Προϊστορικός οικισμός σε λόφο στη θέση Κοίμηση Θηρασίας

Ανεξερεύνητο, αλώβητο από τη σύγχρονη άναρχη ανάπτυξη, με εμφανή τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας από τους προϊστορικούς χρόνους εώς τη νεότερη εποχή, το μικρό και απομονωμένο νησί της Θηρασίας αποκαλύπτει επιστημονικά τεκμηριωμένα, τη διαχρονική ιστορική του ταυτότητα.

Η Θηρασία αποκαλύπτεται!


Ανεξερεύνητο, αλώβητο από τη σύγχρονη άναρχη ανάπτυξη, με εμφανή τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας από τους προϊστορικούς χρόνους εώς τη νεότερη εποχή, το μικρό και απομονωμένο νησί της Θηρασίας αποκαλύπτει επιστημονικά τεκμηριωμένα, τη διαχρονική ιστορική του ταυτότητα.

Οι ανασκαφές στη θέση Κοίμηση στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου Θηρασίας, φέρνουν στο φως έναν πρωτοκυκλαδικό και μεσοκυκλαδικό οικισμό της 3ης και των αρχών της 2ης χιλιετίας π.Χ., με μέτωπο προς την καλντέρα στα ανατολικά και το Ασπρονήσι στα νότια. 



Ένα μέρος του οικισμού έχει διαβρωθεί και παρασυρθεί στον γκρεμό κατά την γεωλογική απόσπαση της νήσου Θηρασίας από το Ασπρονήσι, ως αποτέλεσμα της μεγάλης μινωικής ηφαιστειακής έκρηξης.

Ο οικισμός της Κοίμησης προσφέρει σημαντικά στοιχεία για το σύμπλεγμα Θήρας-Θηρασίας κατά τις πρώιμες φάσεις της Εποχής του Χαλκού και δίνει επίσης νέα στοιχεία για τη μορφή του ΝΑ ορίου της προ-εκρηξιακής καλδέρας, στα βαθμηδωτά άνδηρα της οποίας απλώνονταν ο προϊστορικός οικισμός.

Φορείς της έρευνας είναι το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Κώστας Σμπόνιας), το Πανεπιστήμιο Κρήτης (Ίρις Τζαχίλη) και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων (Μάγια Ευσταθίου), με τη συνεργασία της ομ. Καθ. του Α.Π.Θ. Κλαίρης Παλυβού και διεπιστημονικής ομάδας αρχαιολόγων και άλλων ερευνητών. Για την πραγματοποίηση της έρευνας ιδιαίτερα σημαντική είναι η υποστήριξη του Δήμου Θήρας καθώς και του Ινστιτούτου Αιγαιακής Προϊστορίας (INSTAP).

Τι έφεραν οι εργασίες στο φως 

Οι εργασίες αποκάλυψαν στα άνδηρα της πλαγιάς ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανθρωπογενή κατάληψη του χώρου με σειρά κτισμάτων ποικίλων σχεδίων, των οποίων κοινό στοιχείο είναι η αξιοποίηση των βράχων και του φυσικού χώρου ως πλαισίου και συστατικού στοιχείου των θεμελίων και του σκελετού των οικοδομημάτων.

Μεγάλοι ηφαιστειακοί βράχοι αναδύονται σε όλη τη επιφάνεια του αναγλύφου, ορίζουν τα άνδηρα της πλαγιάς, διαμορφώνουν τις διαθέσιμες για δόμηση επιφάνειες και ενσωματώνονται στις κατασκευές.



Η δόμηση είναι πυκνή  και τα κτίσματα θα λέγαμε αγκιστρώνονται το ένα στο άλλο, με εξέδρες λίθινες μεταξύ τους, που διαμορφώνουν τα κλιμακωτά άνδηρα της πλαγιάς. Ηφαιστειακά υλικά χρησιμοποιήθηκαν επίσης στην δόμηση, ως υπόστρωμα των δαπέδων, ενώ πλάκες από τα κατώτερα και παλαιότερα γεωλογικά στρώματα της Θηρασίας, τα οποία θα πρέπει να ήταν ορατά στο ήδη από τότε διαμορφωμένο καλδερικό βύθισμα, χρησιμοποιηθηκαν ως πλάκες οροφής.



Κατά τη φετινή ανασκαφική περίοδο ολοκληρώθηκε η αποκάλυψη ενός ελλειψοειδούς κτιρίου με μνημειακά χαρακτηριστικά και ανασκάφηκαν σε διάφορους χώρους του οικισμού επάλληλα δάπεδα κυρίως της Πρώιμης αλλά και της Μέσης Εποχής του Χαλκού, δίνοντας σημαντικά στοιχεία για την οργάνωση στον χώρο καθώς και τη διαδοχή των φάσεων κατοίκησης. Διερευνήθηκαν επίσης τα όρια του οικισμού στα άνδηρα της ΝΑ πλαγιάς του λόφου. Επι τη βάσει κυρίως της κεραμεικής ο οικισμός χρονολογείται στην Πρωτοκυκλαδική  ΙΙ, στην Πρωτοκυκλαδική ΙΙ/ΙΙΙ και στη Μεσοκυκλαδική περίοδο, με φάσεις ανάλογες με το Ακρωτήρι. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν κεραμεική, εργαλεία λειασμένου και αποκεκρουμένου λίθου, και διάφορα οικοτέχνεργα, οστά, όστρεα, ξύλο και άλλα οργανικά κατάλοιπα.

Από ό,τι φαίνεται από τα υλικά τεκμήρια, η οικονομία εξαρτιόταν από τις καλλιέργειες και την κτηνοτροφία. Η εξέταση των τεχνέργων βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά από το πλήθος των εργαλείων σύνθλιψης και τα μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η πρακτική διαφοροποιημένων καλλιεργειών υπήρξε η βάση της διατροφής μαζί με τα προιόντα της κτηνοτροφίας (γάλα και κρέας) και τους θαλάσσιους πόρους.



Ως προς τις τεχνικές κυρίως μαρτυρείται η υφαντική και η νηματουργία καθώς και η τεχνολογική παραγωγή προϊόντων οψιανού. Αλλά το πλήθος και η διαφοροποίηση των εργαλείων υποδηλώνει την άσκηση ποικίλων τεχνικών, στο πλαίσιο της τεχνο-οικονομικής οργάνωσης του οικισμού. Η ανάλυση των πηλών της κεραμεικής υποδεικνύει τη σημασία της τοπικής θηραϊκής παραγωγής αλλά και την παρουσία εισηγμένης κεραμικής από διάφορες περιοχές του Αιγαίου.

Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε για άγνωστους λόγους λίγο πριν την έναρξη της Υστεροκυκλαδικής περιόδου, δηλαδή  λίγο πριν την τελευταία φάση του Ακρωτηρίου.

Όταν έγινε η μινωική έκρηξη και η συνακόλουθη κάλυψη του νησιού με στρώματα ηφαιστειακού υλικού ο οικισμός είχε ήδη εγκαταλειφθεί. Δεδομένου ότι η θέση στα ορυχεία Αλαφούζου στο νότιο τμήμα του νησιού ακμάζει την Υστεροκυκλαδική περίοδο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μέρος των κατοίκων μεταφέρθηκε δυτικότερα, σε χαμηλότερα πλατώματα με άλλου είδους αρχιτεκτονική, αντίστοιχη με την του Ακρωτηρίου και με την ίδια σκευή και τέχνη.
  πηγη:θέμα

Βραχονησίδες Χριστιανά Νοτιοδυτικά της Σαντορίνης

Γύρω από την κοσμοπολίτικη και πολύβουη Σαντορίνη, υπάρχουν διάσπαρτες βραχονησίδες.

Ένα από τα συμπλέγματα αυτά είναι και οι βραχονησίδες Χριστιανά, όπου συμπεριλαμβάνεται η συστάδα των τριών νησίδων: Χριστιανή, Ασκανία και η Εσχάτη.

Από μικρό παιδί άκουγα πολλές ιστορίες και βιώματα συγχωριανών μου, που διέμεναν μόνιμα στο χώρο αυτό βοσκίζοντας τα αιγοπρόβατά τους, τα οποία μου προκαλούσαν ιδιαίτερη εντύπωση.

Ένας από αυτούς ήταν και ο αείμνηστος  Ευάγγελος Πρέκας γνωστός ως  "Φώτης" και ως ταχυδρόμος της μετέπειτα αλλά παλαιότερης εποχής (μεταφέροντας τα δέματα από
Σαντορίνη - Αθήνα και αντιστρόφως, μέσα σε καλάθια με ραμμένο πανί στο στόμιό του, ή και κούτες δεμένες καλά με το ανάλογο σχοινί της εποχής), καθώς και ο συγχωριανός Αρτέμιος Δακουτρός.

Αριστερά ο αείμνηστος
 Ευάγγελος Πρέκας γνωστός ως  "Φώτης"

Μετέπειτα από αρκετά χρόνια περίπου κατά το έτος 1977 πήγα για πρώτη φορά στο νησί με ένα από τα ψαροκάικα του χωριού, για αναζήτηση καλύτερης ψαριάς και παράλληλα ανεβήκαμε στο νησί.

Τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα στο χώρο αυτό, με τα όσα άκουγα παλαιότερα για την μεγαλύτερη εξ΄ αυτών βραχονησίδα Χριστιανή.

Πέρα από τους τότε  βοσκούς που διέμεναν κάποτε στον ερημικό αυτό χώρο, τους διερχόμενους ψαράδες που επισκεπτόντουσαν σποραδικά το νησί, υπήρχαν και άλλοι εφήμεροι επισκέπτες όπως:

Ορισμένοι προσκηνητές στο μικρό και γραφικό εκκλησάκι του Άη Βασίλη, κυνηγοί για ένα καλύτερο κυνήγι από αγριοκούνελα, αλλά και ορισμένοι "λιμνάρηδες" με ιδιαίτερο μεράκι, οι οποίοι πήγαιναν κατά το μήνα Οκτώβρη έτσι ώστε να πιάσουν ορισμένα ωδικά αποδημητικά πουλιά όπως: φλώρια, καρδερίνες κτλ. 

   Μέχρι και σήμερα όλα αυτά ταξίδευαν ευχάριστα στο νου μου, χωρίς να έχω κανένα επιπλέον στοιχείο για τις βραχονησίδες αυτές, μέχρι που εντελώς τυχαία  βρέθηκε στα χέρια μου, μια ωραία διατριβή από τον Πυργιανό μας συμπατριώτη Αντώνη Καραμολέγκο και πρώην Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Πύργου του Δήμου Θήρας και την ομάδα του, αναφερόμενος εκτενέστερα για τις νησίδες αυτές!

Θέλω να τον ευχαριστήσω θερμά για την έκδοση του βιβλίου του: ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ εκδόσεις Καλλίστη 2013, το οποίο αξίζει να μελετήσει και να ενημερωθεί ο κάθε ενδιαφερόμενος.

 Ανάλογη ενέργεια έκανε και πολύ πιο παλαιότερα καταγράφοντας τις εκκλησίες του Χωριού του <Πύργος> με τίτλο: Οι Εκκλησίες του Χωριού μας εκδόσεις Καλλίστη 2005.
 

      Τα Χριστιανά κατά τον μεσαίωνα (1475 - 1546) που στις Κυκλάδες δρούσε ο ξακουστός πειρατής και τρομερός κουρσάρος Χαϊρεντίν Μπαρμαρόσα ο "Κοκκινογένης" με Τούρκους και Αγλερινούς πειρατές, ο χώρος αυτός υπήρξε ως ορμητήριο και κρυσφύγετο του κρυμμένου θησαυρού από τις επιδρομές που έκαναν στο θαλάσσιο χώρο και στα γύρω νησιά. 

  Από το εκκλησάκι του Άη Βασίλη έχουμε αναμνηστική φωτογραφία του αμείμνηστου Παπά-Λευτέρη από το Μεγαλοχώρι, καθώς και την αναμονή του στη θαλάσσια περιοχή για την αναχώρησή του για Σαντορίνη....
 

πηγή:giannisargyros.

Το ταξίδι μας στη Σχοινούσα πήρε πλεόν την τελική του μορφή! Όλες οι όμορφες αναμνήσεις μας συγκεντρωμένες σε ένα video!

Η 5η Γιορτή Φάβας πραγματοποιήθηκε τη 1 και 2 Ιουλίου 2016 στο κυκλαδίτικο νησί της Σχοινούσας. Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν στην κεντρική πλατεία με τις τοπικές κυρίες να μαγειρεύουν «το φάβα» και τα εστιατόρια του νησιού να μοιράζουν γευστικά κεράσματα.

Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ, παρακολουθήσαμε το παραδοσιακό αλώνισμα της φάβας στον περίβολο του πολιτιστικού κέντρου. Επίσης, έκθεση παραδοσιακών εργαλείων ήταν σε κοινή θέα για τους επισκέπτες του νησιού.

Η διήμερη γιορτή έκλεισε με ένα αυθεντικό νησιώτικο γλέντι με τους παραδοσιακούς ρυθμούς του Μιχάλη Γαμπιεράκη, άφθονη φάβα, ψαράκι, κρασί και ρακί για όλους!
πηγή:instagram.com

Οι Καλόγεροι της Άνδρου

Μοναχικοί βράχοι στη μέση του Αιγαίου ή νησίδες ζωτικής εθνικής σημασίας;

Οι νησίδες Καλόγεροι βρίσκονται στο Κεντρικό Αιγαίο. Πρόκειται για δύο "μοναχικούς βράχους", που απέχουν 26 ναυτικά μίλια από την Άνδρο και 24 ναυτικά μίλια από τα Αντίψαρα. Διοικητικά, υπάγονται στα Ψαρά.

Ο Μεγάλος Καλόγερος έχει έκταση 6 στρέμματα και ύψος 36,5 μέτρα. Σε απόσταση 1400 μέτρων βορειοανατολικά, βρίσκεται ο Μικρός Καλόγερος, με έκταση 1,8 στρέμματα και ύψος 1 μέτρο. Οι ηφαιστειογενείς αυτές νησίδες προκάλεσαν το ενδιαφέρον γεωγράφων, ταξιδιωτών και περιηγητών από την αρχαιότητα. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος θεωρεί ότι ο Μεγάλος Καλόγερος είναι ο σκόπελος ή η νήσος Αίξ, από την οποία πήρε το όνομά του το Αιγαίο Πέλαγος. "Το όνομα εις Αιγαίον Πέλαγος έδωκε σκόπελος μάλλον μεταξύ Τήνου και Χίου ή νήσος ονόματι Αίξ, εκ του σχήματος αιγός … αιφνιδίως αναπηδήσας εκ του μέσου του πελάγου …".

Ο Στυλιανός Λυκούδης ταυτίζει τους Καλόγερους με τις ομηρικές Γυραίες Πέτρες και γράφει σχετικά: "… μονήρεις καταμεσής του Αιγαίου ούσας, εγγύτατα της πορείας των από Τρωάδος προς τον διάπλου του Καφηρέως πλεόντων και των οποίων αι πέτραι θρυμματίζονται υπό των κυμάτων τα πλήγματα". Στα νεότερα χρόνια, ο Ιταλός καλόγερος και γεωγράφος Christoforo Buondelmonti (1385-1430), στο έργο του "Liber Insularum Archipelagi", είναι ο πρώτος που αναφέρεται στους Καλόγερους. Από το 1414 έως το 1430 διέμεινε σε Ρόδο, Κρήτη, Κύπρο και Κωνσταντινούπολη, φιλοτέχνησε χάρτες του Αιγαίου και της Κων/πολης και περιέγραψε με λεπτομέρειες τις περιοχές όπου περιηγήθηκε. Το 1485, ο Bartolomeo Dalli Sonneti κάνει αναφορά για την ύπαρξη μοναστηριού στον Μεγάλο Καλόγερο. Οι μοναχοί που ζούσαν εκεί, έπαιρναν τρόφιμα από τα διερχόμενα πλοία, τα οποία ανέβαζαν με καλάθι στο ασκητήριό τους.



Όλες οι απεικονίσεις του Μεγάλου Καλόγερου δείχνουν την ύπαρξη μοναστηριού σ' αυτόν, μαζί με έναν γερανό ο οποίος στην άκρη είχε μια βάρκα, έτσι ώστε να μπορούν άνθρωποι και εμπορεύματα να ανεβαίνουν στο νησί, καθώς οι πλαγιές του ήταν πολύ απότομες για αναρρίχηση. Διακρίνονται επίσης σπίτια και καλλιέργειες. Στη χαλκογραφία του Francesco Piacenza του 1688, υπάρχουν και οχυρώσεις μ' ένα στρογγυλό πύργο και κτίσματα σε δύο νησάκια που βρίσκονται προς το Νότο και ονομάζονται Chirana και Lesindra. Και ο Vincenzo Maria Coronelli σχεδίασε με μεγάλη ακρίβεια το νησί (1696).

Η ύπαρξη μοναστηριού στον Μεγάλο Καλόγερο είναι αναμφισβήτητη. Φαίνεται μάλιστα, όπως γράφει και ο Γάλλος περιηγητής André Thevet, ότι ο Βυζαντινός χρονογράφος Ιωάννης Ζωναράς, μετά το 1118, έζησε για 5 χρόνια εκεί.

Η συσσώρευση πλούτου στο Μοναστήρι - Η μυστηριώδης έκρηξη και η καταστροφή

Φαίνεται μάλιστα, ότι στο μοναστήρι συγκεντρώνονταν χρήματα και πολύτιμα αγαθά, είτε προερχομένων από πειρατείες, είτε δίνονταν για φύλαξη από κατοίκους γειτονικών νησιών και όχι μόνο. Ωστόσο, όπως γράφει ο Bernard Randolph, στο έργο του "The Present State of the Islands in Archipelago", Οξφόρδη 1687, για τον Μεγάλο Καλόγερο, ότι βρίσκεται ανάμεσα στην Άνδρο και τη Χίο, το μεγαλύτερο μέρος του ανατινάχτηκε προ τριάντα περίπου ετών και οι κάτοικοι καταστράφηκαν. Επίσης, ότι άκουσε πολλούς εμπόρους της Σμύρνης να λένε ότι τα λεφτά και οι σφραγίδες τους έχασαν την αξία τους όταν το νησί ανατινάχτηκε. Πολλές πέτρες έπεσαν στην Τήνο και την Άνδρο και ένα πολύ μικρό μέρος του νησιού υπάρχει σήμερα. Ο W.S. Allen, αναφερόμενος στον Μεγάλο Καλόγερο, ισχυρίζεται (1977) ότι ο τόπος αν και αφιλόξενος, ήταν κάποτε κατοικημένος, με μέτρια εγκατάσταση, κυρίως μοναχών, και ότι καταστράφηκε από ηφαιστειογενή δράση, πριν από 300 και πλέον χρόνια.


Τέλος ο Sir Francis Beaufort, δημιουργός της γνωστής μας κλίμακας Μποφόρ για τη μέτρηση της έντασης των ανέμων, σχεδίασε τους Καλόγερους το 1812. Βλέπουμε λοιπόν, ότι γύρω στο 1650, οι Καλόγεροι καταστράφηκαν από μια μυστηριώδη έκρηξη. Πρόκειται για σεισμό, ηφαιστειογενή δραστηριότητα ή κάτι άλλο;

Η απάντηση(;) στο ερώτημα - Ο μεγάλος σεισμός της Σαντορίνης στα 1650

Ανατρέχοντας στο βιβλίο των Βασίλη και Κατερίνας Παπαζάχου "Οι Σεισμοί της Ελλάδας", έκδ. 1999, βλέπουμε ότι στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1650, έγινε ένας μεγάλος σεισμός στη Σαντορίνη, μεγέθους 6,8 Ρίχτερ και έντασης VIII (8 βαθμών) της κλίμακας Μερκάλι. Η σεισμική δραστηριότητα ξεκίνησε πολλούς μήνες πριν. Ο σεισμός του Σεπτεμβρίου, που συνοδευόταν από υπόγεια ηφαιστειακή έκρηξη, είχε ως αποτέλεσμα, ηφαιστειακή τέφρα να μεταφερθεί ως τη Μικρά Ασία και να καλύψει τα φύλλα των δέντρων με ένα λεπτό στρώμα. Αυτό επαληθεύει και τον B. Randolph, που γράφει ότι ακόμα και στη Σμύρνη, πολλά σκεύη και μεταλλικά αντικείμενα μαύρισαν μετά την καταστροφή των Καλόγερων.

Στο βιβλίο του Παναγιώτη Σπυρόπουλου "Χρονικό των Σεισμών της Ελλάδος από την Αρχαιότητα μέχρι Σήμερα" (1997), διαβάζουμε για τον σεισμό της Θήρας του 1650, ότι ο κρότος από την έκρηξη του ηφαιστείου ακούστηκε στη Χίο (απόσταση 224 χλμ.), το σεισμικό θαλάσσιο κύμα (τσουνάμι), έφτασε σε ύψος τα 30 μέτρα στις δυτικές ακτές της Πάτμου, στα 18 μέτρα στην Ίο (απόσταση 37 χλμ. από τη Θήρα), ενώ στη Σίκινο, η θάλασσα εισχώρησε στη στεριά κατά 180 μέτρα. Ένα ηφαιστειακό νησί αναδύθηκε κοντά στη Θήρα, το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε υποθαλάσσιο ύφαλο σε βάθος 18 μέτρων που υπάρχει ως σήμερα και λέγεται Κολούμπο(ς).

Πιθανότατα λοιπόν, η έκρηξη αυτή του ηφαιστείου της Σαντορίνης και ο σεισμός των 6,8 Ρίχτερ να κατέστρεψαν τους Καλόγερους. Ίσως είναι η πρώτη φορά που παρατίθεται μια τέτοια εκδοχή η οποία, σίγουρο είναι, ότι "δένει" με τις περιγραφές των περιηγητών του 17ου αιώνα.

Οι Καλόγεροι σήμερα - Η γεωστρατηγική σημασία τους

Στον Μεγάλο Καλόγερο, τοποθετήθηκε το 1920, αυτόματος φάρος για τη διευκόλυνση της ναυσιπλοΐας. Παλαιότερα, χρησιμοποιήθηκε ως πεδίο βολής από διάφορους στόλους, έτσι υπάρχουν εκεί θραύσματα από οβίδες. Η προσέγγιση στο νησί είναι δύσκολη και τα νερά γύρω από αυτό βαθιά. Στις απόκρημνες πλαγιές του βράχου, έχουν λαξευτεί σκαλοπάτια. Το 1940, αναφέρεται ότι είχε 6 κατοίκους, πιθανότατα άνδρες του Πολεμικού Ναυτικού, που παρατηρούσαν την περιοχή, λόγω της αναμενόμενης Ιταλικής εισβολής.

Η γεωστρατηγική σημασία τους είναι πολύ μεγάλη για τους εξής λόγους.
i)    Βρίσκονται στο κέντρο του Αιγαίου.
ii)    Αποτελούν σημαντικό παρατηρητήριο-σκοπιά σε ζωτικό σημείο του Αιγαίου για τον έλεγχο κινούμενων πλοίων.
iii)    Το εύρος των χωρικών μας υδάτων αυξάνεται κατά 6 ναυτικά μίλια γύρω από αυτούς.
iv)    Στον Μεγάλο Καλόγερο, υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας κατάλληλης υποδομής, ώστε να αποτελέσει προωθημένη θέση ελέγχου και παρατήρησης του Αιγαίου. Η υποδομή αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει καταλύματα, δεξαμενή ομβρίων υδάτων κ.ά. Μάλιστα είναι εφικτή ακόμα και η δημιουργία ελικοδρομίου στη νησίδα.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Τουρκία έχει "στοχοποιήσει" τους Καλογέρους και προσπαθεί να "γκριζάρει" την περιοχή, αντιλαμβανόμενη την τεράστια αξία που έχουν. Ας ελπίσουμε ότι τα σχέδιά της θα αποτύχουν. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "Κλειδί του Κεντρικού Αιγαίου" που έχει δοθεί στις νησίδες αυτές είναι απόλυτα δικαιολογημένος και είναι πλέον καιρός, το ελληνικό κράτος να αναλάβει δράση για την αξιοποίησή τους.

πηγή:protothema.

Σε ξωκλήσι της Παναγίας στο Κάτω Κουφονήσι γιορτάστηκε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Γράφει ο  Αχιλλέας Πατσούκας

Σε κλίμα κατάνυξης τελέστηκε στο ξωκλήσι της Παναγίας στο Κάτω Κουφονήσι Θεία Λειτουργία για τη μνήμη του Αγίου Νικοδήμου, ο οποίος γεννήθηκε στην Νάξο το 1749. Οι πιστοί, κάτοικοι του Κουφονησίου, αλλά και επισκέπτες του, ξεκίνησαν στις 07.30 με καΐκι από το Πάνω Κουφονήσι, για το Κάτω, στο οποίο βρίσκεται το ξωκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το οποίο φτιάχτηκε τον 16ο αιώνα. Εκεί, όσοι παρευρεθήκαμε είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε μια Θεία Λειτουργία γεμάτη συγκίνηση. Μπορεί το Άγιο Όρος στο οποίο κοιμήθηκε ο Άγιος Νοκοδημος να απέχει εκατοντάδες ναυτικά μίλια από το Κάτω Κουφονήσι, η ενέργεια όμως, αλλά και αυρα που γέννησε η Θεία Λειτουργία του Πατέρα Μιχάλη, ο οποίος επί πολλά έτη ασκεί με τον καλύτερο τρόπο το έργο του εφημέριου στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Πάνω Κουφονήσι, κατάφερε να μας μεταφέρει στο Περιβόλι της Παναγίας. Εκεί που σαν σήμερα το 1809 κοιμήθηκε ο Άγιος Νικόδημος. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Πατέρα Μιχάλη και σε όσους μετείχαν σε αυτό το ξεχωριστό γεγονός. Και του χρόνου.

πηγή:agioritikesmnimes.

Ιος: 13,5 χιλιόμετρα μαγευτικής πεζοπορίας- Ανάμεσα σε θυμάρια, αμάραντους και απόμερες παραλίες

Μια μαγευτική διαδρομή 13,5 χιλιομέτρων μέσα από ένα πλήρες περιηγητικό δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών μπορούν να απολαύσουν οι λάτρεις της πεζοπορίας και της φύσης στην Ιο.

Στο κυκλαδίτικο νησί με τις πανέμορφες παραλίες, τα ξωκλήσια και τους αρχαιολογικούς χώρους αποκαταστάθηκαν παλιά μονοπάτια με τη συμβολή του Δήμου και την  εθελοντική ομάδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Ορειβατικού Συλλόγου Φυλής (Ε.Π.Ο.Σ.Φυλής),  αναδείχτηκε η περίτεχνη λιθοδομή τους ή τα λαξευμένα σκαλοπάτια πάνω στα υπάρχοντα βράχια σε πολλά σημεία και η διέλευση γίνεται απρόσκοπτα.

Κάποιοι δρόμοι από αυτούς αποτελούν τον κύριο πεζοπορικό άξονα της παλιάς Ίου και συνδέουν μικρούς οικισμούς ή λιμανάκια με την Χώρα. Τέσσερα τέσσερα παλαιά μονοπάτια της Ίου, τα οποία σε πολλά σημεία ήταν εντελώς κλειστά και παραδόθηκαν στους περιηγητές-περιπατητές πλήρως καθαρισμένα και πρότυπα σηματοδοτημένα, συνολικού μήκους 13,5 χιλιομέτρων: 
α) Μυλοπότας – Σαπουνόχωμα – Κλήμα, 
β) Χώρα – Αγ.Σπυρίδων Περιβόλια – Αγ.Προκόπης – Ανεμογεννήτριες – Αγ.Ανάργυροι – Αγ. Θεοδότη 
 γ) Αγ.Προκόπης – Αγία Τριάδα (τμήμα του μονοπατιού 1) 
δ) Ψάθη – Όρμος Ντόμινο 
και ε) Αγία Θεοδότη – Όρμος Αυλάκι Κάστρου. 

Τα μονοπάτια αυτά συνδέθηκαν με τα υπόλοιπα μονοπάτια και παλιούς δρόμους της Ίου και αποτελούν πλέον ένα πλήρες πεζοπορικό δίκτυο που καταλήγει σε πανέμορφες παραλίες ή σε ξωκλήσια και αρχαιολογικούς χώρους και δίνει πολλές πεζοπορικές δυνατότητες στους επισκέπτες του νησιού.

 ΜΥΛΟΠΟΤΑΣ – ΠΑΡΑΛΙΑ ΣΑΠΟΥΝΟΧΩΜΑ –ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΛΗΜΑ. (Μήκος: 3,7χλμ. Μονοπάτι αριθμός 5).

 Το μονοπάτι ξεκινά από τον χωματόδρομο στην άκρη της παραλίας του Μυλοπότα, ανηφορίζει σε ένα πεδίο με εντυπωσιακούς βράχινους σχηματισμούς που η διάβρωση του ανέμου και της θάλασσας δίνει πολλές φορές αλλόκοτα σχήματα, δημιουργεί παράξενα γλυπτά της φύσης  και το τοπίο φαντάζει απόκοσμο.

ΧΩΡΑ – ΑΓ.ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ – ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ – ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ – ΠΑΡΑΛΙΑ  ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΟΤΗΣ. (Μήκος: 7,4χλμ. Μονοπάτι αριθμός 2 ). 

Είναι ο παλιός πεζοπορικός άξονας ο οποίος συνέδεε τη Χώρα με τον όρμο της Αγίας Θεοδότης και διέσχιζε καλλιέργειες σε πεζούλες με τις καφέ ξερολιθιές,  χαρακτηριστικές των εξοχών της Ίου.

ΧΩΡΑ – ΣΚΑΡΚΟΣ – ΕΛΛΗΝΙΚΑ – ΑΓ.ΤΡΙΑΔΑ – ΑΓ.ΠΡΟΚΟΠΗΣ. 

Μονοπάτι αριθμός 1 (σύνδεση με μονοπάτι 2). Από τη χώρα κατηφορίζει καλντερίμι σε πολύ καλή κατάσταση και ξερολιθιές δεξιά και αριστερά, προς τον Κάμπο. Περνά από τα αγροκτήματα του Κάμπου, κάποτε (αλλά και τώρα σε πολλά σημεία) καλλιεργήσιμη και εύφορη περιοχή και συναντά το λόφο του Σκάρκου όπου πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές, έφεραν στο φως πρότυπο και αξιόλογο προϊστορικό οικισμό χτισμένο σε σχήμα κοχλιοειδές.

ΨΑΘΗ – ΌΡΜΟΣ ΝΤΟΜΙΝΟ (1,4χλμ).  

Από την αριστερή άκρη της παραλίας της Ψάθης αρχίζουν τα κόκκινα σημάδια στα βράχια τα οποία ανηφορίζουν με ΒΔ κατεύθυνση προς την χερσόνησο του Μάσκαλου. Το μονοπάτι έχει υπέροχη θέα από ψηλά στην παραλία της Ψάθης, στο ακρωτήριο Κάναλος και τη βραχονησίδα Ψαθονήσι. Τα κόκκινα σημάδια διακόπτονται και όποιος επιθυμεί μπορεί να  κατηφορίσει στον όρμο Ντόμινο και να επιστρέψει από την ίδια διαδρομή στην παραλία της Ψάθης.

ΘΕΑΤΡΟ – ΑΓ.ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ -  ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ (2,3χλμ., Μονοπάτι αριθμός 3) 

 Από το θέατρο «Οδυσσέας Ελύτης» πάνω από τη Χώρα ανάμεσα από δύο εκκλησάκια αρχίζει το μονοπάτι με σήμανση αριθμός 3. Μετά τον Άγιο Δημήτριο ο παλιός δρόμος, σαφής και οριοθετημένος με ξερολιθιές  δεξιά κι αριστερά συνεχίζει με ομαλή ανηφορική κλίση προς τον Προφήτη Ηλία.

ΛΙΜΑΝΙ – ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ – ΠΑΡΑΛΙΑ ΒΑΛΜΑΣ (0,8χλμ.) 

Στην άκρη του λιμανιού κι από την είσοδο της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης εύκολα εντοπίζεται το μονοπάτι το οποίο ακολουθεί ομαλή πορεία παράλληλα σχεδόν με την ακτογραμμή, ανάμεσα σε θυμάρια και αμάραντους. Με θέα τον Φάρο και τη θάλασσα καταλήγει στην μικρή και όμορφη παραλία Βαλμάς. Η διαδρομή προτείνεται για απογευματινό περίπατο για κολύμπι καθώς η παραλία έχει δυτικό προσανατολισμό και είναι ηλιόλουστη μέχρι αργά το απόγευμα.

Πηγή:iefimerida.

«Ο τρομακτικότερος βράχος του κόσμου»

Στη σκιά της διάσημης Σαντορίνης, βρίσκεται ένα από τα ομορφότερα νησιά της άγονης γραμμής, που κλέβει την παράσταση με την αγριάδα του τοπίου του , την απλότητά του και τις παρθένες παραλίες του. Η Ανάφη, που αποτελεί το νοτιοανατολικότερο νησί των Κυκλάδων, απευθύνεται σε μποέμ τύπους, μοντέρνους χίπηδες και κατασκηνωτές που αναζητούν γαλήνιες διακοπές, μακριά από την πολυκοσμία.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Ανάφη «ξεπετάχθηκε» ξαφνικά από το βάθος της θάλασσας προκειμένου να αποτελέσει το καταφύγιο των θαλασσοδαρμένων Αργοναυτών, όταν αυτοί γύριζαν από την Κολχίδα. Οι Αργοναύτες διασχίζοντας το Κρητικό Πέλαγος για να μπουν στο Αιγαίο, έπεσαν πάνω σε σφοδρή κακοκαιρία. Η άγρια θάλασσα και οι δυνατοί άνεμοι οδηγούσαν την Αργώ στην καταστροφή. Τότε ο Ιάσων σήκωσε τα χέρια στον ουρανό και παρακάλεσε τον Απόλλωνα να τους σώσει . Ο θεός έριξε ένα βέλος μπροστά τους και μέσα από μία δυνατή λάμψη άρχισε να αναφαίνεται ένα μικρό νησί, όπου και προσάραξαν. Το νησί ονομάστηκε Ανάφη γιατί αναφάνηκε μέσα στη θάλασσα και έκτοτε ο θεός λατρεύτηκε ως Αναφαίος ή Αιγλήτης.

Η Χώρα, ο μοναδικός οικισμός του νησιού
Προσεγγίζοντας την Ανάφη ο επισκέπτης έρχεται σε επαφή με το λιμάνι του Αγίου Νικολάου. Από εκεί ο δρόμος οδηγεί στον έναν και μοναδικό οικισμό του νησιού, τη Χώρα. Τα μικρά, θολωτά σπιτάκια, τα στενά, ασβεστωμένα και λαβυρινθώδη δρομάκια που οδηγούν στο περήφανο ενετικό κάστρο του νησιού, συνθέτουν το τοπίο του οικισμού. Η Χώρα θυμίζει τη συνοικία «Αναφιώτικα» κάτω από την Ακρόπολη της Αθήνας, η οποία κτίστηκε από κατοίκους της Ανάφης που μετοίκησαν εκεί τις δεκαετίες του 1860 και ’70. Στα αξιοθέατα της Χώρας ανήκουν οι γραφικοί ανεμόμυλοι που βρίσκονται στην πλαγιά του λόφου, ενώ σήμα κατατεθέν είναι οι μικρές εκκλησίες, οι οποίες είναι διάσπαρτες στον οικισμό και μετά βίας ξεχωρίζουν από τα σπίτια. Πιο ενδιαφέρουσες είναι οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου με τέμπλο και εικόνες του 18ου αιώνα, του Τιμίου Σταυρού με την εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου του 10ου αιώνα, του Αγίου Σπυρίδωνα και των Αγίων Αναργύρων.

Το Καστέλλι
Στο ανατολικό τμήμα του νησιού, υψώνεται ο λόφος Καστέλλι σε ύψος 327 μέτρων πάνω από τη θάλασσα, όπου εκεί βρίσκονται ερείπια της αρχαίας πόλης των Αναφαίων που υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές πόλεις-κράτη της αρχαιότητας. Η πόλη-κράτος των Αναφαίων ιδρύθηκε πιθανότατα τον 8ο π.Χ. αιώνα από Δωριείς αποίκους. Σήμερα είναι ορατή η οχύρωση και ένα μέρος του παλαιού νεκροταφείου, ενώ τα ευρήματα της ρωμαϊκής περιόδου είναι πλούσια και διάσπαρτα σε όλη την περιοχή....
Νοτιότερα από το Καστέλι, στον όρμο Καταλυμάτσα, βρίσκεται το επίνειο της αρχαίας πόλης, το οποίο δεν έχει ανασκαφεί καθώς μεγάλο μέρος του είναι βυθισμένο στη θάλασσα. Επιτύμβια γλυπτά, πολλά από τα οποία σώζονται σε καλή κατάσταση και άλλα ευρήματα βρίσκονται στην Αρχαιολογική Συλλογή στη Χώρα.

Το «Γιβραλτάρ» του Αιγαίου
Το κυριότερο αξιοθέατο του νησιού όμως, βρίσκεται στην νοτιοανατολική άκρη της Ανάφης. Πρόκειται για ένα πελώριο βράχο, που αποτελεί τον δεύτερο ψηλότερο μονόλιθο της Ευρώπης μετά από αυτόν του Γιβραλτάρ. Ο Γάλλος περιηγητής του 18ου αι., Τουρνεφόρ, τον αποκαλεί τον πιο τρομακτικό βράχο του κόσμου. Στην κορυφή του Καλάμου (460μ.), όπως ονομάζεται ο βράχος, βρίσκεται η μονή της Παναγίας της Καλαμιώτισσας, που κτίσθηκε το 1715, δίπλα σε ερείπια μεσαιωνικού οχυρού. Το μοναστήρι, που απολαμβάνει την εντυπωσιακότερη θέα της περιοχής, προσελκύει τους λάτρεις της αναρρίχησης, οι οποίοι ανεβαίνουν τον βράχο το απόγευμα και διανυκτερεύουν στην κορυφή με σκοπό να απολαύσουν την ανατολή του ήλιου.
 
Οι παραλίες
Το δυνατό «χαρτί» της Ανάφης είναι οι παράλιες της. Το Κλεισίδι, που συγκεντρώνει και τους περισσότερους επισκέπτες, είναι μια χρυσαφένια ακρογιαλιά με πεντακάθαρα κρυστάλλινα νερά. Η δημοφιλέστερη παραλία του νησιού είναι ο Μεγάλος Ρούκουνας, με μήκος που ξεπερνά τα 400 μέτρα. Την απέραντη αμμουδιά προτιμούν οι ελεύθεροι κατασκηνωτές, με εκατοντάδες σκηνές να καλύπτουν το φυσικό τοπίο της παραλίας τους καλοκαιρούς μήνες.

Μικρή και σχετικά δύσβατη αμμουδιά, είναι οι Άγιοι Ανάργυροι με το ομώνυμο κάτασπρο ξωκλήσι στην κορυφή της, η οποία προτιμάται από τους γυμνιστές και τους «ερημίτες». Το ίδιο «εναλλακτική» και απομονωμένη είναι και η διπλανή βοτσαλωτή παραλία του Μέγα Ποταμού. Βοτσαλωτές παραλίες εξίσου όμορφες, είναι το Καλαγκάθι, το Κυπαρίσσι, τη Βαγιά και τα Πράσσα με λίγο περισσότερο δρόμο και με μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας η πρόσβαση σε αυτές.

Life on Ios

To βίντεο ενός travel editor στην Ιο που μοιάζει με ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ

Ο Tim Pogo μπορεί να επισκέφθηκε πριν από λίγες ημέρες την Ελλάδα ως απλός τουρίστας, αλλά όπως μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει στο βίντεο που ανέβασε στο Vimeo δεν μπορεί να αποχωριστεί ούτε για λίγο τη δημοσιογραφική του ιδιότητα.
Γνωστός travel blogger και ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός, ο Αμερικανός Tim Pogo αποτύπωσε με τον φακό του, όπως γράφει ο ίδιος στην περιγραφή του βίντεο,«το εκπληκτικό σκηνικό του νησιού, το πεντανόστιμο φαγητό, τον ζεστό καιρό και τον ακόμα πιο ζεστό κόσμο».
Ο ίδιος ανήσυχο πνεύμα δεν ακολούθησε μόνο την πεπατημένη στις διακοπές του στην Ιο, αλλά επισκέφθηκε παραδοσιακά καταστήματα και παρασκευαστήρια τοπικών προϊόντων συνομιλώντας με τους επαγγελματίες του νησιού.

Κρήτη: αναπαλαίωσαν 300 ετών σπιτάκια, δεν έβαλαν ρεύμα και οι τουρίστες κάνουν ουρά

Πιστεύοντας ότι η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα και όχι στην υπερβολή και με απόλυτο σεβασμό στο περιβάλλον, οι ιδιοκτήτες ενός συγκροτήματος ενοικιαζόμενων κατοικιών στη Νοτιοανατολική Κρήτηαναστήλωσαν έναν οικισμό, μετατρέποντάς τον στον απόλυτα οικολογικό προορισμό της συγκεκριμένης περιοχής.

Λασίθι: Αυτά τα σπιτάκια ήταν στάνες

Ο Ασπρος Ποταμός ήταν αρχικά ένας μεγάλος οικισμός μέσα στο Φαράγγι των Πεύκων, στο Λασίθι, τον οποίο πριν από εκατοντάδες χρόνια οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν.

Τα σπιτάκια χρησιμοποιήθηκαν αργότερα σαν μετόχι όπου οι προηγούμενοι κάτοικοι κατέβαζαν τα ζώα τους για να προστατευτούν από το κρύο το χειμώνα.

Οι ιδιοκτήτες του συγκροτήματος αναστήλωσαν τον εγκαταλελειμμένο οικισμό που αποτελούνταν από σπίτια χτισμένα με πέτρες και χώμα διατηρώντας αναλλοίωτο τον αρχικό του χαρακτήρα.

Πετρόχτιστα κρεβάτια, βράχοι που ξεπροβάλλουν από παντού μέσα στα σπιτάκια, οροφές με δοκάρια, καλάμια και χώμα για μόνωση, συνθέτουν το σκηνικό που μοιάζει πραγματικά βγαλμένο από άλλη εποχή.

Τα σπιτάκια είναι ουσιαστικά χτισμένα το ένα πάνω στο άλλο, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις η οροφή του ενός είναι και βεράντα του άλλου.

'Ενα λιθόστρωτο μονοπάτι γεμάτο κληματαριές, ελιές και λουλούδια ενώνει μεταξύ τους τα 10 σπιτάκιαδίνοντας την αίσθηση στους επισκέπτες ότι μένουν σε ένα παραδοσιακό χωριό της νοτιοανατολικής Κρήτης.

Και το εσωτερικό τους όμως, έχει δημιουργεί με σεβασμό στην παράδοση: Η διακόσμησή τους στηρίζεται σε σοφράδες, παλιές κασέλες, πινακωτές, παλιά υφαντά και μπακίρια.

Λάμπες παραφίνης και κεριά

Αξίζει να σημειωθεί ότι πέρα από το χώρο υποδοχής, ηλεκτρικό δεν υπάρχει σε κανένα από τα σπιτάκια.

Ο κύριος φωτισμός των σπιτιών, γίνεται με λάμπες παραφίνης και κεριά, ενώ δεν υπάρχουν πρίζες.

Οι χοντροί, πετρόχτιστοι τοίχοι λύνουν το θέμα της θέρμανσης και της δροσιάς το χειμώνα και το καλοκαίρι αντίστοιχα, αφού και στις δυο εποχές λόγω του πάχους τους η θερμοκρασία διατηρείται σε ιδανικά επίπεδα. 

Εχει ηλεκτρικό με φωτοβολταϊκά

Οσον αφορά το ενεργειακό η γενικότερη λειτουργία του ξενώνα στηρίζεται αποκλειστικά σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας.

Το φωτοβολταϊκό σύστημα που είναι εγκαταστημένο εκεί, έχει κερδίσει το πρώτο ευρωπαϊκό βραβείο για την Ελλάδα και χάρη σε αυτό το σύστημα λειτουργούν τα φώτα του κήπου, τα φώτα για διάβασμα πάνω από τα διπλά κρεβάτια, το φως στα μπάνια, και τα ψυγεία στις κουζίνες των σπιτιών. 

Στο χώρο υποδοχής μπορούν οι επισκέπτες να φορτίζουν οποιαδήποτε ηλεκτρική συσκευή, ενώ υπάρχει και μια βιβλιοθήκη αλλά και ίντερνετ. 

Ο οικισμός βρίσκεται φωλιασμένος σε ένα καταπράσινο φαράγγι και απέχει μόλις ένα χιλιόμετρο από τον Μακρύ Γιαλό.

πηγή:eisodos