"Παναγίες του Αιγαίου" στη Σαντορίνη.

Με εκτενές αφιέρωμα στη Μονή Προφήτη Ηλία Θήρας.

Πεζοπορώντας στη Σαντορίνη

Οι μαθητές του Επαγγελματικού Λυκείου Θήρας έχουν ανεβάσει στο Διαδίκτυο μια πολύ συγκινητική εργασία τους, στην οποία μοιράζονται μαζί μας όσα είδαν πεζοπορώντας στο νησί τους, μαζί με τους καθηγητές τους. Τα παιδιά ακολούθησαν φιδογυριστούς λιθόστρωτους δρόμους, στενά χωμάτινα μονοπάτια και σκαλοπάτια - ανάμεσά τους και τα 587 που πρέπει να κατεβεί κανείς για να φτάσει από τα Φηρά στον Μέσα Γιαλό, το παλιό λιμάνι. Κατέγραψαν είδη σπάνιας και ξεχασμένης, για πολλούς, χλωρίδας: ασπάλαθους, νάρκισσους, καλλονιές και αγριοβιολέτες, ίριδες, άγριες μολόχες και κίστους. Στάθηκαν μπροστά σε ξωκλήσια, όπως το «Θεοτοκάκι» του 11ου αιώνα, με την υπέροχη θέα, και της Αγίας Θεοδοσίας, προστάτιδας των κάστρων. Πέρασαν από υπόσκαφα οινοποιεία, από τους ερειπωμένους ανεμόμυλους του Εμπορείου και από τα εγκαταλελειμμένα Λουτρά, εκεί όπου «οκτώ δωμάτια, κολλημένα το ένα στο άλλο, σαν φυσαρμόνικα, περιμένουν μάταια τους επισκέπτες», όπως έγραψαν. Εγιναν τουρίστες στον ίδιο τους τον τόπο. Γνώρισαν μια «άλλη» Σαντορίνη - και μαγεύτηκαν από την ομορφιά της.
Το παράδειγμα της Σαντορίνης
Το ζητούμενο σήμερα για την Ελλάδα δεν είναι να έχει τουρίστες τους θερινούς μήνες, αλλά να τους προσελκύει όλο το χρόνο. Πώς θα γίνει αυτό; Αν καταφέρει να μην ελπίζει απλώς σε μια συγκυριακά καλή σεζόν, που θα διαρκεί λίγους μήνες, και αν θωρακιστεί με τέτοιο τρόπο, αν κάνει το τουριστικό προϊόν πιο σύνθετο και πιο ελκυστικό, ώστε να απεγκλωβιστεί από τα βαρίδια της εποχικότητας. Είναι απλό; Οχι. Είναι εύκολο; Κάθε άλλο. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν αυτοματισμοί, παρά μόνο σκληρή δουλειά, φρέσκες ιδέες και νέοι τρόποι πλασαρίσματός τους. Η Σαντορίνη όμως δείχνει το δρόμο: αν και κάθε καλοκαίρι «βουλιάζει» από επισκέπτες, δεν επαναπαύεται στις δάφνες της. Τους τελευταίους μήνες, μάλιστα, έχει μπει σε εφαρμογή ένα φιλόδοξο σχέδιο χάραξης, χαρτογράφησης, σήμανσης και καθαρισμού του δικτύου των πεζοπορικών διαδρομών του νησιού.
Και αυτό δεν είναι υπόθεση μιας αλλά πολλών δυνάμεων: του Δήμου Θήρας, της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού -με το δραστήριο μέλος της, την αρχιτέκτονα Βούλα Διδώνη-, της Πηνελόπης Ματσούκα και των εκδόσεων Ανάβαση, που έχουν εκδώσει τον σχετικό χάρτη, και φυσικά του Κώστα Ζαρόκωστα, συνταξιούχου τραπεζικού και φανατικού λάτρη των περιπατητικών διαδρομών -«από την τρυφερή ηλικία των πέντε ετών», όπως δηλώνει γελώντας-, ο οποίος εκπόνησε τη σχετική μελέτη.
Αφού κατέγραψε τα παλιά μονοπάτια, ο κ. Ζαρόκωστας τα συμπλήρωσε με νέους περιπατητικούς δρόμους και τελικά δημιούργησε 75 χιλιόμετρα διαδρομών, με 13 κύριες και έξι μικρότερες στη Σαντορίνη - και άλλες έξι διαδρομές στην εν πολλοίς ανεξερεύνητη Θηρασιά. «Είναι αλήθεια πως ο μαζικός τουρισμός φέρνει ευημερία, δημιουργεί ανάπτυξη, κατασκευάζει δρόμους και πασχίζει να φέρει σε επαφή τον επισκέπτη με ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει ο τόπος», εξηγεί ο ίδιος. «Ομως υπάρχει και μια άλλη οδός, αυτή της επιλεκτικής μεν, αλλά ισορροπημένης αειφόρου και γι’ αυτό βιώσιμης ανάπτυξης, με σεβασμό στη φύση και στο περιβάλλον, που είναι άλλωστε το πιο σπουδαίο κεφάλαιο του νησιού».
«Δρόμοι» σκέψης, συναισθημάτων
Σοφά χαραγμένα πάνω στο νησιωτικό ανάγλυφο, τα μονοπάτια της Σαντορίνης εκτείνονται από την Οία μέχρι τις προϊστορικές λάβες του Ακρωτηρίου και από το παλιό λιμάνι των Φηρών μέχρι την αμμουδερή παραλία της Περίσσας. Μέσω αυτών, οι περιπατητές θα απολαμβάνουν τη μοναδική θέα από την Καλντέρα, θα διασχίζουν χωριά της ενδοχώρας με καλοδιατηρημένο μεσαιωνικό πυρήνα, θα φτάνουν στους αρχαιολογικούς χώρους του Ακρωτηρίου και της Αρχαίας Θήρας, θα ανακαλύπτουν έρημες παραλίες ακόμη και στην καρδιά του καλοκαιριού και, το κυριότερο, θα νιώθουν τον αυθεντικό παλμό της ζωής του νησιού. Σε καθένα από τα μονοπάτια οι πεζοπόροι θα βρίσκουν πινακίδες εισαγωγής και ενημέρωσης - με χάρτες του δικτύου και ποικίλες πληροφορίες (ιστορικού, αρχαιολογικού, γεωλογικού, αγροτικού περιεχομένου).
«Η Σαντορίνη είναι μυρωδιές, ήχοι, εικόνες. Αν συναντήσεις έναν αγρότη που κλαδεύει τα αμπέλια του· αν περάσεις από ένα χωράφι σπαρμένο με φάβα· αν αγναντέψεις από ένα ύψωμα την Καλντέρα· αν μπεις σε ένα εκκλησάκι· αν διασχίσεις έναν μεσαιωνικό οικισμό. Μόνο τότε έχεις γνωρίσει πραγματικά αυτόν τον τόπο - αν τον περπατήσεις. Γι’ αυτό πρέπει να ακολουθήσεις ένα μονοπάτι», λέει ο δήμαρχος Θήρας Νικόλαος-Αναστάσιος Ζώρζος. Εχει δίκιο. Τα μονοπάτια ανοίγουν κι άλλους δρόμους - σκέψης, συναισθημάτων. Και όποιος επισκέπτης περπατήσει τη Σαντορίνη θα φύγει με εξαίσιες εικόνες βαθιά χαραγμένες στη μνήμη του, που θα του υπενθυμίζουν ότι το νησί θα τον περιμένει να το περπατήσει και πάλι.

Για αρχάριους και «μυημένους» / Τέσσερις πεζοπορικές διαδρομές με ιδιαίτερο ενδιαφέρον
Φηρά - Ημεροβίγλι - Οία
Η πλέον δημοφιλής περιπατητική διαδρομή ξεκινά από την πλατεία των Φηρών, διασχίζει τον εμπορικό πεζόδρομο και την καθολική συνοικία, το Φηροστεφάνι, το Ημεροβίγλι και, ακολουθώντας το φρύδι της Καλντέρας, φτάνει στην Οία. Στο ύψος του Προφήτη Ηλία δεν ακολουθούμε το λιθόστρωτο που στρίβει στα δεξιά, για να μη χάσουμε την υπέροχη θέα που προσφέρει η εξωτερική διαδρομή.
Μήκος: 10,2 χλμ. (λιθόστρωτο, χωματόδρομος, μονοπάτι)
Χρόνος περπατήματος: 3 ώρες
Βαθμός δυσκολίας: 1/5

Φοινικιά - Κυρά Παναγιά - Κουλούμπος
Η διαδρομή καλύπτει σχεδόν ολόκληρη τη Φοινικιά -ένα από τα πιο ανόθευτα από τον μαζικό τουρισμό χωριά, με τις πολλές κάναβες- και, κάνοντας μικρές παρακάμψεις στον Ευαγγελισμό και στην Κυρά Παναγιά, κατευθύνεται στην παραλία του Καρρά, μέχρι το ακρωτήρι του Κουλούμπου. Τερματίζει στον παραλιακό ασφαλτόδρομο της Πάνω Μεριάς.
Μήκος: 4,6 χλμ. (λιθόστρωτο, εγκαταλελειμμένος χωματόδρομος,
μονοπάτι, αμμώδης παραλία)
Χρόνος περπατήματος: 1 ώρα και 20΄
Βαθμός δυσκολίας: 1/5

Πύργος - Μονή Προφήτη Ηλία - Αρχαία Θήρα
Η διαδρομή συνδέει ένα από τα ομορφότερα χωριά της Σαντορίνης με τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Θήρας (απ’ όπου η θέα είναι μαγευτική) και περνάει από την ψηλότερη κορυφή του νησιού, στην οποία από το 1711 δεσπόζει το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία.
Μήκος: 4,3 χλμ.
Χρόνος περπατήματος: 2 ώρες
Βαθμός δυσκολίας: 1/5

Πύργος - Μεγαλοχώρι
Μικρή διαδρομή για αρχάριους -ένας ευχάριστος περίπατος μέσα στο αγροτικό τοπίο- που συνδέει δύο πολύ όμορφα χωριά. Το τελευταίο τμήμα της περνάει μέσα από τον οικιστικό ιστό του Μεγαλοχωρίου (χτισμένου στην κοίτη ενός παλιού χειμάρρου).
Μήκος: 2,2 χλμ. (χωματόδρομος, μονοπάτι, λιθόστρωτο)
Χρόνος περπατήματος: 40΄
Βαθμός δυσκολίας: 1/5

O χάρτης με τις 25 πεζοπορικές διαδρομές της Σαντορίνης και της Θηρασιάς κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ανάβαση στην τιμή των 7 €. Eίναι διαθέσιμος και σε ψηφιακή μορφή για PC, κινητά και συσκευές GPS στην τιμή των 5 €.
Σύμφωνα με τον προγραμματισμό του Δήμου Θήρας, το πρόγραμμα βελτίωσης, καθαρισμού και σήμανσης των μονοπατιών του νησιού θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι την άνοιξη του 2015.
Οπως έγινε γνωστό στο συνέδριο «Αντιμετωπίζοντας με επιτυχία την εποχικότητα στον τουρισμό: από τη θεωρία στην πράξη», που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου στην Αθήνα (Οργάνωση: Ηλιότοπος), σε επόμενο στάδιο θα ανακοινωθεί και ειδικό πεζοπορικό πρόγραμμα πέντε διανυκτερεύσεων, για τους εκτός της υψηλής τουριστικής περιόδου μήνες.
πηγή:καθημερινή

Η Οία πριν τα τζακούζι

περισσότερα

Με συγχωρείς, αλλά την Σαντορίνη την χάνουμε πατριώτη!

 

Συγχώρα με, μα θα μας τα πω. 
Μέρα με την μέρα, τα εκκωφαντικά βουητά και τα περίεργα ντεσιμπέλ πάνω στο νησί, θυμίζουν ένα αστικό τοπίο. Ένα περιβάλλον που η νησιωτικότητά του, έχει ελαχιστοποιηθεί και συρρικνωθεί κατά πολύ! Αν επεκταθούμε σε στατιστικές, ίσως τρομάξουμε και οι ίδιοι. Βαριές ευθύνες στις πλάτες μας. 

Παρακολουθούμε αισίως, την όμορφη και ιστορική Σαντορίνη, να οδεύει προς μίαν ολική γύμνια. Όχι την δική της όμως. Την δική μας, του καθενός από εμάς ξεχωριστά! Άλλωστε η Θήρα όταν ήταν γυμνή, ήταν ερωτεύσιμη ως μια καλλίπυγος νέα, που αντί να την θαυμάσουμε, να την φιλήσουμε τρυφερά, να την κρατήσουμε απαλά, αντί να την σεβαστούμε, εισχωρήσαμε τόσο βαθιά και απειλητικά μέσα της, που αυτό το δαιμόνιο πάθος, κατάντησε ένας έρωτας βίαιος. Αντιαισθητικός. Ένας έρωτας γεμισμένος με εγωισμό και τυφλή εκπόρνευση. Τέτοιοι έρωτες, είναι που οδηγούν τον πραγματικό ορισμό ενός φυσικού έρωτα σε αυτοκτονία. Κι' αυτό διότι αυτοί οι έρωτες, εμπεριέχουν κατάκτηση και όχι τρυφερότητα. Περιέχουν μόνιμη εκμετάλλευση, με απώτερο σκοπό, μονάχα την φαύλη κίνηση του πλαστικού χρήματος και την συλλογή του. Αυτοί οι έρωτες, δεν γνωρίζουν από αγάπη. Δεν γνωρίζουν από μεταφορά πολιτισμού. Δεν γνωρίζουν πως να ανασύρουν μνήμες, ώστε να προσαρμοστούν πάνω στην ροή του τόπου και να παράξουν μια σύνθεση αρμονίας ανθρώπου - περιβάλλοντος - επιπέδου - γνώσης - μόρφωσης!

 Στην Σαντορίνη σήμερα, επικρατεί η αγένεια. Μέσα στους δρόμους, μέσα στα καταστήματα, μέσα στις υπηρεσίες. Ένα ακαλαίσθητο περιβάλλον, με πρόσωπα συγχυσμένα, μουντά, μονίμως μέσα στα νεύρα και τον θυμό.

 Πλέον οι καλημέρες εδώ, κατάντησαν τόσο μα τόσο στημένες και συμπλεγματικές. Σαν τα ξύλινα λόγια των πολιτικών μας ένα πράγμα. Που λέγονται για να λέγονται, διότι αποζητούν μια ανταπόδοση, έναν ιστό κοινωνικών και οικογενειακών ιδιοτελειών. Πλέον πάνω στο νησί, ψάχνεις μικρές οάσεις στα πρόσωπα των ανθρώπων, μικρές οάσεις σε μέρη που μπορείς να γαληνέψεις, σε μέρη που ακόμα θα υπάρχει ένα ψήγμα ποιότητας και όχι ποσότητας, όπου θα εναρμονίζεται χωρίς φασαριόζικες τάσεις με το περιβάλλον. 


Ψάχνεις μια στιγμή να συντονίσεις με την δόνηση της νήσου. Ψάχνεις τους μερακλήδες, τους φινετσάτους, τους ποιητές της καθημερινότητας, τους ευγενείς μάγκες, για να πιεις μαζί τους μια στάλα απ' την όαση και να καταφέρεις να αντέξεις μέσα στην παράνοια που επικρατεί. 
Βλέπεις η ανάπτυξη εδώ, ''πέτυχε''. 
Μα φυσικά. Οι ξενοδοχειακές μονάδες χτίζονται με ταχύτατους ρυθμούς επί μόνιμης και νόμιμης παρανομίας. Τα κέρδη αυξήθηκαν. Ήρθαν και επενδύσεις, αγοράστηκαν εκτάσεις γης, ιδιωτικοποιήθηκαν χώροι, εξαγοράστηκαν συνειδήσεις. 
Άσε τώρα. Πια παράδοση; Πια κυκλαδική δόμηση; Πάρ' τα και πήγαινε σε άλλη παραλία τα συναισθηματικά σου φρονήματα. Εμείς τα καταφέραμε κύριε ψεκασμένε. Κάναμε την Σαντορίνη, Νο 1 προορισμό στην Ευρώπη και Νο 2 στον κόσμο. Πατήσαμε αρχικά πάνω στην ιστορία της και την βάλαμε ύστερα στον δρόμο της ''προόδου''. Τους δρόμους της μόνο που ξεχάσαμε. Κι' εκεί το οδόστρωμα, είναι πάρα μα πάρα πολύ ολισθηρό. Γεμάτο λακκούβες και προχειρότητες. Αλλού κρέμεται εις τον αέρα. Τον φωτισμό της κι' αυτόν τον αφήσαμε στο έλεός του. Κι' αν κάποιοι έχουν ένα ατύχημα; Ε, εδώ πανηγυρίζουμε. Μετά χιλίων κόπων και βασάνων, πράξανε κάποιοι με επευφημίες το αυτονόητο. Να έχουμε ένα νοσοκομείο δημόσιο. Αλλά δεν βαριέσαι.... Έχουμε φώτα άλλωστε, εντάξει. Μας τα έδωσαν οι πρόγονοί μας. Θα τα επικαλεστούμε όταν χρειαστεί. 


Όμως να σου πω κάτι; Χάνουμε πατριώτη. Χάνουμε. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν και δεν γνωρίζουν σε τι ιερό τόπο πατάνε. Δεν γνωρίζουν την Αρχαία Θήρα. Την προϊστορική πόλη στο Ακρωτήρι. Δεν γνωρίζουν την ζωή του ηφαιστείου μας. Δεν ξέρουν καν για τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν βρεθεί και βρίσκονται στα μουσεία. Δεν γνωρίζουν τον πολιτισμό, την παιδεία, το επίπεδο ή αν θες και τι παρήγαγε τούτο το νησί κάποτε. Δεν τους τα μεταφέραμε επ' ακριβώς, διότι κι' εμείς δεν τα γνωρίζαμε. Τα κάνουμε κι' εκείνα εργαλεία προς παραγωγή και κατανάλωση. Αντί να αναστηλώσουμε το επίπεδο, να το ανεβάσουμε, το χαμηλώνουμε με περίσσιο και διακαή πόθο προς στα τάρταρα. Ποιος σκέφτεται; Ποιος νοιάζεται; Ποιος ανησυχεί; Παιδικές χαρές ελεύθερες και δημόσιες, δεν υπάρχουν. Γίνηκαν Parking. Άρα ο γονιός, πρέπει να αναγκαστεί να ξανακλείσει το παιδί του σε τέσσερις τοίχους ενός παιδότοπου, πράγμα το οποίο του στερεί την επαφή με το χώμα, την απόκτηση των αντισωμάτων του, την επαφή με τα δέντρα και τα λουλούδια, την επαφή με το σμίξιμο του τραγουδιού των πουλιών. Τα σκουπίδια γύρω παντού, έξω απ' τους κάδους και μονίμως φωνάζουμε ''φταίνε οι άλλοι''. 
Όχι φίλε μου. 
Φταίω εγώ. Που δεν έμαθα να πετάω στον κάδο το πιο μικρό χαρτάκι, αλλά το πετάω όπου βρω. Κυρίως όταν είμαι μόνος μου, που δεν με βλέπει και κανένας. Αυτό είναι το επίπεδό μου. ''Σιγά μωρέ, για ένα χαρτάκι''; Δεν έριξα το πλαστικό εκεί που αναγράφει πως πρέπει να το ρίξω, το χαρτί αντίστοιχα εκεί που αναγράφει πως πρέπει να το ρίξω. Βιαζόμουν και που να ασχοληθώ; Ακόμα χειρότερα, δεν απέκτησα και την ατομική μου, οικολογική συνείδηση, ώστε να βάλω ένα λιθαράκι στην διάσωση του περιβάλλοντος. Οπότε ο τόπος μας νοσεί, γιατί εμείς νοσούμε πρωτίστως. Και η ίωση αυτή, είναι μεταφερόμενη. Αν πάλι τώρα επιθυμείς να αθληθείς στο νησί, πρέπει να πληρώσεις. Γήπεδο δεν υπάρχει ελεύθερο. Κάτι χωμάτινα μόνο, παρατημένα κι' αυτά. Βλέπεις πια, απόκτησε η Σαντορίνη και μεγάλες ομάδες, που αγωνίζονται στην Γ' Εθνική. Με ποιους να ασχολούνται μωρέ τώρα; Αν θες να γράψεις το παιδί σου σε κάποια ακαδημία, σύλλογο, ομάδα, η συνδρομή είναι καυτερή. Τα βγάζεις άραγε πέρα για να του τα παρέχεις όλα αυτά; Δυσκολάκι (συν των υπολοίπων). Τα δημοτικά τέλη σου όμως, σκάστα και σκάσε. Το κλειστό γυμναστήριο, έχει έξοδα. Άρα πληρώνεις έξτρα σε προπονητές. Αλλιώς; 
Σε ακαδημία κι' εκεί φυσικά πληρώνεις όπως προείπαμε. Πάραυτα, η ανάπτυξη προσάραξε και καλπάζει. Αλλά για ποιους; Σίγουρα όχι για εσένα, που στέκεσαι περήφανα και βγάζεις τα προς το ζην και τα επιούσια. 
Κάτι ρώτησες τις προάλλες για θέατρα, ε; Για μουσικές σκηνές. Για παραστάσεις ποίησης. Για ζωγραφική, γενικότερα για τέχνες και πολιτισμό βρε αδελφέ. Άστο! Μειοψηφικό το πακέτο. Βολέψου με κλαμπάκια και ανούσια περιεχόμενα. Άλλωστε δεν σε θέλουν να συν-κινείσαι και να συν-δημιουργείς, να χαίρεσαι και να ποιείς. Δεν επιζητεί το σύστημα το ''εμείς'', μα την προώθηση των star, άρα επιζητεί το ''εγώ''. Σε θέλουν να σκορπίζεσαι στους πέντε ανέμους με κλάψες, καταθλίψεις, πόνο, καψούρες. Σε θέλουν να διασκεδάζεις και όχι να ψυχαγωγείσαι. Δεν θα βόλευε ένας υγιής νους, ο οποίος θα παρευρισκόταν σε μια παράσταση, ως το κύριο υλικό που θα εισχωρούσε μέσα στην κούπα του καλλιτέχνη, ώστε να υπάρξει μια συγκέντρωση και ενιαία ψυχαγώγηση, την οποία θα απολάμβαναν όλοι ανεξαιρέτως σαν οίνο επικοινωνίας. Και με την μόνιμη επανάληψη απ' τα μέσα, σου πλένουν υπέροχα τον εγκέφαλο και σε εξοικειώνουν να συνηθίσεις την φθήνια και την ρηχάδα. Σε θέλουν σκυφτό, καθόλου επικίνδυνο, απαίδευτο και ευκόλως χειραγωγήσιμο ον. Να μην γνωρίζεις την γλώσσα σου. Την δύναμή της όταν ενωθεί με τον νου. 


Με συγχωρείς, αλλά την Σαντορίνη την χάνουμε πατριώτη. Μέρα με την μέρα. Κόβουμε τις ρίζες μας με τα ίδια μας τα χέρια. Ακόμα και οι αμπελώνες, αρχίζουν και λιγοστεύουν επικίνδυνα. Που θα πάει άραγε όλο αυτό; Τα χωριά ενώνονται μεταξύ τους, λιγοστεύοντας τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Τίποτα δεν θυμίζει πια, την καλλίπυγο νέα. Μέσα σε όλα αυτά τα προοδευτικά, παρουσιάζονται και οι πρεσβευτές του ''κοινού καλού'' του τόπου, οι οποίοι χώρισαν τους δημότες σε μαντράκια (εν μέσω προσχημάτων ενότητας). Ξέρεις κάτι ρε Σαντορινιέ όμως; Οι κτήσεις γίνηκαν τελικά κτήτορες και μας σκλαβώσανε. Μας έκαναν υπηρέτες τους. Χάσαμε το πνεύμα και το φως. Την ηρεμία και την γαλήνη. Την επαφή και την επικοινωνία με την φύση και τα υπόλοιπα μέρη της. Τώρα έχουμε πολλά ξενοδοχεία, σπίτια, αυτοκίνητα, χρήματα. Τα 'χουμε καλά και με τους ντόπιους ηγέτες, για να μπορούμε να συνεχίζουμε τις κουτσουκέλες μας ανενόχλητοι. Θα πάμε και στην εκκλησία και όλα εκεί θα παραγραφούν. Έχει ο Θεός. Τώρα είμαστε και κομματικοί ταγοί με politically correct και ασκούμε όταν χρειαστεί το εκλογικό μας δικαίωμα, στερούμενοι όμως υπόβαθρου πεπαίδευσης και γνώσεων. 


Είμαστε οπαδοί ομάδων και όχι πολίτες σκεπτόμενοι και ενεργοί. Και για όλα αυτά, δεν ευθύνονται οι άλλοι. Εμείς ευθυνόμαστε και μάλιστα βαρύτατα. Οι άλλοι, είναι οι καθρέπτες μας. Μας ξεγελούν, μας κοροϊδεύουν, αλλά εμείς πιστοί στα ραντεβού της αναζήτησης επόμενου ''Μεσσία''. Μας ξεγελάμε οπότε. Μας κοροϊδεύουμε. Με συγχωρείς ξανά λοιπόν, αλλά χάνουμε δραματικά. Μην με ρωτάς να σου πω τι θα κάνεις. Θα σου πω τι να κάνω εγώ. Γιατί κούρασε το δασκαλίκι. Οφείλω να ψάξω να βρω, τις ιερές μειοψηφίες που πάντοτε άλλαζαν την ρότα των κοινωνιών και ανατάσσαν το πνευματικό πεδίο. Να ψάξω (ακόμα και πάνω σε αυτή την βαβούρα του αγαπημένου μας νησιού) να βρω την παιδεία, την γνώση, την πολιτισμική μας χαμένη ταυτότητα. Να αναζητήσω, να σκαλίσω, να μορφωθώ περισσότερο, να μάθω, να επιζητήσω την άμεση Δημοκρατία στην κοινότητά μου και όχι να συνεχίσω να συντηρώ αυτό το πλαστό δημοκρατικό σύμπλεγμα της κομματαρχίας και της μόνιμης πληγής πάνω στο σώμα αυτού του τόπου. Χρειάζεται να ξεβολευτώ από εκείνο που με βολεύει. Γειράσκω αει διδασκόμενος, έλεγαν και οι πατέρες μας. Χρειάζεται να μιλήσω για την αδικία και να σπάσω σε κομμάτια την σιωπή μου. Αν όχι, πάλι οι άλλοι θα μου φταίνε. Για ακόμα μια φορά, να με συγχωρείς πατριώτη, αλλά αν δεν τα κάνουμε πράξη όλα αυτά, θα το χάσουμε οριστικά το πράγμα. Και αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε, ίσως η απάντηση και η νομοτέλεια, να μας έρθει ταμπλάς. Όχι από κάποια πολιτικο-κομματική αλλαγή. Αλλά απ' την μητέρα όλων μας. Την Γαία! Ήδη μας έχει προειδοποιήσει αρκετές φορές. Ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο. Αλλιώς..... ας το απολαύσουμε!

Υγ: Προσοχή. Μέχρι πρότινος, συνηθίζαμε να κρυβόμαστε πίσω απ' το δάχτυλό μας. Πλέον τώρα πια, με τόσες ευθύνες που μας βαραίνουν, χρησιμοποιούμε και τα υπόλοιπα δάχτυλα. Που όμως έχουν στραφεί πάνω μας και μας μουτζώνουν.
πηγή:oanentaktos

ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΣΕΙΣΜΟ ΤΟΥ '56

Μια συζήτηση με τον Αμερικανό φωτογράφο Ρόμπερτ Μακέιμπ που «αιχμαλώτισε» με τον φακό του τις ανόθευτες ομορφιές της χώρας μας τη δεκαετία του '50

Η σχέση του µε τη φωτογραφία ξεκίνησε σε ηλικία µόλις πέντε ετών, όταν ο πατέρας του του δώρισε µια παιδική κάµερα Kodak. ∆εκαετίες µετά, ο Αµερικανός Ρόµπερτ Μακέιμπ βρέθηκε να φωτογραφίζει ακατάπαυστα την Ελλάδα του ’50, «µεθυσµένος» από την ανόθευτη οµορφιά της. Για πρώτη φορά έφτασε στη χώρα µας φοιτητής το 1954, µαζί µε τον αδελφό του, φιλοξενούµενοι µιας οικογένειας από τη Σαντορίνη.
«Έχω έναν µεγαλύτερο αδελφό, τον οποίο ακολουθούσα παντού. Εκείνος είχε έναν Έλληνα φίλο, τον Πέτρο Νοµικό, του οποίου η οικογένεια καταγόταν από τη Σαντορίνη. Όταν ο Πέτρος κάλεσε τον αδελφό µου το καλοκαίρι του 1954 στη Σαντορίνη για δύο εβδοµάδες, πήγα και εγώ µαζί του. Η φιλοξενία τους ήταν απίστευτη. Η οµορφιά του τόπου και η ζεστασιά των ανθρώπων συγκλόνισαν και τον αδελφό µου και εµένα και έτσι οι δύο εβδοµάδες έγιναν οι τρεις µήνες του καλοκαιριού και µετά βεβαίως µια ζωή ολόκληρη», εξηγεί ο ίδιος, µιλώντας στο «Έθνος της Κυριακής».

Το ατμόπλοιο από Αθήνα κάνει την πρώτη του στάση στην Οία/©Robert A. McCabe
Είναι τόσο µεγάλο αλλά και ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας το υλικό του από την Ελλάδα, που πριν από λίγο καιρό η Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία, που γιόρτασε τα 180 χρόνια λειτουργίας της µε την έκθεση «Χρονογραφία», φιλοξένησε 53 ασπρόµαυρες λήψεις του Αµερικανού φωτογράφου κυρίως από τα έτη 1954-55, σε περιοχές έντονου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, όπως η Ακρόπολη, η Αρχαία Αγορά, το Σούνιο, η Κνωσός, η Σαντορίνη, οι Μυκήνες, η Επίδαυρος, η ∆ήλος κ.ά.
Παρά τις δεκαετίες που έχει περάσει στην Ελλάδα, δεν µπορεί να ξεχωρίσει ένα και µόνο µέρος από όσα έχει επισκεφθεί. «Τη δεκαετία του ’50 κάθε τόπος µού φαινόταν µοναδικός. Το κάθε µέρος είχε αναπτύξει µε την πάροδο του χρόνου τον δικό του πολιτισµό, τη δική του κουλτούρα. Η αρχιτεκτονική, η τοιχοποιία, η µουσική, η ποίηση, οι χοροί, η ενδυµατολογία των κατοίκων ακόµη και η γλώσσα τους καθιστούσαν µοναδικό κάθε νέο τόπο που επισκεπτόµουν», σηµειώνει ο ίδιος.
 
Λιμενεργάτες στο λιμάνι των Φηρών/©Robert A. McCabe 
Παρατηρώντας κανείς τις φωτογραφίες του Ρόµπερτ Μακέιμπ µπορεί να διαισθανθεί ότι σε αυτές αποτυπώνονται ανείπωτες ιστορίες του παρελθόντος. Και αυτό από µόνο του είναι ταλέντο. Πώς, όµως, το εξηγεί ο ίδιος; «Οι φωτογραφίες λένε ιστορίες και αυτές οι ιστορίες αποκτούν µεγαλύτερη αξία καθώς περνά ο χρόνος και οι παλαιότερες γενιές "ξεθωριάζουν" από το τοπίο. Γίνονται µια αληθινή ανάµνηση του τοπίου. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το να γυρίζω πίσω και να σκέφτοµαι τον τρόπο µε τον οποίο αντιµετώπισα συγκεκριµένες φωτογραφίες µου στην Ελλάδα. Αυτό που κάποτε συνιστούσε εύκολο σκηνικό για να το βρεις, σταδιακά έγινε σπάνιο και στο τέλος ανεκτίµητος κρίκος µιας αρχαιολογικής αλυσίδας, εφόσον ανήκε σε κάτι που έπαψε να υπάρχει».

Το ξενοδοχείο Ατλαντίς υπό κατασκευή/©Robert A. McCabe

 

Χαρακτηριστικό παράδειγµα η περίπτωση της Σαντορίνης, η οποία στις 9 Ιουλίου 1956 χτυπήθηκε από σεισµό 7,5 Ρίχτερ και µετασεισµό 6,9 Ρίχτερ, 12 λεπτά αργότερα από τον πρώτο. Αυτές οι ισχυρές σεισµικές δονήσεις είχαν ως αποτέλεσµα τον θάνατο 53 ανθρώπων, τον τραυµατισµό τουλάχιστον 100, τσουνάµι στο Αιγαίο ύψους έως και 25 µέτρων στη νοτιοανατολική ακτή της Αµοργού και ανυπολόγιστες ζηµιές στην Οία, στο Ηµεροβίγλι και στα Φηρά.
Ο Ρόµπερτ Μακέιμπ είχε την τύχη να επισκεφθεί το νησί πριν από τoν σεισµό και να το φωτογραφίσει µε τη µηχανή του. Οι εικόνες αλλά και οι µνήµες του αποτυπώνουν τη Σαντορίνη όπως ήταν, πριν από τη µεγάλη φυσική καταστροφή. «Το νησί δεν είχε καθόλου τουρίστες, µόνο εγώ και ο αδελφός µου ήµασταν όταν φτάσαµε εκεί, καλεσµένοι της οικογένειας Νοµικού. Είδαµε ένα τζιπ, αλλά δεν θυµάµαι άλλα αυτοκίνητα. Υπήρχαν γαϊδουράκια παντού. Οι ντόπιοι καλλιεργούσαν ντοµάτες και σταφύλια και έκαναν εξόρυξη ελαφρόπετρας», διηγείται.
Όπως αποκαλύπτει στο «Έθνος της Κυριακής», το επόµενο βιβλίο του είναι αφιερωµένο στο νησί, τον τόπο αυτό για τον οποίο ντόπιοι και τουρίστες συνοµολογούν ότι κουβαλά µια µοναδική αύρα. Στο εν λόγω βιβλίο θα υπάρχει και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό από τη Σαντορίνη, το οποίο εξασφάλισε το «Έθνος της Κυριακής» και προδηµοσιεύει. Όπως εξηγεί ο ίδιος, για τις ανάγκες της έκδοσης έχει συνεργαστεί µε τη δηµοσιογράφο Μαργαρίτα Πουρνάρα, η οποία έχει οικογενειακούς δεσµούς µε το νησί. Σηµειώνει, δε, ότι πολλά από τα τοπία των φωτογραφιών αυτών καταστράφηκαν µετά τον σεισµό οπότε φέρουν µια ανεκτίµητη αξία.

Λιμενεργάτες στο λιμάνι των Φηρών/©Robert A. McCabe

∆εν θα ξεχάσω ποτέ όταν έφτασα στην Καλντέρα για πρώτη φορά και είδα τα λευκά χωριά να κρέµονται ουσιαστικά από τους µαύρους γκρεµούς. Ειλικρινά δεν υπάρχει άλλη τέτοια οµορφιά στον πλανήτη

«Η µοναδικότητα της Σαντορίνης φτάνει πολύ πέρα από τα µαγευτικά ηλιοβασιλέµατα στην Οία. Είναι η µεγαλύτερη θαλάσσια καλντέρα στον κόσµο και διαθέτει ενεργό ηφαίστειο. Η ηφαιστειακή προέλευση του νησιού έχει παίξει ρόλο τόσο στην καταστροφή όσο και στη διατήρηση του τόπου. Για παράδειγµα, την ίδια στιγµή που ένα µεγάλο µέρος της Σαντορίνης εξαφανιζόταν στη θάλασσα, περίπου 1,5 µέτρο ηφαιστειακής σκόνης διαφύλαξε µια ολόκληρη µινωική πόλη» απαντά στην ερώτηση τι είναι εκείνο που καθιστά τόσο ξεχωριστό αυτό το νησί και συµπληρώνει: «∆εν θα ξεχάσω ποτέ όταν έφτασα στην Καλντέρα για πρώτη φορά και είδα τα λευκά χωριά να κρέµονται ουσιαστικά από τους µαύρους γκρεµούς. Ειλικρινά δεν υπάρχει άλλη τέτοια οµορφιά στον πλανήτη».
Η αναντίρρητη αγάπη του για την Ελλάδα υπήρξε ανέκαθεν η πηγή έµπνευσης και η κινητήριος δύναµή του για τα βιβλία που έχει εκδώσει όλα αυτά τα χρόνια και που έχουν ως επίκεντρο τη χώρα µας. Ενδεικτικά, µερικά από αυτά: «Greece: Images of an Enchanted Land 1954-1965», «On the Road with a Rollei on the 50s», «Grèce: les années d’innocence», «ChinaGreece: Ancient Peoples - Changing Worlds», «Patmos: Pathways of Memory», «Mycenae 1954: High Noon», «Mycenae: From Myth to History», «Wooden Boats of the Aegean, 1954-64» κ.ά.

Το πλοίο «Αιγαίο» στο λιμάνι των Φηρών/©Robert A. McCabe

Παιδιά χτυπούν καμπάνα εκκλησίας στα Φηρά/©Robert A. McCabe

Εκτός από το βιβλίο για τη Σαντορίνη που αναµένεται να εκδοθεί, αυτή την περίοδο ετοιµάζει και ακόµη ένα για την Κάσο, από την οποία επίσης διαθέτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Ένας καλλιτέχνης ετών 85, που δεν σταµατά να δηµιουργεί, έχοντας ως αφετηρία αλλά και τελικό προορισµό την Ελλάδα και τις εικόνες της. Ένας πραγµατικός φιλέλληνας. Αυτός είναι ο Ρόµπερτ Μακέιμπ.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Έθνος της Κυριακής, 2/6. Εκ παραδρομής, στην έντυπη έκδοση το όνομα του φωτογράφου αποτυπώθηκε λάθος ως »ΜακΜπι». Το σωστό είναι Ρόμπερτ Μακέιμπ. 

πηγή: έθνος 

Ανθρωποκεντρική Ορθοδοξία, Επιτάφιος στην Σαντορίνη και μια εμπειρία στο Άγιο Όρος

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος.

Αναρτάται ένα εξαιρετικό βίντεο. Ευχαριστίες στον Δημήτρη και Δέσποινα που το κοινοποίησαν (όπως και για την ανάρτηση στο youtube). Στον Πύργο της Σαντορίνης έχουμε ένα από τους πιο φαντασμαγορικούς Επιτάφιους της Ελλάδας. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή, στον Πύργο της Σαντορίνης, οι κάτοικοι γεμίζουν από νωρίς το πρωί τενεκεδάκια με παραφινέλαιο και τα τοποθετούν σε όλους τους δρόμους, τις ταράτσες, τις μαρκίζες και τις μάντρες. Λίγο πριν περάσει ο Επιτάφιος, τα ανάβουν και, έτσι, την ώρα του Επιταφίου δημιουργείται αυτό το καταπληκτικό θέαμα που βλέπουμε στο βίντεο. Ελληνικός πολιτισμός, Ελληνικές παραδόσεις, ανθρωποκεντρική Ορθοδοξία.

Συμπληρώνω με το εξής.

Πριν δύο περίπου χρόνια φίλος με έπεισε και επισκεφτήκαμε το Άγιο όρος για τρεις μέρες. Πολύ σημαντική και πολύτιμη εμπειρία. Κάθε βράδυ είχαμε συζήτηση με πολύ μορφωμένους ιερείς.
Πειστήκαμε ότι είναι πνευματικοί θεματοφύλακες του πολιτισμού και της χριστοκεντρικής / ανθρωποκεντρικής πίστης. Έστω και αργοπορημένα και ίσως μετά από μια ακόμη επίσκεψη θα επανέλθουμε με εκτενέστερο κείμενο και πολλές φωτογραφίες. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ο ήπιος και λογικός τρόπος σκέψης που εντυπωσιάζει και αντιδιαστέλλεται, ακριβώς, με την Θεοκεντρισμό και την Θεοκρατία. Εντύπωση προκάλεσαν εξαιρετικά καλλιεργημένοι ιερείς με τους οποίους συζητούσαμε κάθε βράδυ. Τόνισαν ότι «δεν ζητάμε ομολογία πίστης για το τι ακριβώς πιστεύετε ότι υπάρχει μετά τον θάνατο». Μπορεί να λέτε αλήθεια για να μας ικανοποιήσετε μπορεί και όχι. Σημασία έχουν τα Χριστοκεντρικά διδάγματα τα οποία και ανέπτυσσαν με σεβασμό στους συνομιλητές τους και με καλοπροαίρετη διάθεση διαλεκτικής συζήτησης. Η εμπειρία του Αγίου Όρους ήταν μια από τις σημαντικότερες της προσωπικής διαδρομής του υποφαινόμενου. Απαντήθηκαν πολλά ερωτήματα για την θέση και τον ρόλο της Ορθοδοξίας στην διαμόρφωση της Ελληνικότητας τις δύο μετά-Κλασικές χιλιετίες. Για τις εμπειρίες επίσης της κωμόπολης του υποφαινόμενου σε νεαρή και εφηβική ηλικία.

Εδώ μερικές σημειώσεις μου από τις συζητήσεις.

1. Το ερώτημα κατά πόσο υπάρχει Θεός και Χριστός είναι λάθος ερώτημα.
a. Η ουσία της ανθρωποκεντρικής / Χριστοκεντρικής παράδοσης είναι κατά πόσο ο Χριστός και οι ηθικές νουθεσίες του είναι μέσα στον άνθρωπο.
b. Συγκεκριμένα ενάρετος βίος και τα διδάγματα του Χριστού υπέρτατο των οποίων είναι η ταπεινότητα, η αγάπη και η απουσία μίσους.

2. Αγάπη, ταπεινότητα είναι δίδυμα. Προϋποθέτουν απουσία μίσους / εγωισμού τα οποία ως στάση ζωής και τρόπος ζωής σημαίνουν – ισοδυναμούν με την διείσδυση δαιμονικών σκέψεων μέσα στον άνθρωπο, την κυριαρχία του μίσους και του εγωισμού και την αποβολή των Χριστοκεντρικών / ανθρωποκεντρικών παραδοχών, στάσεων και συμπεριφορών.

«Λεβέντες και παλληκάρια» δεν είναι αυτοί που μισούν και που είναι εγωιστές αλλά αυτοί που είναι ταπεινοί, δεν μισούν και αποβάλλουν τον εγωισμό από τις ανθρώπινες σχέσεις» [Γέροντας Νεκτάριος]

3. Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως είναι υπάρξεις διαφορετικής οντολογικής διαμόρφωσης και ιδιοσυστασίας. Η συμβίωσή τους ή η συνύπαρξή τους ενέχει προϋποθέσεις (πολιτικές και πνευματικές, η Ορθόδοξη Χριστοκεντρική διδασκαλία στέκεται και επιμένει στις πνευματικές).

a. Η αρμονική και αγαπητική συνύπαρξή τους και συμβίωσή τους προϋποθέτει αποβολή του δαιμονικών εισροών που είναι το μίσος και ο εγωισμός. Προεξάρχει το «πλημμύρισμά τους» από ταπεινότητα και αγάπη και αναζητώντας ισορροπία το αδιάλειπτο άθλημα σύμμειξης και μέθεξης των υλικών με τα πνευματικά και τα ψυχικά.
b. Όταν κυριαρχεί το μίσος-εγωισμός επέρχονται αναπόφευκτα κακουχίες. Οι άνθρωποι θύτες και θύματα ανηφορίζουν στον Γολγοθά και στην Σταύρωση.

i. Μετά από μια τέτοια Σταύρωση η Ανάσταση είναι δύσκολη ή αδύνατη και σίγουρα εντελώς αδύνατη εάν απουσιάζει ταπεινοφροσύνη και αγάπη και εάν μέσα στην ψυχή κυριαρχεί ο εγωισμός και το μίσος.
ii. Επίγεια Ανάσταση που σημαίνει αντιστροφή των κακουχιών συνεπάγεται Συγνώμη, Μετάνοια και Ταπεινοφροσύνη απέναντι στον Χριστό του οποίου τα διδάγματα και οι νουθεσίες ενσαρκώνουν την αγάπη και τις ενάρετες παραδοχές. Κάτι τέτοιο σημαίνει προσανατολισμό προς την Αγιότητα της ανθρώπινης οντότητας σύμφωνα με τα ανθρωποκεντρικά / Χριστοκεντρικά διδάγματα, νουθεσίες και εμπειρίες της ανθρώπινης διαδρομής.
iii. Σε αντίθετη περίπτωση η διολίσθηση στο μίσος και το εγωισμό σημαίνει ότι το υπόλοιπο της Επίγειας ζωής καταντά ιππασία με άλογο τον δαίμονα και προετοιμασία για την κόλαση.

Αυτά μεταξύ άλλων. Διόλου τυχαία πολλοί υποστηρίζουν ότι σε αντίθεση με άλλα θεοκεντρικά και θεοκρατικά δόγματα η Ορθοδοξία είναι πηγαία ανθρωποκεντρική, κατά βάση Αριστοτελική και ενισχυτική πολιτισμένων σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων μιας Πολιτείας αλλά και ευρύτερα. Το πνευματικό υπόβαθρο μεγάλων πολιτικών προεκτάσεων κορυφώθηκε στην ανθρωποκεντρική Παμμέγιστη Βυζαντινή Οικουμένη.

Η πτώση της ήταν και η μεγαλύτερη ίσως οπισθοδρόμηση του πολιτικού πολιτισμού. Από την αντί-Θεοκρατία του Γαλιλαίου και του Καρτέσιου ευκαιρίας δοθείσης πέρασαν στην αντί-Εκκλησιαστική στάση (η Ανατολική ανθρωποκεντρική Βυζαντινή Οικουμένη είχε ήδη υποδουλωθεί στους Οθωμανούς). Για λόγους που δεν είναι του παρόντος ακολούθησε η αντί-Θρησκευτική τάση που κάποια στιγμή έσμιξε με την αντί-πνευματική στάση που εξέφρασαν πλήρως και ολοκληρωμένα οι La Mettrie και Μαρκήσιου de Sade που ενσαρκώνουν τον συνεπή μηδενισμό. Ο μεταμοντερνισμός ενίσχυσε την τελευταία στάση εξ ου και η εύστοχη φράση οίκοι «εθνομηδενισμός». Σημειώνεται ότι για την μηδενιστική λαίλαπα που παράλληλα με την οικονομική κρίση έπληξε την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια θα επανέλθουμε σύντομα βιβλιογραφικά. «Συνεπή μηδενιστική», διευκρινίζεται, προδιαγραφών La Mettrie και Μαρκήσιου de Sade που ακυρώνει τις τρισχιλιετείς κατακτήσεις της Ελληνικότητας.
πηγή: antibaro

Μαγική (και) από ψηλά η Σαντορίνη

Δια χειρός του σκηνοθέτη και φωτογράφου Θωμά Χρυσοχοΐδη

Ένα μικρό φιλμ για τους παράγοντες του τουρισμού και τα guided tours που αναλαμβάνουν με πρωταγωνιστές τα υπέροχα τοπία αυτού του ευλογημένου τόπου να αναδείξουν το μεγαλείο της Σαντορινης δημιούργησε ο γνωστός σκηνοθέτης και φωτογράφος Θωμας Χρυσοχοΐδης

Έχοντας μεγάλη θητεια στην φωτογραφια δρασης για πανω απο 25 χρονια, ο Θωμάς Χρυσοχοΐδης γοητευμένος απο την κινουμενη εικονα αρχισε την τελευταια πενταετία να σκηνοθετει short films προσθετοντας και τη μεγαλη του αγαπη για τα drones, τα οποια χειριζεται ο ιδιος με πολυ ιδιαίτερο αποτελεσμα οπως φαινεται και στα πλανα!

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν τον Απρίλιο και μέσα από το φιλμ προβάλονται και λιγότερο γνωστά τοπία και προορισμοί του νησιού.

Απολαύστε το ταξίδι...
πηγή:protothema.

Τα τραγούδια της Βεντέμας

Το σκόρπιο δάσος της Σαντορίνης

Φίλοι μου,

Προχθές με ρώτησε κάποιος φίλος που δεν είχε έρθει ξανά στη Σαντορίνη, πως είναι να ζεις σε ένα ξερονήσι;

Είμαι σίγουρος ότι την ερώτηση αυτή την έχουν δεχτεί πολλοί μόνιμοι κάτοικοι του νησιού μας, αλλά μπορεί να είναι και απορία πολλών άλλων που το έχουν επισκεφτεί στο παρελθόν και δεν το εξέφρασαν .

Η απάντηση μου ήταν ξεκάθαρη από την αρχή στον φίλο μου. Ποιος σου είπε ότι η Σαντορίνη είναι ξερονήσι και ξερότοπος;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά, ας δούμε αν πράγματι αυτό το στολίδι του πλανήτη μας είναι ξερονήσι.

 Ξερονήσι κατά το λεξικό μας είναι το ξερό και άγονο νησί. Ε! λοιπόν η Σαντορίνη μας είναι άγονο νησί;

Στη Σαντορίνη, καλλιεργούμε σε πολύ ικανοποιητικές ποσότητες, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, σταφύλια, φάβα, κριθάρι, ντοματάκια, φιστίκι τύπου Αιγίνης, όλα προϊόντα εξαιρετικής ποιότητας και γεύσης.

Επίσης καλλιεργούμε σχεδόν όλα τα κηπευτικά. Αρχηγός είναι η άσπρη και πράσινη μελιτζάνα, κολοκυθάκια, κατσούνια (γνωστά σε πολλούς ως ξυλάγγουρα), γούλες και ένα σωρό άλλα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις εξαγωγές που έκαναν οι παραγωγοί μας σε μπιζέλι νάνο (αρακάς γλυκύτατος σαν μέλι) και κουκιά, που είναι γνωστό ότι στην λαχαναγορά των Αθηνών έκαναν αγώνα οι έμποροι για να έχουν αυτά τα προϊόντα.

Μπορεί όμως να βρει κανείς ελεύθερα στην φύση κάπαρη, ρίγανη, θρούμπι (θρίμπα), σαφράν(ζαφορά) και ένα σωρό ακόμα αρωματικά βότανα, και βρώσιμα χορταρικά, εξ ίσου  εξαιρετικής ποιότητας και μοναδικής γεύσης όπως όλα άλλωστε τα προϊόντα του νησιού μας. Ακόμα και τα φρούτα όπως τα σύκα και τα φραγκόσυκα είναι μοναδικά σε γεύση.

Οι διακρίσεις, τα βραβεία και οι πρωτιές των σαντορινιών παραγωγών και προϊόντων, το αποδεικνύουν με κάθε συμμετοχή σε εκθέσεις τροφίμων Πανελλαδικά και Διεθνώς. 

Τελικά η Σαντορίνη ποτέ δεν ήταν ξερονήσι ή ξερότοπος. Τα ευρήματα στις Ανασκαφές του Ακρωτηρίου, έχουν δείξει ότι πέραν από τον πολιτισμό που είχε αναπτυχτεί στο νησί μας, που είναι διεθνώς γνωστός, βρέθηκαν απολιθώματα από σπόρους, και προϊόντα που φυλασσόταν σε πιθάρια και ανάλογα σκεύη. Αυτό και το γεγονός ότι έχουν βρεθεί απολιθωμένα κλαδιά και φύλλα ελιάς , φοίνικα, και άλλων δένδρων ηλικίας πολύ μεγαλύτερης των ανασκαφών του Ακρωτηρίου, μαρτυρούν πως η Σαντορίνη ποτέ δεν ήταν ξερονήσι.

Θα ήταν μεγάλη μου παράλειψη, να μην αναφέρω την πολύ μεγάλη παραγωγή βαμβακιού, που εκτός από την τοπική βιομηχανία που αναπτύχτηκε για αυτό το μοναδικό είδος βαμβακιού, οι παραγωγοί εξήγαγαν το προϊόν και σε άλλες χώρες.

Δεν ξέρω αν βοηθούσε τώρα να απαριθμήσουμε τα προϊόντα που παράγει η Θηραϊκή γη μας, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί κανείς να το αναφέρει πλέον ως ξερονήσι.

Θα θελα όμως να αναφερθώ σε ένα ακόμα πιο ατράνταχτο στοιχείο ότι η Σαντορίνη δεν είναι ξερονήσι και ξερότοπος. Το στοιχείο αυτό είναι το σκόρπιο δάσος του νησιού μας, μάλιστα …. σκόρπιο, καλά διαβάζετε.

Η διάσπαρτη χλωρίδα του νησιού μας, έχει περίπου 7.530 άγρια και καρποφόρα δένδρα ή άτομα, όπως τα αναφέρει η Δασική υπηρεσία. Μια μικρή περιγραφή αυτών είναι 2.862 ευκάλυπτοι, 2758 αλμυρίκια, 140 ελαιόδεντρα (τα 100 στην ευθεία Φηρών Πύργου), 240 φοίνικες διαφόρων ειδών, 380 κυπαρίσσια, πεύκα και κουκουναριές, 150 τζιτζιφιές, 120 μιμόζες και 880 διάφορα άλλα δασικά και καρποφόρα  δένδρα. Στα παραπάνω, δεν αναφέρω τα δένδρα στην πλαγιά του μέσα βουνού στο Καμάρι, του Προφήτη Ηλία, όπως επίσης το δασάκι του Καρτεράδου (10 περίπου στρεμμάτων), και το γνωστό κάμπινγκ Καμαρίου (περισσότερο από 15 στρέμματα).

Αν υποθέσουμε ότι ένα στρέμμα χωρεί περίπου 30-35 τέτοια τεράστια δένδρα τότε έχουμε ένα δάσος έκτασης τουλάχιστον 250 στρεμμάτων. Ένα δάσος διάσπαρτο στο οδικό δίκτυο, που καθημερινά συρρικνώνετε, κινδυνεύει, και κανείς δεν φροντίζει. Κανείς δεν φροντίζει όχι μόνον για την συντήρηση ή την αύξηση αυτού του πληθυσμού, αλλά για την μείωση και την καταστροφή των δένδρων που έχουν απομείνει.  

Στην υψηλή αυτή βλάστηση του νησιού μας που φυσικά δεν είναι μεγάλη (λόγο αέρα),  πρέπει να προσθέσουμε τις φιστικιές, τις χαρουπιές, τις συκιές και φυσικά τις ελιές. Ιδιαίτερα οι ελιές που τα τελευταία χρόνια αρχίζουν πολλοί να μετατρέπουν κυρίως χέρσα χωράφια (αυτό είναι πολύ παρήγορο) σε ελαιώνες.

Αυτά είπα στον φίλο μου για το ‘ξερονήσι μας’. Αυτόν νομίζω τον έπεισα και μάλιστα μου ζήτησε να οργανωθούμε όσο καλλίτερα μπορούμε ώστε τον φετινό χειμώνα να προσπαθήσουμε να αυξήσουμε το πράσινο στο νησί μας.

Με εκτίμηση

Μάρκος Ζώρζος

πηγή: etsigianaperaseihora

ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΕΝΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

“ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ: ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ”

“ To ηλιοβασίλεμα μπορεί να έλξει τους πάντες. Ποίηση και σαγήνη στην ατμόσφαιρα, μικρά λευκά παραμυθένια σπίτια. Όλο αυτό είναι μόνο ένα κομμάτι από το ελληνικό νησί της Σαντορίνης”, γράφει διεθνής επιθεώρηση Blastingnews που εκδίδεται σε πολλές χώρες και γλώσσες.

 Στη Βραζιλιάνικη έκδοση, το δημοσίευμα υπογράφει ένας ομογενής -όπως δείχνει το όνομά του- ο MAX GONIADIS που η ιστοσελίδα τον συστήνει ως διεθνή ειδικό. Περιλαμβάνει μάλιστα και ένα καλογυρισμένο βίντεο 51 λεπτών με μια ονειρική περιήγηση σε ολόκληρη τη Σαντορίνη. “Υπάρχει μια πραγματική αντίθεση όλων αυτών των έντονων χρωμάτων με τα λευκά σπίτια και τα στενά δρομάκια που σκαρφαλώνουν στα βράχια, έχοντας προορισμό τα χωριά με την ειδυλλιακή θέα του ορίζοντα, ικανή να κόψει την ανάσα όλων όσων περνούν από εκεί”, γράφει ο Γωνιάδης, για να προσθέσει. 

“Από την την άλλη πλευρά, στη Σαντορίνη υπάρχει για τους ατρόμητους λάτρεις της περιπέτειας μια βόλτα που δεν πρέπει να χάσουν. Να βρεθούν στην καρδιά αυτού που απέμεινε από το ηφαίστειο το οποίο ουσιαστικά διαμόρφωσε το νησί και το μεγάλο κρατήρα τον οποίο κατάπιαν τα απέραντα νερά του Αιγαίου”.
Για του “πιο γενναίους”, ο “εραστής των λέξεων”, όπως αυτοσυστήνεται, προτείνει το περπάτημα από τα Φηρά μέχρι την Οία ή στην άνυδρη πλαγιά των ηφαιστειακών νησίδων σε συνδυασμό με μια βουτιά στις θερμές πηγές. “

Ακόμη και για ταξιδιώτες λιγότερο πρόθυμους να να “διακινδυνεύσουν” τόσο πολύ, μπορούν να επωφεληθούν σε μια βόλτα στην καλντέρα με πολλές selfie στο πανέμορφο σκηνικό των βράχων, ή μπορούν να επιλέξουν μια βόλτα με σκάφος και γεύμα ή δείπνο με την τυπικά πιάτα της νόστιμης μεσογειακής κουζίνας ,απολαμβάνοντας ένα γευστικό κρασί που παράγεται στο «νησί παράδεισος” της Ελλάδας”, καταλήγει.
πηγή: santonews

Ωδή στη Σαντορίνη (μέχρι το 1956)

Γράφει ο Θάνος Μακρογαμβράκης
Ενα συναρπαστικό ταξίδι στον χρόνο για την «άγνωστη» Θήρα (πριν χτυπήσει ο καταστροφικός σεισμός των 7,5 ρίχτερ) μέσα από καρτποστάλ του υψηλής αισθητικής λευκώματος που δημιούργησε για το πιο ξεχωριστό νησί του Αιγαίου ο διάσημος συλλέκτης έργων τέχνης και δικηγόρος Δημήτρης Τσίτουρας

Το ατμόπλοιο προσεγγίζει το μυστηριακό νησί της Καλλίστης. Στο παλιό λιμάνι αράζουν τα ξύλινα καΐκια και πηγαινοέρχονται φορτωμένα τα γαϊδουράκια. Η Ελλη Σουγιουλτζόγλου - Σεραϊδάρη, η φωτογράφος Nelly's, οπλίζει τον φακό της. Η Καμένη, το ηφαιστειογενές νησί στο κέντρο της Καλντέρας, αχνίζει απειλητικά όταν δεν βγάζει λάβα δημιουργώντας νέους θόλους. Ο καταστροφικός σεισμός του 1956, που εκτός από σπίτια, ιστορικά κτίρια, εκκλησίες και ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα ξερίζωσε και όνειρα αλλάζοντας μια για πάντα συνήθειες και στάση ζωής των ανθρώπων, ακόμη δεν έχει γίνει. Αυτό το συναρπαστικό ταξίδι στον χρόνο και στην «άγνωστη» Σαντορίνη είναι μοναδικό και έρχεται μέσα από τις σελίδες του υψηλής αισθητικής λευκώματος που δημιούργησε για το πιο ξεχωριστό νησί του Αιγαίου ο διάσημος συλλέκτης έργων τέχνης και δικηγόρος Δημήτρης Τσίτουρας, επίτιμος πρόξενος της Γαλλίας στο νησί από το 2007.
Πολύχρονη έρευνα
Μέσα από καρτποστάλ μιας εποχής, που ελάχιστοι θυμούνται σήμερα, ο συλλέκτης κατάφερε ύστερα από ατελείωτες ώρες καλλιτεχνικής μοναξιάς και πολύχρονη έρευνα να συγκεντρώσει το πιο σπάνιο υλικό για το νησί που λατρεύει και το οποίο για πρώτη φορά επισκέφθηκε το καλοκαίρι του 1968. Ετσι διέσωσε την «άλλη» Σαντορίνη, αυτή που οι παλαιότεροι νοσταλγούν και οι νεότεροι ούτε καν γνωρίζουν. Μια Σαντορίνη όπως ακριβώς ήταν πριν από το φονικό δίδυμο χτύπημα του Εγκέλαδου στις 9 Ιουλίου του 1956, προτού ο «μεγαλύτερος σεισμός του 20ού αιώνα σε ολόκληρη την Ευρώπη, από τα Ουράλια έως το Γιβραλτάρ και από τη Μάλτα έως τη Λαπωνία» λαβώσει ανεπανόρθωτα το νησί.
Οπως είχε γράψει στο βιβλίο της με τίτλο «Σαντορίνη 1925-1930» (σημείωση την οποία δανείζεται και για το λεύκωμά του ο Δημήτρης Τσίτουρας) η πιο σημαντική φωτογράφος του Μεσοπολέμου στην Ελλάδα, η Nelly's, η Σαντορίνη σήμερα δεν έχει καμία σχέση με εκείνη που γνώρισε η ίδια κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1930, όταν την επισκέφθηκε και με τόση λατρεία τη φωτογράφισε: «Θα προτιμούσα όμως να μην πήγαινα στη Σαντορίνη ξανά μετά τον σεισμό και να έμενα με τις παλιές αναμνήσεις. Τα βρήκα όλα τόσο αλλαγμένα! Στενοχωριόμουν όσο έβλεπα τη μεγάλη αλλαγή στο χειρότερο. Είδα μερικά ερείπια από κάτι ωραία σπίτια που είχα απαθανατίσει, που μου ράγισαν την καρδιά. Το Καμάρι, το τόσο γραφικό και ήρεμο τότε, ήταν τελείως αλλαγμένο και αγνώριστο. Αληθινά απογοητεύτηκα πολύ».
Πόσο διαφορετικό όμως μπορεί να ήταν τότε το πιο πολυφωτογραφισμένο νησί της Ελλάδας (που ονομαζόταν Στρογγύλη από το σχήμα του και μετέπειτα Καλλίστη από την ομορφιά του), το οποίο εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στις λίστες με τα ωραιότερα και ξακουστά μέρη του πλανήτη; Οι απαντήσεις αποτυπώνονται γλαφυρά στις σελίδες του λευκώματος «Σαντορίνη μέχρι το 1956», που σήμερα παρουσιάζει η «δημοκρατία» με «ξεναγό» τον επίτιμο πρόξενο της Γαλλίας από το 2007 στη Σαντορίνη Δημήτρη Τσίτουρα.
Το μονοπάτι
«Το νησί είχε εντελώς άλλη εικόνα από αυτήν που όλοι γνωρίζουμε. Δεν είναι μόνο η τουριστική ανάπτυξη της Σαντορίνης με τα ξενοδοχεία και τις τουριστικές επιχειρήσεις που έκαναν τη διαφορά. Από το 1956 άλλαξε ουσιαστικά η φυσιογνωμία του νησιού με τη χάραξη του δρόμου που ένωσε τα Φηρά με τα υπόλοιπα χωριά και την απώλεια ολόκληρων οικοδομικών συμπλεγμάτων. Ως τότε ο δρόμος που ένωνε τα Φηρά με τα χωριά ήταν αυτό που όλοι σήμερα ονομάζουμε μονοπάτι».
Μέσα από τις καρτποστάλ, που η καθεμιά κρύβει τη δική της ξεχωριστή ιστορία και στο σύνολό τους στάθηκαν βασική πηγή έμπνευσης για τον Δημήτρη Τσίτουρα, μπορεί εύκολα κάποιος να διακρίνει όχι μόνο τις διαφορές στο νησί, αλλά και να ταξιδέψει στον χρόνο. «Το γεγονός ότι κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο ως σήμερα καρτποστάλ σημαίνει ότι δεν έχουν εξαντλήσει ακόμα τον σκοπό τους. Η καρτποστάλ ήταν το συντομότερο μήνυμα προτού την αντικαταστήσουν τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μηνύματα. Αυτό στάθηκε και ως αφορμή να αναζητήσουμε την ιστορία των καρτποστάλ, που πραγματικά αν τη διαβάσει κάποιος θα τη βρει απίστευτα ενδιαφέρουσα. Οι καρτποστάλ αυτού του βιβλίου κατά κάποιον τρόπο κρατούν μεγάλο μέρος της εικόνας του νησιού, που γνώρισα και αγάπησα εκείνο το καλοκαίρι του 1968».

Τα μυστικά της χρονοκάψουλας
Πίσω από αρκετές καρτποστάλ του λευκώματος- χρονοκάψουλα κρύβονται και διάσημοι καλλιτέχνες. Η Nelly's, ο Σπύρος Μελετζής, ο Φραγκούλης Καλουτάς, ο Σπύρος Δελενδάς, ο Εμμανουήλ Διακάκης και πολλοί άλλοι, που υπήρξαν κορυφαίοι φωτογράφοι και εκδότες καρτποστάλ εκείνης της εποχής στην Ελλάδα. «Η συλλογή περιλαμβάνει 330 αυθεντικές καρτποστάλ, έπειτα από λεπτομερή έλεγχο και μελέτη, διότι βρέθηκαν και αρκετές διπλές. Για την πληρέστερη εικονογράφηση του νησιού δανείστηκα ακόμη μερικές από διάφορους οργανισμούς και φίλους, και έτσι ο συνολικός αριθμός των καρτποστάλ του βιβλίου αυτού ανέρχεται σε 400. Οι περισσότερες είχαν αποστολέα και παραλήπτη, κάτι που τις κάνει ακόμα πιο σημαντικές, αφού από την πίσω πλευρά και μέσα από αφιερώσεις διακρίνεται και ο τρόπος γραφής της εποχής».
Από την πολύχρονη μελέτη ο εμπνευστής και δημιουργός του λευκώματος κατέληξε και σε σημαντικά συμπεράσματα σχετικά με την παραγωγή των καρτών της εποχής εκείνης, που έκαναν γνωστή τη Σαντορίνη σε πολλές χώρες του πλανήτη. «Από τη μελέτη των υπαρχουσών καρτποστάλ της Σαντορίνης της περιόδου 1900-1950 φαίνεται ότι κατά τη δεκαετία 1930-1940 παράχθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός τους. Οι εικονογραφημένες καρτποστάλ που πωλούνταν σε διάφορα καταστήματα του νησιού αποτέλεσαν αναμνηστικά σουβενίρ του ταξιδιού των τουριστών, που δεν διέθεταν δική τους φωτογραφική μηχανή. Ηδη από τα τέλη του 19ου αιώνα η Σαντορίνη υπήρξε πόλος έλξης των πρώιμων αλλά λίγων περιηγητών. Συνήθως ταξίδευαν οργανωμένοι με κάποιο ατμόπλοιο, το οποίο έκανε περιήγηση στα νησιά του Αιγαίου. Ο ηφαιστειογενής όμως χαρακτήρας της Σαντορίνης, που δημιουργεί αυτό το ιδιαίτερο τοπίο, την έκανε να διαφέρει από όλα τα άλλα νησιά του Αιγαίου, γι' αυτό και όλοι συγκινούνταν μόλις την έβλεπαν από μακριά. Συναίσθημα που πλημμυρίζει τους επισκέπτες του νησιού μέχρι και σήμερα».


Η Σαντορίνη του Ελύτη και του Σεφέρη
Μέσα από τις σελίδες του λευκώματος δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι δύο βραβευμένοι με Νόμπελ λογοτεχνίας Ελληνες ποιητές, ο Γιώργος Σεφέρης και ο Οδυσσέας Ελύτης, που εμπνεύστηκαν από τις μοναδικές ομορφιές της Σαντορίνης προκειμένου να γράψουν τα αριστουργήματα με τους τίτλους «Σαντορίνη» και «Ωδή στη Σαντορίνη». «Τελειώνοντας τον σχεδιασμό του βιβλίου σκέφτηκα ότι θα ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή να συμπεριλάβω τα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη και του Οδυσσέα Ελύτη για τη Σαντορίνη, αφού και οι δύο γνώρισαν ακριβώς την εποχή που παρουσιάζουμε σε αυτό το βιβλίο. Πραγματικά, αν διαβάσει κάποιος τα ποιήματα αυτά, θα καταλάβει ότι οι εικόνες που είχαν την ώρα της έμπνευσής τους οι σπουδαίοι μας ποιητές είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτές των καρτποστάλ».


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
Γιώργος Σεφέρης: Σαντορίνη
Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.
Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα, τ' όνομα, τον τόπο,
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει...
Οδυσσέας Ελύτης: Ωδή στη Σαντορίνη
Βγήκες από τα σωθικά βροντής
Ανατριχιάζοντας μες στα μετανιωμένα σύννεφα
Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη
Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο
Για ν' αντικρύσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγλη
Ν' ανοιχτείτε με μια σταυροφόρο ηχώ στο πέλαγος...

ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ

 {Από το περιοδικό «δ» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»}
πηγή: δημοκρατία

Santorini In Winter

Υπέροχο! Μάλλον πρέπει να μας προβληματίσει για το ποιά Σαντορίνη θέλουμε....

Σπάνιες εικόνες! Χιονισμένη και πανέμορφη η Σαντορίνη

Γράφει ο Γιάννης Αργυρός 
Πέρα από τις φυσικές και γεωλογικές ομορφιές του νησιού, που απολαμβάνει ο κάθε επισκέπτης κατά την καλοκαιρινή περίοδο, έρχεται και ο χιονιάς να βάλει και την δική του πινελιά κατά την περίοδο αυτή, αποδίδοντας όμορφες και εναλλακτικές εικόνες που προσθέτονται στη δημοφιλή ομορφιά του νησιού.

Έτσι λοιπόν την επίσκεψή του μας έκανε ο χιονιάς στις υψηλότερες περιοχές της Σαντορίνης κατά τις πρωινές ώρες της Κυριακής της 8^ης Ιανουαρίου 2017 ντύνοντας στα λευκά το νησί μας, με αποτέλεσμα οι λάτρες του νησιού μας να απολαμβάνουν τις υπέροχες και πολυπόθητες εικόνες που λαχταρούσαν κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Παράλληλα θέλουμε να ευχαριστήσουμε θερμά τους φίλους μας στο facebook για το φωτογραφικό υλικό που συλλέξαμε και σας το προβάλλουμε.

πηγή:giannisargyros

Σαντορίνη: η χαμένη Ατλαντίδα

Είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο μυστηριώδης και τα πιο όμορφα νησιά, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά του κόσμου ολόκληρου. Η Σαντορίνη. Υπάρχει ένα πλήθος θρύλων γύρω από αυτήν, κάποιοι την ονομάζουν χαμένη Ατλαντίδα, άλλοι, ως την Πομπηία του Αιγαίου πελάγους.

Το βίντεο αυτό από τη Σαντορίνη ταξιδεύει με τα νέα smartphones της Huawei

Του Παναγιώτη Μαρκίδη
Από τη μία, η λίγο-πολύ γνωστή τρέλα των Κινέζων για τη Σαντορίνη και από την άλλη η παγκόσμια αναγνωρισιμότητα του νησιού και η μοναδικότητα του τοπίου, έκαναν τη Huawei να χρησιμοποιήσει εικόνες από τα Φηρά και την Οία, θέλοντας να προβάλει τις φωτογραφικές δυνατότητες του νέου της κορυφαίου smartphone.

Ήταν στην πρόσφατη παρουσίασή του στο Μόναχο, όταν ξαφνικά η αίθουσα πλημμύρισε με Ελλάδα και στις γιγαντοοθόνες άρχισαν να προβάλλονται φωτογραφίες από τη Σαντορίνη, τραβηγμένες με το Mate 9. Στη συνέχεια έπαιξε ένα time lapse βίντεο, από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου, γεμάτο ζεστά  χρώματα και μαγευτικές εικόνες, καθώς η μέρα παραχωρεί τη θέση της στη νύχτα.
Το βίντεο αυτό θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας στα χέρια εκατομμυρίων καταναλωτών, καθώς βρίσκεται αποθηκευμένο στα νέα smartphones της Huawei που θα βγουν στην αγορά μέχρι τον Δεκέμβριο. Η συνέχεια της συνεργασίας με τη φημισμένη στον τομέα της φωτογραφίας Leica και το αναβαθμισμένο σύστημα κάμερας με δύο φακούς είναι εξάλλου ένα από τα δυνατά σημεία του Mate 9.
Το διάρκειας ενός λεπτού βίντεο έχει ντυθεί μουσικά με το ορχηστρικό απόσπασμα της άριας Nessun Dorma, από την όπερα Τurandot του Τζάκομο Πουτσίνι.
πηγή:news247

Μνήμες

H Σαντορίνη όπως δεν την έχετε ξαναδεί ,μέσα σε 3 λεπτά!

60 ΛΕΠΤΑ ΕΛΛΑΔΑ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ-ΘΗΡΑΣΙΑ

Η Σαντορίνη που αγαπάμε

Η Σαντορίνη της Nelly’s το 1925-30

 

Η Σαντορίνη του 1925 μέσα από τον φακό της Nelly’s, που την απαθανάτισε με τον πλέον εμπνευσμένο τρόπο. Η φωτογράφος έκανε μια μελέτη φωτός και όγκων που φανερώνει τη χαρισματική της ματιά.

 Γράφει η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

Ξεφυλλίζοντας το νέο λεύκωμα με τις φωτογραφίες της Νέλλη Σεραϊδάρη - Σουγιουλτζόγλου (Nelly’s, 1899-1998) από τη συλλογή του Δημήτρη Τσίτουρα, μια ενότητα που αναφέρεται στην πενταετία 1925-1930, μπαίνει κανείς στον πειρασμό να φανταστεί αυτήν την αεικίνητη γυναίκα επί το έργον: Ακροβολισμένη, σαν υπομονετικός ελεύθερος σκοπευτής, στα γκρεμνά και τα σοκάκια, κατάφερε να δαμάσει το άγριο κυκλαδίτικο φως, να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα ενός τόπου μέσα στη γοητευτική του γύμνια, με τον μεγάλων διαστάσεων φακό της ανά χείρας.
Οι εικόνες της 90 χρόνια αργότερα παραμένουν εναργείς, επιβλητικές, βαθιά συγκινητικές. Και τώρα συνυπάρχουν σε ένα εμπλουτισμένο πολυσέλιδο εκδοτικό corpus, με ιδιαίτερα κατατοπιστικά κείμενα για την ίδια, τη γνωριμία της με τον συλλέκτη, τις φωτογραφικές της μηχανές και τις τεχνικές της στο κομψό βιβλίο του Αρχείου Θηραϊκών Μελετών.
«Δεν χόρταινα να κοιτάω...»
Να πώς θυμάται η ίδια την παρθενική της επίσκεψη που έγινε με την προτροπή του Σαντορινιού στην καταγωγή γαμπρού της, μετά από ένα ταξίδι της στην Κρήτη στα μέσα της δεκαετίας του 1920: «Δεν έβλεπα την ώρα να ξεκινήσω με τα σύνεργά μου. Τότε, η συγκοινωνία γινόταν διά θαλάσσης. Το πλοίο που ταξίδευσα έφτασε τα ξημερώματα. Ηταν, θυμάμαι, καλοκαίρι. Στις 5.30 π.μ. βρισκόμουν στο κατάστρωμα. Ηθελα να απολαύσω τη θέα από απόσταση, πριν φτάσουμε στο λιμάνι, για να πάρω από εκεί μερικές φωτογραφίες. Μου φάνηκε πως έβλεπα μία μεγάλη σοκολατένια τούρτα γαρνιρισμένη με σαντιγί. Οταν ανέτειλε ο ήλιος και έριξε πάνω του τις χρυσές του αχτίδες, δεν χόρταινα να το κοιτάω. Τέτοιο θέαμα δεν είχα ξαναδεί και προσπάθησα να επωφεληθώ από τις αξέχαστες εκείνες στιγμές και να τις απαθανατίσω με μερικές φωτογραφίες.
Κι ευγνωμονούσα τον γαμπρό μου και την αδελφή μου που με έπεισαν να αποφασίσω το ταξίδι αυτό» θυμάται.
Η αποστολή της στη Σαντορίνη ολοκληρώθηκε με μια απροσδόκητη εξέλιξη: κατά την παραμονή της η 26χρονη τότε φωτογράφος έπαθε βαρύ έμφραγμα, κάτι που συνειδητοποίησε όταν πλέον επέστρεψε στην Αθήνα, σε κακή κατάσταση. Η Nelly’s με τη μικρασιατική καταγωγή και το κοσμοπολίτικο βλέμμα φωτογράφισε κυρίως τα Φηρά, το Φηροστεφάνι, το Ημεροβίγλι, τον Πύργο, το Καμάρι, την Εξω Γωνιά και την
Περίσσα και λιγότερο την Οία, καθώς η πρόσβαση ήταν πολύ δυσκολότερη σε σχέση με σήμερα.
Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι -όπως είπαμε- η σπουδή του φωτός, το οποίο διαγράφει τους όγκους και δίνει μια ζωντάνια στο τοπίο. Είναι σαφές ότι η φωτογράφος ήξερε άριστα την τεχνική και μελετούσε πολύ προτού κάνει μια λήψη. Πρωταγωνιστούν η φύση, οι άνθρωποι, οι οικισμοί, το υγρό στοιχείο σε μια συνωμοσία ομορφιάς, όπως σημειώνει και η Καδιώ Κολύμβα που έχει δώσει τίτλους στις φωτογραφίες του λευκώματος.
Και πώς κατέληξαν αυτές οι εξαιρετικές λήψεις στα χέρια του Δημήτρη Τσίτουρα; Οπως μας λέει ο ίδιος ο συλλέκτης, που έχει μεράκι, σεβασμό και κυρίως μάτι που ξεχωρίζει αμέσως ό,τι αξίζει να διασωθεί, το γαϊτανάκι της γνωριμίας του με τη Nelly’s ξεκίνησε χάρις στην «Καθημερινή». Ενα μικρό δημοσίευμα της συγγραφέως και δημοσιογράφου Μαρίας Καραβία στο Σημειωματάριο, που έγραφε ότι η φωτογράφος επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την πολυετή της παραμονή στην Αμερική, του κίνησε το ενδιαφέρον. Είχε δει ορισμένες καρτ ποστάλ της Σαντορίνης από τον αείμνηστο Μάνο Χαριτάτο και τον παλαιοπώλη Σούλη Παπαθεοδώρου και ήθελε να τη γνωρίσει από κοντά.
Η Καραβία μεσολάβησε ώστε ο Δημήτρης Τσίτουρας να επισκεφθεί τη φωτογράφο το 1987 στο διαμέρισμά της στη Νέα Σμύρνη, όπου διέμενε με τον σύζυγό της Αγγελο Σεραϊδάρη. Τον υποδέχθηκε μια Σαντορινιά οικιακή βοηθός και αμέσως άρχισαν την κουβέντα για τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει στο νησί. Εκεί μπήκαν τα θεμέλια μιας μεγάλης φιλίας, με πολλές συναντήσεις, κατά τις οποίες του χάρισε φωτογραφίες από τη Σαντορίνη και όχι μόνον. Αργότερα του έδωσε και γυάλινες πλάκες. Ο συλλέκτης την προέτρεψε να δωρίσει το φωτογραφικό της αρχείο στο Μουσείο Μπενάκη. Η ενότητα από το Κυκλαδονήσι είχε τέτοια πληρότητα και δύναμη που το 1987 ο Δημήτρης Τσίτουρας κάνει μια πρώτη έκδοση με γενική επιμέλεια της Λούσης Μπρατζιώτη, σε δύο χιλιάδες αντίτυπα υπογεγραμμένα από την ίδια. Το βιβλίο τα πήγε τόσο καλά που ευτύχησε να έχει τρεις ακόμα ανατυπώσεις και να πουλήσει συνολικά πάνω από επτά χιλιάδες αντίτυπα και εξαντλήθηκε. Το νέο λεύκωμα που κυκλοφόρησε φέτος, έρχεται να καλύψει το κενό αυτό και να μας θυμίσει πως τα σπουδαία έργα τέχνης βασίζονται σε μια ευτυχή συγκυρία: ένας αρχέγονα όμορφος τόπος αντικατοπτρίζεται στα μάτια ενός ανθρώπου που ξέρει να αποτυπώνει το κάλλος.

πηγή:kathimerini