των φύλων. Μόνον άτοµα του ιδίου µ’ αυτούς φύλου είναι ικανά να τους διεγείρουν τις σεξουαλικές ορµες τους….. Διά του οργάνου των επιστηµόνων εκπροσώπων των, παρουσιάζονται ως µια ιδιαιτέρα ποικιλία του ανθρωπίνου γένους, ως ένα «τρίτο φύλο» δικαιουµένου των αυτών δικαιωµάτων µε τα άλλα δύο. Ίσως µας δοθεί η ευκαιρία να κάνωµε µια κριτική ανάλυσι των ισχυρισµων των.

Ασφαλώς δεν αποτελούν, όπως διατείνονται, και προσπαθούν να µας πείσουν, τους «εκλεκτούς» του ανθρωπίνου γένους. Συναντά κανείς στις γραµµες τους άτοµα χωρίς καµµια αξία και επιβλαβή όπως και στις τάξεις των ατόµων που τα διακρίνει µια φυσιολογική σεξουαλική ζωή.
Αυτοί οι διεστραµµένοι συµπεριφέρονται προς τα σεξουαλικά τους αντικείµενα περίπου κατά τον ίδιον τρόπο που συµπεριφέρονται και οι οµαλοί προς τα δικά τους. Μετά οµως απ’ αυτούς έρχεται µια ολόκληρη: σειρά ανωµάλων τύπων, η σεξουαλική δραστηριότης των οποίων αποµακρύνεται ολοέν και περισσότερον από ο,τι ένας λογικός άνθρωπος θεωρεί ως ελκυστικόν.

Για την ποικιλία και την ιδιοµορφία τους δεν είναι δυνατόν να συγκριθούν παρά µόνον µε τα παραµορφωµένα και χονδροειδή εκείνα τέρατα µε τα οποία ο Π. Μπρέγκελ περιβάλει στον ζωγραφικό του πίνακα, τον Άγιο Αντώνιο, ή µε τους θεούς και τους πιστούς, άπό καιρό ξεχασµένους, τούςοποίους ο Γουσταύος Φλωµπερ παρατάσσει σε µίαν µακρά πορεία εµπρος στα µάτια του µετανοούντος ευσεβή του. Αυτό το µπερδεµένο πλήθος χρειάζεται µια ταξινόµησι, χωρίς την οποία είναι αδύνατον να προσανατολισθή κανείς».

Κατόπιν, αφού αναφερθεί σε κάθε λογής διαστροφή, που είναι παράγωγα της στρεβλώσεως της σεξουαλικότητος του ανθρώπου –τα οποία και παραλείπουμε διότι «αισχρόν εστί και γράφειν»– καταλήγει: «Τέλος αναφέρουµε την κατηγορία εκείνων οι οποίοι επιθυµούν το σεξουαλικό τους αντικείµενον ολοκληρωµένον και φυσιολογικόν, οµως απαιτούν απ’ αυτό ωρισµένα πραγµατα, παράδοξα και φρικτά, µέχρι σηµείου που να θέλουν να µεταβάλουν το άτοµον του σεξουαλικού τους αντικειµένου σ’ ένα άψυχο πτωµα και δεν βρίσκουν ικανοποίησι αν αυτό δεν υποκύψει στην εγκληµατική τους µανία. Οµως αρκετά ασχοληθήκαµε µ’ αυτά τα τροµερά πραγµατα!»
Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι διαπιστώσεις του Freud για εκείνους τους ομοφυλόφιλους οι οποίοι όχι μόνο δεν αισθάνονται την ομοφυλοφιλία τους σαν ασθένεια αλλά την διακηρύσσουν σαν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους και το έχουν για καμάρι τους!

Γράφει: «Ο ισχυρισµος διά του οποίου οι οµοφυλόφιλοι και οι διεστραµµένοι διαβεβαιούν πως αποτελούν εξαιρετικά όντα, καταπίπτει διά της διαπιστώσεως πως δεν υπάρχει ούτε ένας νευρωτικός στον οποίον να µη εµφανίζωνται τάσεις οµοφυλοφιλίας κι’ ότι σοβαρός αριθµος νευρωτικών συµπτωµάτων αποτελεί την έκφρασι αυτής της λανθάνουσας διαστροφής. Όσοι χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ομοφυλόφιλους δεν αποτελούν παρά συνειδητούς και ολοφάνερους διεστραμμένους και ο αριθµος τους είναι πολύ µικρός σε σύγκριση µε εκείνον που τους διακρίνει µια λανθάνουσα οµοφυλοφιλία»!

Αυτή είναι η πραγματική αποτύπωση της ψυχικής νόσου, που αρχίζει μεν από την ομοφυλοφιλία, αλλά δεν έχει τέλος έως ότου οδηγήσει τον άνθρωπο εις «πυθμένα άδου». Αυτή την εικόνα είχαν σχηματίσει και οι αρχαίοι Πρόγονοί μας και γι’ αυτό απετίναξαν την ομοφυλοφιλία και ταυτίσθηκαν με τις Οδηγίες του Ουρανού, αφού, συν τοις άλλοις, αναλογίσθηκαν ότι αυτή η ψυχική νόσος, ιστορικά, παρουσιάσθηκε σε περιόδους παρακμής της ανθρωπότητος και ψυχικής εξαθλιώσεως των ανθρώπων. Για να αποφύγουν αυτήν την εξαθλίωση οι Αρχαίοι πατέρες μας φρόντισαν να συμπεριλάβουν στην Νομοθεσία τους και τα εξής, τα οποία παραθέτουμε σε μετάφραση:
«Αν κάποιος Αθηναίος συνάψει (οµοφυλοφιλική) σχέση µε κάποιον άλλο:

* Δεν του επιτρέπεται να γίνη µέλος των 9 αρχόντων.

* Δεν του επιτρέπεται να εκλεγή ιερέας.
* Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού.
* Δεν του επιτρέπεται να ασκήση κάποια εξουσία, εντός η εκτός της χώρας, κληρωτή ή χειροτονητή.
* Δεν του επιτρέπεται να σταλή ως κήρυκας πολέµου.
* Δεν του επιτρέπεται να εκθέση τη γνωµη του.
* Δεν του επιτρέπεται να εισέλθη στους δηµόσιους ναούς.
* Δεν του επιτρέπεται να στεφανωθή στις δηµόσιες στεφανοφορίες.
* Όποιος (πολίτης) έχει καταδικαστεί ως ερωτικός σύντροφος, αλλά ενεργήσει αντίθετα µε τις διατάξεις του νοµου, να τιµωρείται µε θάνατο»!

Οι αρχαίοι πρόγονοί μας, μάλιστα, μας απεκάλυψαν και μία άλλη αλήθεια που εξηγεί την σημερινή παγκόσμια ξετσιπωσιά της διαστροφής. Ένας από τους μύθους του Αισώπου γράφει ότι όταν ο Δίας δημιούργησε τον άνθρωπο έβαλε μέσα του ως τελευταία αρετή την αιδώ(δηλαδή την ντροπή) και την εσφράγισε με την θύρα που αφοδεύουν οι άνθρωποι. Η αιδώς διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτήν την ατίμωση και –μετά από πιέσεις του Δία– τελικά δέχθηκε αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα εισέλθη από την θύρα αυτή ο έρωτας. Άπαξ και η θύρα αυτή παραβιασθή έξωθεν, η αιδώς θα εξέλθη και ουδέποτε θα επανέλθη στον άνθρωπο!

Έτσι, λοιπόν, όταν η ξετσιπωσιά πληθύνθηκε, έγινε και ψυχολογική θεωρία, η οποία αντί να αναχαιτίζη την εκτροπή των ανθρώπων και να μειώνη τους ασθενείς, θεραπεύοντάς τους, τους πολλαπλασιάζει. αντί δηλαδή διαιρέσεως, έγινε πολλαπλασιασμός(!), σε τέτοιον μάλιστα βαθμό, ώστε πλέον να θεωρούνται ασθενείς οι μη διεστραμμένοι(!) και υγιείς οι έχοντες ανώμαλο σεξουαλικό προσανατολισμό!

Μάλιστα! Όσοι δεν έχετε ενημερωθεί πρέπει να γνωρίζετε ότι από τις 17 Μαίου του 1990 έπαυσε η Ομοφυλοφιλία να θεωρείται ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και αυτό το πρωτοφανές αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, δεδομένου ότι καμμιά άλλη καταγεγραμμένη νόσος δεν έχει ποτέ αφαιρεθεί από τα Ιατρικά βιβλία, θεωρουμένη εκ των υστέρων ή ως κακώς καταγραφείσα, ή ότι έπαυσε πλέον να είναι ασθένεια!

Διεγράφη, λοιπόν, από τα ψυχιατρικά βιβλία η ομοφυλοφιλία ως ασθένεια και αντ’ αυτής, ενεγράφη μία νέα, κατασκευασμένη από ανωμάλους, χωρίς την παραμικρή επιστημονική αποδεικτική, η «ομοφοβία»!

Κατά τους εμπνευστάς αυτής της ανυπάρκτου νόσου (σημειωτέον ότι αυτή λόγω του ανυποστάτου της, βεβαίως και δεν είχε ποτέ κα¬τα¬γρα¬φεί ως νόσος, έως το 1972 που την επενόησε, όπως ήδη γρα¬ψα¬με, ο διαταραγμένος Εβραίος ψυχολόγος George Weinberg ενώ η ομοφυλοφιλία είναι καταγεγραμμένη από χιλιετηρίδων), «ομοφοβικοί» είναι όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν στην πραγματική ιατρική ότι η ομοφυλοφιλία είναι ψυ¬χι¬κη ασθένεια, διότι, με την μη αποδοχή της ομοφυλοφιλίας ως φυσιολογικού σεξουαλικού προσανατολισμού, υποδη¬λω-νουν, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται(!) ότι κατά βάθος τους έλκει η ομοφυλοφιλία αλλά δεν θέλουν να το παραδεχθούν!

Εάν η θεωρία τους αυτή ήταν αληθινή, τότε πρέπει να υπάρχη ένας ψυχικός μηχανισμός που λειτουργεί προς όλες τις κατευθύνσεις με την ίδια λογική. Δηλαδή, πρέπει να θεωρήσουμε πως κάθε αντίδραση ή μη αποδοχή μιάς ιδεολογίας ή μιάς πρακτικής σημαίνει πως κατά βάθος επιθυμούμε, επιλέγουμε και συμφωνούμε με αυτήν αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε! Δηλαδή πρέπει να σημαίνη ότι:

Ο αντιτασσόμενος στην Δικτατορία, κατά βάθος είναι οπαδός της, ο ακροδεξιός που μάχεται τον αριστερισμό είναι κατ’ ουσίαν ακροαριστερός, ο αριστερός ή ακροαριστερός που δεν αποδέχεται και μάχεται τους ακροδεξιούς είναι κατά βάθος ακροδεξιός, ο αντιτασσόμενος στους ιμπεριαλιστές είναι ιμπεριαλιστής, ο πατάσσων την φοροδιαφυγή είναι φοροφυγάς, ο τιμωρών τους δολοφόνους είναι δολοφόνος και … τέλος ο άθεος και αθεόφοβος είναι κατά βάθος θεοφοβούμενος και πιστός χωρίς να θέλει να το παραδεχθή! Μπορούμε, λοιπόν, άνετα με την “λογική” του ψυχασθενούς ψυχιάτρου να υποστηρίξουμε –πιστοί στην θεωρία του– ότι είναι θεοφοβικοί ακόμη και οι αθεόφοβοι!

Εκτός αν η θεωρία αυτή, που έχει κάνει τον γύρο του κόσμου και “θρονιάσθηκε” με το “έτσι θέλω” στην Ιατρική και στην Νομοθεσία των Κρατών, έχει το ειδικό προνόμιο να είναι το μαγικό τεστ, που λειτουργεί εξετάζοντας αποκλειστικά και μόνο τη στάση των ανθρώπων έναντι της ομοφυλοφιλίας, για να ανακαλύπτη ποιος άνθρωπος είναι ψυχικά υγιής και ποιος όχι! Σαν δεν ντρεπόμαστε!…

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 162
Φεβρουάριος 2016