Επί Γης ποια ειρήνη;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, η εορτή της ειρήνης και της ελπίδας. Βέβαια η αδιάκοπη τρεχάλα και η κατακλυσμιαία υλιστική και  καταναλωτική προπαγάνδα  ελάχιστα περιθώρια αφήνουν στον σύγχρονο άνθρωπο να κατανοήσει το νόημα του κοσμοϊστορικού γεγονότος. Το μόνο που ο σύγχρονος άνθρωπος κατανοεί είναι πως το μήνυμα του Χριστού για ειρήνη καταπατάται συνέχεια.

Το έτος τελειώνει με γεμάτες τις ημέρες του από βία, αίμα και δάκρυ. Στο απερχόμενο έτος από τα 194 κράτη – μέλη του ΟΗΕ στα 54 άρχισαν ή συνεχίζονται οι πολεμικές συγκρούσεις. Στο ίδιο έτος υπήρξαν 31 τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη, με δεκάδες θυμάτων. Το 2017 προστίθεται στα έτη, που δεν υπήρξε ειρήνη στον πλανήτη. Ο Ιβάν Μπλοχ (Νόμπελ Ειρήνης το 1901) είχε υπολογίσει πως στα περίπου 3400 χρόνια  ιστορίας, ειρήνη υπήρξε στα 240 και πολεμικές συρράξεις στα 3.260. Ο, μετά τον υπολογισμό του Μπλοχ, 20ός αιώνας είναι ο αιματηρότερος στην παγκόσμια ιστορία. Κατ’ αυτόν συνέβησαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, πολλές εμφύλιες συγκρούσεις, δεκάδες επαναστάσεων και πραξικοπημάτων, καθώς και επιβλήθηκαν απάνθρωπα ολοκληρωτικά  καθεστώτα. Σε κάθε ημέρα του  προηγούμενου αιώνα  χυνόταν άφθονο αίμα σε πολλά μέρη του πλανήτη.

            Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο να μην ακολουθεί το μήνυμα  της νύχτας εκείνης στη Βηθλεέμ και να μην επιδιώκει την ειρήνη, όταν μάλιστα, το άλλο μήνυμα του Θεανθρώπου είναι πως η βία φέρνει βία; Από τον Ηράκλειτο έως τον Μακιαβέλι και τον Μαρξ ο πόλεμος και η βία θεωρούνται ως  στοιχεία της φύσης του ανθρώπου.... Η μελέτη της ιστορίας και η εξέταση των τρεχόντων γεγονότων δείχνουν ότι πολέμους διεξάγουν και βία ασκούν οι οπαδοί εκείνης της ιδεολογικής αθεΐας, που έχει στη φύση της το μίσος προς τον συνάνθρωπο. Παράδειγμα η Γαλλική Επανάσταση, που επέφερε τη γενοκτονία της Βανδέας και τα θύματα της  γκιλοτίνας, όπως επίσης τα εκατομμύρια των αθώων θυμάτων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα γκουλάγκ των αθεϊστικών καθεστώτων του 20ού αιώνα. Επίσης χρησιμοποιούν τη  βία όσοι ακολουθούν την πρακτική αθεΐα και κυριαρχούνται από το πάθος της με κάθε μέσο επικράτησης των   συμφερόντων τους, που προκαλεί τις αιματηρές συγκρούσεις  με τους φορείς των αντίπαλων συμφερόντων.

 Ο σύγχρονος άνθρωπος υποφέρει από τους πολέμους και τις τρομοκρατικές ενέργειες στις οποίες προβαίνει το μέρος εκείνο του Ισλάμ, που πιστεύει ότι η ειρήνη θα επέλθει όταν νικηθούν και εκλείψουν οι άπιστοι, όπως  επίσης βιώνει την πρακτική της Παλαιάς Διαθήκης, του «οδόντα αντί οδόντος».

            Η Εκκλησία είναι κατά της βίας και των πολέμων και δικαιολογεί μόνο τη νόμιμη άμυνα και την υπεράσπιση της Πατρίδας... Το Βατικανό, την ιστορία του οποίου επικαλούνται οι άθεοι, πράγματι εξελίχθηκε σε ένα κοσμικό κράτος, με παντοδύναμο ηγεμόνα, τον Πάπα, που παλαιότερα διέθετε στρατό και διεξήγε πολέμους. Την εκκοσμικευμένη  συμπεριφορά του περιγράφει εξαιρετικά ο Ντοστογιέφσκι στον ιεροεξεταστή των «Αδελφών Καραμάζοφ».- 

Αν βλέπαμε πως θα μας φροντίζει η Θεοτόκος τους μήνες που θα έρθουν θα πέφταμε πάνω στην εικόνα της και δεν θα ξεκολλούσαμε !

ομιλία με θέμα '' Πόλεμος και Ειρήνη '' από τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου  Νεόφυτο που έγινε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό από τη Δεξαμενή σκέψη '' Άγιος Νικόλαος '' την τετάρτη 23 Μαρτίου 2016 .

Είμαστε Ορθόδοξοι;

Γράφει ο Χαράλαμπος Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Η Ορθοδοξία μας είναι η μόνη αλήθεια. Δεν είναι ιδέα, δεν είναι θεωρία, δεν είναι σύστημα. Είναι ο Κύριός μας Ιησούς, που ο ίδιος μας διαβεβαιώνει ότι είναι η αλήθεια λέγοντας «Εγώ ειμι η αλήθεια» (Ιωάν. ιδ΄ 6). Αυτός ο Θεάνθρωπος είναι η Ορθοδοξία μας!

Η Ορθόδοξη πίστη μας δεν είναι υπόθεση γνώσεως. Κυρίως είναι ορθός τρόπος ζωής. Η Ορθοδοξία είναι ταυτόσημη με την ορθοπραξία.

*Είναι η ακριβής τήρηση της παραδόσεως.

*Είναι η προετοιμασία μας για ομολογία πίστεως και μαρτύριο.

*Είναι το ασκητικό φρόνημα που πρέπει να μας διέπει.

*Είναι η αγάπη της πτωχείας του Ιησού και η αποφυγή του υπερκαταναλωτισμού.

*Είναι τα χρηστά μας ήθη και ο έλεγχος των παρεκτρεπομένων από αυτά.

*Είναι ο πόθος για ενότητα των Χριστιανών, κατά την επιθυμία του Κυρίου «ίνα ώμεν εν» (Ιωάν. ιζ. 11) με βάση, όμως, την μόνη αλήθεια, και όχι την οικονομία της αγάπης, που προβάλλουν πολλοί σε βάρος της αληθείας.

Ο Χριστός μας καλεί όλους μέσα στους αιώνες όχι μόνο να Τον γνωρίσουμε, αλλά να ζήσουμε τη δική Του ζωή μέσα στην Εκκλησία που ο ίδιος ίδρυσε. Η συνέπεια λόγων και πράξεών μας μας είναι η πιό πειστική απόδειξη ότι η πίστη μας είναι η μόνη ορθή. Ο Χριστιανός που ζει ενωμένος με τον Χριστό μέσα από την προσευχή και συμμετέχει στα μυστήρια και την κοινή λατρεία ορθοδοξεί και βρίσκεται σε πλήρη ασφάλεια. Έχει γνώση σωτηρίας και ανήκοντας στη λογική αγέλη του Κυρίου δεν κινδυνεύει από τους προβατόσχημους λύκους, τους διάφορους αιρετικούς ( Ιωάν. ι΄1-16).

Μόνο η Ορθοδοξία σώζει τον άνθρωπο, αφού αυτή είναι η αποκεκαλυμμένη αλήθεια. Είναι ο Χριστός μας, ο οποίος ήλθε στον κόσμο, για να «κηρύξει το ευαγγέλιο του Θεού» (Μαρκ. α΄ 14), να διδάξει και να «μαρτυρίσει την αλήθεια» (Ιωάν. ιη΄37). Γνωρίζοντας, λοιπόν, ο άνθρωπος την αλήθεια, και βιώνοντάς την ελευθερώνεται από την αμαρτία (Ιωάν. η΄ 32) και μετέχει στην αληθινή ζωή (Ιωάν. ιδ΄ 6). Ο Χριστός είναι η αλήθεια, είναι η Ορθοδοξία, και απέναντί της βρίσκεται η πλάνη και η αίρεση. Η πλάνη αρνείται την αλήθεια και η αίρεση τη νοθεύει. Έτσι μακρυά από την Ορθοδοξία βρίσκεται ο άνθρωπος που έπεσε σε πλάνη η παρασύρθηκε από τις αιρέσεις και ως εκ τούτου χάνει τη δυνατότητα σωτηρίας. Αυτό τόνιζε εμφατικά και ο θεόσοφος Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος λέγοντας ότι «μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει σωτηρία».

Η Εκκλησία μας που είναι «ο στύλος και το στήριγμα της αλήθειας» (Α΄ Τιμ. γ΄15), από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια, αγωνίσθηκε σκληρά, να κρατήσει ακέραιη και ανόθευτη την αλήθεια καθώς και οι Άγιοι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους για να προφυλάξουν τους Χριστιανούς από τις πλανεμένες διδασκαλίες των «ψευδοδιδασκάλων» και των «ψευδοπροφητών (Ματθ. ζ΄ 15, Β΄ Πετρ. β΄1, Α΄ Ιωάν. δ΄1).

Αληθινός Ορθόδοξος Χριστιανός είναι αυτός που:

* Πιστεύει στην Αγία Τριάδα. Στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

*Έχει αποδεχθεί και έχει ομολογήσει, ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ο Εμμανουήλ, και ότι είναι ο Σωτήρας και Λυτρωτής του κόσμου.

*Είναι βαπτισμένος στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είναι χρισμένος με Άγιο Μύρο, που συμβολίζει τις δωρεές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

*Με τη ζωή του και τις πράξεις του προσπαθεί καθημερινά να προκόπτει πνευματικά και να παραμένει ζωντανό κύτταρο του σώματος της Εκκλησίας.

*Τιμάει την Παναγία και τους Αγίους μας και προσκυνάει τις σεπτές εικόνες τους με την πεποίθηση ότι η προσκύνηση μεταβαίνει στο πρωτότυπο. Έτσι, κάθε Ορθόδοξο Χριστιανικό σπίτι έχει τις εικόνες του και με ευλάβεια εμείς οι ένοικοί του, ανάπτουμε το καντήλι με το ιλαρό φως του ενώπιόν τους.

Όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είμαστε αδέλφια και μέλη της Εκκλησίας την οποία ίδρυσε ο Χριστός πάνω στο Σταυρό χύνοντας το πανάγιο Αίμά Του.

Σήμερα που όλοι διακηρύττουν τις πεποιθήσεις τους, γιατί να αρνούμαστε εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την δική μας; Η πίστη δεν μένει κρυφή, δημοσιοποιείται, και δεν είναι συναίσθημα, αλλά γνώση του Θεού. Είναι προσωπική απάντηση του ανθρώπου στην κλήση του Θεού για σωτηρία. Και οι δαίμονες πιστεύουν, αλλά δεν τηρούν την πίστη στη ζωή τους.

Η Εκκλησία πολεμουμένη νικάει και η Ορθοδοξία πολεμουμένη θριαμβεύει και καταδεικνύει ότι είναι οργανισμός θεοΐδρυτος, του οποίου κεφαλή είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς, που παραμένει ο ίδιος «χθες και σήμερον και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ΄ 8). Ο θρίαμβος και η δόξα της Εκκλησίας του Χριστού ανέκαθεν υπήρξαν οι διωγμοί και τα μαρτύρια. Στις κατακόμβες η Εκκλησία έστησε τρόπαιο νίκης, έκτισε τους ιερούς βωμούς πάνω στους οποίους ανά τους αιώνες μελίζεται και δεν διαιρείται, εσθίεται και δεν δαπανάται ο Άμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου». Τους πολέμους και τις διώξεις που υπέστη η Εκκλησία του Χριστού και η Ορθοδοξία ως τις ημέρες μας κανείς δεν μπορεί να τις απαριθμήσει, γιατί αυτή ως θεοΐδρυτος οργανισμός από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα δέχεται τα βέλη των ορατών και αοράτων εχθρών, που ζητούν τα την κατασπαράξουν. Με διαφορετικές μορφές κάθε φορά ο μισόκαλος επιτίθεται, «ως λέων ωρυόμενος ζητών τίνα καταπίει» (Α΄ Πετρ. ε΄ 8), αλλά δεν γνωρίζει ο ταλαίπωρος ότι πάντοτε ο Χριστός νικάει, ο Χριστός θριαμβεύει, αφού είναι ο νικητής του θανάτου, «το φως του κόσμου» (Ματθ. ε΄ 14), «η ζωή και η ανάστασις» (Ιωαν. ια΄ 25), «η οδός», και η μόνη «αλήθεια» (Ιωάν. ιδ΄ 6). Σήμερα ο μισόκαλος πολεμάει την Ορθοδοξία με τις αιρέσεις, με την εκκοσμίκευση, την αναζήτηση του χρήματος, την απόκτηση περιουσιακών στοιχείων, την ακριβή διασκέδαση, τον ανέμελο τουρισμό, που προβάλλει περισσότερο από τα αξιοθέατα, τις τρυφηλές απολαύσεις, την πολυφαγία, την άκρατη οινοποσία και ποτοποσία, τις κάθε είδους σωματικές ηδονές, που έχουν έμβλημά τους την αποστροφή του Αποστόλου Παύλου στη ρήση: «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» (Α΄ Κορ. ιε΄ 32). Πολεμάται η Ορθοδοξία από την προβολή της χλιδάτης ζωής, του εύκολου πλουτισμού, των ανέσεων, του διαφημισμένου ανθρωπισμού και του ενδιαφέροντος για μακρινούς λαούς, ενώ παραβλέπεται ο πλησίον μας, τον οποίον αφήνουμε να υποφέρει και παραμένουμε αδρανείς στις εκκλήσεις του, που μας κοιτάζει και μας φωνάζει μαζί με τον παράλυτο της Βηθεσδά «Άνθρωπον ουκ έχω» (Ιωάν. ε΄ 7). Πολεμάται από τον ξενόφερτο τρόπο ζωής με τα εκκοφαντικά ακούσματα, με τα ναρκωτικά, με το διαδίκτυο, που αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα του πολιτισμού, από την οποία εισάγεται στο σώμα της Εκκλησίας ο θάνατος, στα μέλη της που λησμόνησαν την εντολή του Αποστόλου των εθνών «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις» (Β΄ Θεσ. β΄ 15). Δούρειος, όμως, ίππος, εχθρός που ελλοχεύει μέσα στην Εκκλησία, εχθρός που ύπουλα προσπαθεί να αφανίσει την Ορθοδοξία είναι και ο οικουμενισμός, που επινοείται διαφόρους τρόπους για να μας ρίξει στη δηλητηριώδη αγκάλη των αζυμιτών, που προβάλλοντας το πρωτείο και το αλάθητο του Πάπα και με την ουνία και την οικονομική ισχύ που αυτός διαθέτει σαν οδοστρωτήρας αφανίζει όσους βρίσκονται στο δρόμο του. Ευλογημένη Ορθοδοξία στάσου, ««Έως θανάτου αγώνισαι περί της αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ Σου» (Σοφ. Σειρ. δ΄ 28).

Προσοχή, όμως, όταν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε Ορθόδοξοι, γιατί αυτό βεβαιώνουν και άνθρωποι που δρουν ανορθόδοξα και εξασκούν επαγγέλματα εντελώς αντίθετα με την πίστη και τη ζωή της Ορθοδοξίας μας, όπως αστρολόγοι, μέντιουμ, μάγοι, μάντισσες, καφετζούδες, χαρτορίχτρες.

Η Oρθοδοξία δεν είναι ένα διακοσμητικό στοιχείο της ζωής μας, ένα κοστούμι που το ράβουμε στα μέτρα μας. Είναι ακριβής κανόνας πίστεως και ακριβής τρόπος ζωής. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός οφείλει να έχει ορθόδοξο βιώμα, Ορθόδοξο τρόπο ζωής. Πολλοί κατ’ όνομα Ορθόδοξοι Χριστιανοί ζουν τελείως μακριά από το πνεύμα της Ορθοδοξίας.

Η άρνηση των δογματικών αληθειών της Ορθοδοξίας μας μας αφαιρεί την ιδιότητα του Ορθοδόξου, όπως επίσης και ο ενσυνείδητος ανορθόδοξος τρόπος ζωής. Η Ορθόδοξη Εκκλησία αγρυπνεί και βλέποντας τις παγίδες που στήνει ο πονηρός σε πολλούς από εμάς απορρίπτει τελείως όλες τις ενέργεις, τα τεχνάσματα και τα επαγγέλματα που βυθίζουν τις ψυχές στο χάος, αφού αντιστρατεύονται την Θεία Πρόνοια και τη διδασκαλία του Χριστού μας, της πηγής της αληθείας. Tό μέλλον του ανθρώπου εξαρτάται από την Πρόνοια του Θεού. Μόνον Εκείνος το γνωρίζει και δεν μπορεί να το εξιχνιάσουν οι μάντισσες, οι αστρολόγοι και οι χαρτορίχτρες. Oύτε τα ζώδια μπορούν να ερμηνεύσουν το μέλλον μας. Mιά πίστη σε αυτά και σε όλους τους μελλοντολόγους καταρρίπτει την έννοια της ελευθερίας της βουλήσεως και ως εκ τούτου και την ευθύνη του ανθρώπου για τον τρόπο που διαχειρίζεται τη ζωή του.

Χριστιανός Ορθόδοξος είναι, το τονίζουμε, μόνον εκείνος που πιστεύει ορθόδοξα και αγωνίζεται να ζει ορθόδοξα. Αυτό δεν σημαίνει αναμαρτησία, δηλαδή ότι οι Ορθόδοξοι είμαστε αναμάρτητοι. Η αμαρτία είναι μέσα στη φύση του μεταπτωτικού ανθρώπου, είναι καθολικό φαινόμενο της ζωής. Γι’ αυτήν, όμως, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει το λουτρό της μετανοίας και της εξομολογήσεως. Αυτός που βιώνει ορθόδοξα τη χριστιανική πίστη και έχει ορθόδοξη πορεία ζωής ξέρει να μετανοεί για τα σφάλματά του, να ζητάει το έλεος του Θεού και με την πεποίθηση ότι ο Θεός τον συγχωρεί να προχωράει σταθερά στο δύσβατο και τραχύ μονοπάτι της ζωής.

πηγή:pemptousia

«Η γενιά της αδιαφορίας»

Εξαιρετική - αποκαλυπτική ομιλία στο κανάλι Atlas tv, ενός αξιόλογου ανθρώπου - μαχητή της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας, του μοναχού Αρσενίου Βλιαγκόφτη, Δρ. Θεολογίας - Πτ. Φιλοσοφίας, συγγραφέα και συμβούλου εκδόσεως του αξιολογότατου μηνιαίου ελληνορθοδόξου περιοδικού «Παρακαταθήκη». Δείτε το!

Γιατί ο αγώνας κατά της Κάρτας του Πολίτη πρέπει να δοθεί ΤΩΡΑ!

ΑΥΡΙΟ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ...
Η προσπάθεια να μας πείσουν ότι το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου θα φέρει την λύση σε όλα τα προβλήματα της χώρας έχει αρχίσει να γίνεται πολύ έντονος, στα επίπεδα της πλύσης εγκεφάλου όπως ξέρουν πολύ καλά να κάνουν τα ελληνόφωνα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης.
Ο στόχος τους την παρούσα στιγμή είναι η ταυτόχρονη επιβολή χρήσης μίας κάρτας, της λεγόμενης Κάρτας του Πολίτη με την οποία διαφημίζουν κυρίως ότι θα λυθούν όλα τα γραφειοκρατικά προβλήματα και θα παταχθεί η φοροδιαφυγή.
Την ίδια στιγμή οι ενστάσεις και τα πρακτικά προβλήματα που θα προκύψουν στην εφαρμογή της χρήσης της Κάρτας του Πολίτη αποσιωπούνται και δεν ακούγεται ο αντίλογος.
Κανείς δεν αναφέρεται στα κενά ασφαλείας για την εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος!
Αυτό πιστεύουμε ότι συμβαίνει, ώστε αφού παγιωθεί ως απαραίτητη η χρήση της Κάρτας του Πολίτη, τότε να αρχίσουν οι ίδιοι να προβάλλουν όλες τις αδυναμίες ώστε να περάσουν στον τελικό στόχο τους που είναι ενδεχομένως κάποιο εμφύτευμα μέσα στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα ώστε να μην υπάρχει θέμα ταυτοποίησης και αλλοίωσης των δεδομένων.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, τον αγώνα κατά της Κάρτας του Πολίτη οφείλουμε να τον δώσουμε ΤΩΡΑ με το μεγαλύτερο σθένος!
Αύριο, τα κενά ασφαλείας του συστήματος δηλ. αυτά που ακριβώς αποσιωπούν σήμερα, θα μας τα ...επισημαίνουν καθημερινά για να μας επιβάλουν τον τελικό τους στόχο...
 ΗΓΓΙΚΕΝ  

Η Έμπρακτη Αθεΐα των Χριστιανών

Πῶς ἀπορρίπτω τὸν Θεό;  

Γράφει ο π. Δημητριος  Μπόκος
Ἡ γαλ­λί­δα συγ­γρα­φέ­ας καὶ φι­λό­σο­φος Σι­μὸν ντὲ Μπο­βου­άρ, μιὰ ἀ­πὸ τὶς κυ­ρι­ώ­τε­ρες ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ κι­νή­μα­τος τοῦ φε­μι­νι­σμοῦ στὸν 20ό αἰ­ώ­να, στὸ αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κό της ἔρ­γο «Πῶς ἔ­γι­να συγ­γρα­φέ­ας» με­τα­ξὺ ἄλ­λων ἐ­ξο­μο­λο­γεῖ­ται:
«Πέ­ρα­σα πο­λὺ εὐ­τυ­χι­σμέ­να παι­δι­κὰ χρό­νια.Κοινωνοῦσα, ἐ­ξο­μο­λο­γι­ό­μουν, ἤ­μουν πο­λὺ εὐ­σε­βής. Ἤ­θε­λα νὰ ἀ­ρέ­σω στὸν κα­λὸ Θε­ὸ καὶ νὰ ἔ­χω μιὰ κα­τά­λευ­κη ἁ­γνὴ ψυ­χή… Μέ­χρι τὰ 12-13 μου ὅ­λα κυ­λοῦ­σαν ὑ­πέ­ρο­χα γιὰ μέ­να. Τὰ πράγ­μα­τα χά­λα­σαν λί­γο ὅ­ταν μπῆ­κα στὴν ἐ­φη­βεί­α. Ἔ­γι­να ἄ­τα­κτη, ἀ­νά­πο­δη καὶ χον­τρο­κέ­φα­λη – εἶ­χα ἀ­πο­κτή­σει κα­κὲς συ­νή­θει­ες καὶ τρω­γό­μουν μὲ τὰ ροῦ­χα μου. Ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριὰ ὅ­μως, ἀ­να­πτυσ­σό­ταν τὸ κρι­τι­κό μου πνεῦ­μα καὶ ὅ­ταν ἡ μη­τέ­ρα ἔ­λε­γε «μὴ ἐ­κεῖ­νο, μὴ τὸ ἄλ­λο»…, δὲν τὴν ὑ­πά­κου­α πο­τὲ μὲ τὴ θέ­λη­σή μου.
Καὶ τε­λι­κὰ σ’ ἕ­να ση­μαν­τι­κὸ θέ­μα πῆ­ρα τὴν ἀ­πό­φα­ση νὰ μὴν ὑ­πα­κού­ω. Ἔ­λεγ­χαν μὲ ἄ­κρα αὐ­στη­ρό­τη­τα τὰ ἀ­να­γνώ­σμα­τά μου… Περ­νοῦ­σα τὶς δι­α­κο­πές μου στὴ Λι­μου­ζέν, σ’ ἕ­να ἰ­δι­ό­κτη­το κτῆ­μα τοῦ παπ­ποῦ, …καὶ στὴν ἐ­ξο­χὴ ξέ­με­να πάν­τα ἀ­πὸ ἀ­να­γνώ­σμα­τα. Ὑ­πῆρ­χαν στὴ βι­βλι­ο­θή­κη κά­ποι­ες δε­μέ­νες συλ­λο­γές… Μοῦ ὑ­πέ­δει­ξαν τὰ κομ­μά­τια ποὺ ἦ­ταν «γιὰ μέ­να», … καὶ μοῦ ἐ­πέ­τρε­ψαν νὰ πά­ρω τὸν τό­μο στὸ δά­σος ὅ­που κα­τα­σκή­νω­να γιὰ νὰ δι­α­βά­σω. Μιὰ ὡ­ραί­α ἡ­μέ­ρα ἄρ­χι­σα νὰ δι­α­βά­ζω τὰ κομ­μά­τια ποὺ δὲν ἦ­ταν γιὰ μέ­να… Καὶ ὅ­ταν ἐ­πι­στρέ­ψα­με στὸ Πα­ρί­σι, κα­τα­βρό­χθι­σα ὅ­λη τὴ βι­βλι­ο­θή­κη τοῦ πα­τέ­ρα μου, …ὁ­τι­δή­πο­τε ἔ­πε­φτε στὰ χέ­ρια μου.
Δὲν εἶ­χα κα­θό­λου τὴν ἐν­τύ­πω­ση ὅ­τι ἔ­κα­να κά­τι κα­κό, δὲν περ­νοῦ­σε κἂν ἀ­πὸ τὸ μυα­λό μου ὅ­τι προ­σέ­βαλ­λα τὸ Θε­ό. Πρέ­πει νὰ πῶ ὅ­τι εἶ­χα τα­κτο­ποι­ή­σει -μὲ τὸν τρό­πο μου- τὶς σχέ­σεις μα­ζί του… Ὡ­στό­σο ἕ­να βρά­δυ στὴ Λι­μου­ζὲν ἔ­κα­να μέ­σα μου με­ρι­κὲς ἐ­ρω­τή­σεις… Εἶ­πα στὸν ἑ­αυ­τό μου: τὸ ὅ­τι δὲν ὑ­πα­κοῦς, τὸ ὅ­τι λὲς ψέ­μα­τα, εἶ­ναι κι αὐ­τὰ ἁ­μαρ­τί­ες. Καὶ τό­τε μοῦ ἔ­γι­νε μιὰ ἀ­πο­κά­λυ­ψη ἀ­πό­λυ­τα ἐκ­θαμ­βω­τι­κή: πο­τὲ δὲν ἀ­παρ­νι­ό­μουν πράγ­μα­τα ποὺ μ’ εὐ­χα­ρι­στοῦ­σαν ἐ­πει­δὴ δῆ­θεν ὁ Θε­ὸς τὰ ἀ­πα­γό­ρευ­ε. Ἄ­ρα δὲν πί­στευ­α πιὰ σ’ ἐ­κεῖ­νον!».
Ἐν­τυ­πω­σιά­ζει πράγ­μα­τι ἡ εὔ­στο­χη καὶ εἰ­λι­κρι­νὴς δι­α­πί­στω­ση τῆς συγ­γρα­φέ­ως! Ἀ­φοῦ ἔ­κα­νε αὐ­τὸ ποὺ τῆς ἄ­ρε­σε, δὲν εἶ­χε πλέ­ον καμ­μιὰ σχέ­ση μὲ τὸν Θε­ό.
Πό­σο τὸ ἔ­χου­με συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει αὐ­τὸ οἱ Χρι­στια­νοί; Ἔ­χου­με ἀν­τι­λη­φθεῖ ὅ­τι τὸ δι­κό μας θέ­λη­μα καὶ τὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ μπορεῖ νὰ εἶ­ναι δυ­ὸ δι­α­φο­ρε­τι­κὰ πράγ­μα­τα καὶ νὰ μὴ συμ­πί­πτουν πάντα με­τα­ξύ τους; Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστ. Παῦλος παρακινεῖ νὰ προσπαθοῦμε συνεχῶς νὰ βρίσκουμε ποιὸ εἶναι τὸ ἀγαθό, εὐάρεστο καὶ τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ προσαρμόζουμε κάθε δικό μας θέλημα, ὥστε νὰ μεταμορφώνουμε καὶ νὰ ἀνακαινίζουμε τὸν ἑαυτό μας, κάνοντάς τον ἔτσι θυσία ζωντανή, εὐάρεστη στὸν Θεὸ (Ρωμ. 12, 1-2). Ὅταν δίνουμε προτεραιότητα στὸ δικό μας θέλημα ποὺ δὲν συμπίπτει μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀ­κό­μα κι ἂν δε­χό­μα­στε θε­ω­ρη­τι­κὰ τὸν Θε­ό, οὐ­σι­α­στι­κὰ τὸν ἀ­πορ­ρί­πτου­με. Δὲν πι­στεύ­ου­με πιὰ σ’ αὐ­τόν. Δὲν ρυθ­μί­ζει Ἐ­κεῖ­νος τὴ ζω­ή μας. Εἶ­ναι ἕ­νας ξέ­νος γιὰ μᾶς. Θε­ός μας εἶ­ναι ὁ ἑ­αυ­τός μας μὲ ὅ­σα τοῦ ἀ­ρέ­σουν καὶ τὸν ἐ­ξυ­μνοῦν.
Αὐ­τή τὴν αὐ­το­θέ­ω­ση πό­θη­σε μά­ται­α ὁ Ἀ­δάμ, ἀ­πορ­ρί­πτον­τας τὸν δρό­μο ποὺ τοῦ ὑ­πέ­δει­ξε ὁ Θε­ός. Γι’ αὐ­τὸ καὶ ὁ νέ­ος Ἀ­δάμ, ὁ Χρι­στός, ἀ­πέ­φυ­γε συ­στη­μα­τι­κὰ τὸ ἴ­διο λά­θος. Δὲν ζή­τη­σε τί­πο­τε δι­κό του, ἀλ­λὰ «ἑ­αυ­τὸν ἐ­κέ­νω­σε»(Φιλ. 2, 7), γιὰ νὰ γί­νει ἀ­πό­λυ­τα ὑ­πά­κου­ος στὸν Θε­ὸ-Πα­τέ­ρα. Γι’ αὐ­τὸ καὶ κά­θε Χρι­στια­νὸς ποὺ σκέ­πτε­ται μὲ«νοῦν Χρι­στοῦ» (Α΄ Κορ. 2, 16) καὶ δὲν θέ­λει δι­α­ζύ­γιο ἀ­π’ τὸν Θε­ό, προ­σπα­θεῖ νὰ ὑ­πο­τά­ξει ἐν­τε­λῶς τὸ δι­κό του θέ­λη­μα στὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ. Νὰ πε­θά­νει γιὰ τὸν κό­σμο. Νὰ ζή­σει γιὰ τὸν Θε­ό.
Πῶς θὰ τὸ πε­τύ­χου­με αὐ­τό, ἂν δὲν ἀ­παρ­νη­θοῦ­με ἑ­κού­σια τὸν ἑ­αυ­τό μας, κά­θε τὶ ποὺ θέ­λου­με; Κι ἂν δὲν γί­νει αὐ­τό, πῶς θὰ ἀ­κο­λου­θή­σου­με τὸν Χρι­στό; (Μάρκ. 8, 34).
Πηγή: ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 375, Ὀ­κτώ­βριος 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment
Πῶς ἀπορρίπτω τὸν Θεό; (π. Δημητρίου Μπόκου)
Ἡ γαλ­λί­δα συγ­γρα­φέ­ας καὶ φι­λό­σο­φος Σι­μὸν ντὲ Μπο­βου­άρ, μιὰ ἀ­πὸ τὶς κυ­ρι­ώ­τε­ρες ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ κι­νή­μα­τος τοῦ φε­μι­νι­σμοῦ στὸν 20ό αἰ­ώ­να, στὸ αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κό της ἔρ­γο «Πῶς ἔ­γι­να συγ­γρα­φέ­ας» με­τα­ξὺ ἄλ­λων ἐ­ξο­μο­λο­γεῖ­ται:
«Πέ­ρα­σα πο­λὺ εὐ­τυ­χι­σμέ­να παι­δι­κὰ χρό­νια.Κοινωνοῦσα, ἐ­ξο­μο­λο­γι­ό­μουν, ἤ­μουν πο­λὺ εὐ­σε­βής. Ἤ­θε­λα νὰ ἀ­ρέ­σω στὸν κα­λὸ Θε­ὸ καὶ νὰ ἔ­χω μιὰ κα­τά­λευ­κη ἁ­γνὴ ψυ­χή… Μέ­χρι τὰ 12-13 μου ὅ­λα κυ­λοῦ­σαν ὑ­πέ­ρο­χα γιὰ μέ­να. Τὰ πράγ­μα­τα χά­λα­σαν λί­γο ὅ­ταν μπῆ­κα στὴν ἐ­φη­βεί­α. Ἔ­γι­να ἄ­τα­κτη, ἀ­νά­πο­δη καὶ χον­τρο­κέ­φα­λη – εἶ­χα ἀ­πο­κτή­σει κα­κὲς συ­νή­θει­ες καὶ τρω­γό­μουν μὲ τὰ ροῦ­χα μου. Ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριὰ ὅ­μως, ἀ­να­πτυσ­σό­ταν τὸ κρι­τι­κό μου πνεῦ­μα καὶ ὅ­ταν ἡ μη­τέ­ρα ἔ­λε­γε «μὴ ἐ­κεῖ­νο, μὴ τὸ ἄλ­λο»…, δὲν τὴν ὑ­πά­κου­α πο­τὲ μὲ τὴ θέ­λη­σή μου.
Καὶ τε­λι­κὰ σ’ ἕ­να ση­μαν­τι­κὸ θέ­μα πῆ­ρα τὴν ἀ­πό­φα­ση νὰ μὴν ὑ­πα­κού­ω. Ἔ­λεγ­χαν μὲ ἄ­κρα αὐ­στη­ρό­τη­τα τὰ ἀ­να­γνώ­σμα­τά μου… Περ­νοῦ­σα τὶς δι­α­κο­πές μου στὴ Λι­μου­ζέν, σ’ ἕ­να ἰ­δι­ό­κτη­το κτῆ­μα τοῦ παπ­ποῦ, …καὶ στὴν ἐ­ξο­χὴ ξέ­με­να πάν­τα ἀ­πὸ ἀ­να­γνώ­σμα­τα. Ὑ­πῆρ­χαν στὴ βι­βλι­ο­θή­κη κά­ποι­ες δε­μέ­νες συλ­λο­γές… Μοῦ ὑ­πέ­δει­ξαν τὰ κομ­μά­τια ποὺ ἦ­ταν «γιὰ μέ­να», … καὶ μοῦ ἐ­πέ­τρε­ψαν νὰ πά­ρω τὸν τό­μο στὸ δά­σος ὅ­που κα­τα­σκή­νω­να γιὰ νὰ δι­α­βά­σω. Μιὰ ὡ­ραί­α ἡ­μέ­ρα ἄρ­χι­σα νὰ δι­α­βά­ζω τὰ κομ­μά­τια ποὺ δὲν ἦ­ταν γιὰ μέ­να… Καὶ ὅ­ταν ἐ­πι­στρέ­ψα­με στὸ Πα­ρί­σι, κα­τα­βρό­χθι­σα ὅ­λη τὴ βι­βλι­ο­θή­κη τοῦ πα­τέ­ρα μου, …ὁ­τι­δή­πο­τε ἔ­πε­φτε στὰ χέ­ρια μου.
Δὲν εἶ­χα κα­θό­λου τὴν ἐν­τύ­πω­ση ὅ­τι ἔ­κα­να κά­τι κα­κό, δὲν περ­νοῦ­σε κἂν ἀ­πὸ τὸ μυα­λό μου ὅ­τι προ­σέ­βαλ­λα τὸ Θε­ό. Πρέ­πει νὰ πῶ ὅ­τι εἶ­χα τα­κτο­ποι­ή­σει -μὲ τὸν τρό­πο μου- τὶς σχέ­σεις μα­ζί του… Ὡ­στό­σο ἕ­να βρά­δυ στὴ Λι­μου­ζὲν ἔ­κα­να μέ­σα μου με­ρι­κὲς ἐ­ρω­τή­σεις… Εἶ­πα στὸν ἑ­αυ­τό μου: τὸ ὅ­τι δὲν ὑ­πα­κοῦς, τὸ ὅ­τι λὲς ψέ­μα­τα, εἶ­ναι κι αὐ­τὰ ἁ­μαρ­τί­ες. Καὶ τό­τε μοῦ ἔ­γι­νε μιὰ ἀ­πο­κά­λυ­ψη ἀ­πό­λυ­τα ἐκ­θαμ­βω­τι­κή: πο­τὲ δὲν ἀ­παρ­νι­ό­μουν πράγ­μα­τα ποὺ μ’ εὐ­χα­ρι­στοῦ­σαν ἐ­πει­δὴ δῆ­θεν ὁ Θε­ὸς τὰ ἀ­πα­γό­ρευ­ε. Ἄ­ρα δὲν πί­στευ­α πιὰ σ’ ἐ­κεῖ­νον!».
Ἐν­τυ­πω­σιά­ζει πράγ­μα­τι ἡ εὔ­στο­χη καὶ εἰ­λι­κρι­νὴς δι­α­πί­στω­ση τῆς συγ­γρα­φέ­ως! Ἀ­φοῦ ἔ­κα­νε αὐ­τὸ ποὺ τῆς ἄ­ρε­σε, δὲν εἶ­χε πλέ­ον καμ­μιὰ σχέ­ση μὲ τὸν Θε­ό.
Πό­σο τὸ ἔ­χου­με συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει αὐ­τὸ οἱ Χρι­στια­νοί; Ἔ­χου­με ἀν­τι­λη­φθεῖ ὅ­τι τὸ δι­κό μας θέ­λη­μα καὶ τὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ μπορεῖ νὰ εἶ­ναι δυ­ὸ δι­α­φο­ρε­τι­κὰ πράγ­μα­τα καὶ νὰ μὴ συμ­πί­πτουν πάντα με­τα­ξύ τους; Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστ. Παῦλος παρακινεῖ νὰ προσπαθοῦμε συνεχῶς νὰ βρίσκουμε ποιὸ εἶναι τὸ ἀγαθό, εὐάρεστο καὶ τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ προσαρμόζουμε κάθε δικό μας θέλημα, ὥστε νὰ μεταμορφώνουμε καὶ νὰ ἀνακαινίζουμε τὸν ἑαυτό μας, κάνοντάς τον ἔτσι θυσία ζωντανή, εὐάρεστη στὸν Θεὸ (Ρωμ. 12, 1-2). Ὅταν δίνουμε προτεραιότητα στὸ δικό μας θέλημα ποὺ δὲν συμπίπτει μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀ­κό­μα κι ἂν δε­χό­μα­στε θε­ω­ρη­τι­κὰ τὸν Θε­ό, οὐ­σι­α­στι­κὰ τὸν ἀ­πορ­ρί­πτου­με. Δὲν πι­στεύ­ου­με πιὰ σ’ αὐ­τόν. Δὲν ρυθ­μί­ζει Ἐ­κεῖ­νος τὴ ζω­ή μας. Εἶ­ναι ἕ­νας ξέ­νος γιὰ μᾶς. Θε­ός μας εἶ­ναι ὁ ἑ­αυ­τός μας μὲ ὅ­σα τοῦ ἀ­ρέ­σουν καὶ τὸν ἐ­ξυ­μνοῦν.
Αὐ­τή τὴν αὐ­το­θέ­ω­ση πό­θη­σε μά­ται­α ὁ Ἀ­δάμ, ἀ­πορ­ρί­πτον­τας τὸν δρό­μο ποὺ τοῦ ὑ­πέ­δει­ξε ὁ Θε­ός. Γι’ αὐ­τὸ καὶ ὁ νέ­ος Ἀ­δάμ, ὁ Χρι­στός, ἀ­πέ­φυ­γε συ­στη­μα­τι­κὰ τὸ ἴ­διο λά­θος. Δὲν ζή­τη­σε τί­πο­τε δι­κό του, ἀλ­λὰ «ἑ­αυ­τὸν ἐ­κέ­νω­σε»(Φιλ. 2, 7), γιὰ νὰ γί­νει ἀ­πό­λυ­τα ὑ­πά­κου­ος στὸν Θε­ὸ-Πα­τέ­ρα. Γι’ αὐ­τὸ καὶ κά­θε Χρι­στια­νὸς ποὺ σκέ­πτε­ται μὲ«νοῦν Χρι­στοῦ» (Α΄ Κορ. 2, 16) καὶ δὲν θέ­λει δι­α­ζύ­γιο ἀ­π’ τὸν Θε­ό, προ­σπα­θεῖ νὰ ὑ­πο­τά­ξει ἐν­τε­λῶς τὸ δι­κό του θέ­λη­μα στὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ. Νὰ πε­θά­νει γιὰ τὸν κό­σμο. Νὰ ζή­σει γιὰ τὸν Θε­ό.
Πῶς θὰ τὸ πε­τύ­χου­με αὐ­τό, ἂν δὲν ἀ­παρ­νη­θοῦ­με ἑ­κού­σια τὸν ἑ­αυ­τό μας, κά­θε τὶ ποὺ θέ­λου­με; Κι ἂν δὲν γί­νει αὐ­τό, πῶς θὰ ἀ­κο­λου­θή­σου­με τὸν Χρι­στό; (Μάρκ. 8, 34).
Πηγή: ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 375, Ὀ­κτώ­βριος 2014
- See more at: http://istologio.org/#sthash.zAhQuuVD.dpuf

Η Έμπρακτη Αθεΐα των Χριστιανών Φεβρουαρίου 2, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment
Πῶς ἀπορρίπτω τὸν Θεό; (π. Δημητρίου Μπόκου)
Ἡ γαλ­λί­δα συγ­γρα­φέ­ας καὶ φι­λό­σο­φος Σι­μὸν ντὲ Μπο­βου­άρ, μιὰ ἀ­πὸ τὶς κυ­ρι­ώ­τε­ρες ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ κι­νή­μα­τος τοῦ φε­μι­νι­σμοῦ στὸν 20ό αἰ­ώ­να, στὸ αὐ­το­βι­ο­γρα­φι­κό της ἔρ­γο «Πῶς ἔ­γι­να συγ­γρα­φέ­ας» με­τα­ξὺ ἄλ­λων ἐ­ξο­μο­λο­γεῖ­ται:
«Πέ­ρα­σα πο­λὺ εὐ­τυ­χι­σμέ­να παι­δι­κὰ χρό­νια.Κοινωνοῦσα, ἐ­ξο­μο­λο­γι­ό­μουν, ἤ­μουν πο­λὺ εὐ­σε­βής. Ἤ­θε­λα νὰ ἀ­ρέ­σω στὸν κα­λὸ Θε­ὸ καὶ νὰ ἔ­χω μιὰ κα­τά­λευ­κη ἁ­γνὴ ψυ­χή… Μέ­χρι τὰ 12-13 μου ὅ­λα κυ­λοῦ­σαν ὑ­πέ­ρο­χα γιὰ μέ­να. Τὰ πράγ­μα­τα χά­λα­σαν λί­γο ὅ­ταν μπῆ­κα στὴν ἐ­φη­βεί­α. Ἔ­γι­να ἄ­τα­κτη, ἀ­νά­πο­δη καὶ χον­τρο­κέ­φα­λη – εἶ­χα ἀ­πο­κτή­σει κα­κὲς συ­νή­θει­ες καὶ τρω­γό­μουν μὲ τὰ ροῦ­χα μου. Ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριὰ ὅ­μως, ἀ­να­πτυσ­σό­ταν τὸ κρι­τι­κό μου πνεῦ­μα καὶ ὅ­ταν ἡ μη­τέ­ρα ἔ­λε­γε «μὴ ἐ­κεῖ­νο, μὴ τὸ ἄλ­λο»…, δὲν τὴν ὑ­πά­κου­α πο­τὲ μὲ τὴ θέ­λη­σή μου.
Καὶ τε­λι­κὰ σ’ ἕ­να ση­μαν­τι­κὸ θέ­μα πῆ­ρα τὴν ἀ­πό­φα­ση νὰ μὴν ὑ­πα­κού­ω. Ἔ­λεγ­χαν μὲ ἄ­κρα αὐ­στη­ρό­τη­τα τὰ ἀ­να­γνώ­σμα­τά μου… Περ­νοῦ­σα τὶς δι­α­κο­πές μου στὴ Λι­μου­ζέν, σ’ ἕ­να ἰ­δι­ό­κτη­το κτῆ­μα τοῦ παπ­ποῦ, …καὶ στὴν ἐ­ξο­χὴ ξέ­με­να πάν­τα ἀ­πὸ ἀ­να­γνώ­σμα­τα. Ὑ­πῆρ­χαν στὴ βι­βλι­ο­θή­κη κά­ποι­ες δε­μέ­νες συλ­λο­γές… Μοῦ ὑ­πέ­δει­ξαν τὰ κομ­μά­τια ποὺ ἦ­ταν «γιὰ μέ­να», … καὶ μοῦ ἐ­πέ­τρε­ψαν νὰ πά­ρω τὸν τό­μο στὸ δά­σος ὅ­που κα­τα­σκή­νω­να γιὰ νὰ δι­α­βά­σω. Μιὰ ὡ­ραί­α ἡ­μέ­ρα ἄρ­χι­σα νὰ δι­α­βά­ζω τὰ κομ­μά­τια ποὺ δὲν ἦ­ταν γιὰ μέ­να… Καὶ ὅ­ταν ἐ­πι­στρέ­ψα­με στὸ Πα­ρί­σι, κα­τα­βρό­χθι­σα ὅ­λη τὴ βι­βλι­ο­θή­κη τοῦ πα­τέ­ρα μου, …ὁ­τι­δή­πο­τε ἔ­πε­φτε στὰ χέ­ρια μου.
Δὲν εἶ­χα κα­θό­λου τὴν ἐν­τύ­πω­ση ὅ­τι ἔ­κα­να κά­τι κα­κό, δὲν περ­νοῦ­σε κἂν ἀ­πὸ τὸ μυα­λό μου ὅ­τι προ­σέ­βαλ­λα τὸ Θε­ό. Πρέ­πει νὰ πῶ ὅ­τι εἶ­χα τα­κτο­ποι­ή­σει -μὲ τὸν τρό­πο μου- τὶς σχέ­σεις μα­ζί του… Ὡ­στό­σο ἕ­να βρά­δυ στὴ Λι­μου­ζὲν ἔ­κα­να μέ­σα μου με­ρι­κὲς ἐ­ρω­τή­σεις… Εἶ­πα στὸν ἑ­αυ­τό μου: τὸ ὅ­τι δὲν ὑ­πα­κοῦς, τὸ ὅ­τι λὲς ψέ­μα­τα, εἶ­ναι κι αὐ­τὰ ἁ­μαρ­τί­ες. Καὶ τό­τε μοῦ ἔ­γι­νε μιὰ ἀ­πο­κά­λυ­ψη ἀ­πό­λυ­τα ἐκ­θαμ­βω­τι­κή: πο­τὲ δὲν ἀ­παρ­νι­ό­μουν πράγ­μα­τα ποὺ μ’ εὐ­χα­ρι­στοῦ­σαν ἐ­πει­δὴ δῆ­θεν ὁ Θε­ὸς τὰ ἀ­πα­γό­ρευ­ε. Ἄ­ρα δὲν πί­στευ­α πιὰ σ’ ἐ­κεῖ­νον!».
Ἐν­τυ­πω­σιά­ζει πράγ­μα­τι ἡ εὔ­στο­χη καὶ εἰ­λι­κρι­νὴς δι­α­πί­στω­ση τῆς συγ­γρα­φέ­ως! Ἀ­φοῦ ἔ­κα­νε αὐ­τὸ ποὺ τῆς ἄ­ρε­σε, δὲν εἶ­χε πλέ­ον καμ­μιὰ σχέ­ση μὲ τὸν Θε­ό.
Πό­σο τὸ ἔ­χου­με συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει αὐ­τὸ οἱ Χρι­στια­νοί; Ἔ­χου­με ἀν­τι­λη­φθεῖ ὅ­τι τὸ δι­κό μας θέ­λη­μα καὶ τὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ μπορεῖ νὰ εἶ­ναι δυ­ὸ δι­α­φο­ρε­τι­κὰ πράγ­μα­τα καὶ νὰ μὴ συμ­πί­πτουν πάντα με­τα­ξύ τους; Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστ. Παῦλος παρακινεῖ νὰ προσπαθοῦμε συνεχῶς νὰ βρίσκουμε ποιὸ εἶναι τὸ ἀγαθό, εὐάρεστο καὶ τέλειο θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ προσαρμόζουμε κάθε δικό μας θέλημα, ὥστε νὰ μεταμορφώνουμε καὶ νὰ ἀνακαινίζουμε τὸν ἑαυτό μας, κάνοντάς τον ἔτσι θυσία ζωντανή, εὐάρεστη στὸν Θεὸ (Ρωμ. 12, 1-2). Ὅταν δίνουμε προτεραιότητα στὸ δικό μας θέλημα ποὺ δὲν συμπίπτει μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀ­κό­μα κι ἂν δε­χό­μα­στε θε­ω­ρη­τι­κὰ τὸν Θε­ό, οὐ­σι­α­στι­κὰ τὸν ἀ­πορ­ρί­πτου­με. Δὲν πι­στεύ­ου­με πιὰ σ’ αὐ­τόν. Δὲν ρυθ­μί­ζει Ἐ­κεῖ­νος τὴ ζω­ή μας. Εἶ­ναι ἕ­νας ξέ­νος γιὰ μᾶς. Θε­ός μας εἶ­ναι ὁ ἑ­αυ­τός μας μὲ ὅ­σα τοῦ ἀ­ρέ­σουν καὶ τὸν ἐ­ξυ­μνοῦν.
Αὐ­τή τὴν αὐ­το­θέ­ω­ση πό­θη­σε μά­ται­α ὁ Ἀ­δάμ, ἀ­πορ­ρί­πτον­τας τὸν δρό­μο ποὺ τοῦ ὑ­πέ­δει­ξε ὁ Θε­ός. Γι’ αὐ­τὸ καὶ ὁ νέ­ος Ἀ­δάμ, ὁ Χρι­στός, ἀ­πέ­φυ­γε συ­στη­μα­τι­κὰ τὸ ἴ­διο λά­θος. Δὲν ζή­τη­σε τί­πο­τε δι­κό του, ἀλ­λὰ «ἑ­αυ­τὸν ἐ­κέ­νω­σε»(Φιλ. 2, 7), γιὰ νὰ γί­νει ἀ­πό­λυ­τα ὑ­πά­κου­ος στὸν Θε­ὸ-Πα­τέ­ρα. Γι’ αὐ­τὸ καὶ κά­θε Χρι­στια­νὸς ποὺ σκέ­πτε­ται μὲ«νοῦν Χρι­στοῦ» (Α΄ Κορ. 2, 16) καὶ δὲν θέ­λει δι­α­ζύ­γιο ἀ­π’ τὸν Θε­ό, προ­σπα­θεῖ νὰ ὑ­πο­τά­ξει ἐν­τε­λῶς τὸ δι­κό του θέ­λη­μα στὸ θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ. Νὰ πε­θά­νει γιὰ τὸν κό­σμο. Νὰ ζή­σει γιὰ τὸν Θε­ό.
Πῶς θὰ τὸ πε­τύ­χου­με αὐ­τό, ἂν δὲν ἀ­παρ­νη­θοῦ­με ἑ­κού­σια τὸν ἑ­αυ­τό μας, κά­θε τὶ ποὺ θέ­λου­με; Κι ἂν δὲν γί­νει αὐ­τό, πῶς θὰ ἀ­κο­λου­θή­σου­με τὸν Χρι­στό; (Μάρκ. 8, 34).
Πηγή: ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 375, Ὀ­κτώ­βριος 2014
- See more at: http://istologio.org/#sthash.zAhQuuVD.dpuf

Η Διαφορά ενός Γέροντα και ενός Γκουρού.

Γράφει ο Αθανάσιος Ρακοβαλής

Θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τις διαφορές μεταξύ ενός γκουρού όπως τον δημιουργεί η παράδοση των ανατολικών θρησκειών (Ινδουισμός, Βουδισμός κ.λπ.) και ενός γέροντα όπως τον θέλει η παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αυτές οι δύο “μορφές” είναι “θεσμοί” που υπάρχουν εδώ και χιλιετίες μέσα στις αντιδιαμετρικές αυτές παραδόσεις και ενώ εκ’ πρώτης όψεως μοιάζουν να έχουν τον ίδιο ρόλο, εν τούτοις μία βαθύτερη και προσεκτικότερη ματιά θα μας αποκαλύψει τις τεράστιες διαφορές τους.

Το μπακίρι έχει το χρώμα και την λάμψη του χρυσού και μπορεί να ξεγελάσει ανθρώπους χωρίς πείρα, το έμπειρο μάτι όμως καταλαβαίνει την τεράστια διαφορά τους.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν..

1η) Ο γέροντας δείχνει τον Χριστό ενώ ο γκουρού τον εαυτό του. Και οι δύο αναλαμβάνουν να φέρουν τον άνθρωπο κοντά στον Θεό. Ο γκουρού όμως ισχυρίζεται ότι ο ίδιος είναι Θεός και απαιτεί και λαμβάνει λατρεία από τους οπαδούς του. Ο γέροντας παραδέχεται ότι είναι ένας αμαρτωλός άνθρωπος, που σκύβει το κεφάλι του κάτω από το πετραχήλι στην εξομολόγηση, και λέει ότι λατρεία πρέπει να προσφέρουμε μόνο στον Χριστό, γιατί η λατρεία αρμόζει μόνο στον αληθινό Θεό.

2η) Ο γέροντας έχει στόχο να βοηθήσει τα πνευματικά του παιδιά, να ωριμάσουν, να γίνουν ικανοί να βαδίζουν μόνα τους στην πνευματική οδό που οδηγεί στην ένωση με τον Χριστό, να γίνουν ανεξάρτητοι, χειραφετημένοι πνευματικοί άνθρωποι που δεν τον έχουν πλέον ανάγκη. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα πνευματικοπαίδια ξεπέρασαν στην αρετή και την Χάρη τους γεροντάδες τους.

Ο γκουρού ενεργεί αντίθετα. Θέλει τους ανθρώπους που είναι γύρω του να είναι οπαδοί του και κάτω από την επιρροή του μέχρι το τέλος της ζωής τους. Ζητά από τους οπαδούς του να πετάξουν το μυαλό τους γιατί τους δημιουργεί πολλά προβλήματα και να παραδώσουν ολοκληρωτικά τον εαυτό τους σε αυτόν γιατί αυτός είναι Θεός, με το πρόσχημα της πνευματικής εξέλιξης, της πνευματικής ανόδου. Έτσι σταματάει η ψυχολογική και διανοητική ανάπτυξη των οπαδών του και έχουμε φαινόμενα παλιμπαιδισμού και ψυχωτικά σύνδρομα. Η κριτική σκέψη αποθαρρύνεται και τελικά καταστρέφεται. Αυτό που απαιτείται και προβάλλεται ως αρετή και πρότυπο προς μίμηση είναι η απόλυτη υπακοή και παράδοση στον γκουρού. Έτσι ο οπαδός του γκουρού καθίσταται στο τέλος μίας πνευματικής – ψυχολογικής πορείας πλήρως εξαρτώμενος, μια μαριονέτα στα χέρια του γκουρού.

3η) Ο γέροντας αγαπάει τα πνευματικά του παιδιά. Για να φτάσει κανείς να γίνει γέροντας πρέπει να έχει κάνει πνευματική εργασία στον εαυτό του, να έχει αποκτήσει την εμπειρία και την Χάρι του Χριστού, να έχει πνευματική αγάπη, να ζητεί, να ποθεί, το καλό του άλλου και να παραβλέπει τον εαυτό του για χάρη των μαθητών του. Ακόμα δε και να μπορεί να δώσει και την ζωή του για χάρη τους αν και όταν χρειαστεί. Έτσι περιέγραψε το πρότυπο του καλού ποιμένα ο ίδιος ο Χριστός. Αυτή είναι η διδασκαλία του Ευαγγελίου, αυτό είναι το ορθόδοξο πρότυπο.

Αντίθετα ο υπάλληλος, “ο μισθωτός” βλέπει τον κίνδυνο να έρχεται και το βάζει στα πόδια αδιαφορώντας για τους άλλους. Ο γκουρού αγαπάει τον εαυτό του και όχι τους άλλους. Εκμεταλλεύεται τους αφελείς και υποταγμένους οπαδούς του. Κοιτάξτε τους γκουρού, ήρθαν πάμπτωχοι από την Ινδία και έγιναν πάμπλουτοι μέσα σε λίγα χρόνια, από τις περιουσίες που τους χάρισαν οι οπαδοί τους. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς, την πονηρία των γκουρού ή την αφέλεια των ανθρώπων;

4η) Ο γέροντας μέσω της προσωπικής ασκητικής του πείρας γνωρίζει καλά την ανθρώπινη ψυχή τα πάθη και τις αδυναμίες της. Έχει διάκριση και είναι σε θέση να βοηθήσει και τους άλλους να απαλλαγούν από τα πάθη τους και τα ψυχολογικά τους προβλήματα, και να σταθούν στα πόδια τους, αν βεβαίως είναι διατεθειμένοι να κουραστούν, να αγωνισθούν.

Ο γκουρού διαθέτει και αυτός ψυχολογικές γνώσεις, μόνο που τις χρησιμοποιεί για να υποτάξει τους ανθρώπους στην θέληση του και να τους εκμεταλλευτεί.

5η) Ο γέροντας είναι με τον Χριστό ενώ ο γκουρού είναι με τον διάβολο. Ο γέροντας δεν ισχυρίζεται ότι διαθέτει «δυνάμεις». Προσεύχεται στον Χριστό και παρακαλεί να βοηθήσει. Κάποιοι αγιασμένοι γέροντες είναι τιμημένοι από τον Χριστό με πνευματικά χαρίσματα. Τα υπερφυσικά θαύματα που συμβαίνουν ομολογούν ότι οφείλονται στην δύναμη του Χριστού και όχι στον εαυτό τους…

Ο γκουρού αντίθετα ισχυρίζεται, ότι ο ίδιος, σαν Θεός που λέει ότι είναι, διαθέτει τεράστιες πνευματικές δυνάμεις που μπορούν να αλλάξουν την ιστορία του κόσμου. Παρ’ όλες τις υπερβολές και τις τερατολογίες που λένε, λόγω της υπερηφάνειάς τους, η αλήθεια είναι ότι όντως διαθέτουν κάποιες πνευματικές δυνάμεις. Όχι όλοι, αλλά σίγουρα αρκετά από τα στελέχη και σε διαφορετική ένταση ο καθένας τους. Ας μη το θεωρήσει κανείς αυτό υπερβολή, γιατί όντως υπάρχει μαγεία, το λέει άλλωστε και το Ευαγγέλιο, και αυτοί οι άνθρωποι είναι μάγοι. Γιατί πως εξηγείται το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι, όχι ένας και δύο, μορφωμένοι, πλούσιοι, ταξιδεμένοι, επιχειρηματίες, έμπειροι από την ζωή και την πονηριά των ανθρώπων, πέσανε στα δίχτυα κάποιου γκουρού και “πείστηκαν” να δωρίσουν τις περιουσίες τους σε αυτόν; Αυτοί οι άνθρωποι δύσκολα υποκύπτουν σε ψυχολογικές μεθόδους χειραγώγησης και επιβολής. Αυτοί, οι πλούσιοι και ισχυροί γίνονται κυρίως στόχος των μαγικών τεχνών των γκουρού. Οι γκουρού είναι κάτοχοι αυτής της “δαιμονικής σοφίας”, της μαγείας. Συνήθως χρησιμοποιούν ένα συνδυασμό μαγείας και απάτης.

Ο γέροντας Παϊσιος αναφερόμενος στο θέμα, έλεγε «Δύο πνευματικές δυνάμεις υπάρχουν στον κόσμο, ο Θεός και ο διάβολος, εμείς είμαστε με τον Χριστό, αυτοί με ποιόν είναι;» Η ανατολή ανέκαθεν θεωρείτο το κέντρο της μαγείας, και οι ειδωλολατρικές θρησκείες το πανεπιστήμιό της. Γιατί «αυτό που κάνει έναν άνθρωπο μάγο είναι η σχέση του με τον Σατανά» για να χρησιμοποιήσω τα λόγια ενός πρώην μάγου.

6η) Ο γέροντας σαν αμαρτωλός άνθρωπος που δηλώνει και πιστεύει ότι είναι ΔΕΝ διεκδικεί το αλάθητο. Δίνει συμβουλές, όχι μεταφυσικά αποφθέγματα, που μοιάζουν με χρησμούς κάποιου ειδωλολατρικού μαντείου.

Ο γκουρού μοιράζει χρησμούς και μεταφυσικά γενικόλογα αποφθέγματα, απαιτεί την απόλυτη συμμόρφωση στα λόγια του. Ο γκουρού δίνει εντολές, όχι συμβουλές γιατί… είναι αλάθητος Θεός.

7η) Ο γέροντας, όπως και οποιοσδήποτε άλλος που ενδιαφέρεται, μπορεί να μεσιτεύσει στον Χριστό για την σωτηρία μιάς ψυχής αλλά ο Θεός θα αποφασίσει για την σωτηρία ή την καταδίκη της.

Ο γκουρού αντίθετα ισχυρίζεται, ότι αυτός ο ίδιος μπορεί να σώσει ή να καταδικάσει μία ψυχή. Ψέμα.! Τεράστιο ψέμα! Ισοδύναμο σε μέγεθος με το ψέμα που είπε ο διάβολος στην Εύα στο Παράδεισο. ΑΝ όμως πλανηθεί κάποιος και το πιστέψει, τότε βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση. Φαντασθείτε να πιστεύετε στα σοβαρά ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κρατάει στα χέρια του όχι μόνο την ζωή σας σ’ αυτόν τον κόσμο αλλά και την μεταθάνατο πορεία σας. Είναι ψυχωτική κατάσταση, ανύπαρκτη, υπάρχει μόνο μέσα στο νού του θύματος. Οι συνέπειές της όμως είναι πραγματικές. Φέρνει την απόλυτη υποταγή! Τον απόλυτο τρόμο! Τι πνευματική υποδούλωση! Όντως σατανικό το εφεύρημα.

8η) Ο γέροντας είναι σχετικός ενώ ο γκουρού απόλυτος. Ένας γέροντας μπορεί με ταπείνωση να πει σε κάποιο πρόσωπο ότι εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω, πήγαινε σε κάποιον άλλο να βοηθηθείς… ή ακόμα μπορεί η πρωτοβουλία να έρθει από το ίδιο το πνευματικό παιδί που ζητάει να αλλάξει γέροντα ή πνευματικό, για κάποιους λόγους, μέσα σε ένα πνεύμα ελευθερίας. Αυτό είναι κάτι το σύνηθες μέσα στην ορθόδοξη παράδοση. Στην διάρκεια της ζωής του ένας χριστιανός συμβαίνει και αλλάζει πνευματικό-εξομολόγο. Δεν υπάρχει προσωποληψία. Το κέντρο είναι ο Χριστός, όχι ο άνθρωπος.

Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για την γκουρουιστική παράδοση. Αν κάποιος απομακρυνθεί από ένα γκουρού, αυτό θα γίνει κάτω από την ψυχολογική πίεση της απόλυτης μεταφυσικής καταδίκης. Πρέπει να έχει κάποιος δύναμη ψυχής για να αντέξει την ψυχολογική πίεση και να ελευθερώσει τον εαυτό του από την επιρροή του γκουρού. Αυτό όμως δεν αρκεί πάντοτε. Αν αυτός που θέλει να αποσκιρτήσει είναι σημαντικός για αυτούς, είτε γιατί είναι πλούσιος, διάσημος, είτε γιατί γνωρίζει μυστικά λόγω της θέσης που είχε μέσα στην οργάνωση τους, τότε θα στείλουν πάνω του δαιμόνια- σαν μάγοι που είναι- και θα αντιμετωπίσει δαιμονικό πόλεμο.

Σ’ αυτή την περίπτωση είναι αδύνατο ο άνθρωπος να τα βγάλει πέρα χωρίς την βοήθεια του Χριστού. Ο Χριστός είναι ο μόνος μέσα στην ιστορία, που συνέτριψε την δύναμη του διαβόλου.

Βέβαια υπάρχουν και πολλές περιπτώσεις, οι περισσότερες μάλλον, όπου δεν συμβαίνουν τα ανωτέρω. Αν ο άνθρωπος δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα ή αν έχουν πάρει απ’ αυτόν ότι μπορούν να πάρουν (οικονομικά, κοινωνικά, δωρεάν εργασία, κλπ) με την αδιαφορία που του δείχνουν τον αφήνουν να “φύγει”, τον πετάνε σαν στημένη λεμονόκουπα.

Τελειώνοντας να συνοψίσουμε και να πούμε την γενική διαφορά. Ο γέροντας είναι ένας ταπεινός άνθρωπος με εν Χριστώ αρετές και πολέμιος των παθών. Συνειδητό μέλος της εκκλησίας που ίδρυσε ο Χριστός, ενισχύεται και τρέφεται πνευματικά απ’ αυτήν και την Χάρι Του.

Ο γκουρού είναι γέννημα των ειδωλολατρικών θρησκειών της ανατολής, είναι ένας άνθρωπος που έχει δοθεί αχαλίνωτα στα πάθη του, χωρίς ενδοιασμούς και χρησιμοποιεί την δύναμη του Διαβόλου (μαγεία) για να τα ικανοποιήσει. Έχει δαιμονική πονηρία. Είναι ένας προβατόσχημος λύκος. Υποκριτής. Υποκρίνεται τον άγγελο ενώ είναι υπηρέτης του Διαβόλου. Το κυρίαρχο πάθος του είναι η υπερηφάνεια. Εγώ είμαι και κανένας άλλος. Υποτιμά και περιφρονεί τους άλλους ανθρώπους. Το κρύβει όμως πίσω από μία δήθεν αγάπη. Να, δες πως τους έκανα να με προσκυνούν σαν Θεό, σκέφτεται. Βέβαια έχει και όλα τα άλλα πάθη. Ματαιοδοξία, φιλαργυρία και φιληδονία. Πολλοί γκουρού εκμεταλλεύονται και σεξουαλικά τους οπαδούς τους, γιατί μία συνεύρεση με τον γκουρού, είτε άνδρας είναι είτε γυναίκα είναι το θύμα, κατά την δαιμονική διδασκαλία τους, αποτελεί μεγάλη βοήθεια για πνευματική άνοδο του οπαδού. Παρουσιάζουν την σεξουαλική εκμετάλλευση σαν πνευματική ευεργεσία. Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο για την ορθόδοξη παράδοση.

Δεν ισχυρίζομαι ότι μέσα στο χώρο της ορθόδοξης παράδοσης δεν συμβαίνουν λάθη ή ότι δεν υπάρχουν προβληματικές καταστάσεις, βεβαίως και υπάρχουν. Είναι αποτέλεσμα των ανθρώπινων παθών, της κακίας αυτής που έχει φωλιάσει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό που κάνει την μεγάλη διαφορά και αυτό είναι το πολύ σημαντικό, είναι ότι η ορθόδοξη δογματική πίστη καταδικάζει, πολεμά και απορρίπτει συμπεριφορές παρόμοιες με αυτές των γκουρού, όταν εμφανίζονται και μέσα στην εκκλησία, σαν αμαρτωλές παρεκτροπές, ενώ οι ανατολίτικες δοξασίες τις έχουν κάνει κανόνα και τρόπο ζωής.

Όσοι ακολουθούν τα ορθά δόγματα μπορούν να διορθώσουν την στραβή ζωή τους, ενώ όσοι πλανηθούν και ακολουθήσουν τα στραβά δόγματα θα καταστρέψουν σιγά-σιγά και ότι σωστό έχουν μέσα τους. Το ορθό δόγμα μας ελευθερώνει, ενώ η πλάνη (=το λάθος δόγμα) μας υποδουλώνει. Άρα, είναι λοιπόν σημαντικό να βιώνουμε και να εμβαθύνουμε στα δόγματα της ορθοδοξίας, για να μην γινόμαστε εύκολα θύματα εμπαθών ανθρώπων εντός ή εκτός της εκκλησίας.

Για να φτάσουν μέχρι εμάς, σήμερα, λαμπικαρισμένα τα ορθόδοξα δόγματα, δόθηκαν μάχες και πολλοί από τους πατέρες μας, μέσα στο πέρασμα των αιώνων, τράβηξαν τα πάνδεινα, μαρτύρησαν, έδωσαν το αίμα τους για να διαφυλάξουν αλώβητη την αλήθεια για τον Θεό, τον κόσμο και τον άνθρωπο. Σήμερα οι γκουρού της Νέας Εποχής, οι ψευδόχριστοι, οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου, επιτίθενται στην ορθόδοξη εκκλησία και θέλουν να πνίξουν το ορθόδοξο δόγμα, να επιβάλουν την πλάνη και να σκλαβώσουν τους ανθρώπους, πνευματικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά. Αυτοί είναι οι εχθροί του Χριστού που πολεμούν την εκκλησία Του από έξω ενώ οι αιρετικοί την πολεμούν από μέσα. Έχουν όμως την ίδια ψυχή, την ίδια πονηριά, τις ίδιες συμπεριφορές, τον ίδιο στόχο. 

“Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου η αλλιώς γνώσεσθε την αλήθεια και αυτή ελευθερώση υμάς”.

Ψωμί και Ελευθερία

Γράφει ο  Γιώργος  Ν. Παπαθανασόπουλος

 Το κεφάλαιο ” Ο Μέγας Ιεροεξεταστής” στο αριστούργημα του Ντοστογιέφσκι “Αδελφοί Καραμαζώφ” θεωρείται η πιο πετυχημένη περιγραφή της σχέσης ψωμιού και ελευθερίας. Στο μυθιστόρημα ο Θεάνθρωπος Ιησούς βλέποντας τα βάσανα που περνούσαν οι άνθρωποι στην Ισπανία από την Ιερά Εξέταση τους λυπάται και παρουσιάζεται αθόρυβα κοντά τους, τους δείχνει αγάπη, τους βοηθάει, τους παρηγορεί, τους ευεργετεί. Ο λαός Τον ακολουθεί και ο Μέγας Ιεροεξεταστής θυμώνει και διατάζει τη φυλάκιση του σε μια στενόχωρη φυλακή, στο παλιό κτίριο του Ιεροδικαστηρίου. Μιλάει στον Ιησού ως ο δυνάστης Του, με μια σατανική αλαζονεία και κούφια υπεροχή. Κατηγορεί τον
Σωτήρα ότι αντί να υποκύψει στον πειρασμό, να υπακούσει στον Σατανά και να μοιράζει ψωμί στους ανθρώπους επέλεξε να τον απορρίψει, λέγοντας του ότι ” ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο του Θεού”. Του λέγει ο Ιεροεξεταστής:” Πας στον κόσμο με αδειανά χέρια και με μιαν υπόσχεση ελευθερίας, που οι άνθρωποι, με την ηλιθιότητά τους και με την έμφυτη διαφθορά τους δεν μπορούν ούτε καν να την κατανοήσουν, που την φοβούνται γιατί τίποτε και ποτέ δεν υπήρξε για τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία πιο αφόρητο από την ελευθερία! Ενώ βλέπεις αυτές τις πέτρες σε τούτη τη γυμνή πυρακτωμένη έρημο; Κάντες ψωμιά και η ανθρωπότητα θα τρέξει πίσω Σου σαν κοπάδι, γεμάτη ευγνωμοσύνη και υπακοή, αν και πάντα θα τρέμει από φόβο πως θα μπορούσες να αποτραβήξεις το χέρι Σου και να πάψεις να τους δίνεις τα ψωμιά Σου”.
Ο Ιεροεξεταστής είναι χειμαρρώδης. Τον διαβεβαιώνει με έπαρση πως διόρθωσε το έργο Του της Σωτηρίας, γιατί μοίρασε ψωμί κάνοντας τους ανθρώπους μιαν ευτυχισμένη αγέλη, κατήργησε την ελευθερία αλλά και την αμαρτία, αν αυτή γίνεται με την άδεια του…Έτσι οι άνθρωποι τον θεωρούν ευεργέτη τους και είναι τυφλά όργανά του. Και του τονίζει: “Σου ξαναλέγω πως αύριο κιόλας θα δεις αυτή την υπάκουη αγέλη να τρέχει με το πρώτο μου νεύμα και να συνδαυλίζει την πυρά όπου θα Σε κάψω, γιατί ήρθες να μας ενοχλήσεις. Γιατί αν υπάρχει κανένας που αξίζει περισσότερο από κάθε άλλον την πυρά της Ιεράς Εξέτασης, αυτός είσαι Εσύ. Αύριο θα Σε κάψω. Dixi! (Είπα)”. Ο Μέγας Ιεροεξεταστής περιμένει την απάντηση του φυλακισμένου. Η σιωπή Του τον ενοχλεί. Εκείνος προχωρεί αμίλητος προς αυτόν και τον φιλεί. Ο Ιεροεξεταστής πηγαίνει τότε στην πόρτα της φυλακής και αρχίζει τις φωνές: ” Πήγαινε και να μην ξανάρθεις ποτέ! Ποτέ να μην ξανάρθεις, τ’ ακούς; Ποτέ, ποτέ, Ποτέ!”. Τον αφήνει να βγει έξω, στις σκοτεινές έρημες πλατείες της πόλης και ο φυλακισμένος έφυγε, αλλά, φυσικά, θα ξαναγυρίσει…
Ψωμί και ελευθερία στις ημέρες μας
Από τον μεσαίωνα το αίτημα για ψωμί και ελευθερία και η πνευματική του διάσταση διέσχισε όλη την Αναγέννηση και έφτασε στις ημέρες μας Ο Αλέξανδρος Σμέμαν στο βιβλίο του “Για να ζήσει ο κόσμος” (Εκδ. “Δόμος”, μτφρ. Ζήσ. Λορεντζάτος, επανεκδ. 2001) σημειώνει ότι στην Αμερική η φαινομενική επιτυχία των θρησκειών οφείλεται πρωταρχικά στην κοσμικοποίηση της θρησκείας και προσθέτει: ” Αυτή είναι και η πηγή της παρακμής της θρησκείας στα μέρη εκείνα του κόσμου όπου ο άνθρωπος δεν έχει ακόμα στη διάθεσή του αρκετό καιρό για να αναλύει αδιάκοπα τις αγωνίες του και όπου η “κοσμικότητα” εξακολουθεί να του προσφέρει τη μεγάλη υπόσχεση για ψωμί και για ελευθερία. Αν όμως αυτό είναι Θρησκεία, ο ξεπεσμός της θα εξακολουθήσει, είτε πάρει τη μορφή μιας άμεσης εγκατάλειψης της θρησκείας είτε τη μορφή της κατανόησης της θρησκείας ως ενός παραρτήματος σε έναν κόσμο που έχει από καιρό πάψει να προσανατολίζει την ύπαρξή του και όλη τη δραστηριότητα του στο Θεό”.
Το ζήτημα του πειρασμού των άρτων αφορά διαχρονικά την Εκκλησία. Αυτό που αποδεικνύεται από την Ιστορία είναι πως όσο μειώνεται η πνευματικότητα Της και η μαρτυρία Της στον κόσμο και όσο αυξάνεται η εκκοσμίκευσή Της, τόσο μεγαλώνει η εκ μέρους Της παροχή ψωμιού και ανάλογα μειώνεται η δύναμη του μηνύματος Της για την Ελευθερία και τη Σωτηρία του ανθρώπου. Η μετατροπή της Εκκλησίας σε παράρτημα του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών ή συνεργαζόμενο με κοσμικούς φορείς Ίδρυμα εξυπηρετεί μεν το παρόν Της, αλλά υποσκάπτει το μέλλον Της, αφού όταν θα ολοκληρωθεί η κοσμική αποστολή Της θα έχει από μόνη Της δημιουργήσει τις συνθήκες περιθωριοποίησης Της, ως ένας θεσμός που εξυπηρέτησε μεν στο παρελθόν την κοινωνία, αλλά είναι άχρηστος για το μέλλον της…
Ψωμί και ελευθερία στην Ελλάδα σήμερα
Τι βιώνουμε ως Εκκλησία σήμερα στο αίτημα της κοινωνίας για ψωμί και ελευθερία, που προβάλλεται έντονα στην οικονομική κρίση που διερχόμαστε; Μέσα από τον επικοινωνιακό μηχανισμό Της πληροφορούμαστε ότι η Εκκλησία παρέχει φαγητό σε χιλιάδες ανθρώπους. Όμως πλέον οι εθελοντές Της δεν επαρκούν ή έχουν μειωθεί πολύ και το έργο ανατίθεται σε catering…. Πληροφορούμαστε ακόμη ότι ο Αρχιεπίσκοπος ανήγγειλε ότι υπάρχει πιθανότητα στο τέλος του έτους η Εκκλησία να μην έχει να πληρώσει το προσωπικό της και να υποχρεωθεί να απολύσει 300 εργαζόμενους. Την ίδια ώρα διαβάσαμε την πληροφορία ότι η Κεντρική Οικονομική Υπηρεσία της Εκκλησίας προχωρεί σε διαγωνισμό προμήθειας για δύο χρόνια (1913-1914) πολύτιμων ιερατικών αντικειμένων (ασημένιων, επίχρυσων, επιπλατινωμένων, με πολύτιμα σμάλτα Σταυρών, Εγκολπίων, Ποιμαντικών Ράβδων κ.α.). Και διερωτάται κανείς, αν μια επιχείρηση είναι στα πρόθυρα της πτώχευσης ο ιδιοκτήτης της αναγγέλλει παράλληλα την αγορά πολύτιμων δώρων για πελάτες του;
Ακούσαμε επίσης ότι η Εκκλησία στην τωρινή κρίση είναι έτοιμη και τα καντήλια της να δώσει και διαπιστώνουμε ότι κανένα ακόμη δεν έχει εκποιηθεί και πως στηρίζεται πλέον όχι στο “δίλεπτο της χήρας”, αλλά σε χορηγούς και σε συνδρομές από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Επ’ αυτού καλόν είναι να υπάρχει πλήρης ενημέρωση του λαού για τη διαχείριση των εν λόγω χορηγιών και γενικά της οικονομικής κατάστασης της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά το “η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει να είναι, αλλά και να φαίνεται τίμια”. Πληροφορηθήκαμε ακόμη ότι ο Υφυπουργός Εξωτερικών Κων. Τσιάρας απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή της ΔΗΜΑΡ Σπ. Λυκούδη τον ενημέρωσε ότι το Υπουργείο έχει ζητήσει πίσω τα 6,7 εκατομμύρια Ευρώ που έδωσε στη ΜΚΟ της Εκκλησίας “Αλληλεγγύη”, τα οποία όμως δεν υπάρχουν στα ταμεία της και η εν λόγω ΜΚΟ είναι υπό εκκαθάριση…Ακόμη ζούμε μια περίεργη κατάσταση, Αρχιερείς να έχουν μπει σε έναν ανταγωνισμό, ποιος θα πάρει τα περισσότερα εύσημα από την κυρίαρχη υλιστική ιδεολογία, που βέβαια είναι αντίθετη προς την ουσία και την αποστολή της Εκκλησίας.
Η γενική επικοινωνιακή διαπίστωση σήμερα είναι πως η Εκκλησία φαίνεται να φροντίζει πολύ για το ψωμί και όχι τόσο για την ελευθερία και τη σωτηρία του ανθρώπου. Το επιχείρημα ορισμένων ότι και οι Απόστολοι κοίταξαν το ψωμί του ποιμνίου τους και ότι το δόσιμο του ψωμιού συνιστά και ο Απόστολος Ιάκωβος στην Επιστολή του είναι αβάσιμο. Οι Απόστολοι κοίταζαν πρώτα τον Ευαγγελισμό του λαού και μετά το φαγητό του και όταν πιέστηκαν χειροτόνησαν τους επτά διακόνους, λέγοντας: “Δεν είναι σωστό να αφήσουμε εμείς τον Λόγο του Θεού και να υπηρετούμε σε τραπέζια”. Δυστυχώς πολλοί ποιμένες σήμερα ούτε Λόγο του Θεού παρέχουν, ούτε διακόνους έχουν για τα τραπέζια των φτωχών, αλλά … catering. Επίσης ο Απόστολος Ιάκωβος στην Επιστολή του προϋποθέτει την Πίστη και απόδειξη Αυτής θεωρεί το δόσιμο του ψωμιού.
Τέλος ένα άλλο αβάσιμο επιχείρημα όσων ιδεολογικοποιούν τον χλιαρό ιεραποστολικό τους ζήλο είναι ότι τα ελλείποντα της Εκκλησίας συμπληρώνει ο Χριστός…Πρώτον ο ίδιος ο Ιησούς ζήτησε στο θαύμα της Κανά, και σ’ αυτά του τυφλού και του παραλύτου τη συμμετοχή του παράγοντα άνθρωπος και δεύτερον αν ήταν έτσι δεν θα χρειαζόταν να πει στους μαθητές του να κηρύξουν σε όλο τον κόσμο το Ευαγγέλιο, ούτε να υπάρξουν τόσοι ιεραπόστολοι και μάρτυρες….
Τι πρέπει να κάνουμε η ποιμαίνουσα Εκκλησία και ο κάθε Χριστιανός σήμερα, στην κρίση, και κάθε ημέρα της ζωής μας; Πρώτα πρέπει όλοι μας να καταστούμε μάρτυρες της χαράς, της ελευθερίας και της ειρήνης, που μας παρέχει ο Χριστός με την Ανάσταση Του. Η χαρά της Αναστάσεως ωραιοποιεί όλα τα ανθρώπινα σχέδια και τις ενέργειες μας, στις οποίες οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε όλες τις ικανότητες μας. Τότε το ψωμί που θα δίνουμε θα έχει νόημα και τότε η προσφορά του θα συνοδεύει και δεν θα αναιρεί την ελευθερία του ανθρώπου και την εκ μέρους του βίωση της Βασιλείας του Θεού.-

Ο ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ

Γράφει ο  Παναγιώτης  Τελεβάντος

Διαβάσαμε στο καλό ιστολόγιο “Αναστάσιος” το ακόλουθο κείμενο του αείμνηστου Μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελέτιου:

“α. Η πίστις δεν ανεκαλύφθη, αλλ' απεκαλύφθη. Δεν ευρέθη. Δεν είναι επίτευγμα της ερεύνης του ανθρώπου. Η πίστις ως τονίζει ο άγιος απόστολος Παύλος, «ήλθε» και «εδόθη» ή μάλλον, όπως επισημαίνει ο απόστολος Ιούδας, «παρεδόθη άπαξ τοις αγίοις». Αφού όμως η πίστις άπαξ παρεδόθη και μάλιστα μόνον στους αγίους, είναι ευνόητον ότι

α) εις την πίστιν δύναται να φθάση κανείς μόνον με την υπακοήν εις τους αγίους, από τους οποίους - και μόνον - δύναται να την διδαχθή, και

β) ότι «δει επαγωνίζεσθαι τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει», ώστε να μη αλλοιωθή εξ αιτίας της τάχα αναλύσεώς της. Η εμπιστοσύνη εις την στοχαστικήν μέθοδον αναλύσεως και κατανοήσεως, έχει κάτι το ναρκισσιστικόν, αναδίδει οσμήν αυτοικανοποιήσεως.

β. Μέτρον ασφαλείας, με το οποίον ο άνθρωπος επαγωνίζεται να διατηρήση την παραδοθείσαν πίστιν είναι η ταπείνωσις και προεχόντως η έμπρακτος εφαρμογή η επίβασις της ταπεινώσεως, η υπακοή. Η υπακοή είναι η μοναδική ασφάλεια. Και είναι υποχρεωτική και απαραίτητος εις όλα. Και εις τα μεγάλα και εις τα φαινομενικώς μικρά. Διότι, με ποίον κριτήριον είναι δυνατόν να γίνει η διάκρισις των επί μέρους σημείων της πίστεως εις μεγάλα ή ουσιώδη, και μικρά και επουσιώδη, αν όχι με την αυθαιρεσίαν ενός στοχασμού, που θα είναι καρπός όχι ταπεινόφρονος πνεύματος, αλλά η πηγή και η ρίζα του σκοτισμού; Η λογική της πίστεως ευρίσκει την συνέπειάν της εις την ακριβή τήρησιν όλων ανεξαιρέτως των παραδόσεων, κατά συμμόρφωσιν προς την εντολήν του αποστόλου: «στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, άς εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι' επιστολής ημών».

Αυτό λοιπόν είναι το ζητούμενο.

Ο διάδοχος του αείμνηστου Μητροπολίτη Νικοπόλεως κυρού Μελέτιου να είναι κληρικός, ο οποίος θα κάνει απόλυτη υπακοή σε όλα όσα μας παραδόθηκαν από τους Αγίους της Εκκλησίας.

Προς αυτή την κατεύθυνση ελπίζουμε να κατευθύνει τις σκεψεις της η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η διασφάλιση της συνέχισης του έργου του αείμνηστου Μητροπολίτη με τους δεκάδες κληρικούς και μοναχούς συνεργάτες του πρέπει να συνεχιστεί απρόσκοπτη με την παράλληλη διασφάλιση ότι οι Νεοβαρλααμικές αστοχίες δεν θα έχουν συνέχεια.

Ούτε κέντρο συνέχισης λειτουργικών νεωτερισμών μπορεί να συνεχίσει να είναι η Μητρόπολη Νικοπόλεως - όπως ήταν τα τελευταία χρόνια - αλλά ούτε να καταστραφεί το ουσιαστικό θετικό έργο που κληροδότησε ο αείμνηστος Μητροπολίτης εργαζόμενος για δεκαετίες με πολλούς και αξιόλογους συνεργάτες ένας εκ των οποίων πρέπει να τον διαδεχθεί στο Θρόνο αφού δεσμευθεί ενώπιον της ιεραρχίας ότι τα Νεοβαρλααμικά παρατράγουδα θα σταματήσουν.

Εκ γενετής τυφλοί, η δική μας κολυμβήθρα και οι σημερινοί καθεστωτικοί τρομοκράτες

Γράφει το manitaritoubounou

Η ευαγγελική περικοπή της αυριανής Κυριακής ήταν καθοριστική για την μετάβαση της εμπειρικής παιδικής μου θεολογίας στην με Λόγο θεολογία. Όντας φοιτητής στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης είχα γοητευθεί από το σφύζον φοιτητικό και εν γένει νεολαιίστικο κίνημα της αμφισβήτησης. Ζούσαμε σε απογείωση την οριζόντια ανθρωπιστική, κοινωνική και πολιτική φιλοσοφική σκέψη. Αυτή όντως την εποχή εκείνη με έθελγε, αφού δεν ήταν πεπερασμένη, αφού έφτανε στα όρια της ατέρμονης ουτοπίας της ανθρώπινης πλήρους και περιεκτικής – θα λέγαμε σήμερα – άμεσης δημοκρατίας, παρά τις σταλινικές οργανώσεις της πολυποίκιλης αριστεράς της εποχής εκείνης.

Η έλλειψη όμως βαθιά ριζωμένης κατακόρυφης και ατέρμονης υπαρξιακής διάστασης δεν καλυπτόταν στη δική μου συνείδηση με τον διαλεκτικό υλισμό. Μου φαινόταν λίγος αφού εγκλωβιζόταν και τελείωνε στο πεπερασμένο της ιστορίας. Είχε όμως ως βάση μια μεγάλη αλήθεια: την υλική βάση σε μια διαλεκτική εξελικτική διαδικασία, αλλά της έλλειπε το Πνεύμα.

Απάντηση σε μένα δεν μπορούσαν να μου δώσουν ούτε οι αναρχικοί φίλοι μου, ούτε οι διαβαστεροί μαρξιστές, μα ούτε οι συντηρητικοί χριστιανοί συνάδελφοί μου. Την απάντηση την πήρα από την (αυριανή) ευαγγελική περικοπή  “της θεραπείας του «εκ γενετής τυφλού”.

Τέσσερις βασικοί άξονες της περικοπής μου έλυσαν τον φιλοσοφικό-θεολογικό «γόρδιο δεσμό» και από τότε έχουν χαραχθεί στα κεντρικά κιτάπια της ενσυνείδητης θεολογικής μου αντίληψης:

α) Το άμεσο ενδιαφέρον του Ιησού να δώσει φυσικό φως σε ένα εκ γενετής τυφλό δίνοντας αξία στην ολόπλευρη υλική ύπαρξη, παρά τα όποια προβλήματα της «φυσικής επιλογής». Επομένως στη ζωή δεν μένουμε στα «κακώς κείμενα», αλλά χρησιμοποιούμε όλε στις δυνατότητες να εξελιχθεί ο βιολογικός άνθρωπος  στην βιολογική πληρότητά του. Πόσο μάλλον ο κοινωνικός και πολιτικός άνθρωπος…

Τότε δεν γνώριζα ότι αυτή η Κυριακή είναι η 2^η της 2^ης τριάδας στην αναστάσιμη περίοδο, όπου ξετυλίγεται η βιολογική έκφραση της αγάπης του αναστημένου. Την προηγούμενη Κυριακή έδωσε πληρότητα ζωής σε παράλυτα, αύριο σε τυφλό. Την επόμενη σε κατάκοιτο. Συμπέρασμα: Το νεανικό κίνημα των ποικιλόμορφων συναδέλφων μου είχε καθαγιασθεί.

β) Η χρήση της λίγης λάσπης για την ίαση του ματιού και όχι μια ιδεαλιστική «άυλη» – «πνευματική» τηλεπαθητικής προσέγγισης από τον Ιησού. Ανεξάρτητα από τις πιο βαθιές θεολογικές διαστάσεις του γεγονότος, από μένα υπογραμμίστηκε βαθιά μέσα μου η «υλιστική» διάσταση της πραγματικότητας. Έτσι κατανόησα την θέλξη των φίλων μου για τον «διαλεκτικό» υλισμό, αλλά και την πάνδημη απέχθεια στον υποκριτικό ιδεαλισμό των καθεστωτικών. Σε αυτόν δηλαδή που λειτουργούσε ως βιτρίνα για τις ανομίες τους. Ανομίες που βεβαίως εμφανίστηκαν και πάλι στο διάβα της μεταπολίτευσης από τους νέους καθεστωτικούς.

γ) Η ίαση δεν έγινε «αυτόματα», αλλά χρειάστηκε να φτάσει τα ξελασπωθεί ο τυφλός στην «κολυμβήθρα του Σιλωάμ». Σιλωάμα σημαίνει «απεσταλμένος», δηλα΄δη Μεσίας. Στο νίψιμο αυτό τονίζεται ταυτόχρονα η αξία της ζώσας παράδοσης, ο βηματισμός προς αυτήν, αλλά με το βλέμμα στο μέλλον. Με το βλέμμα δηαλδή στον απεσταλμένο που φανερώνει την κατακόρυφη διάσταση στο νόημα της ζωής.

δ). Η νικηφόρα μάχη με το κατεστημένο των Φαρισαίων του «αναβλέψαντος» και η σταθερή προσήλωση στον «Υιό του Θεού». Η μάχη αυτή τον έβγαλε δυνατό και με ξεκάθαρη πίστη. Εμένα μου έδειξε το νόημα της μετέπειτα ζωής μου.

*********

Με πολλές διακυμάνσεις πορεύτηκα από τότε πολλές … τετραετίες… Αυτή την περίοδο βιώνω μαζί με σας το τέλος αυτής της περιόδου, το τέλος της μεταπολίτευσης. Οι σύγχρονοι πολλαπλοί Φαρισαίοι τρομοκρατούν. Δεν γνωρίζω αν τα βγάλουμε πέρα. Όχι γιατί δεν είμαστε «εκ γενετής τυφλοί». Έχω ακόμα αμφιβολίες για το αν ο Απεσταλμένος έχει βάλει λάσπη στα μάτια μας και αν γνωρίζουμε προς τα πού πέφτει η «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Με καθησυχάζει κατά κάποιο τρόπο, ενεργητικά βεβαίως, όμως το γεγονός ότι ο Ιησούς στο σχετικό ερώτημα των μαθητών του, ξεπέρασε αυτό το δίλλημα των ευθυνών:

«καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; 

3 ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. 

4 ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι…»

Μήπως φτάνει η ώρα και σε μας, βάζοντας ο απεσταλμένος, δια της ιστορίας, τη λάσπη της οικονομικής κλπ κρίσης στα μάτια μας και όλα τα σχετικά που παθαίνουμε, θα κάνουμε «τον κανόνα μας», θα ξεπλυθούμε στην «κολυμβήθρα» και θα νικήσουμε τους τρομοκράτες των ημερών; Ίσως η ώρα που θα συμβεί δεν είναι και τόσο μακριά, όσο προσπαθούν να μας πείσουν τα … παπαγαλάκια και οι σχετικοί τροϊκανοί Φαρισαίοι…

ΑΠΟΚΑΡΔΙΩΤΙΚΗ ΕΜΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Γράφει ο  Παναγιώτης  Τελεβάντος

Οι πρόσφατες αμετρεόπειες του Παναγιότατου Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου για τον προκάτοχό του Πατριάρχη Αθηναγόρα έδειξαν - για μια ακόμη φορά - ότι ο Παναγιότατος κινείται σταθερά και ακλόνητα στον αστερισμό του Οικουμενισμού.

Ο “ΛΑΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ” ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

______________

Οχι μόνον δεν αφίσταται των οικουμενιστικών ακροβατισμών του αοίδιμου Πατριάρχη, αλλά και επαναλαμβάνει την πεποίθηση ότι δεν είναι μόνον οι ακαδημαικοί θεολογικοί διάλογοι - που τους χαρακτηρίζει μάλιστα «αποστειρωμένη ακαδημαϊκή άσκηση» - που προωθούν τον Οικουμενισμό, αλλά και ο “Διάλογος της αγάπης” - γνωστός και ως “λαικός Οικουμενισμός” - τον οποίο κατεξοχήν πρόκρινε ως μέσον για την ένωση με τους Λατίνους ο αοίδιμος Αθηναγόρας.

Εκφράζουμε τη βαθύτατη θλίψη μας για το νέο ατόπημα του Παναγιότατου που επιβεβαιώνει τη διαχρονική διαπίστωση της οικουμενιστικής πορείας που ακολουθεί.

ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΠΟΘΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

________

Ο Παναγιότατος ανέφερε στην προσφώνησή του στο Παπικό κίνημα Φοκολαρίνι, αντιπροσωπεία του οποίου που πήγε στη Βασιλεύουσα για τα σαραντάχρονα της εκδημίας του Πατριάρχη Αθηναγόρα, ότι «η διαφορά της πίστης και του πολιτισμού που υπάρχει στην ανθρωπότητα, δεν αποτελεί απειλή για την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων».

Μάλλον ο Παναγιότατος θα εννοούσε ότι δεν θα έπρεπε να είναι απειλή για την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων η διαφορά της πίστης και του πολιτισμού, επειδή προφανώς χρειάζεται η συγκατάθεση και των μουσουλμάνων για να γίνει πραγματικότητα αυτή η στάση.

Μια συγκατάθεση η οποία ουδέποτε δόθηκε από τον Ισλαμισμό, είτε στο θεωρητικό επίπεδο, είτε προπαντός στην πράξη.

Γι’ αυτό άλλωστε τα Σεπτεμβριανά ξεκλήρισαν τον Ελληνισμό της Κωνστατινούπολης, γι’ αυτό ακριβώς το 37% της Κύπρου είναι υπό κατοχή και γι’ αυτό οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής ξεκληρίζονται κατά εκατομμύρια από τη γη των πατέρων τους και οι χριστιανοί της Νιγηρίας - και όχι μόνον - καίγονται ζωντανοί.

Αυτή η στάση του Ισλαμισμού περί της μη ανοχής των άλλων θρησκειών δεν θα διαφοροποιηθεί ποτέ επειδή αυτοί είναι οι ευσεβείς μας πόθοι, ούτε επειδή διεξάγουμε Διαθρησκειακούς διαλόγους με εκπροσώπους του Ισλάμ σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία σε εξωτικούς προορισμούς.

ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΡΟΥΔΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΛΑΜ

__________

Λιγότερη αμετροέπεια για τον προκάτοχό του, ουσιαστική αποστασιοποίηση από τον Οικουμενισμό και προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα μακρυά από το βασίλειο του ευσεβοποθισμού για τις αγαθές διαθέσεις του Ισλάμ είναι οι συντεταγμένες που πρέπει να κινείται ο Παναγιότατος.

Παρατίθεται στη συνέχεια απόσπασμα από το ρεπορτάζ του κ. Ν. Μαγγίνα που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου.

*****

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: “Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΗ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΚΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ”

Του Νικολάου Μαγγίνα

=========

Την άποψη ότι ο διάλογος ανάμεσα στην Ρωμαιοκαθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πρέπει να είναι μια «αποστειρωμένη ακαδημαϊκή άσκηση» εξέφρασε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος υποδεχόμενος στο Φανάρι μέλη του Ρωμαιοκαθολικού Κινήματος των Φοκολαρίνι.

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο καλλιέργησε πάντα αισθήματα βαθιάς αγάπης και ειλικρινής εκτίμησης για το κινήμα των Φοκολαρίνι, από την εποχή κατα την οποία η Chiara Lubich προσέρχονταν στο Φανάρι για να συναντήσει τον μέγα και αξέχαστο προκάτοχό μας, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, ο οποίος υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους και πιο σημαντικούς υποστηρικτές του οικουμενικού κινήματος», ανέφερε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και συνέχισε:

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, αντιλήφθηκε αμέσως την σημασία και τον ρόλο του κινήματος και της ιδρύτριας του, που είχαν ως σκοπό, στο πλαίσιο του διαλόγου της αγάπης, την αποκατάσταση της κοινωνίας μεταξύ των δυο αδελφών Εκκλησιών, μεταξύ της Παλαιάς και Νέας Ρώμης, γεγονός που εκτιμηθηκε και συνεχιστηκε απο τον άμεσο διάδοχό του και προκατοχο μας Πατριάρχη Δημήτριο, με μεγάλη πατερική χαρά και χριστιανικό ενθουσιασμό. Γεγονός που εκανε τον Οικουμενικο Πατριαρχη Αθηναγορα να αποκαλέσει την Κιάρα, για τον αποστολικό ζήλο της και ενθουσιασμό, σύγχρονη Θέκλα».

Και συνεχίζοντας ο Οικουμενικός Πατριάρχης σημείωσε:

«Η διαφορά της πίστης και του πολιτισμού που υπάρχει στην ανθρωπότητα, δεν αποτελεί απειλή για την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων, αλλά αντίθετα, αποτελει εναν πλούτο και μια πρόσκληση για όλους τους ανθρώπους, ωστε να σέβονται ο ένας τον άλλον για να μπορουν να λύσουν τα ζωτικής σημασίας κρίσιμα προβλήματα που σήμερα μαστίζουν τον πλανήτη μας. Αυτή ήταν και η σκέψη και η γραμμή του Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα, την οποία μοιράστηκε με την Κιάρα και το κινημα της, και συνεχίζουμε να παρακολουθουμε και να μοιραζομαστε με τον νέο Πρόεδρο-Μαρία Εμμαούς Voce και το κινημα των Φοκολαρίνι, ως ταπεινός διάδοχός του μαρτυρικού Θρόνου της Κωνσταντινούπολης Νέας Ρώμης, έτσι ώστε ο διάλογος να μην είναι μια άδεια και αποστειρωμένη ακαδημαϊκή άσκηση. Κάτι για το οποίο ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγορας αγωνίστηκε με σθενος και συνεχιζουμε και εμείς να πράττουμε στην ίδια κατεύθυνση.Και χαιρόμαστε ιδιαιτέρως που το κίνημα σας αποφάσισε να τιμήσει τα 40 χρόνια από την κοίμηση του αειμνήστου Οικουμενικού Πατριάρχη Αθηναγόρα».