Ο ΑΡΓΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Η ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Ο αργός θάνατος της Ελλάδας, η απειλή για την Κύπρο και η προοπτική της Ευρώπης και της αριστεράς 
Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην ραδιοφωνική εκπομπή "Ελλάδα ώρα μηδέν" του Κώστα Ουίλς (HELLAS fm) 1/10/2017

Τι συμβαίνει με τον χρυσό; - Έρχεται νέα παγκόσμια οικονομική κρίση;

Διαχρονικά, ο άνθρωπος που έχει στα χέρια του μόνο χρήματα, έχει αέρα κοπανιστό. Ο άνθρωπος που έχει χρυσό, καλλιεργήσιμη γη, σπόρους & πόσιμο νερό, κρατά την τύχη στα χέρια του.
Ο χρυσός… πλέον έχει συσσωρευτεί στα χέρια της ελίτ της γήινης πυραμίδας. Είναι συγκεντρωμένος στα παγκάρια των ¨ιδιωτών¨. Η ανθρωπότητα έχει στην κατοχή της το χάρτινο αντίκρισμα του χρυσού, δηλαδή τα χαρτονομίσματα, τα οποία ουδεμία αξία έχουν σε σχέση με τον πραγματικό πλούτο και τα υλικά αγαθά πρώτων αναγκών.
Ακόμη και ο χρυσός των κρατών, δεν βρίσκεται στην κατοχή των κυβερνήσεων τους, αλλά σε άγνωστα ιδιωτικά χέρια. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, ούτε η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει πρόσβαση στον χρυσό της. Υποτίθεται ότι φυλάσσεται στους χώρους των ομοσπονδιακών αποθεμάτων, και διοικείται από ένα 7μελές συμβούλιο στο ποιο τα 5 μελή είναι ιδιώτες και μόνο τα 2 διορίζονται από την εκάστοτε ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών! Τέρμα ο χρυσός από τα χέρια μας, η κατοχή του πρέπει να δηλώνεται, αλλιώς είναι παράνομος και κατάσχεται. Άρα μόνο (άχρηστα) χαρτονομίσματα…
Η καλλιεργήσιμη γη… είναι πλέον ταμπού για την νέα τάξη πραγμάτων, και συμφώνα με την ¨πράσινη ανάπτυξη¨ που πρέπει να επιβληθεί στον πλανήτη, δεν πρέπει κανείς να καλλιεργεί οτιδήποτε τρώγεται διότι μειώνεται ο υδροφόρος ορίζοντας του πόσιμου νερού, μολύνονται τα νερά από τα φυτοφάρμακα και παράγεται πολύ co2 (από την κτηνοτροφία) που επιβαρύνει την ατμόσφαιρα. Ήδη επιβάλλονται ποινές σε ερασιτεχνικές καλλιέργειες τύπου ¨κήπος σπιτιού¨. Τέρμα τα βότανα, η φρέσκια διατροφή και η αυτονομία του κήπου. Άρα μόνο από (πολυεθνικές) σουπερ μάρκετ και φαρμάκια...
Οι σπόροι… είναι ο αληθινός πλούτος της ανθρωπότητας. Η καλλιέργεια τους ανέθρεφε χιλιάδες χρόνια τώρα τους πολιτισμούς και εξευγένιζε τους βαρβάρους. Τώρα έχουν αποσυρθεί πάνω από 90% των αρχέγονων σπόρων και έχουν αντικατασταθεί με υβριδικούς σπόρους που διαλύουν το dna των ανθρώπων και μεταλλάσουν το ανθρώπινο είδος σε αχυράνθρωπο. Η πρόφαση είναι ότι οι νέοι σπόροι με γονίδια σκορπιού, κατσαρίδας ή ακόμη και ανθρώπινα, είναι ανθεκτικά στα βαρέα μέταλλα, όπως το αλουμίνιο και αναπτύσσονται πιο γρήγορα, ενώ αποδίδουν περισσότερη σοδιά. Αυτό που δεν ξέρουν οι περισσότεροι είναι ότι οι σπόροι αυτοί είναι στείροι. Δηλαδή αν κρατήσεις έναν νέο σπόρο που έβγαλες από το φυτό που φύτεψες, για να τον ξανά φυτέψεις την επομένη χρονιά, τότε θα διαπιστώσεις ότι δεν πρόκειται να φυτρώσει τίποτα. Πρέπει πάλι να αγοράσεις σπόρους από τις πολυεθνικές εταιρείες. Άρα είσαι εξαρτημένος από τους έμπορους – δολοφόνους της φύσης...
Το πόσιμο νερό… είναι το υπέρτατο δημόσιο αγαθό σε όλη την φύση. Είναι όμως έτσι; Συμφώνα με τον γενικό διευθυντή της nestle, το νερό δεν αποτελεί πλέον δημόσιο αγαθό, και όλα τα κράτη κατ΄εντολή του ΟΗΕ, στο όνομα της ¨πράσινης ανάπτυξης¨ ιδιωτικοποιούν πόσιμο νερό, εν αγνοία των πολιτών! Αν τολμήσεις να μαζέψεις νερό της βροχής, αυτό είναι ήδη παράνομο και θα διώκεσαι ποινικά. Άρα μόνο ελεγχόμενο νερό με 1000% περισσότερο χλώριο από τα επιτρεπόμενα ποσοστά... Ας υποθέσουμε τώρα ότι παίζουμε ένα παιχνίδι…. ας πούμε μονόπολη, και έχουμε για πιόνια του παιχνιδιού … χαρτονομίσματα, χρυσό, γη, σπόρους και νερό. Εάν το παιχνίδι τέλειωνε ξαφνικά και ο ένας έχει στα χέρια του μόνο τα χαρτονομίσματα και ο άλλος όλα τα υπόλοιπα, ποιος θα είναι ο νικητής με διάφορα; Μα ασφαλώς αυτός που έχει τα λοιπά αγαθά πλην των χαρτονομισμάτων.
Ε λοιπόν σας λέω ότι η μονόπολη παίζεται από την δεκαετία του 60 έως και σήμερα και το παιχνίδι θα λήξει σύντομα και ξαφνικά. Η ανθρωπότητα θα έχει στα χέρια της λίγα ταλαιπωρημένα χαρτονομίσματα και η ελίτ θα έχε
όλα τα υπόλοιπα. Όχι πως έχουν ανάγκη τα υπόλοιπα αγαθά, πλην του χρυσού που τους ενδιαφέρει άμεσα, άπλα τα πήραν για να μην τα έχεις εσύ στα δικά σου χέρια και γίνεις ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ, άρα ανεξέλεγκτος!
Τώρα κατάλαβες γιατί τα τελευταία 50 έτη θεσπιστήκαν χιλιάδες νόμοι & διατάξεις παγκοσμίως γύρω από την στέρηση της γης, του νερού και των σπόρων προς τους ανθρώπους; Για να είσαι εξαρτημένος από αυτούς, άρα και υποχείριο τους.
Ακόμη και τώρα υπάρχει χρόνος αυτονομίας και αυτοδυναμίας. Ακόμη και τώρα που δεν υπάρχουν χρήματα πλέον στις τσέπες σου. Μην πολεμάς το σύστημα με όπλα, ανακοινώσεις, λόγια και θυμό προς τους συνάνθρωπους σου επειδή νιώθεις ότι δεν σε καταλαβαίνουν, γιατί έτσι γίνεσαι μέρος του συστήματος και το συντηρείς. Πολέμησε το σύστημα με την απομάκρυνση σου από αυτό, όσο πιο μακριά φεύγεις τόσο πιο πολύ το πολεμάς και το αποδυναμώνεις, όσο πιο αυτόνομος και ανεξάρτητος γίνεσαι τόσο πιο πολύ ισχυρός γίνεσαι απέναντι σου.
Το παιχνίδι με το χρυσό έχει γίνει πολλές φόρες στο παρελθόν και μιλώ για χιλιάδες χρονιά πίσω. Το χρυσό κόσμημα που έχεις, κάποτε ήταν χρυσός των ναϊτών, πιο πριν ήταν ρωμαϊκός, περσικός, αζτέκικος και ατλαντικός χρυσός. Ο χρυσός ανεβάζει τις αυτοκρατορίες και ο χρυσός τις ρίχνει. Αυτό το κίτρινο μέταλλο διαγράφει πολιτισμούς και κάνει επανεκκινήσεις. Τώρα είμαστε πολύ κοντά στην διάλυση αυτού του πολιτισμού της χέστρας. Η συσσώρευση του χρυσού τέλειωσε, τώρα ξεκινά επανεκκίνηση δια μέσου χάους. Πολέμησε και αντιστάσου έξυπνα, όχι για την οικογένεια και την πατρίδα μόνο, αλλά για όλη την ανθρωπότητα. Δεν υπάρχουν πλέον φυλές και διαχωρισμοί, υπάρχει μόνο το ανθρώπινο είδος εναντίον των σκιών.
Υ.Γ:
Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν από το ΔΝΤ τον προηγούμενο Μάιο και Ιούνιο και σύμφωνα μ' αυτά συνολικά υπάρχουν 31.812 τόνοι χρυσού, εκ των οποίων οι 10.784,1 είναι στην Ευρώπη.
Αναλυτικά η πρώτη 10άδα
1. ΗΠΑ 8.133,5 τόνοι - 71,9% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
2. Γερμανία 3.384,2 τόνοι - 68,4% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
3. Ιταλία 2.451,8 τόνοι - 67% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
4. Γαλλία 2.435,4 τόνοι - 65,1% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
5. Ρωσία 1.094,7 τόνοι - 9,7% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
6. Κίνα 1.054,1 τόνοι - 1,1% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
7. Ελβετία 1.040 τόνοι - 8% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
8. Ιαπωνία 765,2 τόνοι - 2,5% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
9. Ολλανδία 612,5 τόνοι - 54,3 σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
10. Ινδία 557,7 τόνοι - 7,3% σε συναλλαγματικά διαθέσιμα
Η Ελλάδα, σύμφωνα πάντα με την ίδια λίστα, είναι στην 32η θέση με 112,3 τόνους
ΤΩΡΑ ΑΚΟΥΣΤΕ  ΚΑΛΑ....
Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ ΣΕ ΚΑΤΟΧΗ ΧΡΥΣΟΥ (31.812 ΤΟΝΟΙ) ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΟ 1 ΤΡΙΣ 200 ΔΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΑΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΗΛΩΤΟ ΧΡΥΣΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΤΟΤΕ ΤΟΤΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΕΤΑΙ. ΑΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΑ ΒΡΙΣΚΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΥΣΟ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΤΩΝ (ΝΑΥΑΓΙΑ, ΜΥΣΤΙΚΑ ΘΗΣΑΥΡΟΦΥΛΑΚΙΑ ΒΑΣΙΛΙΑΔΩΝ ΚΤΛ) ΤΟΤΕ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΘΑ ΕΦΤΑΝΕ ΤΑ 5 ΤΡΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ 50 ΤΡΙΣ!

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΦΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΤΟ ΡΕΥΣΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ Π.Χ....ΧΡΥΣΟ 5 ΤΡΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΕΟΣ 10ΠΛΑΣΙΟ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ. ΠΩΣ ΚΟΠΗΚΕ ΔΕΚΑΠΛΑΣΙΟ ΧΡΗΜΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΤΟ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ ; ΑΡΑ....ΜΟΥΦΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΔΩ ΚΙ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΝΑ ΚΟΒΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΑΡΤΙΝΑ...ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΠΟΛΥ ΓΕΛΙΟ ΛΕΜΕ!!!!! ΚΑΙ ΞΕΡΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΓΕΛΙΟ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΔΗΛΩΜΕΝΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΤΟΥΣ (ΡΕΥΣΤΟ) ΣΕ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΧΡΥΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ...ΔΕΝ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΣΕ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΩΝ.
ΤΟ 90% ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΡΕΥΣΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ...ΔΗΛΑΔΗ ΤΡΥΠΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΤΡΥΠΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ. ΑΡΑ.....ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΣΑΝ ΝΤΟΜΙΝΟ.

πηγή: pronews

Η προβοκάτσια Φίλη

Η προβοκάτσια Φίλη, το «σύμπλεγμα της ήττας» και το συλλογικό μας μέλλον

Γράφει ο  Γιώργος Ρακκάς

Ένα από τα χαρακτηριστικά της επαίσχυντης φιλοατλαντικής, αριστεροφιλελεύθερης κυβέρνησης, που έχει αναλάβει να «εκτελέσει» ένα συμβόλαιο ακραίας αποικιοποίησης της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας, είναι ότι πολιτεύεται Οργουελιανά, με «προβοκάτσιες» για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

Προβοκάτσια ήταν, προφανώς, το “σκίσιμο των μνημονίων” αλλά και αυτό το δημοψήφισμα, που προβλήθηκε ως ύψιστη επιβεβαίωση των πιο αυθεντικών δημοκρατικών αντανακλαστικών για να τα ενταφιάσει οριστικά στην συνέχεια και να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στην ελληνική κοινωνία.

Τελευταίο κρούσμα αυτής της προβοκατόρικης διακυβέρνησης είναι οι περίφημες δηλώσεις Φίλη, σχετικά με την μη ύπαρξη της ποντιακής γενοκτονίας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου. Η στόχευσή τους υπήρξε διπλή, και αποκαλύπτεται εξόχως από την ρελάνς την οποία έκανε μιλώντας την Τετάρτη το βράδυ στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εκεί θα καταγγείλει «την αναζωπύρωση παλαιών και νέων στερεότυπων και του εθνικιστικού λόγου», ενώ δίπλα του θα σπεύσει η υφιστάμενός του Σία Αναγνωστοπούλου, επισημαίνοντας την ύπαρξη φαινομένων «που φτάνουν στα όρια του χουλιγκανισμού όταν ένας άνθρωπος θέλει να πει οτιδήποτε δεν μπορεί να τολμήσει να πει κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για περαιτέρω συζητήσεις»[1].

[Παρεμπιπτόντως, και για να καταδείξουμε ποια η σχέση της εν λόγω πανεπιστημιακού με το κατεστημένο της γειτονικής χώρας, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι μερικά χρόνια πριν πρωτοστατούσε σε μια εκστρατεία εξωραϊσμού του πρασινοφασίστα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προβάλλοντάς τον στα ελληνικά ΜΜΕ ως… «ελπίδα εκδημοκρατισμού» της γειτονικής χώρας, ποιόν;, αυτόν που καταγγέλλει όλη η δημοκρατική αντιπολίτευση της γείτονος ότι απεργάζεται ανοιχτά πλέον αυταρχική εκτροπή στην Τουρκία![2]].

Αυτήν ακριβώς την προβοκάτσια ήρθε να υπηρετήσει και, ποιος άλλος;, οι ναζί της Χρυσής Αυγής κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης των Ποντιακών Σωματείων στο Σύνταγμα. Υπολογίζοντας στην αυτονόητη παρουσία βουλευτών απ’ όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα –καθώς οι αντιδράσεις στις δηλώσεις Φίλη είχαν καθολικό χαρακτήρα– κατέβηκαν οργανωμένα και επιτέθηκαν στον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Γιώργο Κουμουτσάκο, για να “καπελώσουν” την συγκέντρωση και να δικαιώσουν την προπαγάνδα των Φίλη-Αναγνωστοπούλου. Η ελληνική ακροδεξιά στον πατροπαράδοτό της ρόλο.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο από το οποίο ισχυρίζονται ο υπουργός και η υφυπουργός του: Λόγοι εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης, αλλά και αναγκαιότητες επιβαλλόμενες από τα έξωθεν συμφέροντα υπαγορεύουν στην δοσμένη συγκυρία την επίκληση των εθνομηδενιστικών στερεοτύπων. Και αν κάπου στον σάλο που προκλήθηκε υπάρχει «εθνικισμός» (sic!), αυτός θα πρέπει να αναζητηθεί στην σκανδαλώδη ταύτιση της ελληνικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας με την τακτική άρνησης της γενοκτονίας που συστηματικά προωθεί ο τουρκικός σωβινισμός και στις τρεις του εκδοχές –ισλαμοφασιστικός, κεμαλοφασιστικός, ή τουρανοφασιστικός.

Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανιστεί ως “διωκόμενη” σπάζοντας το φράγμα της πολιτικής απομόνωσης που έχουν προκαλέσει τα ίδια τα πεπραγμένα της, και συσπειρώνοντας τις λοιπές δυνάμεις του κοσμοπολίτικου εθνομηδενισμού –το Ποτάμι, μέρος του ΠΑΣΟΚ, τους ακαδημαϊκούς της ΔΗΜΑΡ κ.ο.κ. Ήδη ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση έσπευσαν προς υποστήριξη της κυβέρνησης.

Ενώ, ας μην ξεχνάμε ότι επίκειται το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Άγκυρα, καθώς η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε σε μια περίοδο που η παγκόσμια κοινή γνώμη βοά για τα εγκληματικά αίσχη του καθεστώτος Ερντογάν, εκείνη να επισκεφθεί την γειτονική χώρα και ουσιαστικά να δηλώσει την υποστήριξή της σε αυτό.

Ο Φίλης στέλνει μήνυμα, επομένως στην τουρκική ηγεσία, ότι η αντίστοιχη ελλαδική θα είναι «υπάκουο παιδί» στα ζητήματα αιχμής που θέτει ο νεο-οθωμανισμός, ότι θα κάνει τα χατίρια του στην Κύπρο, το Αιγαίο, θα κλείνει με αυταρέσκεια τα μάτια της ενόσω αυτός εντείνει τις σφαγές και το κυνηγητό των Κούρδων, παζαρεύοντας τι; Μια αυτονόητη αναθεώρηση της τουρκικής πολιτικής στο προσφυγικό –δηλαδή να σταματήσει η Άγκυρα τόσο απροκάλυπτα να χρησιμοποιεί το ανθρωπιστικό δράμα των προσφύγων για την αμφισβήτηση των ελληνοτουρκικών συνόρων και την ολοκληρωτική εξάντληση των μεγάλων ελληνικών νησιών.

Ας μην «ψαρώνουμε» λοιπόν. Αν για κάτι είναι σαφές από την παρουσία του Φίλη στα δημόσια πράγματα κατά τα τελευταία χρόνια είναι ότι αυτός, σαν γνήσιο και φανατικό τέκνο της κομματικής γραφειοκρατίας (απαρατσνικ λέγεται στην σοβιετική αργκό), ποτέ δεν λέει την προσωπική του άποψη, πάντοτε λειτουργεί ως «λαγός», και μάλιστα πάντοτε αναλαμβάνει  τις πιο δύσκολες προπαγανδιστικές αποστολές.

Αυτά ως προς τις προθέσεις. Αξίζει όμως να ασχοληθούμε επί της ουσίας με το διάβημα Φίλη, καθώς αυτό ξυπνάει σύνδρομα και αντανακλαστικά μερίδων της ελληνικής κοινωνίας τα οποία είναι πολύ βαθιά και θα πρέπει κάποτε να εκλογικευθούν και να τα ξεπεράσουμε.

Κατ’ αρχάς, αξίζει να ξεκαθαρίσουμε –κακώς, γιατί θα έπρεπε να είναι αυτονόητο– ότι η άποψη του Φίλη (και της Σίας Αναγνωστοπούλου, και του Αντώνη Λιάκου, ο οποίος μάλλον προτάσσει τα σοβαρότερα επιχειρήματα εκ των τριών) είναι εντελώς αστεία από επιστημονική, νομική και ιστορική σκοπιά. Προφανώς και, με βάση τον τυπικό ορισμό της γενοκτονίας σύσσωμος ο Μικρασιατικός Ελληνισμός υπέστη μια αδιαμφισβήτητη γενοκτονία. Το έργο των Κωνσταντίνου Φωτιάδη και Πολυχρόνη Ενεπεκίδη[3] έχει αποφανθεί με οριστικό και αμετάκλητο τρόπο για του λόγου το αληθές, παρουσιάζοντας πειστικά ιστορικά τεκμήρια για την έκταση και την εμβέλεια της γενοκτονίας, καθώς και για την εξίσου αδιαμφισβήτητη πρόθεση των Νεότουρκων να ξεριζώσουν οριστικά το ιστορικό πολυπολιτισμικό υπόβαθρο της Μικράς Ασίας.

Μόνο και μόνο για να αντιληφθούμε το μέτρο της γελοιότητας των απόψεων Φίλη, αξίζει να προσθέσουμε ότι αυτές δεν αντίκεινται μόνο στις καθ’ όλα εμπεριστατωμένες έρευνες και μελέτες της ελληνικής ιστοριογραφίας αλλά και στο πρόσφατο εξίσου εμπεριστατωμένο έργο της… νέας τουρκικής ιστοριογραφίας (Φουάτ Ντουντάρ, Σαΐτ Τσετίνογλου και Τανέρ Ακτσάμ –για να αναφέρουμε τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της) που ως προς το προκείμενο είναι εξίσου κατηγορηματική.

Αρκεί και μόνο να σημειώσουμε ότι ο Σάιτ Τσετίνογλου έχει δηλώσει ότι «η σημερινή εξουσία, που είναι οι προύχοντες της Ανατολίας που πλούτισαν από τη Γενοκτονία, μέχρι την εποχή του Οζάλ έκρυβε στο προσκέφαλο τα προϊόντα αυτής της μεταφοράς πλούτου. Η αλυσίδα συνεχίζει χωρίς να σπάσουν οι κρίκοι της και αυτό καθιστά πολύ δύσκολη την αναγνώριση της Γενοκτονίας»[4]. Ενώ το έργο του Φουάτ Ντουτάρ, παρουσιάζοντας τα μυστικά τηλεγραφήματα και τις εκθέσεις που αντάλλασσαν μεταξύ τους τα ηγετικά στελέχη των Νεότουρκων, υποστηρίζει ότι ήδη από τα πρώτα τους βήματα επιδόθηκαν σε μια «μηχανική των εθνοτήτων» με σκοπό, (τι άλλο;), την ολοκληρωτική ομογενοποίηση της Μικράς Ασίας[5].

Όπως υπαινιχθήκαμε και προηγουμένως, το βαθύτερο πρόβλημα που κατέδειξαν οι δηλώσεις Φίλη και όλη η αντιπαράθεση που ανέκυψε από αυτές είναι το γεγονός ότι όλα τα παραπάνω, που πλέον θεωρούνται αυτονόητα ακόμα και μεταξύ των νέων Τούρκων ιστορικών, δεν θεωρούνται αυτονόητα στην χώρα μας –και κατά παράδοση αμφισβητούνται από μερίδες του ελληνικού προοδευτισμού στ’ όνομα της ψευδεπίγραφης «ελληνοτουρκικής φιλίας» [η οποία, παραδόξως, κατά το παρελθόν, στηρίχτηκε φανατικά τόσο από την σκληρή μετεμφυλιακή δεξιά του Παπάγου, όσο και από την… Χούντα].

Θα πρέπει, πραγματικά, να σκάψουμε πολύ βαθιά στην συλλογική μας ψυχολογία, ώστε να κατανοήσουμε γιατί μια μερίδα της κοινωνίας μας –η οποία μάλιστα μετά την εισβολή και την κατάκτηση της μισής Κύπρου, βρίσκεται κατά παράδοση εντός των κέντρων εξουσίας στην χώρα μας, μέχρι πρότινος των μηχανισμών ιδεολογικής εξουσίας, και εσχάτως της πολιτικής εξουσίας– όχι μόνον αρνείται το προφανές, αλλά επιπλέον θεωρεί ότι η παραδοχή από έναν εκπτωχευμένο λαό των 10 εκατομμυρίων είναι ικανή να ‘βλάψει’ (sic!) ένα οπλισμένο σαν αστακό, αυταρχικό και επεκτατικό κατεστημένο.

Αυτό, μόνον υπό το φως της «διαλεκτικής του Κυρίου και του Δούλου» θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε: Σαν αντιληφθούμε τα σύνδρομα αυτο-υποτίμησης και τα κόμπλεξ κατωτερότητας που παράγουν στις ελληνικές άρχουσες τάξεις τόσο το γεγονός της δραστικής, ριζικής εξαφάνισης του Μικρασιατικού Ελληνισμού από τους Νεότουρκους, όσο και την σημερινή υπερπροβολή της ισχύος του που ασκεί συστηματικά το τουρκικό κατεστημένο. Ή αν επικαλεστούμε στον Φρανς Φανόν, και στην αξεπέραστη ανάλυσή του για το πώς ο κυρίαρχος επιβάλει στις μερίδες της διανόησης των αποικιοκρατούμενων την άρνηση του συλλογικού τους εαυτού, την οποία μάλιστα εκφράζουν λαμβάνοντας ρόλο πρωτοπορίας στην πνευματική και ψυχολογική αποδόμηση του ίδιου του λαού τους[6].

Μόνον έτσι, ίσως, θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει αυτόν τον απίστευτο χάρτη τον οποίον, ανάμεσα σε άλλους, δημοσιοποίησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Δημήτρης Σταματόπουλος, δηλώνοντας μάλιστα ευθαρσώς ότι τον χρησιμοποιεί για να διδάξει στους φοιτητές του την Μικρασιατική Εκστρατεία[7]:

Αν θα προσέξατε καλά, ο χάρτης παρουσιάζει όλα τα μεγάλα επαναστατικά γεγονότα εθναφύπνισης των λαών της Βαλκανικής ως… «διωγμούς Οθωμανών Μουσουλμάνων», ενώ το αποκορύφωμα ότι παρουσιάζει την περίοδο από την απαρχή της αγγλικής επικυριαρχίας της Κύπρου, μέχρι την… εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων ως… περίοδο «διωγμών» του οθωμανικού μουσουλμανικού στοιχείου (!!!). Αυτά διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό πανεπιστήμιο, από “αριστερούς ακαδημαϊκούς” (sic!), οι οποίοι προφανώς είναι το αντίστοιχο του Αλέξη Τσίπρα στο επίπεδο του Πανεπιστημίου –κάνουν το ίδιο κακό με αυτό που κάνει σήμερα στην χώρα η διακυβέρνησή του, μόνο που στοχεύουν συστηματικά στα μυαλά των νεώτερων γενεών και όχι στην οικονομία, την κοινωνία και τις πολιτικές δομές της χώρας.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον πρόβλημα ιστορικής αποτίμησης του παρελθόντος. Είναι και μελλοντικής ιστορικής προοπτικής. Έχουν περάσει σχεδόν 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή, και ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ως έθνος τι μας συνέβη τότε: Το 1922, το έθνος μας υπέστη βίαια, και δια της γενοκτονίας μια δραστική μετάλλαξη της ιδιοσυστασίας του. Έπαψε πλέον να αποτελεί «έθνος-κοσμοσύστημα», δηλαδή έναν διακριτό πολιτιστικό πόλο που διαπότιζε με το ίχνος της πολιτισμικής, υλικής του δραστηριότητα έναν εκτεταμένο χώρο της νοτιοανατολικής Ευρώπης και Μεσογείου –αυτό που θα λέγαμε Δύση της Ανατολής– και «κλείστηκε μέσα στα βουνά» της ελλαδικής Χερσονήσου, με συνέπεια να καταστεί ένας μικρός λαός των συνόρων, που πασχίζει για την επιβίωσή του ως ελεύθερο υποκείμενο μέσα στον 21^ο αιώνα[8].

Ας εκφράσουμε το πρόβλημα με όρους του παρόντος. Όπως είπαμε και προηγουμένως, σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται στο ναδίρ  της δημογραφικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής του δραστηριότητας –μετά βίας μετράει εντός των ορίων του ελληνικού κράτους τα 10 εκατομμύρια, και αντιμετωπίζει δίπλα του ένα επεκτατικό, αυταρχικό κατεστημένο σε φασιστική εκτροπή η οποία δυστυχώς στηρίζεται από μια οριακή κοινωνική πλειοψηφία 30 και πλέον εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Που απειλούν να κινητοποιήσουν έναν πληθυσμό σχεδόν 80 εκατομμυρίων σε μια κατεύθυνση εκσυγχρονισμού και αποκατάστασης του οθωμανικού imperium, με όρους του 21^ου αιώνα βέβαια.

Τι μας λέει ο κύριος Φίλης, και οι στρατιές των διανοούμενων – «αυλικών της εξουσίας» οι οποίες τον στηρίζουν, όπως στο παρελθόν στήριζαν και τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη και όλη την παράδοση της ελληνικής εθελοδουλίας σε αντίστοιχα διαβήματα; Ότι επί της ουσίας πρέπει να συρθούμε ενώπιον αυτού του κατεστημένου, να σκύψουμε και να αποδεχθούμε κάθε αξίωση. Προφανώς, προωθείται μια έντεχνη παρεξήγηση: «Συνύπαρξη» σημαίνει εκλογίκευση των σχέσεων, εξισορρόπησή τους, και συστηματικός αγώνας ώστε να εξουδετερωθεί σχετικώς αυτή η τόσο τρομακτική ανισορροπία ισχύος και να βρεθεί ένα modus vivendi που να επιτρέπει τον ελεύθερό μας βίο ως λαός. Και όχι, φυσικά, να ξύνεσαι στην γκλίτσα του… φασίστα και του επεκτατιστή λέγοντας ότι παρά τα όσα έκανε, και παρά τα όσα κάνει σήμερα στο Κουρδιστάν, την Συρία, την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, εμείς τον θεωρούμε «αδελφό μας» -όπως είπε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Σμύρνη[9].

Δεν μπορείς να είσαι «αδελφός» με αυτόν που σε απειλεί με ιστορική έκλειψη, μόνο και μόνο επειδή τον φοβάσαι και θέλεις να τα έχεις καλά μαζί του. Μπορείς να σταθείς αξιοπρεπώς απέναντί του, και να του κάνεις ένα ειλικρινές ξεκαθάρισμα: Ότι αν θέλει να συνυπάρξουμε εν ειρήνη και δημοκρατικά, θα πρέπει να αποκαταστήσει τα ιστορικά του εγκλήματα, και να πάψει να παράγει άλλα στην ευρύτερη περιοχή. Μόνον έτσι θα σε σεβαστεί.

Και σε αυτήν την προσπάθεια, ευτυχώς, δεν είμαστε μόνοι ακόμα. Είναι οι μειονότητες της Ανατολίας που καταπιέζονται ακόμα και σήμερα από το τουρκικό κατεστημένο –από τους Κούρδους μέχρι τους Αλεβίτες. Είναι οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι. Είναι, βέβαια, οι Σύροι που έχουν αγανακτήσει από την απλόχερη στήριξη που δίνει ο Ερντογάν στους τζιχαντιστές δήμιούς της. Και είναι και όλη εκείνη η μερίδα της παγκόσμιας κοινής γνώμης, που παρά την παροξυστική πλύση εγκεφάλου και την προπαγάνδα του παγκόσμιου συστήματος επιμένει να τοποθετείται αντι-αποικιακά, δημοκρατικά, με άξονα και γνώμονα την οικουμενική αίσθηση του Δικαίου.

Το δίλημμα έχει τεθεί. Ή θα δώσουμε αυτόν τον καλό αγώνα, ή το 1922 θα ολοκληρωθεί τραγικά μέσα στον 21^ο αιώνα. Ο κύριος Φίλης, η κυρία Αναγνωστοπούλου και οι συν αυτώ έχουν διαλέξει στρατόπεδο, το «με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν». Εμείς;

[1] «Στην αντεπίθεση πέρασε ο Νίκος Φίλης», real.gr, 5/11/2015. Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=459975&catID=11.

[2] «Σήμερα, λέει η Σία Αναγνωστοπούλου, ο εκσυγχρονισμός της τουρκικής κοινωνίας που επιχειρείται (κυρίως μέσω Ερντογάν) με την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν μπορεί παρά να συνοδευτεί και από μέτρα εκδημοκρατισμού, όπως το απαιτεί η E.E. Θα δούμε ότι εκδημοκρατίζεται και η ταυτότητα. Σήμερα, στην τουρκική εθνική ταυτότητα προστίθεται ως δομικό, ένα στοιχείο που έλειπε από την πρόσφατη προηγούμενη, την κεμαλική: Το Ισλάμ». Τάκης Καμπύλης, «Η τουρκική εθνική ταυτότητα», Καθημερινή, 31/01/2010.

[3] Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2004. Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο. Διπλωματικά Εγγραφα από τη Βιέννη (1909-1918), Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1995.

[4] Γιώργος Κιούσης, «Συνέντευξη με τον Σαΐτ Τσετίνογλου», Ελευθεροτυπία, 18/05/2013.

[5] Φουάτ Ντουντάρ, Ο Κώδικας της σύγχρονης Τουρκίας, Η Μηχανική των Εθνοτήτων της Ένωσης και Προόδου 1913-1918, Νέος Κύκλος Κωνσταντινουπολιτών, Αθήνα 2014.

[6] Franz Fanon, Black Skin, White Masks, Εκδόσεις Verso, Λονδίνο 2008 (Νέα Έκδοση).

[7] Πηγή: https://www.facebook.com/demetres.stamatopoulos2?fref=ts.

[8] Βλέπε Γιώργος Καραμπελιάς, Χίλιαενιακόσιαείκοσιδύο: Δοκίμια για την νεοελληνική ιδεολογία, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2002 και Γιώργος Καραμπελιάς, Ελλάδα, μια χώρα των συνόρων, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 1992.

[9] Μπουτάρης: «Με τους Τούρκους αισθάνομαι αδελφός», Το Ποντίκι Web, 7/10/2015. Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.topontiki.gr/article/145324/mpoytaris-me-toys-toyrkoys-aisthanomai-adelfos-video. Προσπελάστηκε 5/11/2015.

πηγή: ardin-rixi

Ο Γόρδιος Δεσμός δεν λύνεται, κόβεται…

Τι συμβαίνει με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ; 
Στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; 
Η θεωρία τελείωσε, ήρθε η ώρα για... πράξεις

Γράφει ο Βαγγέλης Παπαδόπουλος 

Μετά την ανάσα που πήραμε στο τελευταίο Eurogroup, η νέα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται σε κατάσταση παροξυσμού! Θα είναι θαύμα αν μπορέσει να ανταπεξέλθει στις μάχες που αναμένονται, για να κερδίσει τον πόλεμο. Και το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον η νέα κατάσταση θα είναι συνέχεια της προηγούμενης ή θα σηματοδοτήσει μία πραγματική αλλαγή στην πορεία της χώρας.

Ας δούμε πως διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό, για να μπορέσουμε να βγάλουμε κάποιο λογικό συμπέρασμα για τα όσα έγιναν και για όσα πρόκειται να συμβούν:

1. Ποιος είναι ο στόχος των μεγάλων δυνάμεων για την Ελλάδα; Τι έχουν αποφασίσει για το μέλλον της και τι διεκδικεί η κάθε μία από τους Έλληνες; Μέχρι τώρα έχει βεβαιωθεί από πολλές πλευρές ότι η Ελλάδα μπήκε στο Ευρώ με τεχνάσματα της κυβέρνησης Σημίτη, μεγάλων ξένων τραπεζών και οικονομικών συμφερόντων, χωρίς αντικειμενικά να μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Ευρωζώνης. Άρα παίχτηκε ένα σπουδαίο ντηλ (συμφωνία) που απέφερε τεράστια κέρδη, ιδίως στην Γερμανία και εις βάρος του ελληνικού λαού!

2. Γιατί η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή «το ‘βαλε στα πόδια» ή την «φάγανε», μόλις έγειρε προς τη Μόσχα;

3. Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου, ενώ είχε τα περιθώρια να διαχειριστεί την κρίση, έσπευσε να φέρει το ΔΝΤ στην Ελλάδα, να δέσει χειροπόδαρα τη χώρα σε ένα μνημόνιο που του το έδωσαν έτοιμο, να συνάψει συμφωνία με το Ισραήλ και να βάλει στοπ στην κάθοδο των Ρώσων, ματαιώνοντας τον αγωγό Πύργου – Αλεξανδρούπολης;

4. Ποιο ρόλο έπαιξαν στη συνέχεια οι Σαμαράς, Βενιζέλος, Καρατζαφέρης, Κουβέλης και Παπαδήμος; Τι κέρδισε η Γερμανία σε χρήμα και επιρροή και τι κέρδισαν οι εν λόγω πολιτικοί;

5. Που το πάει σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας, όταν έναν μήνα σχεδόν μετά τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να έχει γίνει δύο κομμάτια, με την ομολογία – συγνώμη του Μανώλη Γλέζου, ότι συνήργησε στην εξαπάτηση του Λαού;

6. Γιατί αυτό το μένος της Γερμανίας εναντίον της χώρας μας, κατά τρόπο ανεπίτρεπτο και φραστικά και ουσιαστικά και ευρωπαϊκά και σε διμερές επίπεδο;

7. Γιατί η Ισπανία και η Πορτογαλία ζητούν την κεφαλή μας επί πίνακι;

8. Γιατί ο Τσίπρας «έβαλε νερό στο κρασί του» και δίνει την εντύπωση ότι ενέδωσε;

9. Γιατί επέλεξε ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα πρόσωπο ευάλωτο και χωρίς κύρος;

10. Γιατί, μόλις ο Αναστασιάδης άνοιξε τα λιμάνια του στην Ρωσία, η Τουρκία δημιουργεί πρόβλημα στο Αιγαίο με άσκηση, που το χωρίζει στα δύο;

11. Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας υπενθυμίζει ότι θα αξιοποιήσει την γεωπολιτική δυναμική της χώρας;

12. Τι θα συμβεί ως το καλοκαίρι αν δεν βρούμε χρήματα για τις ανάγκες της χώρας;

13. Ο μέσος πολίτης πρέπει να βρει άμεση λύση και απάντηση στα ερωτήματα – προβλήματα αυτά, ώστε να γνωρίζει προς τα που πάει η βάρκα!

Οι ελπίδες και οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά και η δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία, απαιτούν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ λύσεις χωρίς να δίνουν περιθώρια και πίστωση χρόνου στην κυβέρνηση!
Η ασφυξία είναι διπλή: και από έξω και από μέσα!
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να πάρει τις αποφάσεις του. Ή μάλλον να τις εφαρμόσει, γιατί τις έχει ήδη πάρει. Αν είναι άνθρωπος του συστήματος, θα φανεί από την συμπεριφορά του. Αν, όμως, είναι γνήσιος εκφραστής του Λαού και επαναστάτης, τότε έχουμε να δούμε πολλά και άκρως απαραίτητα!

Αν ήταν πρωθυπουργός μίας κομμουνιστικής κυβέρνησης του βουνού, ή αν ήταν πρωθυπουργός μίας εθνικής στρατιωτικής κυβέρνησης, τα πράγματα θα ήταν απλά!
Θα έδινε εντολή σε ένα λαϊκό δικαστήριο να καταδικάσει αυτούς που μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση και θα τους έκοβε το λαιμό με κονσερβοκούτι. Ή θα τους περνούσε από στρατοδικείο και θα τους εκτελούσε στο Γουδί. Την ίδια στιγμή θα δήμευε περιουσίες και θα προχωρούσε σε κατάσχεση όλων των χρημάτων που έκλεψαν αυτά τα χρόνια οι λωποδύτες με γραβάτα!

Δυστυχώς, δεν μπορεί να κάνει τίποτε από αυτά! Ούτε δικτάτορας είναι, ούτε Βελουχιώτης! Είναι ένας άριστος χαρισματικός και ταλαντούχος επαναστάτης που πρέπει να συμπεριφερθεί τώρα ως κλασικός πρωθυπουργός μιας νόμιμα αιρετής αριστερής κυβέρνησης για να εφαρμόσει τις επαναστατικές εξαγγελίες του με… δημοκρατικό τρόπο!
Γίνεται; Δύσκολο!
Πρέπει να βρει χρήματα.
Πρέπει να τιμωρήσει τους ενόχους.
Πρέπει να παλέψει με Γερμανούς και Τούρκους σε Βρυξέλλες και Αιγαίο…
Πρέπει να διαγράψει το παράνομο χρέος!

Εκτός και αν ο Καμμένος, ως αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων σε συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αναστολή του Συντάγματος, και αποκατάσταση της Εθνικής Κυριαρχίας!
Θα είναι όπως ο Ζέρβας με τον Βελουχιώτη στον Γοργοπόταμο, για να στεφανωθούν με δόξα!

Δεν θα κάνουν παρανομία. Και ο Γ. Παπανδρέου και ο Ε. Βενιζέλος και ο Α. Σαμαράς, δήλωσαν ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο και αντιμετωπίζουν έκτακτη κατάσταση, γι αυτό και παίρνουν μέτρα.
Αφού, λοιπόν, κατ’ αυτούς βρισκόμαστε σε πόλεμο, νομιμοποιείται ο Καμμένος να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης! Με την άδειά τους…
Μόνο που πρέπει να τους κρεμάσει στο Γουδί…
Αν βλέπετε κάτι άλλο… ειδοποιήστε με…

Πηγή εφημ. «Ελεύθερη Ώρα»

Το εγκόλπιο των «επιτυχημένων» πολιτικών

Του συμπατριώτη μας Γιάννη Μαρίνου

Οι περισσότεροι αναγνώστες μου θα θυμούνται τον σατανικό καρδινάλιο Ρισελιέ από τους περίφημους «Τρεις Σωματοφύλακες» του Αλέξανδρου Δουμά, αλλά μάλλον αγνοούν τον διάδοχό του στην πρωθυπουργία της Γαλλίας καρδινάλιο Μαζαρίνο, που όμως αυτός ήταν ο αρχιτέκτονας της ανάδειξης σε πλανητάρχη της εποχής του του Λουδοβίκου ΙΔ' (1643-1715), του Βασιλιά Ηλιου. Συνήθως γίνεται αναφορά στον Μακιαβέλι και στον περιβόητο ηγεμόνα του (1513) που έγινε και μένει η σύνοψη και το σύμβολο του πολιτικού αμοραλισμού. Ωστόσο ο Μαζαρίνος εκπόνησε το «Εγκόλπιο των Πολιτικών», το οποίο προτείνει τις πιο αποτελεσματικές συμβουλές για τους πολιτικούς που θέλουν να πετύχουν και, κυρίως, να διατηρήσουν την εξουσία τους. Θα παραθέσω ενδεικτικά μερικές «συνταγές» του εν όψει εκλογών για να τις αξιοποιήσουν οι νυν και οι μέλλοντες εθνοπατέρες μας αλλά και για να προσπαθήσουμε να τις αποκρυπτογραφήσουμε προκειμένου να αυτοπροστατευθούμε, καθώς εμείς τους αναδεικνύουμε εξουσιαστές μας (από μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, εκδόσεις Λιβάνη, 1994):

«Υποκρίνου, απόκρυπτε: Κάνε το φίλο σε όλους, συζήτα φλύαρα με όλους, ακόμα και μ' αυτούς που μισείς· θα σου μάθουν να είσαι επιφυλακτικός. Κρύβε με κάθε τρόπο το θυμό σου. Να προτιμάς τις εύκολες επιχειρήσεις για να σε υπακούσουν πιο εύκολα, κι όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε δυο μεθόδους δράσης, να προτιμάς την ευκολία κι όχι το μεγαλείο μ' όλα τα βάσανα που φέρνει μαζί του. Φρόντισε να μη γνωρίζει κανείς την άποψή σου για μια υπόθεση, την έκταση των πληροφοριών σου, αυτό που επιθυμείς, ούτε με τι ασχολείσαι, ούτε τι φοβάσαι. Δεν πρέπει όμως να κρύβεις πολύ τις αρετές σου κι ούτε να αγανακτείς για τη διάρκεια των θρησκευτικών τελετών, χωρίς ταυτόχρονα να παίζεις τον ευλαβή. Ακόμα κι αν λίγη σκαιότητα σου επέτρεπε να αποκτήσεις κάποιο πράγμα, να μην τη χρησιμοποιείς.

Μην εμπιστεύεσαι κανέναν: Οταν μιλούν καλά για σένα, να είσαι βέβαιος ότι σε ειρωνεύονται. Μην εμπιστεύεσαι κανένα μυστικό σε άλλον. Κι αν συχνά αγνοούν την αξία σου, μην παινεύεις ο ίδιος τον εαυτό σου, αλλά ούτε να τον υποτιμάς. Οι άλλοι σε παραφυλάγουν και περιμένουν το πρώτο σου ολίσθημα για να σε δικάσουν. Αν κάποιος σου επιτίθεται με ύβρεις, σκέψου ότι βάζει σε δοκιμασία την αρετή σου. Δεν υπάρχουν φίλοι, αλλά κάποιοι που καμώνονται τους φίλους.

Μίλα καλά για όλους: Λέγε λόγια καλά για όλους, ποτέ άσχημα, μήπως ένας τρίτος σε ακούει και τρέξει να τα αναφέρει όλα σε εκείνον που αφορούν. Μη λες παρά μόνο καλά για τους ανωτέρους σου και ειδικά να επαινείς εκείνους που έχεις ανάγκη.

Να προνοείς πριν ενεργήσεις, και πριν μιλήσεις: Αν δεν έχεις πολλές πιθανότητες να ερμηνεύσουν θετικά αυτό που κάνεις ή αυτό που λες, να είσαι βέβαιος ότι θα το διαστρέψουν».

Αν αυτά πρέπει να προσέχει ο κάθε πολιτικός για να αλώσει και να διατηρήσει την εξουσία, σκεφθείτε πόσο περισσότερο πρέπει να προσέχουμε εμείς οι ψηφοφόροι για να επιλέξουμε τους πιο έντιμους και χρήσιμους.

πηγή:tovima

Χρυσή Αυγή: Η πυώδης φουσκάλα-προβοκάτορας του καθεστώτος

Γράφει το ΡΕΣΆΛΤΟ

Κάποτε πρέπει να το αντιληφτούμε: Η Χρυσή Αυγή δεν είναι το «μακρύ χέρι» του συστήματος (όπως λέει η «αριστερά»), αλλά μια πυώδης φουσκάλα του καθεστωτικού φασισμού που ζούμε: Ο «λαγός»-«προβοκάτορας» του «μακριού χεριού» του συστήματος.
Και το «μακρύ χέρι» του σύγχρονου φασισμού που ζούμε είναι:
Ολόκληρο το κυβερνητικό οικοδόμημα και τα κόμματα που νομιμοποιούν την ΚΑΤΟΧΙΚΗ βουλή (τη Βουλή του 4ου Ράιχ), τα ΜΜΕ (η φρενοβλάβεια του φασιστικού σκοταδισμού), το κράτος-προτεκτοράτο καθώς και τα ποικίλα και πολύχρωμα ιερατεία: Πολιτικά, ακαδημαϊκά και CIA…

Όταν εστιάζουμε το φασισμό και μάλιστα σαν το πιο «μακρύ χέρι» του, στις πυώδεις φουσκάλες του (τις παρακρατικές του συμμορίες, σαν τη Χρυσή Αυγή), ΤΟΤΕ επικαλύπτουμε δολίως και ανοήτως το πραγματικό «μακρύ χέρι» του σύγχρονου φασισμού, εξωραΐζουμε και αθωώνουμε το «σύστημα» της φασιστικής βαρβαρότητας και τους διαχειριστές του (δωσίλογα ανδρείκελα κάθε χρώματος) μεταθέτοντας τη ΦΡΙΚΗ που σκορπούν και τα εγκλήματά τους, καθώς και τις προβοκάτσιές τους, στις συμμορίες και «αγέλες» των σκυλιών τους…

Με αυτό το ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα, βεβαίως, συγκαλύπτουμε και τις δικές μας βρωμιές, καθώς και το γεγονός ότι λειτουργούμε σαν αναπόσπαστο γρανάζι αυτού του «συστήματος», σαν «αριστερά» τεκμήρια ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ της κατοχικής «νομιμότητας», της φασιστικής κακουργίας που κατασπαράζει την Ελλάδα και το λαό της…

Όλα αυτά τα εισαγωγικά τα έχουμε αναλύσει διεξοδικά στα προηγούμενα κείμενά μας.

Εδώ θα μείνουμε σε μια μόνο διάσταση του προβλήματος: Στο άλλοθι που δίνει αυτή η «αριστερά» και στη δική της συμμετοχή στο παιχνίδι των δολοφονικών προβοκατσιών αυτού του σύγχρονου φασιστικού «συστήματος» και των καθεστωτικών του μηχανισμών.

Είναι γνωστό, αποτελεί ιστορικό αξίωμα, ότι όταν καταρρέουν τα καθεστώτα και όταν η λαϊκή ΟΡΓΗ κοχλάζει και είναι έτοιμη να εκραγεί, τότε η μόνη διέξοδος για το σύστημα είναι οι προβοκάτσιες, οι αιματηρές προβοκάτσιες.

ΤΟΤΕ, η «πολιτική» ασκείται, όλο και σε πιο συχνούς και εντατικούς ρυθμούς, από τους μηχανισμούς και τις προβοκατόρικες υπηρεσίες του καθεστώτος.

Σήμερα το δωσίλογο κυβερνητικό οικοδόμημα και ο Σαμαράς βρίσκονται σε ολοκληρωτικό αδιέξοδο, στα πρόθυρα της κατάρρευσης…

Από την άλλη αναπτύσσονται σε εκρηκτικούς ρυθμούς και με συχνότητα γεωμετρικής προόδου οι ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΕΣ διεργασίες. Η Λαϊκή ΟΡΓΗ κοχλάζει και πυροδοτεί «σκληρές», ρωμαλέες και μαχητικές απεργιακές και λαϊκές εκδηλώσεις.

Ο καταλύτης μιας γενικευμένης λαϊκής έκρηξης είναι προ των θυρών.

Η «ολοκληρωτική» κινητοποίηση των Εκπαιδευτικών (δίχως, ίσως, ιστορικό προηγούμενο) προβάλει σαν «συμπυκνωτής» της ΓΕΝΙΚΗΣ λαϊκής αγανάκτησης και σαν πυροδότης ΓΕΝΙΚΗΣ ανάφλεξης.

Σ’ αυτό το κρίσιμο, λοιπόν, σημείο ΤΟΜΗΣ όπου διασταυρώνεται το πλήρες αδιέξοδο της κυβέρνησης με τους «καταλύτες» μιας ΓΕΝΙΚΗΣ λαϊκής ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ, έρχονται τα γεγονότα στο Πέραμα και «καπάκι» η δολοφονία του Φύσσα!!!

ΜΟΝΟ οι πολιτικά ανεγκέφαλοι ή οι αλλοτριωμένοι φωνακλάδες του «αντιφασισμού», καθώς και οι «επιδοτούμενοι» της «αντιφασιστικής» ρητορείας και υστερίας, ΔΕΝ μπορούν να καταλάβουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια προβοκάτσια του καθεστώτος και των μηχανισμών του ΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ «συστήματος» που ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ, ανηλεώς και αδιαλείπτως, τον ελληνικό λαό: μεταφορικά και κυριολεκτικά…

Και όμως το δόλωμα της καθεστωτικής προβοκάτσιας το «κατάπιαν» τα κόμματα και τα αποκόμματα της «αριστεράς».

Αντί να ξεσκεπάσουν την καραμπινάτη προβοκάτσια του καθεστώτος ΣΥΝΟΛΙΚΑ (κυβέρνησης-κράτους-παρακράτους και CIA) και να δείξουν τους σκηνοθέτες, αλλά και τους πολιτικούς λόγους και της ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ αυτής της άγριας και προβοκατόρικης ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ, αντί για όλα αυτά, «κολλήσανε» στη Χρυσή Αυγή.

Το χειρότερο: Την αντιμετωπίζουν σαν «ανεξάρτητη» και «αυθύπαρκτη» πολιτική οντότητα, σαν «ναζιστική απειλή», και ΟΧΙ σαν μηχανισμό προβοκάτσιας του καθεστώτος, σαν διατεταγμένο πιόνι του φασιστικού ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ που ζούμε, σαν εκτελεστή «συμβολαίων θανάτου» της καθεστωτικής μαφίας.

Η «αριστερά» λειτούργησε με τους όρους της προβοκάτσιας και με την «ηλιθιότητα» που ισοδυναμεί με προβοκάτσια.

Φυσικά δεν το έκανε από ηλιθιότητα, αλλά διότι και η ίδια λειτουργεί σαν προνομιακό τεκμήριο και άλλοθι του ίδιου κατοχικού καθεστώτος: Του φασισμού του 4ου Ράιχ.

Έτσι το καθεστώς, (δηλαδή η πραγματική και φρενοβλαβής φασιστική κακουργία που ζούμε σε όλα τα ΕΠΙΠΕΔΑ), «βολεύτηκε» πολυδιάστατα:

α) Μετέφερε (το καθεστώς) και μετατόπισε την αιχμή της λαϊκής ΟΡΓΗΣ και πολιτικής αντιπαράθεσης στο «κλούβιο αυγό» της, στην πυώδη φουσκάλα της: Στη Χρυσή Αυγή…

β). Άλλαξε τις πραγματικές διαχωριστικές γραμμές που έθετε από τη μια ο κυβερνητικός, δωσίλογος κανιβαλισμός και από την άλλη το ανερχόμενο και οξυμένο κίνημα της λαϊκής οργής. Άλλαξε, δηλαδή, τις κοινωνικές γραμμές και τα Μέτωπα σύγκρουσης: του λαού με την κυβέρνηση και το καθεστώς του 4ου Ράιχ, του λαού με τις κεντρικές κεφαλές του φασισμού.

Το καθεστώς «χάραξε», έτσι, ένα νόθο, εικονικό και διχαστικό πολιτικό μέτωπο ανάμεσα στην «αριστερά» και τους προβοκάτορες του καθεστώτος, τις πυώδεις φουσκάλες του…

γ). Αυτή η μετατόπιση των πραγματικών κοινωνικών και πολιτικών «διαχωριστικών ορίων» και μετώπων, που εστιάζει το «φασισμό» στα προβοκατόρικα σκυλιά του πραγματικού φασισμού, με κραυγές και συνθήματα στείρας αντιφασιστικής ρητορείας, ξεπλένει κυριολεκτικά τους κυρίαρχους δολοφόνους και τα δωσίλογα ανδρείκελα του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ (το έχουμε αναλύσει).

δ). παράλληλα «λύνει» τα χέρια της κυβέρνησης των ανδρεικέλων, ώστε να αξιοποιήσει τις προβοκατόρικες και δολοφονικές συμμορίες του καθεστώτος, ΟΧΙ μόνο για να «ξεπλυθεί» η ίδια και να το παίζει «στυλοβάτης» της «δημοκρατίας», ΑΛΛΑ και για να κτυπήσει το λαϊκό κίνημα με τις δολοφονικές προβοκάτσιες, ταυτίζοντας κάθε κινηματικό, λαϊκό ΔΥΝΑΜΙΣΜΟ με τη διατεταγμένη ΒΙΑ και κακουργία των σκυλιών του καθεστώτος.

Και εδώ γίνεται μετατόπιση της ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ βίας και δολοφονικής κακουργίας της κυβέρνησης στα εγκλήματα του προβοκάτορα του συστήματος (Χρυσή Αυγή) και στην ταύτιση αυτών των εγκλημάτων με τη δυναμική ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του ελληνικού λαού και με την «βία» (αντί-βία) των λαϊκών κινημάτων.

Ο Σαμαράς ήταν σαφής: μίλησε για «εσωτερικές διαμάχες» (η δόλια θεωρία των «δύο άκρων»), ταυτίζοντας ανοικτά τις προβοκατόρικες εγκληματικές θηριωδίας της Χρυσής Αυγής με το συγκρουσιακό χαρακτήρα των ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, και εμφανίστηκε σαν ο «εγγυητής» της «νομιμότητας»: Της φασιστικής κατοχικής «νομιμότητας»:

«Το ξέρουμε όλοι ότι η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή και ότι ο λαός μας υπομένει τις μεγαλύτερες θυσίες, για να νικήσει την κρίση και να πετύχει την οικονομική του αναγέννηση. Δεν είναι ώρα για εσωτερικές διαμάχες. Ούτε για ένταση».

Πρόσθεσε ακόμα:

«Οπως συνέβη με την απάνθρωπη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που κάθε Ελληνας καταδικάζει με απέχθεια. Αγωνίζομαι και θα αγωνιστώ μέχρι τέλους για να τελειώσει η ανηφόρα των θυσιών του ελληνικού λαού. Ομως, η κατηφόρα της βίας καταστρέφει κάθε προοπτική να αποκτήσει η Ελλάδα εκείνο που της αξίζει: Ανάπτυξη, ειρήνη και ευημερία. Ας σεβαστεί λοιπόν ο καθένας το λαό, τους κόπους και τις θυσίες του».
Τα περαιτέρω σχόλια περιττεύουν…

ε). Τέλος υπάρχει και ένας ακόμα στόχος αυτής της δολοφονικής προβοκάτσιας: Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ και αυτής της ίδιας της ενσωματωμένης «αριστεράς», έτσι ώστε να εξαναγκάζεται πάντα να ανανεώνει (αναπαλαιώνει) τη ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ της στο καθεστώς της κατοχικής «νομιμότητας».

Ο προπαγανδιστής - επιτελάρχης του Σαμαρά, Χρύσανθος Λαζαρίδης, είχε δουλεμένη την κατάλληλη, δόλια ζαριά που ταύτιζε, μέσω της «στρατηγικής της έντασης», τη Χρυσή Αυγή με την «αριστερά» και ιδιαίτερα με το ΣΥΡΙΖΑ.

ΟΛΟ το προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του Φασισμού του 4ου Ράιχ και των εδώ ανδρεικέλων του, κινείται πάνω στην «αντιφασιστική» υστερία και πρακτική της «αριστεράς». Ρητορεία και πρακτική που δαιμονοποιεί τη Χρυσή Αυγή, την αποκόβει από τον καρκινώδη ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ιστό της και την καθιστά «φασιστική απειλή».

Έτσι το καρκινώδες απόστημα του σύγχρονου φασισμού, ο διατεταγμένος προβοκάτορας του καθεστώτος, μετατρέπεται σε «πηγή» του φασισμού και συνδέεται ΑΜΕΣΑ με τις απεργιακές και λαϊκές «εντάσεις» και κινητοποιήσεις, που δημιουργεί και προκαλεί η κακουργία των ανδρείκελων του 4ου Ράιχ!!!

Η Χρυσή Αυγή, ο δολοφόνος-προβοκάτορας του καθεστώτος, το διατεταγμένο πιόνι του παρακράτους, «χρεώνεται» στην ύπαρξη και «ένταση» των λαϊκών ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ εναντίον της κυβέρνησης, «χρεώνεται» ΟΧΙ στους υπόνομους του καθεστώτος, αλλά στη ΔΥΝΑΜΙΚΗ ανάπτυξης του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Το επόμενο βήμα θα είναι: Η στοχοποίηση και ενοχοποίηση της Χρυσής Αυγής από τα αφεντικά της, έτσι ώστε να επιβληθεί ο ΓΥΨΟΣ στις κοινωνικές και πολιτικές «εντάσεις» που γεννιούνται από τη φασιστική μήτρα (τους δήμιους, τους δυνάστες του 4ου Ράιχ και τα δωσίλογα ανδρείκελά τους),ΚΑΙ ταυτίζονται με τη δολοφονική πρακτική της Χρυσής Αυγής: Του κατασκευασμένου προβοκάτορα…

Για άλλη μια φορά το σύμπτωμα μεταβάλλεται σε ΑΙΤΙΟ και οι διατεταγμένες συμμορίες του καθεστώτος σε «όχημα» και «άλλοθι» του επελαύνοντος φασισμού: Για το «ξέπλυμά» του, αλλά και την προώθηση των εφιαλτικών του σχεδίων.

Και αυτόν τον εφιάλτη τον «στρώνει» η «αριστερά» με το να ανάγει τον διατεταγμένο προβοκάτορα-δολοφόνο του φασιστικού «συστήματος» σε «φασιστική απειλή» ΚΑΙ να μην ξεσκεπάζει όλο αυτό το άθλιο και μακάβριο προβοκατόρικο θέατρο που παίζεται γύρω από τις συμμορίες των «λυσσασμένων σκυλιών»…

Τα πράγματα είναι τόσο καθαρά και η ΙΣΤΟΡΙΑ τόσο κατηγορηματική που αφαιρεί κάθε πιθανότητα ηλιθιότητας: Δεν μπορεί να είναι τόσο ηλίθιοι οι ηγέτες του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών.

Απλώς αποτελούν λειτουργικό «στοιχείο» αυτού του άθλιου παιχνιδιού: Είναι τα προνομιακά άλλοθι και «γρανάζια» του καθεστώτος, τα τελευταία «οχυρά» της …σωτηρίας του…

ΣΥΡΙΖΑ: Το «αριστερό» παπούτσι των τοκογλύφων…

Γράφει το Ρεσάλτο

Ο εμπαιγμός μας δεν προέρχεται μόνο από τα νυν κυβερνητικά ανδρείκελα, αλλά και από τα «αριστερά» ανδρείκελα που διεκδικούν να γίνουν κυβέρνηση για να πάρουν τα λεφτά τους οι τοκογλύφοι: οι φουκαράδες οι «δανειστές»!!!
Ο Τσίπρας βρήκε τη μαγική συνταγή: Ν γίνει βιώσιμο το χρέος, δηλαδή να «κουρευτεί», όπως εδώ και καιρό έχει προτείνει το ΔΝΤ…
Βιώνουμε τον παραλογισμό του εμπαιγμού μας:
Μια «αριστερά» να διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία για να διαχειριστεί το χρέος, να το κάνει βιώσιμο(!!!) για να μην χάσουν τα λεφτά τους οι ληστές και οι δήμιοι του ελληνικού λαού!!!
Η συνέντευξη του Τσίπρα στην Κυριακάτική Ελευθεροτυπία ουσιαστικά λέει το εξής: «Μόνο εμείς, μια αριστερή κυβέρνηση μπορούμε να διακανονίσουμε τη βιωσιμότητα του χρέους για να μην χάσουν τα λεφτά τους οι τοκογλύφοι…».
Τόσο ξετσίπωτη ομολογία «αριστερού» δωσιλογισμού δεν συναντάς από «αριστερούς» που δεν έχουν γίνει ακόμα κυβέρνηση…
Φανταστείτε και όταν γίνουν τι θα κάνουν…

Διαβάστε το εύστοχο σχόλιο του Γιώργου Σαρρή:
http://giorgossarris.blogspot.gr/2013/09/blog-post_8.html
Βράχος ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλ.Τσίπρας! Την προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ για "διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους" την θυμόμαστε όλοι.

Όποιος μπορεί να μην τη θυμάται, ή να έχει μπερδευτεί από διάφορες τοποθετήσεις στελεχών και οικονομικών αναλυτών του, ας διαβάσει την (προ)τελευταία συνέντευξη του Αλ.Τσίπρα στις 6 Ιουλίου του 2013 ΣΤΗΝ Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, όπου ζητούσε "διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους" γιατί όπως έλεγε "για μας προτεραιότητα έχουν οι ανάγκες του λαού κι όχι οι απαιτήσεις της διεθνούς τοκογλυφίας"...

Η σημερινή Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία όμως έχει νέα συνέντευξη του Αλ.Τσίπρα.

Εκεί λοιπόν ο Αλ.Τσίπρας λέει (είναι και ο τίτλος της συνέντευξης στην Κ.Ε.):
"Έχουμε τη λύση που θα δεχτούν και οι δανειστές"!!
Και ποια είναι η πρόταση;
"Κούρεμα του χρεους κατά 40-50% για να γίνει βιώσιμο..."
"Το κούρεμα αυτό", λέει ο Αλ.Τσίπρας, "θα φέρει το χρέος στην τάξη του 85-90% του ΑΕΠ, δηλαδή εκεί που είναι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος".

Στις 15 Αυγούστου η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine έγραφε ακριβώς αυτό.

Σύμφωνα με μελέτη που είχε κάνει ο σύμβουλος του κ.Σόιμπλε Γιοργκ Ρόχολ (μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του υπ. Οικονομικών της Γερμανιας), έβγαινε το συμπέρασμα ότι ήταν αναπόφευκτο το ελληνικό χρέος να περικοπεί κατά 50%.

Ε, ο Αλ.Τσίπρας για να είναι ακόμη πιο ρεαλιστής και από τον ίδιο το σύμβουλο του κ.Σόιμπλε, το έκανε 40-50%. Έτσι θα το δεχτούν και οι δανειστές που πλέον δεν αναφέρονται ως "διεθνείς τοκογλύφοι".

Αυτό που μένει τώρα είναι να αποδειχτεί και μαθηματικά, από τους μαθηματικούς του ΣΥΡΙΖΑ, ότι το 40-50% είναι "το μεγαλύτερο μέρος του χρέους".

Θα είναι ένα νέο μαγικό μαθηματικό κόλπο, σαν αυτό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, όπου το χρέος μετά από "γενναίο κούρεμα" κατά 100δίς αντί να μειωθεί αυξήθηκε! Αυτά τα ...μαγικά έχουν όμως τα "γενναία κουρέματα", μαζί με μερικές ριπές κι ομοβροντίες αντιλαϊκών μέτρων βέβαια.

Όπως βλέπουμε τα ταξίδια και οι συναντήσεις του Αλ.Τσίπρα δεν πήγαν χαμένες. Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ έγινε πιο ρεαλιστής. Δεν μπορούμε να ξέρουμε για τι πράγμα προσπάθησε τότε να πείσει τους συνομιλητές του, αυτό που ξέρουμε όμως είναι ότι πείσθηκε ο ίδιος ότι πρέπει οι θέσεις και οι προτάσεις του, να βρίσκουν σύμφωνους και τους δανειστές μας, τους ..."διεθνείς τοκογλύφους" αλλά και το λαό...Μόνο έτσι άλλωστε είναι δυνατόν "όλοι μαζί" να φτιάξουμε μια καλύτερη Ευρώπη για όλους.

Δε χρειάζεται βέβαια να πούμε ότι μετά και το νέο επαναστατικό ξέσπασμα του Αλ.Τσίπρα το σύστημα τρέμει και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να τον δει πρωθυπουργό.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ "ΑΓΓΙΖΟΥΝ" ΤΑ ΞΕΝΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ > Οι εισαγγελείς σήκωσαν το γάντι: Ονοματεπώνυμα πρακτόρων, εμπλοκή “συγκροτημάτων”, πολιτικών και άγνωστες πτυχές στα πορίσματα

Σε ένα ιστορικής σημασίας αφιέρωμα, τα Επίκαιρα που κυκλοφορούν επιβεβαιώνουν τα όσα γράφαμε νωρίτερα και παραθέτουν πληροφορίες που πραγματικά εξοργίζουν και τον πιο καλοπροαίρετο πολίτη αυτής της χώρας. Οι τρεις υποθέσεις συγχωνεύονται σε μία από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Η ενοποίηση και η συσχέτιση των φακέλλων τεκμηριώνει αφ’ ενός τον δόλο και στις τρεις υποθέσεις, ήτοι υποκλοπές, Δεκέμβρης 2008 και σχέδιο Πυθία, αφ’ ετέρου δίνει
συνταρακτικά στοιχεία για το παρασκήνιο. Συγκεκριμένα:

-Αναφέρονται ονόματα πρακτόρων ξένων δυνάμεων.
-Εγγραφο με το οποίο ο Παπανδρέου φέρεται να είναι ενήμερος για τον σχεδιασμό “αναβολής ή αναχαίτισης” της πολιτικής των αγωγών.
-Καταθέσεις από την Κυπριακή πλευρά με σημαντικά στοιχεία.
-Από τον Φλεβάρη του 2009 υπήρχε σήμα με αυστηρή σύσταση στον πρωθυπουργό να αποφεύγει οποιεσδήποτε μετακινήσεις, εγκλωβίζοντας τον μεταξύ Μαξίμου – Ραφήνας.
-Αναφέρονται ενδείξεις συνεργασίας “δημοσιογράφων” με ξένα κέντρα. Ξεχωρίζει ο παραλληλισμός τηλεγραφήματος που των Wikileaks που βαπτίζει για πρώτη φορά “Βούδα” τον Καραμανλή με δημοσίευμα εφημερίδας που την αμέσως επόμενη μέρα χρησιμοποιεί το ίδιο προσωνύμιο για πρώτη φορά στον τύπο. (Αυτοί που υιοθέτησαν τον εν λόγω χαρακτηρισμό, ήταν απλώς ηλίθιοι). Η πρόκληση πάντως του “Βούδα της Ραφήνας” σε συνδυασμό με το σήμα που απαγόρευε τις μετακινήσεις στον τ. πρωθυπουργό, γεννά περίεργους συνειρμούς.
-Σήματα ξένης πρεσβείας θεωρούσαν ότι η κυβέρνηση Καραμανλή θα τελείωνε στο τέλος του 2008. (Ποιοί πολιτικοί “εγκέφαλοι” είπαμε ήθελαν τα τανκς στους δρόμους τον Δεκέμβρη;)
-Εντοπισμός βόμβας σε δείπνο εφοπλιστών η οποία απομακρύνθηκε πριν το μακελειό!
-Κατάθεση – φωτιά από τον Κοραντή παρά την προσωπική του πικρία, με νέα στοιχεία.
Και πολλές ακόμα πτυχές αυτής της υπόθεσης που πρέπει να προβληματίσει κάθε Έλληνα από αυτούς που τόσα χρόνια έτρωγαν το κουτόχορτο της καθεστωτικής προπαγάνδας. Ένα σχέδιο που οδήγησε στην μεγαλύτερη ληστεία χώρας, ικανή να συγκριθεί μόνο με την μετασοβιετική λαίλαπα του Γιέλτσιν στην Ρωσία.
Το υλικό που αποκαλύπτουν τα “Επίκαιρα” αποκωδικοποιεί την αλληλουχία των εξελίξεων. Το ίδιο το περιοδικό “τολμά” να προβλέψει ενοποίηση σε επόμενο στάδιο με τις διώξεις Πεπόνη για τις καταγγελίες Ρουμελιώτη και την διόγκωση του ελλείμματος.
Αυταπάτες και αμφιβολίες τέλος. Μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε ότι μιλούμε περί συμπτώσεων.
Θα επανέλθουμε.

Βίλα …ανεργίας - κρατικής βίας και οι «νοικοκυραίοι»

Γράφει το ΡΕΣΑΛΤΟΔύο εύστοχα σχόλια από το «ΠΡΙΝ» με μια όμως σοβαρή ένσταση: Για ποια Αριστερά μιλάει και ποια «πίεση» ενσωμάτωσής της;
Για την «αριστερά» που είναι όχι απλώς ενσωματωμένη, αλλά αποτελεί, σήμερα και το μεγάλο σωσίβιο του καθεστώτος. Γι’ αυτήν την «αριστερά» της ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΠΑΤΗΣ και της μεταμφιεσμένης νεοταξικής κακουργίας μιλάει το «ΠΡΙΝ»;
Βίλα …ανεργίας και κρατικής βίας
Την ώρα που οι ορδές της κρατικής καταστολής και τα «μπουκωμένα» ΜΜΕ του Μνημονίου προσπαθούν να καταστείλουν κάθε αντίδραση και να τρομοκρατήσουν λαό και νεολαία, εισβάλλοντας στη Βίλα Αμαλίας και σε άλλες καταλήψεις στέγης, άλλες πραγματικές βίλες των βορείων και νοτίων προαστίων κάνουν πάρτι!

Όχι, δεν θα βρείτε τα κέρδη τους σε στικάκια (έστω και μετά από δυο – τρία χρόνια), αλλά θα δείτε τη νόμιμη φοροαποφυγή και τις φοροελαφρύνσεις προς τη «συμπαθή τάξη» των μεγαλοεπιχειρηματιών να κατοχυρώνονται στο φορολογικό τερατούργημα φαστ τρακ, που ψήφισε προχθές η Βουλή, εν μέσω κραυγών για την «ανομία» των καταλήψεων.

Ε, βέβαια, γι’ αυτό υπάρχει η Βουλή, για να μετατρέπει τα αρπαχτικά συμφέροντα του κεφαλαίου σε νόμο και το δικαίωμα στην αντίσταση σε παρανομία.

Την ίδια ώρα, οι εγκάθετοι και οι γκαουλάιτερ της Μέρκελ και του ΣΕΒ προσπαθούν να φτιάξουν κλίμα υπέρ της κυβέρνησης Σαμαρά, πουλώντας φύκια για σταθερότητα και ανάπτυξη.

Πρέπει να είναι κανείς είτε τελείως τυφλός, είτε τελείως κυνικός, ακόμα κι αν ο κόσμος του είναι το τρίγωνο Εκάλη, Κολωνάκι, Βουλή για να μη δει τη θλιβερή ελληνική πρωτιά στην ανεργία. Με 27% είμαστε οι πρώτοι, σε όλη την Ευρώπη! Πάνω από 1.300.000 καταγεγραμμένοι άνεργοι, χώρια όσοι δεν υπολογίζονται.

Πόση δυστυχία έχει προκαλέσει η καπιταλιστική κρίση και τα μνημόνια! Το 22% του πληθυσμού είχε πέσει ήδη σε απόλυτη φτώχεια από το 2011, ενώ το 28% δεν μπορούσε να πληρώσει λογαριασμούς.

Το 2013 θα είναι στην ίδια ρότα, με 4,5% ύφεση που προβλέπει το ινστιτούτο των βιομηχάνων (ΙΟΒΕ).

Βλέποντας αυτή την κατάσταση, η άθλια συγκυβέρνηση κινητοποιεί όλους τους μηχανισμούς κρατικής καταστολής και ιδεολογικής χειραγώγησης, πιέζοντας το κίνημα σε σιωπή και την Αριστερά σε ενσωμάτωση.

Όταν πάνω στον λαό εξασκείται η πιο απροκάλυπτη βία, είναι απαράδεκτο κόμματα που αναφέρονται στην Αριστερά (και μάλιστα στη μεγάλη «κυβερνητική ανατροπή») να καταδικάζουν γενικά τη βία, την ανομία και να εμφανίζονται ως κόμματα των νοικοκυραίων.

Η εργατική – λαϊκή οικογένεια και τα παιδιά της στενάζει και τη δίκαιη και ώριμη οργή της, που θα μετατραπεί σε συνειδητό, πολιτικό, μαζικό και μαχητικό κίνημα δεν μπορεί κανείς να σταματήσει.

ΠΡΙΝ:
http://prin.gr/?p=596

Τσίπρας: «Είμαστε νοικοκυραίοι»!




Υποχώρησε πανικόβλητος ο Αλέξης Τσίπρας στην ενορχηστρωμένη επίθεση που του έκαναν οι δυνάμεις της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και οι κύκλοι της ολιγαρχίας που την στηρίζουν με πρόσχημα τα γκαζάκια κατά δημοσιογράφων, αλλά και μια δημοσκόπηση για τον Σκάι που εμφανίζει τη ΝΔ να προηγείται του ΣΥΡΙΖΑ κατά μισή εκατοστιαία μονάδα.

«Κι εμείς νοικοκυραίοι είμαστε!» ήταν η αμίμητη δήλωση Τσίπρα, η οποία σίγουρα θα γίνει πολιτικό ανέκδοτο στην Αριστερά.

Μιλώντας στο ραδιόφωνο του Νίκου Χατζηνικολάου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι το κόμμα του απευθύνεται και στον μεσαίο χώρο. Δεν παρέλειψε μάλιστα να καταδικάσει τον βουλευτή του …ΣΥΡΙΖΑ (!) Βαγγέλη Διαμαντόπουλο, ο οποίος είχε πει ότι κι ο ίδιος είναι αναρχικός.

Αντιλαμβανόμαστε φυσικά τα αίτια της στάσης του Αλέξη Τσίπρα. Αύριο θα τον περασει από τεστ ο Σόιμπλε στο Βερολίνο, καθώς θα έχουν ιδιαίτερη συνάντηση μισής ώρας, για να αποφανθεί αν θα τον κρίνει «πρωθυπουργίσιμο» ή όχι. Πρέπει να δείξει επομένως την αρμόζουσα πολιτική συμπεριφορά!

Οι Γερμανοί εξάλλου είναι ρεαλιστές. Γνωρίζουν ότι η σημερινή κυβέρνηση «Κουίσλινγκ» της Αθήνας κάποτε θα ανατραπεί και ίσως τους προκύψει κάποιο κυβερνητικό σχήμα με τον Τσίπρα πρωθυπουργό.

Θέλουν να γνωρίσουν επομένως αυτόν που μέχρι τώρα τους επέκρινε. Θέλουν να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι πόσο σταθερός είναι στην αντιγερμανική γραμμή. Έχουν άλλωστε εντελώς πρόσφατη και την εμπειρία με τον Σαμαρά, ο οποίος από «ατίθασος δεξιός πατριώτης» έγινε …Τσολάκογλου χειρότερος κι από τον Γιωργάκη Παπανδρέου και θέλουν να δουν τι μπορούν να κάνουν με τον Τσίπρα.

πηγή:Ρεσάλτο 

Ο ελλείπων κρίκος

Γράφει ο  Γιώργος  Καραμπελιάς

Είναι προφανές και πανθομολογούμενο πως η σαρωτική οικονομική και κοινωνική κρίση έχει ως συνέπεια μια εξίσου ή ίσως ακόμη περισσότερο βαθύτατη πολιτική κρίση του συστήματος. 
Μια κρίση που καθορίζεται από πολλές παραμέτρους και διαθέτει πολλαπλές συνιστώσες.

Α) Κατ΄ αρχάς μετατίθεται το κέντρο βάρους της εξάρτησης από τις ΗΠΑ προς τη Γερμανία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πλήρη υποκατάσταση, αλλά οδηγεί μάλλον σε συγκυριαρχία. Δηλαδή το παιγνίδι της εξάρτησης παύει να είναι μονοδιάστατα αμερικανοκεντρικό και αποκτά περισσότερους πόλους, γεγονός που δεν μπορεί παρά να αντανακλάται και στο εσωτερικό πολιτικό τοπίο.

Β) Η κρίση οδηγεί ή θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε αναδιάταξη και των οικονομικών πόλων ισχύος στο εσωτερικό της χώρας, όπου το κέντρο βάρους θα περάσει από τους εγχώριους «νταβατζήδες» στους εξωχώριους και κατεξοχήν τους Γερμανούς, καθώς και όσους συνδεθούν μαζί τους. Το αεροδρόμιο και ο ΟΤΕ άνοιξαν απλώς το δρόμο και ακολουθεί η ΔΕΗ, η ενέργεια, ακόμη και οι Τράπεζες.

Γ) Η αποδυνάμωση των εθνικών κεφαλαιοκρατικών ομίλων δεν συνεπάγεται μόνον την ενδυνάμωση του γερμανικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου, αλλά και εκείνη άλλων δυνάμεων όπως της Τουρκίας (το 2011 αποτέλεσε τον δεύτερο εξαγωγικό προορισμό της ελληνικής οικονομίας), της Ρωσίας και της Κίνας.

Δ) Οι αλλαγές στην κοινωνική διάρθρωση της χώρας, οδηγούν σε μια χωρίς προηγούμενο κοινωνική πόλωση με τη φτωχοποίηση ή την «προλεταριοποίηση» των μεσαίων στρωμάτων και την εξαθλίωση των κατώτερων.

Ε) Η ελληνική κρίση επειδή πραγματοποιείται σε συνθήκες γεωπολιτικής αναδιάταξης και αναταραχής σε όλη τη Μ. Ανατολή και τον αραβικό κόσμο, συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια της χώρας και τα μεταναστευτικά ρεύματα.

ΣΤ) Τέλος η καθολική κρίση της δυτικής ηγεμονίας αναδιατάσσει τη διάταξη των δυνάμεων στην παγκόσμια σκακιέρα, αναδεικνύοντας νέους πόλους ισχύος σε περιφερειακό επίπεδο και αποδυναμώνοντας παλαιότερους.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει το ούτως ή άλλως σαθρό πολιτικό και πνευματικό κατεστημένο της χώρας.

Γι’ αυτό θα παρατηρηθούν βαθύτατες μετακινήσεις και ανατροπές όχι μόνο στα πολιτικά σχήματα αλλά και στα πνευματικά και πολιτισμικά ρεύματα που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία.

Το κυρίαρχο σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, και κυρίως μετά το 1990, ρεύμα του εθνομηδενισμού, το οποίο έτεινε να κυριαρχήσει και σ’ όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα, θα απολέσει την αναμφισβήτητη ηγεμονία. Ας θυμηθούμε τι είχε συμβεί στη δεκαετία του ’90 και στις αρχές του 2000. Το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ είχε ηττηθεί κατά κράτος από το σημιτικό εκσυγχρονισμό και σχήματα όπως εκείνο του Τσοβόλα, του Παπαθεμελή και του Χαραλαμπίδη θα καταποντιστούν πολιτικά και εκλογικά. Στη Νέα Δημοκρατία η «πατριωτική» πτέρυγα του Αντώνη Σαμαρά μετά από πρόσκαιρη αναλαμπή με την «Πολιτική Άνοιξη» θα χαθεί από το πολιτικό προσκήνιο. Τέλος στην Αριστερά ο εθνομηδενισμός, ούτως ή άλλως ισχυρός, θα επικρατήσει κατά κράτος στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ και θα είναι ίσως ακόμη ισχυρότερος στα πανεπιστήμια, στον Τύπο και στην «πνευματική ζωή» του τόπου. Για είκοσι χρόνια το όραμα των ελίτ της χώρας θα συμπυκνώνεται στη φράση του Ράμφου «να σκοτώσουμε τον Έλληνα» που είχαμε μέσα μας.

Η κατάρρευση την οποία βιώνουμε οδηγεί σε ανατροπή αυτών των πνευματικών και πολιτικών σταθερών. Η μεταβολή της Ελλάδας σε ευρωπαϊκή αποικία χρέους και η καθολική εκπτώχευση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, δεν επιτρέπουν πλέον στις παγκοσμιοποιητικές και «ἑυρωλιγούρικες» αυταπάτες να παραμένουν ηγεμονικές. Κάτω από τις νέες συνθήκες ο εθνομηδενισμός θα πάψει να ηγεμονεύει ως μια πλειοψηφική και «συναινετική» ιδεολογία που «βόλευε» έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων στα πλαίσια του παρασιτικού εκμαυλισμού της ελληνικής κοινωνίας και θα μεταβληθεί σε ιδεολογία των Κούισλινγκ και των δοσιλόγων. Καθόλου τυχαία, κάποιοι από αυτούς, περιχαρακωμένοι στα πολιτιστικά ένθετα των άλλοτε κραταιών φυλλάδων τους, μας καλούν ανοιχτά να δεχτούμε τη διακυβέρνησή μας από τους Γερμανούς, επιστρέφοντας κατά ένα παράδοξο τρόπο στους γερμανοτσολιάδες και τους Κούισλινγκ προγόνους τους. Το ίδιο και στο επίπεδο των πολιτικών κομμάτων, δεν θα μπορούν πια να επιβιώσουν φθαρμένα και διεφθαρμένα μαζικά κόμματα εμφορούμενα από εθνομηδενιστικές αντιλήψεις.

Ακόμα περισσότερο κάτι ανάλογο δεν μπορεί να συμβεί στα αντιμνημονιακά και κυρίως στα αριστερά κόμματα. Δεν μπορείς να είσαι ενάντιος στην ξένη κυριαρχία που παίρνει αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά και ταυτόχρονα να αρνείσαι ή να λοιδορείς την εθνική ταυτότητα και το εθνικό συμφέρον των Ελλήνων. Και εδώ βρίσκεται ο σημαντικότερος ελλείπων κρίκος του υπό διαμόρφωση νέου πολιτικού σκηνικού. Στα δεξιά, έστω με στρεβλό τρόπο έχει αρχίσει με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ακόμα και τη Χρυσή Αυγή, η αποκόλληση ενός τμήματος της ελληνικής δεξιάς από τον νεοδημοκρατικό πυρήνα. Η «κεντροαριστερά» ούτως ή άλλως συρρικνώνεται λόγω της κοινωνικής συρρίκνωσης των μεσοστρωμάτων, ενώ η αριστερά διογκώνεται εξαιτίας ακριβώς αυτής της συρρίκνωσης. Και όμως η διόγκωσή της πραγματοποιείται μέσα στα υπαρκτά εθνομηδενιστικά ιδεολογικά πλαίσια της αριστεράς της όψιμης μεταπολίτευσης. Δηλαδή η εκτίναξη της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ γύρω στο 35%) δεν αντιστοιχεί στην ιδεολογική συγκρότηση κομμάτων που στην καλύτερη περίπτωση δεν θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν παρά μόνο το 10% του ελληνικού λαού. Επομένως εδώ παρατηρείται ένα πολύ μεγάλο ιδεολογικό και πολιτικό κενό. Η αριστερά είναι υποχρεωμένη, όπως συνέβη και στην Κατοχή, να εκφράσει προνομιακά μια εθνοαπελευθερωτική διάθεση του ελληνικού λαού. Και όμως την ίδια στιγμή ελέγχεται ιδεολογικά από ένα στενό πυρήνα παρελθούσης χρήσεως  και κοπής. Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί ένα βαθύ πολιτικό κενό, που μπορεί να καλυφθεί με δύο τρόπους. Είτε τα υπαρκτά πολιτικά σχήματα της Αριστεράς και κατεξοχή ο ΣΥΡΙΖΑ, που χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη ρευστότητα, θα πραγματοποιήσει μια εσωτερική ιδεολογική επανάσταση, είτε για να ανταποκριθεί στις νέες πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες, είτε ο κυρίαρχος ιδεολογικά εθνομηδενισμός θα της το απαγορεύσει, και ένας πολιτικός πόλος κοινωνικοκεντρικός και πατριωτικός θα αναδυθεί για να καλύψει αυτό το κενό.

Τα τριάντα πέντε χρόνια της ροπής προς τον εθνομηδενισμό που χαρακτήρισαν την αριστερά στην Ελλάδα, (ήπιας μέχρι το 1990 και ασυγκράτητης στη συνέχεια) έχουν λάβει τέλος. Έχει έρθει η ώρα για μια πατριωτική αναδιάρθρωση του ελληνικού πνευματικού και πολιτικού σκηνικού. Και αυτό, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποφύγουν οι συστημικές δυνάμεις. Έτσι κατόρθωσαν στην πρώτη φάση να γελοιοποιήσουν ή να περιθωριοποιήσουν το κίνημα των Αγανακτισμένων και τις πολιτικές συσσωματώσεις που ανέδειξε (π.χ. τη Σπίθα, αλλά και άλλες). Στη συνέχεια, επιχείρησαν και επιχειρούν ακόμα να τις εγκλωβίσουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να τις αποδυναμώσουν και να τις εξουδετερώσουν (ό,τι είχε συμβεί στο παρελθόν με τον Μανώλη Γλέζο και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη που από εκφραστές πατριωτικών αντιλήψεων στο ΣΥΡΙΖΑ υποχρεώθηκαν να προσαρμοστούν στην περιρρέουσα εθνομηδενιστική ομοφωνία). Τέλος, με διάφορες ομαδοποιήσεις και σχήματα, που θα πολλαπλασιαστούν στην επόμενη περίοδο, προσπαθούν να αναβαπτίσουν παλαιές φθαρμένες δυνάμεις του πασοκισμού, ώστε να «τοποθετηθούν» πολιτικά και να ελέγξουν τις πιθανές μετεξελίξεις που πολύ σύντομα θα εκφραστούν. Ωστόσο, αυτές οι απόπειρες δεν πρόκειται να αποδώσουν. Γιατί το κύμα του κοινωνικού πατριωτισμού και τον εθνοαπελευθερωτικών απόψεων είναι τόσο ισχυρό ώστε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα εκφραστεί. Στην περίπτωση που υπάρξει μία κατάρρευση της παρούσας κυβέρνησης και η αριστερά βρεθεί στην εξουσία οι ρήξεις θα ακολουθήσουν αμέσως μετά. Στην περίπτωση που το παρόν σύστημα αντέξει, και δεν πραγματοποιηθούν εκλογές μέχρι και το επόμενο Φθινόπωρο, τότε δεν θα συνεχίσει να συντηρείται η σημερινή επίπλαστη ομοφωνία ανάμεσα στις πατριωτικές και εθνομηδενιστές δυνάμεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, διότι η κοινωνία πιέζει προς πατριωτική κατεύθυνση. Διότι, για την ώρα, μόνο η προοπτική μιας άμεσης πιθανότητας εκλογών  και εξουσίας μπορεί να κουκουλώνει τις βαθύτατες διαφορές γραμμής και προοπτικής. Τέλος δεν είναι δυνατόν ξεφτισμένες μορφές και σχήματα του άλλοτε ενιαίου ΠΑΣΟΚ να εκφράσουν αυτή τη νέα κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, εισερχόμεθα σε μια περίοδο όπου θα αρχίσει να σφυρηλατείται και ο ελλείπων κρίκος του πολιτικού και ιδεολογικού τοπίου της χώρας. Εκείνος μιας πατριωτικής, κοινωνικής, οικολογικής και δημοκρατικής πρότασης που θα αναλάβει να διεξάγει με ξεκάθαρους όρους τη μάχη για την κοινωνική και εθνική μας απελευθέρωση.

Πολλοί φαντάστηκαν πως, –με την συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ, την εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, την εμφάνιση των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής– έχει ήδη λάβει τελεσίδικο χαρακτήρα η ανασύνθεση του πολιτικού τοπίου, όμως πλανώνται πλάνη οικτρά. 

Η ανασύνθεση μόλις έχει αρχίσει. 
Ούτε ο χώρος της λαϊκής δεξιάς θα καταληφθεί οριστικά από τους χρυσαυγίτες, ούτε η Ν.Δ. θα κατορθώσει να μείνει αλώβητη, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμα και το ΚΚΕ με τη σημερινή του γραμμή, θα παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ως έχουν. Νέες πολιτικές συσσωματώσεις και νέες ιδεολογικές προτάσεις θα αναδυθούν πολύ σύντομα στο πολιτικό προσκήνιο. Κοντός ψαλμός αλληλούια.

πηγή:infognomonpolitics.

Η παγκόσμια κυβέρνηση, τα εμπόδια και ο ρόλος του Ελληνισμού

Γράφει ο  Κίμωνας  Γεωργακάκης
Δεν αποτελεί πλέον μυστικό. Όλοι έχουν καταλάβει ότι τα χρέη των κρατών είναι στην ουσία μια «φούσκα». Δεν υπάρχουν. Το ολιγοπώλιο, από την άλλη, έχει καταργήσει την ελεύθερη αγορά και όλοι αναρωτιούνται πώς, εν μέσω καπιταλισμού, εφαρμόζονται ρυθμίσεις σοβιετικού τύπου. Η αποβιομηχανοποίηση προωθείται κανονικά, η όποια αποταμίευση τείνει να απαγορευτεί και η ιδιοκτησία μαζί με τις ιδιοκαλλιέργειες καταπολεμούνται με τα χαράτσια και τα ενεργειακά πιστοποιητικά.

Μένει η ανακοίνωση ενός διεθνούς διοικητικού οργάνου που θα δώσει την «λύση» στο «πρόβλημα» που δημιουργήθηκε. Πρώτα τα κράτη πρέπει να χάσουν, όμως, την εθνική τους οντότητα εν μέσω μάλιστα «ειρήνης», προκειμένου να γίνουν έρμαια μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης. Οι εθνικές ευαισθησίες δεν αφορούν τα παγκόσμια όργανα, παρά μόνο το «καλό» της ανθρωπότητας.
Εν τούτοις, η παγκόσμια διοικητική ένωση του πλανήτη συναντάει ορισμένα εμπόδια στην Ευρασία, όπου Ρωσία και κατά δεύτερο λόγο Κίνα αυξάνουν συνεχώς ρυθμούς ανάπτυξης, διατηρώντας έτσι την εθνική τους κυριαρχία ανέπαφη. Είναι προφανές ότι στις μέρες μας, η εθνική κυριαρχία προϋποθέτει στοιχειώδη οικονομική επάρκεια.
Έτσι, απ’ ό,τι φαίνεται η παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία σαφώς και λειτουργεί στην παρούσα φάση ουσιαστικά αλλά άτυπα, όταν εμφανιστεί επίσημα θα συμπεριλαμβάνει αρχικά μόνο τις δυτικότροπες χώρες (Αμερική, Ευρώ-Μεσογειακή Ένωση, Ιαπωνία, Αυστραλία κτλ.). Ρωσία, Κίνα και σύμμαχοι θα μείνουν εκτός. Ήδη επανεμφανίζεται ειδησεογραφικά η πρόταση για κοινή εμπορική-οικονομική ένωση μεταξύ ΕΕ-Η.Π.Α. Έτσι θα δημιουργηθούν δύο «αντίπαλα» οικονομικά στρατόπεδα. Το παράδοξο είναι ότι αυτή την φορά η σοβιετικού τύπου νοοτροπία στην οικονομία θα χαρακτηρίζει την Δύση, κάτι που θα προκαλέσει οικονομικό κραχ και ενδεχόμενα συμπαρασύρει Ρωσία και Κίνα βάσει της αρχής του ντόμινο.

Τότε τι μέλλει γενέσθαι; Θα επαναληφθεί η ιστορία (κραχ-πόλεμος); Η Ελλάδα πώς πρέπει να συμπεριφερθεί;
Η οικονομική αλληλεξάρτηση των κρατών στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης (πολυκεντρικός κόσμος), η έλευση των Μεγάλων Δυνάμεων στην γειτονιά μας καθώς και γεωγραφική θέση της χώρας μας, δίνουν την δυνατότητα να κρατηθούμε όρθιοι με πολυδιάστατη πολιτική τόσο σε οικονομικό όσο και εθνικό επίπεδο. Άλλου είδους αλλαγή στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία δεν είναι εφικτή. Μπορεί να υπάρξει, όμως, ανάσα για τους πολίτες, η οποία θα ενισχύσει την υπομονή, προκειμένου οι «κοσμογονικές» αλλαγές που αναμένονται στην ευρύτερη περιοχή μας και όχι μόνο, να δώσουν την ευκαιρία στον Ελληνισμό (εντός και εκτός συνόρων) να κτίσει λιθαράκι-λιθαράκι την «απομεσαιωνοποίηση» του σημερινού κόσμου, όπως συνέβη σε άλλες εποχές

πηγή:kostasxan

Το επικοινωνιακό ...κάψιμο του "λίσταρχου" Παπακωνσταντίνου αποτελεί προσβολή της νοημοσύνης του ελληνικου λαού

Γράφει η Κλασσικοπερίπτωση

Το ότι αποφάσισαν να "κάψουν" ακόμα ένα "καυσόξυλο" στην ξυλόσομπα του "καθαρτηρίου", που έστησαν άρον - άρον για να γλυτώσουν τα τομάρια τους, οι πρωταγωνιστές της μεγαλύτερης προδοσίας στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, δεν σημαίνει ότι θα φωτιστεί ο ζόφος στον οποίο μας έριξαν ούτε ασφαλώς ότι θα ζεσταθεί κανενός αγανακτισμένου και ξεπαγιασμένου η καρδιά.
Ο ελληνικός λαός, για τον οποίο, τόσο ο Παπακωνσταντίνου όσο και ο "προστάτης" του τέως πρωθυπουργός και αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, είχαν χύσει τόνους χολής, δεν νοιώθει απολύτως καμία ικανοποίηση με την διαπόμπευση ενός αναλώσιμου και μέτριου από κάθε άποψη πολιτικού, ούτε περίμενε την ...φρέσκια λίστα και τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για να μάθει το μέγεθος της ανηθικότητας των νύν και τέως μελών της εντολοδόχου συμμορίας που κυβερνούσε και κυβερνά ως ύπατη αρμοστεία αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.

Ο κάθε ένας εξ ημών που με διαφορετικό τρόπο βιώνει τις συνέπειες της προδοτικής τους συμπεριφοράς, θα νοιώσει δικαιωμένος και ηθικά αναπαυμένος, όχι με το περιστασιακό "κάψιμο" των άχρηστων - για τα αφεντικά - πολιτικών σκουπιδιών του συστήματος, αλλά με την ανάδυση της αληθινής δημοκρατίας και την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και αξιοπρέπειας.

Αν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ διέγραψε τον "ανήθικο" Παπακωνσταντίνου απο τις τάξεις του, είναι ένα γεγονός που ενδεχομένως να αφορά κάποια φοράδα η οποία χέστηκε σε κάποιο αλώνι και όχι τον γείτονά μου που ξεπαγιάζει άνεργος και πεινασμένος σε ένα σπίτι χωρίς ρεύμα.

Αυτές οι γελοίες και φτηνές επιδείξεις "κάθαρσης" δεν πρόκειται να πείσουν τον καρκινοπαθή που ήλθε από την Ρόδο ελπίζοντας να βρεί τα αναγκαία για την ζωή του φάρμακα στον Ευαγγελισμό ή το Λαϊκό.

Δεν ξεχνάμε τα εγκλήματα που διέπραξαν και συνεχίζουν να διαπράττουν οι δωσίλογες αιρετές και δοτές κυβερνήσεις των τελευταίων τριών χρόνων.

Δεν ξεχνάμε ότι ήταν αυτοί που όταν έξω μας περιέγραφαν σαν χώρα διεφθαρμένων, τεμπέληδων και χαραμοφάηδων, οι συνεργάτες τους γέμιζαν με βρώμικα και άτιμα λεφτά τους λογαριασμούς στις τράπεζες των εντολέων τους.

Δεν ξεχνάμε ότι ο Παπακωνσταντίνου ήταν μόνο ένας εξ αυτών που πούλησαν τον ελληνικό λαό στο σκλαβοπάζαρο της παγκόσμιας τραπεζοπιστωτικής εξουσίας.

Αυτά όλα τα εγκλήματα δεν ξεπληρώνονται με το "κάψιμο" πέντε - έξι αναλωσίμων, αλλά με την παραδειγματική τιμωρία ΟΛΩΝ όσων συμμετείχαν σε αυτήν την αισχίστου είδους και θράσους εσχάτη προδοσία που δυστυχώς συνεχίζεται ακόμα και αυτήν την στιγμή.