Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Το κατάντημα ενός έθνους. Να περιμένει μόνο από τη μπάλα να αισθανθεί περήφανο για την ύπαρξή του



Καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως και ποδοσφαιρόφιλος είμαι, και την Εθνική υποστηρίζω (για να μην πω μόνο πλέον αυτή) και με τη σπουδαία νίκη της χάρηκα.

Γράφει ο  Στρατής Μαζίδης
Ωστόσο αναρωτήθηκα... Πόσες φορές χάρηκα ή βγήκα στους δρόμους όλα αυτά τα χρόνια ως Ελληνας και γιατί.

1996 μετά το φάιναλ φορ στο Παρίσι, Νοέμβριος του 2000 ύστερα από το 3-1 επί της Γιουβέντους στο ΟΑΚΑ, 2004 μετά τον τελικό με την Πορτογαλία.
Η επιτυχία της Εθνικής μας Ομάδας είναι τεράστια και έχει πολλά διδάγματα. Αλλά να μη με κάνει τίποτε άλλο έθνικα υπερήφανο; Πχ αν ήμουν από την Κύπρο θα επέστρεφα στο 2004 και τον Τάσσο Παπαδόπουλο.
Εδώ που να γυρίσω;
Κι άντε ακόμη μπορώ να λέω ότι είμαι μικρός, πότε όμως τελευταία φορά βγήκαμε όλοι μαζί έξω ως λαός να πανηγυρίσουμε μια εθνική επιτυχία;
Πολύ φοβάμαι πως θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 1940 μετά τις πρώτες επιτυχίες στην Πίνδο και τη Βόρεια Ηπειρο.
Για ένα ιστορικό έθνος, που έρχεται από τόσο παλιά, δεν περιποιεί τιμή να περιμένει μόνο από μια μπάλα για να αισθανθεί υπερήφανο για την ταυτότητά του. Αντίθετα χτυπά καμπανάκια. Τα ακούτε; 
πηγή: freepen.gr
Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στο υποφαινόμενο ιστολόγιο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιούμε, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσουμε.

Ευχαριστούμε