Η καστροπολιτεία με τα 200 σπίτια που υπήρξε πρωτεύουσα της Σαντορίνης έως τον 18ο αιώνα.

Οι κάτοικοί της ήταν γνωστοί ως Καστρινοί.

Ένας απότομος βράχος που αντιστέκεται στο πέρασμα του χρόνου για να θυμίζει την σημαντική του ιστορία. Ο Σκάρος υπήρξε μια πολύβουη καστροπολιτεία με 200 σπίτια, καλντερίμια και εκκλησίες. Ο πιο σπουδαίος από τους πέντε οχυρωμένους οικισμούς της Σαντορίνης. Σήμερα δεν διασώζονται πολλά κομμάτια του οικισμού. Tο αρχικό κάστρο ήταν γνωστό και ως «Επάνω Κάστρο» ή «La Roka» και χτίστηκε από το Ενετό Giacomo Barozzi. Οι κάτοικοί του ήταν γνωστοί ως Καστρινοί. Ο Σκάρος ήταν η πρωτεύουσα της Σαντορίνης μέχρι τον 18ο αιώνα, αν και η εκκένωση του οικισμού είχε ξεκινήσει στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο βράχος είχε κλονιστεί επανειλημμένα από ισχυρούς σεισμούς. Οι σεισμοί κατά τις εκρήξεις του 1650, 1701-1711 και 1866-1870 προκάλεσαν σημαντικές ζημιές. Φαίνεται πως οι σεισμοί την περίοδο 1701-1711 είναι που ώθησαν τους κατοίκους να τον εγκαταλείψουν οριστικά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είχε περάσει πια η εποχή της πειρατείας και δεν υπήρχε λόγος οι νησιώτες να στριμώχνονται σε απόκρημνα και δύσβατα σημεία

 
Η ιστορία του Σκάρου αρχίζει το 1207, μετά την εδραίωση της ενετικής κατοχής στην Θήρα και την ένταξη του νησιού στο Δουκάτο του Αιγαίου. Στον φυσικά οχυρό βραχώδη όγκο επέλεξαν οι νέοι άρχοντες να ιδρύσουν την πρωτεύουσά τους: εκεί έκτισαν το δουκικό παλάτι, τον καθεδρικό ναό (ντόμο) και έδρα του καθολικού επισκόπου του νησιού, μοναστήρια και αρχοντικές κατοικίες. Το 1480 το νησί παραδόθηκε στον Ντομένικο Πιζάνι, γιο του δούκα της Κρήτης, ως προίκα για το γάμο του με την κόρη του δούκα της Νάξου, πριγκίπισσα Φιορέντζα. Οι περιγραφές των εορτασμών που συνόδευαν την παράδοση του Κάστρου περιλαμβάνουν πολύτιμες μαρτυρίες για την εικόνα της πόλης. Περίπου εκατό χρόνια αργότερα το Δουκάτο του Αιγαίου περνάει πλέον στην κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
 
Η εικόνα της πόλης λίγο πριν από την εγκατάλειψή της. Σχέδιο της συλλογής Thomas Hope (1788) που φυλάσσεται στο Μουσείο Μπενάκη.


 Ο οικισμός παρουσιάζεται ως ένα πυκνοδομημένο σύνολο με φρουριακό χαρακτήρα Ο Σκάρος υφίσταται μεγάλες καταστροφές από τον τρομερό σεισμό του 1650. Οι κάτοικοι αποφασίζουν τότε να εγκαταλείψουν το περιοριστικό και επικίνδυνο περιβάλλον του Κάστρου και τη δύσκολη ζωή που περιγράφουν πολλοί περιηγητές και να ιδρύσουν νέο «μητροπολιτικό» κέντρο στα Φηρά. Η μετοίκηση ολοκληρώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα, μετά τον περιορισμό του πειρατικού κινδύνου. Το 1850, στη θέση της παλιάς ακμάζουσας πολιτείας υπάρχουν μόνο τάφοι και ορνιθοτροφεία, γράφει ο περιηγητής Leycester.
 
Ο βράχος του Σκάρου σήμερα είναι ακατοίκητος. Υπάρχει μία μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία Θεοσκέπαστη και λίγα ερείπια από παλιές κατοικίες του οικισμού Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της κοινότητας του Σκάρου στην πνευματική ζωή του νησιού την περίοδο της ακμής του διαφαίνεται από το πλήθος και τη σημασία των μονών που ιδρύθηκαν εντός του Κάστρου. Από τις παλαιότερες είναι η μονή Δομηνικανών μοναχών της Αγίας Αικατερίνης της Σιέννας, η οποία ιδρύθηκε στα 1595 από τον Μαρίνο Δαργέντα, γόνο του εκλατινισμένου κλάδου της βυζαντινής αυτοκρατορικής οικογένειας των Αργυρών. Έντονη υπήρξε και η δραστηριότητα του τάγματος των Ιησουϊτών, όπως αποδεικνύει η λειτουργία σχολείου στο Σκάρο. Υπήρχαν επίσης ορθόδοξοι ναοί όπως της Αγίας Ειρήνης και της Αγίας Θεοδοσίας μπροστά από την πύλη του Κάστρου, καθώς και η μονή Αγίου Νικολάου, η οποία ιδρύθηκε το 1651 από την εξελληνισμένη λατινική οικογένεια των Γκύζη. Σ΄ αυτές τις μονές, καθολικές και ορθόδοξες, υπηρέτησαν ως μοναχοί γόνοι επιφανών οικογενειών της Θήρας.

 Με πληροφορίες από το κείμενο της καθηγήτριας αρχιτεκτονικής ΑΠΘ Κλαίρης Παλυβού, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Santorini Guidebook

πηγή:mixanitouxronou

Θήρα – Μια ελιά λύνει το μυστήριο της μεγαλύτερης έκρηξης ηφαιστείου που γνώρισε η Ανθρωπότητα

Νέα δεδομένα στη χρονολόγηση της έκρηξης και στις συνέπειές της σε Μινωικό – Αιγυπτιακό Πολιτισμό.

Συνέντευξη του ηφαιστειολόγου δρ Γιώργου Βουγιουκαλάκη.
Ήταν άνοιξη (κι αυτό αποδεικνύεται από σπόρους και γυρεόκοκκους, που βρέθηκαν στην ηφαιστειακή τέφρα) του 1.613 π.Χ., όταν έγινε η μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου, που έχει γνωρίσει η Ανθρωπότητα τα τελευταία τουλάχιστον 10.000 χρόνια, η οποία κατάστρεψε ολοσχερώς τη Θήρα και τα κοντινά νησιά σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων.
Από την έκρηξη σηκώθηκαν παλιρροϊκά κύματα, τα οποία σάρωσαν τις ακτές των κοντινών νησιών και της βόρειας Κρήτης. Αυτά κατέστρεψαν μεν κάποιους παραθαλάσσιους οικισμούς, δεν μπορεί να προκάλεσαν όμως, την έναρξη της παρακμής του Μινωικού Πολιτισμού, σύμφωνα με τον ηφαιστειολόγο δρ Γιώργο Βουγιουκαλάκη, ερευνητή του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (Ι.Γ.Μ.Ε.) και αντιπρόεδρο της Εταιρείας Στήριξης Σπουδών Προϊστορικής Θήρας. Ο κ. Βουγιουκαλάκης σε συνέντευξη, που παραχώρησε στην «Ελεύθερη Έρευνα» έθεσε υπ’ όψη μας τα νέα επιστημονικά δεδομένα, που προέκυψαν από τη χρήση μεθόδων ραδιενεργού άνθρακα (C 14), δεντροχρονολόγησης και παγοχρονολόγησης, σύμφωνα με τα οποία η έκρηξη έγινε τουλάχιστον 100-150 χρόνια νωρίτερα από τη συμβατική ημερομηνία (1.500 π.Χ.), η οποία είχε βασιστεί σε συγκριτικές μελέτες της τεχνικής των αγγείων και σε Αιγυπτιακές πηγές. Πρόσφατα δε, μετά την εξέταση από Πανεπιστήμιο της Δανίας ενός κλαδιού ελιάς, που είχε θαφτεί στην τέφρα της έκρηξης, επαληθεύτηκε τελικά, ότι η έκρηξη έγινε το 1.613 π.Χ. και διήρκεσε μόλις 2-3 εικοσιτετράωρα.

Η δημιουργία και η εξέλιξη του ηφαιστείου της Θήρας.
(Απεικόνιση Ν. Ανδρουλακάκης, Γ. Βουγιουκαλάκης – Ι.Γ.Μ.Ε.).
«Ε.Ε.»: Κύριε Βουγιουκαλάκη, πότε εντοπίζετε την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας;
– Ουσιαστικά, το θέμα της χρονολόγησης της έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας έχει ήδη εντοπισθεί το 1.613 π.Χ. με μια απόκλιση μερικών χρόνων πριν ή μετά, που όμως δεν ξεπερνούν την δεκαετία. Η βεβαιότητά μας αυτή, επισφραγίσθηκε με το σπουδαίο νεοανκαλυφθέν εύρημα, δηλαδή ένα κλαδί ελιάς, με ρίζες και φύλλα, που βρέθηκαν στην καλδέρα του ηφαιστείου της Θήρας. Οι προηγούμενες χρονολογήσεις, που είχαν γίνει σε φυτά με μικρή διάρκεια ζωής μας άφηναν κενά, ενώ τώρα μπορούμε πάνω στο ίδιο δείγμα να εφαρμόσουμε μια σειρά από χρονολογήσεις C 14. Παράλληλα όμως με αυτό έγιναν και άλλες έρευνες από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κορνέλ, και σε πάρα πολλές θέσεις του Αιγαίου, που επιβεβαίωσαν ως χρονολογία έκρηξης του ηφαιστείου το 1.613 π.Χ., με μια ελάχιστη απόκλιση, όπως είπαμε.
«Ε.Ε.»: Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν σκελετοί ούτε στο Ακρωτήρι, ούτε συντρίμμια πλοίων στο πέλαγος σημαίνει, ότι οι κάτοικοι είχαν προβλέψει την έκρηξη και έφυγαν πολύ νωρίτερα;
– Τα στοιχεία που έχουμε εμείς από πλευράς γεωλογίας και ηφαιστειολογίας μας λένε, ότι οι κάτοικοι του νησιού με όσες γνώσεις και εάν είχαν δεν προλάβαιναν να φύγουν. ΄Ηταν πρακτικά αδύνατον ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Η εικόνα που έχουμε είναι, ότι αυτή η τεράστια κλίμακας έκρηξη εξελίχθηκε τόσο πολύ γρήγορα, που ήταν αδύνατον να εγκαταλειφθεί το νησί. Όταν ξεκίνησαν τα προειδοποιητικά φαινόμενα και κατάλαβαν, ότι κάτι πολύ κακό συμβαίνει οι κάτοικοι δεν είχαν καμμιά δυνατότητα διαφυγής, γιατί ήταν πάρα πολλοί. ΄Ηταν πάνω από 10.000. Ακόμη και εάν όλα τα εμπορικά τους πλοία, που ήταν και πάρα πολλά, είχαν συγκεντρωθεί για να τους βοηθήσουν, πάλι δεν θα προλάβαιναν να εκκενώσουν την πόλη, λόγω του αριθμού τους.
Αλλά το ότι δεν βρέθηκαν ούτε σκελετοί, ούτε συντρίμμια πλοίων στο Ακρωτήρι, οφείλεται στο γεγονός, ότι είναι το μόνο κομμάτι της ξηράς που βρέθηκε και ερευνήθηκε. Το αρχαίο λιμάνι όμως, ακόμη δεν βρέθηκε και μόνον όταν το ανακαλύψουμε και ανασκαφούν τα σημεία, που ήταν συγκεντρωμένοι οι κάτοικοι, γιατί σίγουρα στο λιμάνι θα είχαν συγκεντρωθεί, τότε θα έχουμε σημαντικές και πολύτιμες πληροφορίες για τις τελευταίες δραματικές ώρες της πόλης, όπως και για την τύχη των κατοίκων της. Πιστεύουμε, ότι στο βυθισμένο αρχαίο λιμένα θα βρούμε σκελετούς, όπως έγινε και στο Ερκολάνο, που καταστράφηκε από την έκρηξη του Βεζούβιου.
Στην πρώτη φάση της καταστροφής σημειώθηκε ένας πολύ ισχυρός σεισμός και σίγουρα το Ακρωτήρι εγκαταλείφθηκε, διότι οι κάτοικοι του νησιού αυτού είχαν μεγάλη εμπειρία από σεισμούς, όπως φαίνεται από τις συνεχείς ανασυγκροτήσεις και τα διάφορα επίπεδα καταστροφών, που έχει υποστεί η πόλη πριν από την μοιραία τελική της. Βλέπουμε, ότι καταστρέφεται ξανά και ξανά από αλεπάλληλους σεισμούς και ξαναχτίζεται ακόμη καλύτερη, όπως μας δείχνουν οι επεμβάσεις στα κτίρια μετά από κάποιο χτύπημα του Εγκέλαδου. Αμέσως η πόλη εκκενώνεται και τα σωστικά συνεργεία αναλαμβάνουν δράση, όπως γίνεται και σήμερα με την ΕΜΑΚ. Επεμβαίνουν επιλεκτικά σε κτίρια, που μπορεί να έχουν μέσα εγκλωβισμένους ανθρώπους και πολύτιμα αγαθά. Το κομμάτι του Ακρωτηρίου που μελετάμε τώρα, έχει καταστραφεί από παλαιότερο σεισμό, όπως διαπιστώνουμε από τις επεμβάσεις των κτιρίων. Οι δε κάτοικοι, έχοντας πάρει μαζί τους ό,τι πολύτιμο και χρήσιμο είχαν, εγκατέλειψαν την πόλη.

Η Θήρα σήμερα. Δεξιά τρισδιάστατη σχηματική γεωλογική τομή.
«Ε.Ε.»: Στην Σαντορίνη, τι είδους κοινωνία είχαμε;
– Στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, στη «συνοικία των πλουσίων», που έχει ανασκαφεί είναι εμφανές, ότι όλοι οι κάτοικοι περνούν καλά, η ευτυχία είναι διάχυτη και δεν υπάρχουν έντονες αντιθέσεις. Εάν αυτή η εικόνα είναι αντιπροσωπευτική, τότε δείχνει μια κοινωνία υγιή, δείχνει μια συσσώρευση πλούτου από την δουλειά τους, όπως και την κατανομή αυτού του πλούτου ισομερώς, για να μην υπάρχουν αντιπάθειες. Δεν υπάρχει θεοκρατία, ούτε στυγνή εξουσία. Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι, χαλαροί, έχουν ωραιότατα σπίτια με τουαλέττες στον δεύτερο όροφο(!), εργάζονται με χαρά, είναι πλούσιοι και απολαμβάνουν την ζωή τους.
«Ε.Ε.»: Στην περίφημη τοιχογραφία του Ακρωτηρίου οι κωπηλάτες, που εμφανίζονται, έχουν σπαστά κουπιά, για να αντιμετωπίζουν τα κύματα.
– Στην προϊστορική Θήρα η Ναυσιπλοϊα ήταν πάρα πολύ ανεπτυγμένη και επιπλέον διέθεταν και πάρα πολύ προηγημένη Τεχνολογία. Αυτό, αποδεικνύεται από το σχήμα του πλοίου, την θέση των κωπηλατών και το πηδάλιο. Κατασκεύαζαν δηλαδή πολύ γερά πλοία, ικανά να ταξιδεύουν πολύ μακρυά με ασφάλεια. Αλλά για το παράξενο σχήμα των κουπιών ακόμη δεν μπορούμε να αποδείξουμε τίποτα. Η τοιχογραφία του Ακρωτηρίου, που είναι πανάρχαια, γιατί δεν βρήκαμε κάτι πιο παλιό επιβεβαιώνει την επικοινωνία της Σαντορίνης με την Πελοπόννησο, γιατί στα απέναντι πλοία, είναι Μεσσήνιοι. Αυτό αποδεικνύεται από τα κράνη τους και γενικά από όλη την αναπαράσταση, που δείχνει να είναι μία πομπή, που έχει σχέση με την Πελοπόννησο.

Ο κλώνος της ελιάς, βάσει του οποίου αναθεωρούνται όλα τα ως τώρα δεδομένα για τις σχέσεις Μινωικού, Μυκηναϊκού και Αιγυπτιακού Πολιτισμών. Αριστερά η τρύπα, απ’ όπου πάρθηκε ο κλώνος της ελιάς, της οποίας οι ρίζες φτάνουν έως κάτω στη σκουρόχρωμη επιφάνεια. Επάνω δεξιά φαίνεται η τρύπα με τον κλώνο και κάτω ο ενός μέτρου κλώνος.
«Ε.Ε.»: Οι σχετικές με τις σχέσεις Μινωικού, Μυκηναϊκού και Αιγυπτιακού Πολιτισμού θεωρίες των αιγυπτιολόγων με τα νέα επιστημονικά δεδομένα ανατρέπονται;
– Πράγματι. Κατ’ αρχάς εάν ψάξετε στην Αίγυπτο για χρονολογήσεις, που να βασίζονται στην μέθοδο του C 14 δεν θα βρείτε ούτε μία. Οι ΄Αγγλοι και οι άλλες Σχολές Αρχαιολογίας δημιούργησαν μια ολόκληρη κλίμακα χρονολόγησης, που είχε ως βάση της τις ηλικίες των Φαραώ και την διάρκεια της βασιλείας τους. Σήμερα όμως, διαπιστώνουν, ότι κάποιοι Φαραώ λείπουν, ενώ μερικοί έχουν ίδια ονόματα. Συνεπώς η χρονολογία έκρηξης, που μας έδωσαν δεν ήταν τεκμηριωμένη, όπως το σημερινό 1.613 π. Χ.. Υπάρχει μεγάλη διαφορά, την οποία δεν μπορούν να καλύψουν.

πηγή:diadrastika

ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙ- Μια βυθισμένη Αρχαία ελληνική πόλη, από την Ηρωική Εποχή της Ιλιάδας του Ομήρου, «αναδύεται» από το βυθό του Αιγαίου

Αρχαιολόγοι και επιστήμονες της πληροφορικής, χρησιμοποιώντας υποβρύχιο εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας καθώς και κατάλληλο λογισμικό ανασυγκρότησης δεδομένων, ένωσαν τις δυνάμεις τους για τη χαρτογράφηση και ψηφιακή αναδημιουργία ένός λιμανιού από την εποχή του χαλκού, που καταποντίστηκε 3000 χρόνια πριν.

Είναι η πρώτη φορά που μια βυθισμένη αρχαία πόλη χαρτογραφείται φωτορεαλιστικά σε τρισδιάστατη απεικόνιση.

H πόλη καλύπτει 20 στρέμματα. Η επεξεργασία έγινε σε πολύ μεγάλη ανάλυση, με περιθώριο σφάλματος μικρότερο από τρία εκατοστά.
Η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από μια αρχαιολογική ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Nottingham, αποτελεί το αντικείμενο μιας ειδικής σειρά 2 επεισοδίων ενός ντοκιμαντέρ του BBC.
Το πραγματικό όνομα και το καθεστώς της περιοχής παραμένει μυστήριο. Τα στοιχεία μέχρι στιγμής δείχνουν ότι άκμασε μεταξύ 2000 και 1100 π.Χ., έφτασε στο αποκορύφωμα την περίοδο μεταξύ 1700-1500 π.Χ. , αλλά εγκαταλείφθηκε περίπου έναν αιώνα πριν από το τέλος της χιλιετίας.

Στο αποκορύφωμά της, η πόλη ήταν εμπορικό ή πολιτικό κέντρο του αρχαίου Μινωικού πολιτισμού που άκμασε 80 μίλια νοτιότερα από το νησί της Κρήτης.
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της πόλης, φαίνεται να λειτουργούσε ως ένα σημαντικό λιμάνι του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Πρέπει να ήταν ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα του βασιλείου της Λακωνίας (Μυκηναϊκή εποχή της Σπάρτης), ενώ σχετίζεται και με τον ομηρικό μύθο με τον Βασιλιά Μενέλαο και τη μοιχαλίδα γυναίκα του Ελένη, της οποίας η περίφημη απόφαση να φύγει για την Τροία με τον εραστή της Πάρη, προκάλεσε τον Τρωικό Πόλεμο.

Η πόλη είχε περίπου 2000 κατοίκους, σε μια περίοδο που ιστορικά συνδέεται με τον Μενέλαο και τον Τρωικό πόλεμο (που συνέβη γύρω στο 1200 π.Χ.).
Είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν αποτελούσε το σημαντικότερο κέντρο την εποχή του Χαλκού στη Λακωνία. Αλλά μπορεί κάλλιστα να ήταν ότι το κύριο λιμάνι εξόδου των Σπαρτιατών για τις εμπορικές συναλλαγές με την Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου και της Ανατολίας.

Με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Jon Henderson του Πανεπιστημίου του Νόττιγχαμ, η ομάδα έρευνας έχει βρει μέχρι στιγμής δεκάδες κτίρια, δρόμους, ιερά και τάφους.
Ολόκληρη η πόλη καταποντίστηκε εξαιτίας σεισμών, τέσσερα μέτρα κάτω από την επιφάνεια του Αιγαίου, λίγο κάτω από την ανατολική Πελοπόννησο.
Στην καρδιά της πόλης υπήρχε μια μεγάλη πλατεία πλάτους 20 μέτρων. Τα περισσότερα από τα σπίτια είχαν πολλά δωμάτια. Ένα κτίριο είχε μεγάλες εγκαταστάσεις αποθήκευσης για τα εισαγόμενα τρόφιμα.

Οι λεπτομερείς πληροφορίες από την έρευνα, μας δίνουν μια καλή εικόνα για το πως ήταν μια πόλη την εποχή του Χαλκού και πως έμοιαζε η Μυκηναϊκή εποχή.

Όταν ο Χίλλερ ανακαλύπτει και η Αρχαιολογική εταιρία ...αγνοεί !

Ὁ διακεκριμένος ἐρασιτέχνης ἀρχαιολόγος κ. F. Hiller von Gartringen σπουδαίας ὑπηρεσίας παρέσχεν ἐσχάτως διὰ τῆς ἀνακαλύψεως τῆς ἀρχαίας Θήρας. Αἱ ἀνασκαφαί, ἀρξάμεναι τὴν 15ην Μαΐου ἐ. ἔ. ἰδίαις δαπάναις τοῦ εἰρημένου κλεινοῦ  ἀρχαιολόγου ἐπὶ τοποθεσίας ὄντως μαγευτικῆς, παρουσίασαν ἀρκετὰ μέρη τῆς πόλεως τῆς ἀρχαίας Θήρας. Ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ τελευταίου πρὸς νότον ἄκρου τῆς νήσου,  καλουμένου Ἐξωμύτου, εἰς ὕψος 360 μέτρων ἀπὸ τῆς θαλάσσης μὲ περίλαμπρον θέαν δεσπόζουσαν τῆς ὅλης νήσου καὶ τῶν πέριξ νησυδρίων, ἔναντι ἔχουσαν τὴν θαυμασίαν σιλουέτταν τῆς Κρήτης καὶ ἀριστερᾷ τὴν Σέριφον καὶ Φολέγανδρον, ἡ ἀρχαία Θήρα παρουσιάζει θεσπέσιον θέαμα.

Ἐκεῖ ἀνεκαλύφθη σωρεία ἐπιγραφῶν καὶ τύμβων,  ἄφθονος συλλογὴ ἀγγείων διαφόρων μεγεθῶν μέχρις ἑνὸς μέτρου, τέχνης τελειοτάτης,  ἀνάγλυφα ρωμαϊκῆς ἐποχῆς, πολλὰ ἀγαλμάτια βυζαντινῆς τέχνης, μία μικρὰ Ἀφροδίτη ἄνευ κεφαλῆς, πολλοὶ κίονες καὶ πλεῖστα ἄλλα. Ἐν τοῖς ἀγγείοις μάλιστα εὑρέθησαν καὶ πολλὰ ὀστᾶ κεκαυμένα.  Ἡ Ἀρχαιολογική μας Ἑταιρία, οὔτε ἕνα ἄνθρωπον δὲν ἔστειλεν ἀκόμη ἐκ περιεργείας ὅπως ἴδῃ τὰ εὑρεθέντα, ἐνῷ ἐξ ἐναντίας σωρεία ξένων ἀρχαιοφίλων καθ’ ἑκάστην ἐπισκέπτονται τοὺς τόπους τῶν ἀνασκαφῶν καὶ φωτογραφοῦσι τὰ διάφορα εὑρήματα.

Ἐξ ὅλων τῶν ἐν Ἀθήναις ἀνθρώπων τῶν γραμμάτων μόνη ἡ λογία δεσποινὶς Σεβαστὴ Καλλισπέρη ἐπεσκέφθη πρό τινων ἡμερῶν τὰς γενομένας ἀνασκαφάς.  

Ἐκ δὲ τῶν ἐν Θήρᾳ διαμενόντων, ὁ προοδευτικὸς σχολάρχης Φηρῶν κ. Βασιλείου μετὰ

ἀξιεπαίνου καὶ ζηλευτῆς προθυμίας παρακολουθήσας τὰς γενομένας ἀνασκαφὰς καταγίνεται ἤδη εἰς τὴν περισυλλογὴν τῶν ἀνακαλυφθέντων. Τοποθετήσας τὰ πλεῖστα  τούτων καὶ μᾶλλον εὐμετακόμιστα ἐν δυσὶν αὐθούσαις πᾶσαν καταβάλλει ἐπιμέλειαν περὶ τὴν ταξινόμησιν, καταγραφὴν καὶ ἀριθμολόγησιν αὐτῶν.  Ἀτυχῶς τὰ ὑπὸ τοῦ ὑπουργείου τῆς Παιδείας παρασχεθέντα αὐτῷ μέσα πρὸς μεταφορὰν αὐτῶν ἐν τῇ πρωτευούσῃ τῆς Θήρας ἦσαν ἐλάχιστα, τὰ δὲ μέχρι τοῦδε γενόμενα ὑπερέβησαν τὰς προσδοκίας πάντων.  Ἀσύγγνωστος ἡ ὀλιγωρία τῶν περὶ τὴν Ἀρχαιολογικὴν Ἑταιρίαν. Εἴχομεν τοὐλάχιστον τὴν ἐλπίδα ὅτι κατ’ ἰδίαν τινὲς τῶν περὶ τὰ ἀρχαιολογικὰ καταγινομένων καὶ δυναμένων θὰ ἐπωφελοῦντο τῶν ἀνασκαφῶν τοῦ Hiller καὶ θὰ ἔσπευδον τὰς πολὺ ἀξίας λόγου ἀνακαλυφθείσας ἀρχαιότητας τῆς πάλαι Θήρας.  Βέβαιον εἶνε ὅτι πολλὰ ἀκόμη μᾶς ἐπιφυλάσσουσιν αἱ προσεχῶς ἐπαναληφθησόμεναι ἀνασκαφαὶ δαπάναις τοῦ αὐτοῦ λογίου ξένου, ἐξ ὧν δὲν ἀμφιβάλλομεν ὅτι μεγάλως θέλει πλουτισθῆ ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀρχαιολογίας.

 Σπόρτσμαν.

 Πηγή :To Άστυ, αρ. φύλ. 2437, 29.08.1897: 4

Bibliothèque nationale de France, département Monnaies, médailles et antiques, 1966.453.2460

πηγή:kallistorwntas

Η ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Μακεδόνων μέσα από την Π. Διαθήκη.

Γράφει ο Δρ. Ησαΐας Κωνσταντινίδης
 
Με αφορμή τις πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην Αμφίπολη, ουκ ολίγοι συνέδεσαν το θέμα των εκεί βασιλικών τάφων με το σημείο όπου βρίσκεται θαμμένο το σώμα του Μεγαλέξανδρου! Βέβαια οι έρευνες συνεχίζονται και θα ήταν επιπόλαιο να πάρει κάποιος τόσο βιαστικά θέση πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, που -αν επιβεβαιωθεί- αλλάζει ριζικά τις παραστάσεις μας για την ελληνική και την παγκόσμια ιστορία. Εξάλλου στα περί Αμφίπολης είχαμε κάνει στο παρελθόν σχετικά δημοσιεύματα, στην «Ε.Ω.», που υπενθυμίσαμε και στη στήλη «Απόσταγμα» του χθεσινού φύλλου...
Και μέσα σε όλα αυτά, στο διαδίκτυο, πολλοί «θυμήθηκαν» την προφητεία του Δανιήλ (από το ομώνυμο βιβλίο της εβραϊκής Παλαιάς Διαθήκης), όπου γίνεται αναφορά στον μελλοντικό βασιλιά της Ευρασίας, τον Μακεδόνα παντοκράτορα Αλέξανδρο! 
Πράγματι, στα κεφάλαια Ζ΄ (7ο), καθώς και στα Η΄ και Θ΄ (8ο και 9ο) γίνεται αντίστοιχα λόγος για τα θεόπνευστα οράματα του προφήτη, το πρώτο και το δεύτερο. Στο πρώτο όραμα ο Δανιήλ αναφέρθηκε στα κοσμικά βασίλεια και στο βασίλειο του Θεού, ενώ στο δεύτερο όραμα προείδε τη συμβολική μάχη των κριαριών και του τράγου...
Όμως για το ζήτημα τούτο είχαμε μιλήσει ήδη από τις 10 Φεβρουαρίου του 2012! Πολύ πριν έρθει δηλ. στην επιφάνεια και τη δημοσιότητα το θέμα του τάφου της Αμφίπολης, αλλά και όλα αυτά τα διαδικτυακά περί των οραμάτων του Δανιήλ για τον Αλέξανδρο τον Μέγα...
Τότε, με πρωτοσέλιδό μας στην «Ε.Ω.» υπό τον τίτλο «Προφήτης Δανιήλ, Μέγας Αλέξανδρος και... Αποκάλυψη του Ιωάννη!» [ΣΗΜ.: το κείμενο υπάρχει ολόκληρο και στο έργο μας «Μέγας Αλέξανδρος, ο Μέγιστος των Ελλήνων», εκδόσεων «Ελεύθερη Ώρα»], αναγράφαμε τα εξής πολύ σημαντικά (παραθέτουμε ολόκληρο το άρθρο μας):

«Αναμφίβολα μία από τις βασικές ιστορικές πηγές που κάνουν λόγο για τον Μεγαλέξανδρο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα της ελληνικής πλευράς για την ελληνικότητα της Μακεδονίας είναι η εβραϊκή θρησκευτική παράδοση. Στην εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη, αυτή τη συλλογή των ιερών βιβλίων του ιουδαϊκού λαού (που έγιναν δεκτά και από Χριστιανούς και μουσουλμάνους) γίνεται σαφής αναφορά για τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα και το βασίλειό του, που έλαβε τη μορφή αυτοκρατορίας και προσέδωσε στον ελληνισμό την πλανητική του διάσταση (τον πανελληνισμό). Και πολύ σωστά ο τέως υπουργός Νικόλαος Μάρτης συνέγραψε το κλασικό και βραβευμένο από την Ακαδημία των Αθηνών έργο του με τίτλο «Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας», στο οποίο μέσα από εβραϊκές πηγές και μαρτυρίες για τη Μακεδονία αποδεικνύεται ο ελληνικός χαρακτήρας της περιοχής αυτής...

Εδώ να σημειώσουμε ότι αν και το ελληνικό κράτος, αλλά και Έλληνες ιδιώτες, ακολουθούσαν την τακτική αυτή του Μάρτη και δεν εξαντλούσαν την ενεργητικότητά τους σε ανόητες συνωμοσιολογίες του τύπου «για όλα φταίνε οι Εβραίοι» και άλλα παρόμοια, σήμερα κανένας Σκοπιανός ή οποιοσδήποτε άλλος δεν θα τολμούσε καν να θέσει θέμα μακεδονικής εθνότητας ξεχωριστής απ’ την ελληνική, «μακεδονικής» γλώσσας, αλύτρωτης Μακεδονίας του Αιγαίου κτλ.! Διότι το ζητούμενο του κάθε έθνους δεν είναι να εφευρίσκει «εχθρούς» ανύπαρκτους, αλλά να υπερασπίζεται δυναμικά τη δικιά του ιστορία και εθνική-εδαφική ακεραιότητα... Και, ασφαλώς, να χρησιμοποιεί προς όφελός του οτιδήποτε του είναι χρήσιμο, από οπουδήποτε και αν προέρχεται. Αυτά τουλάχιστον εφαρμόζουν οι διπλωματίες και οι τακτικές των έξυπνων κρατών...3

Ας δούμε λοιπόν τι αναφέρει η Παλαιά Διαθήκη, που και αυτή αποθεώνει τον Μεγαλέξανδρο και αποδεικνύει την ελληνικότητά του! Γράφει λοιπόν στο βιβλίο των Μακκαβαίων Α΄ (1,1-10) τα εξής [ΣΗΜ.: η απόδοση στη νεοελληνική προέρχεται από το ως άνω βιβλίο του Νικολάου Μάρτη]:

«Ο Αλέξανδρος, ο γιος του Φιλίππου ο Μακεδών, μετά τη νίκη του εναντίον των Περσών όπου νίκησε τον Δαρείο, βασιλιά Περσών και Μήδων, εξόρμησε από τη χώρα των Χετταίων και βασίλευσε αντί εκείνου, στις χώρες αυτές, αφού προηγουμένως είχε γίνει βασιλιάς ολόκληρης της Ελλάδος [...] και όλος ο τότε γνωστός κόσμος υποτάχθηκε σ’ αυτόν και ησύχασε η γη από τους πολέμους [...] έγινε άρχων χωρών, εθνών και βασιλέων [...] μετά ταύτα όμως έπεσε στο κρεβάτι άρρωστος και αισθάνθηκε ότι θα πέθαινε [...] κάλεσε κοντά του τους ένδοξους συντρόφους του που είχαν συναναστραφεί μαζί του από τη νεότητά του και μοίρασε τη βασιλεία του ενώ ακόμη ζούσε [...] Αντίοχος [...] έγινε βασιλιάς το εκατοστό τριακοστό έβδομο έτος της βασιλείας των Ελλήνων (Σελευκιδών)».

Και γράφει ο Νικόλαος Μάρτης για την παραπάνω εβραϊκή-παλαιοδιαθηκική αναφορά τα εξής πολύ σημαντικά στο εν λόγω βιβλίο του:

«Η προβολή του έργου του Μεγάλου Αλεξάνδρου την εποχή εκείνη, δηλαδή 150 περίπου χρόνια μετά το θάνατό του και ιδιαίτερα στο βιβλίο Μακκαβαίων Α΄ έχει μεγάλη σημασία. Οι αδελφοί Μακκαβαίοι ήταν ήρωες των Εβραίων στους αγώνες τους κατά των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου. Εναντιώθηκαν στον βασιλιά Αντίοχο τον Επιφανή που πίεζε τους Εβραίους να ασπασθούν τους θεούς της Ελλάδος. Ο Αντίοχος είχε διατάξει να τοποθετηθεί άγαλμα του Δία απέναντι από τον ναό των Εβραίων και οι θυσίες να γίνονται στο Δία».

Εξίσου εντυπωσιακή, με εσχατολογικές μάλιστα διαστάσεις, είναι η αναφορά στον Μεγαλέξανδρο και τους Μακεδόνες του προφήτη των Εβραίων Δανιήλ, ο οποίος είχε δει ένα εντυπωσιακό όραμα, που περιγράφεται στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης (Δανιήλ 8, 1-22) [ΣΗΜ.: η απόδοση στα νεοελληνικά είναι και πάλι από το ως άνω βιβλίο του Νικολάου Μάρτη]:

«Κατά το τρίτον έτος της βασιλείας του Βαλτάσαρ παρουσιάσθηκε σε με, τον Δανιήλ, όραμα. Βρισκόμουν στα Σούσα κοντά στον ποταμό Ουβάλ. Σήκωσα τα μάτια μου και είδα και ιδού ένας κριός στεκόταν κοντά στον ποταμό Ουβάλ και είχε κέρατα ψηλά, το ένα ψηλότερο από το άλλο... κανένα από τα θηρία δεν μπορούσε να αντισταθεί μπροστά του. Ιδού παρουσιάσθηκε ένας τράγος αιγών... που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα και φαινόταν ότι δεν άγγιζε τη γη. Ο τράγος είχε ανάμεσα στους οφθαλμούς του ένα αξιοπαρατήρητο κέρατο. Και έτρεχε με μεγάλο ορμή. Έφθασε και κτύπησε τον κριό και συνέτριψε τα δύο κέρατά του και δεν υπήρχε πλέον δύναμη στον κριό να του αντισταθεί.

Ο τράγος των αιγών έγινε μέγας και ένδοξος πολύ, αλλά όταν έφθασε στη μεγάλη του ισχύ το μεγάλο του κέρατο συντρίφθηκε και τότε φύτρωσαν τέσσερα άλλα κέρατα στη θέση του με κατεύθυνση προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Εγώ ο Δανιήλ όταν είδα το όραμα σκεπτόμουν και προσπαθούσα να κατανοήσω τη σημασία του. Ιδού στάθηκε κοντά μου κάποιος και άκουσα ανδρική φωνή ερχόμενη από τον (ποταμό) Ουβάλ... και είπε: Γαβριήλ εξήγησέ του το όραμα. Και εγώ θα σου καταστήσω γνωστά αυτά που θα σου συμβούν... Ο κριός, τον οποίο είδες, είναι ο βασιλιάς των Μήδων και των Περσών. Ο τράγος των αιγών είναι βασιλιάς των Ελλήνων. Το μεγάλο κέρατο που ήταν ανάμεσα στους οφθαλμούς του είναι ο πρώτος βασιλιάς των Ελλήνων. Τα τέσσερα άλλα κέρατα που φύτρωσαν αντί εκείνου υποδηλώνουν τέσσερεις βασιλείς που θα αναδειχθούν από το έθνος αυτό όχι όμως όσον καιρό θα ισχύει αυτός (ο πρώτος βασιλιάς)».

Η ερμηνεία των παραπάνω εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης (από το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ) είναι παραπάνω από σαφής για κάποιον που έχει ιστορικές γνώσεις. Είναι δηλ. σαφέστατο ότι ο πρώτος και μεγάλος βασιλιάς που αναφέρεται δεν είναι παρά ο ίδιος ο Μεγαλέξανδρος, του οποίου το βασίλειο – το μεγάλο κέρατο – έσπασε και προέκυψαν τα γνωστά σε μας από την ιστορία τέσσερα βασίλεια των διαδόχων του. Και, επομένως, η αρχή της παρακμής του ελληνισμού πλανητικών διαστάσεων και η συρρίκνωση της παγκόσμιας κυριαρχίας των Ελλήνων, μέσω του αυτοκρατορικού πανελληνισμού...

Εδώ αξίζει πραγματικά να σημειώσουμε ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι άμεσα επηρεασμένη και συνδεδεμένη με το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ: ολόκληρο το σκηνικό του τελευταίου βιβλίου της Αγίας Γραφής βαδίζει εξ ολοκλήρου πάνω στα «χνάρια» του μοντέλου του Δανιήλ, με τα θηρία, τα κέρατα κτλ., στοιχεία δηλ. που χρησιμοποίησε – ως σύμβολα – ο Άγιος Ιωάννης, προκειμένου να περιγράψει τα μέλλοντα ιστορικά συμβάντα.

Μια άλλη εντυπωσιακή σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στα περί αρχαίας Μακεδονίας και αποκαλυπτικών χρόνων είναι η αναφορά της Αποκάλυψης του Ιωάννη στον Αρμαγεδδώνα.

Αρ-Μα-γ-εδδών αναλύεται – σύμφωνα με μια ερμηνεία – ως: Αρ-Μακεδών, δηλ. «γη της Μακεδονίας» [ΣΗΜ.: «αρ» είναι η πανάρχαια ελληνική ρίζα της λέξης «γη»]! Ακόμα και στο λατινικό αλφάβητο το ελληνικό γράμμα «γ» (το τρίτο στην αλφαβητική σειρά) αντικασταστήθηκε από το “c”, και έτσι προκύπτει “Ma-c-edonia”... Εκπληκτικό πράγματι!

Διότι είναι όντως εντυπωσιακό τα έσχατα γεγονότα να σχετίζονται άμεσα με τον ελλαδικό χώρο και μάλιστα με τη Μακεδονία, αυτό το αιώνιο «μήλο της Έριδος» για πολλούς και διαφόρους»...

Αυτά λοιπόν γράφαμε τον Φεβρουάριο του 2012... Δηλ. πάνω από 2,5 χρόνια πριν! Ευτυχώς που κάποιοι διαδικτυακοί «ερευνητές» ανακάλυψαν τώρα τον συσχετισμό της προφητείας του Δανιήλ με τον Μεγαλέξανδρο, έστω και με αφορμή τα ανακαλυφθέντα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της Αμφίπολης. Ποτέ δεν είναι αργά (καλό θα ήταν πάντως όταν μας αντιγράφουν, να αναφέρουν και τις πηγές τους, δηλ. τα κείμενα του γράφοντος και την εφημερίδα «Ελεύθερη Ώρα», για λόγους δεοντολογίας...). 

Η έρευνα συνεχίζεται και θα φέρει στο φως πολλά συγκλονιστικά στοιχεία. Αυτό ας το συγκρατήσουν άπαντες. Άλλωστε η εποχή μας θα είναι γεμάτη από ανατροπές, σε πολλά και διάφορα επίπεδα. Φαίνεται ότι πλησιάζει η Μεγάλη Στιγμή. Και όσοι είναι έτοιμοι, ήδη αφουγκράζονται τη μοναδική συγκίνηση που φέρνουν οι «κραδασμοί» της μεγάλης αλλαγής που έρχεται!!! 



Πηγή : ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily  

Εκδήλωση αφιερωμένη στην γυναίκα της Προϊστορικής Θήρας

Μια όμορφη εκδήλωση αφιερωμένη στη Γυναίκα της προϊστορικής Θήρας πραγματοποιήθηκε στο Νομίκειο Συνεδριακό Κέντρο την Παρασκευή 4 Ιουλίου 2014.

Μυστήριο με αρχαίους τάφους στο βυθό του Αιγαίου

Ενας διαφορετικός ανεπτυγμένος πολιτισμός 6.000 ετών

Στα μυστικά του πρωτοκυκλαδικού κόσμου ετοιμάζονται να χαθούν οι αρχαιολόγοι στο Κάτω Κουφονήσι έπειτα από τις σημαντικές ανακαλύψεις που τώρα αρχίζουν να βλέπουν το φως.
Οπως αναφέρει η έφορος αρχαιοτήτων, Φωτεινή Ζαφειροπούλου ««Στο Κάτω Κουφονήσι, την εποχή του πρωτοκυκλαδικού κόσμου, δηλαδή τέλος 4ης με 3η χιλιετία π. Χ., έχουν βρεθεί περίεργα πράγματα. Το πρώτο είναι ότι στο μοναδικό μη συλημένο νεκροταφείο από τα τρία που εντοπίσαμε, οι 22 από τους 72 τάφους ήταν τελείως κενοί. Ούτε νεκροί ούτε κτερίσματα, τίποτα. Το δεύτερο περίεργο είναι ότι οι τάφοι στο νησί είναι μοναδικοί στον κυκλαδικό χώρο. Σε όλα τα κυκλαδονήσια, οι τάφοι αυτής της εποχής είναι τραπεζοειδείς, με τον νεκρό να βρίσκεται μέσα σε συνεσταλμένη στάση. Εδώ όμως συμβαίνει κάτι πρωτοφανές: Οι τάφοι είναι τραπεζιόσχημοι ή ελλειψοειδείς, με χτιστές πλάκες στα πλάγια και μια όρθια πλάκα στη μία πλευρά, χωρίς μέσα να υπάρχει νεκρός, παρά μόνο προσφορές».
«Την εποχή λοιπόν που σκάβαμε στο Κάτω Κουφονήσι, δηλαδή τέλη της δεκαετίας του '60 με αρχές του '70, ένας από εμάς είχε τη φαεινή ιδέα να αφαιρέσουμε τις πλάγιες και όρθιες πλάκες. Και τελικά ο τάφος βρισκόταν εκεί. Δηλαδή, ο πρώτος λάκκος ήταν ένα είδος προθαλάμου και μέσα στον υπόσκαφο τάφο ήταν ο νεκρός. Τώρα γιατί γινόταν αυτό δεν γνωρίζουμε. Ήταν το έδαφος, ήταν κάποια δοξασία. 'Αγνωστο. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι παρόμοιοι τάφοι έχουν βρεθεί μόνο στην Αγία Φωτιά της Σητείας και στο νοτιοανατολικό άκρο της βόρειας ακτής της Κρήτης», επισημαίνει.
Υπάρχουν όμως κι άλλα ξεχωριστά ευρήματα στο Κουφονήσι. Οπως το βαρύτατο πήλινο αγγείο, σε σχήμα «φρουτιέρας», που στηρίζεται σε κυλινδρικό πόδι το οποίο φέρει μια στρογγυλή προεξοχή γύρω του. «Χρονολογείται την ίδια περίοδο, δηλαδή τέλος 4ης με αρχές 3ης χιλιετίας. Τέτοια ''φρουτιέρα'' δεν υπάρχει πουθενά αλλού στη γύρω περιοχή. Βρέθηκε μόνο στο Κάτω Κουφονήσι, στην Αγία Φωτιά και στην Πολιόχνη της Λήμνου, από όπου πρέπει και να προέρχεται, καθώς έχουν εντοπιστεί πολλά παρόμοια αγγεία», εξηγεί η κ. Ζαφειροπούλου.
«Πιστεύω ότι ήταν μια αρκετά οργανωμένη κοινωνία για να έχει ένα τέτοιο νεκροταφείο, με τάφους που προορίζονταν για μια οικογένεια ή για ένα γένος και έμειναν άδειοι όταν κάποια στιγμή οι κάτοικοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το νησί. Πρόκειται πιθανόν για μετακινούμενο πληθυσμό, ο οποίος έφτασε μέχρι και την Κρήτη, κάτι σαν εμποροπειρατές που κυκλοφορούσαν στο Αιγαίο. Εξάλλου υπάρχει μια πολύ μεγάλη διασπορά με κυκλαδικά στοιχεία, όπως στον 'Αγιο Κοσμά Αττικής, στο Τσέπι του Μαραθώνα, στη Μάνικα κοντά στη Χαλκίδα, στην Ήλιδα», αναφέρει η κ. Ζαφειροπούλου, που έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος των ερευνών της στις Κυκλάδες.
«Σε ορισμένα μέρη των Κυκλάδων ήμουν η πρώτη αρχαιολόγος που πήγαινε μετά τον Λουδοβίκο Ρος, τον πρώτο έφορο αρχαιοτήτων ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα επί Όθωνα. Ήταν πολύ συγκινητικό αυτό. Επίσης, δεν θα ξεχάσω ποτέ τις Κυκλάδες την εποχή που τις γνώρισα. Στη Δήλο, για παράδειγμα, όταν έπεφτε ο ήλιος και άκουγες από τη μία τους βατράχους και από την άλλη τους γρύλους κι έβλεπες τα αστέρια που έλαμπαν από πάνω σου, έλεγες πως αυτός είναι ο παράδεισος. Ήταν ένας τόπος 'δαντελένιος' οι Κυκλάδες, μαγικός. Οι νησιώτες έχουν διατηρήσει ορισμένα πράγματα, αλλά δεν είναι το ίδιο. Το πράσινο μπορεί να σκεπάσει την καταστροφή, όμως στις Κυκλάδες δεν κρύβεται. Τη Μύκονο την έχουν ρημάξει, έχει χαθεί το αρμονικό περίγραμμα των βράχων που ήταν αληθινό γλυπτό. Σου καίγεται η καρδιά», λέει με έμφαση.

Πηγή:iefimerida

Η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια και ο Νεαρός Ψαράς

Μια φορά κι έναν καιρό, τα πολύ παλιά χρόνια, τόσο παλιά που χρειάζονται ειδικοί επιστήμονες, οι αρχαιολόγοι, για να μάθουμε τι γινόταν, ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι που το φωνάζαν όλοι Μικρή Κροκοσυλλέκτρια. Γιατί της άρεσε να τριγυρνά όλη μέρα στα λιβάδια και στα βουνά και να μαζεύει εκείνα τα μικρά, άλλοτε λευκά κι άλλοτε κίτρινα ή μωβ λουλουδάκια, που τα ονομάζουνε κρόκο. Ήταν πολύ ευτυχισμένη να κάνει μπουκετάκια από τα όμορφα ανθάκια κι ύστερα να φτιάχνει από αυτά χρώμα πορτοκαλί, για να βάφει τα φορέματα της. Ωραία, εφαρμοστά, μακριά φορέματα όλο χάρη και κομψότητα. Έτρεχε στους αγρούς, σκαρφάλωνε στις βουνοπλαγιές και θρόιζε το μακρύ κομψό της φουστάνι και ηχούσαν τα βραχιόλια της, καθώς έσκυβε να κόψει τα ανθάκια, τους κρόκους και κουνιούνταν πέρα δώθε τα μεγάλα της σκουλαρίκια και η κατάμαυρη αλογοουρά της. Και γελούσε και τραγουδούσε και απολάμβανε τις ηλιαχτίδες του πρωινού και ανάσαινε βαθιά το δροσερό ευωδιαστό αεράκι και δεν ευχόταν παρά σε όλη της τη ζωή να μπορεί να τρέχει έτσι ξέγνοιαστη στα λιβάδια και να μαζεύει τα άσπρα, κίτρινα και μωβ λουλούδια, που χρησιμοποιούσε η μαμά της, για να χρωματίζει πορτοκαλιά τα όμορφά της ρούχα. Μεταξύ μας, δεν την ένοιαζε τόσο για τη βαφή των φορεμάτων της, όσο να τριγυρνάει και να τραγουδάει στους αγρούς και να στολίζει τα μαλλιά της με τα χρωματιστά ανθάκια.

Λίγο παρακεί, στην ακτή ζούσε ένα όμορφο αγόρι, που όλοι τον έλεγαν Νεαρό Ψαρά, γιατί δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να πλατσουρίζει στην ακροθαλασσιά και να ψαρεύει. Έπειτα έκανε αρμαθιές τα ψάρια του, άρπαζε από μια αρμαθιά στο κάθε χέρι και έτρεχε στην αγορά να τα πουλήσει. Το γυμνό κορμάκι του ήταν καψαλισμένο από τον ήλιο, αφού όλη μέρα, είτε κολυμπούσε, είτε έρριχνε τα δίχτυα του, είτε σεργιάνιζε στην παραλία και μάζευε πλακουτσωτά βότσαλα, που πάσχιζε να τα κάνει να αναπηδούν στα κυματάκια της θάλασσας, όσο γινόταν πιο πολλές φορές. Καμμιά φορά εκεί που πλατσούριζε στα ρηχά, μάζευε πεταλίδες που πολύ του αρέσαν. Μια άλλη φορά τις ατέλειωτες ώρες που κολυμπούσε, έγινε φίλος με ένα μικρούλι χταποδάκι κι ένα καλαμαράκι. Από τότε οι δυο μικροί θαλασσινοί φίλοι του στόλιζαν το ξυρισμένο του γαλαζωπό κεφάλι και τον ακολoυθούσαν όπου πήγαινε, ακόμα και στην αγορά που πουλούσε τα ψάρια του! Κι όταν τον ρώτησαν το χταποδάκι και το καλαμαράκι γιατί δεν άφηνε τα μαλλιά του να μακρύνουν, εκείνος τους απάντησε πως έτσι το έχουν μόδα οι άνθρωποι στον τόπο του, τα νεαρά αγόρια σαν κι αυτόν να μην αφήνουν καθόλου μαλλιά στο κεφάλι τους. Μόνο να το αφήνουν γυμνό να γυαλίζει και να στραφτοκοπά γαλάζιο στον ήλιο. Έτσι ο Νεαρός Ψαράς ζούσε πολύ-πολύ ευτυχισμένος και δε ζητούσε τίποτε άλλο παρά σε όλη του τη ζωή να πλατσουρίζει στη θάλασσα, να ψαρεύει, να έχει στολίδια στο κεφάλι τουτο χταποδάκι και το καλαμαράκι και να τον σιγοψήνει ο ήλιος, που του έδινε εκείνο το υπέροχο σοκολατένιο χρώμα.

Ένα πρωινό ξεκίνησε ο Νεαρός Ψαράς, όπως έκανε κάθε μέρα, να πάει στην αγορά να πουλήσει τα ψάρια του. Δε σκεπτόταν, αν θα πιάσουν καλή τιμή. Δεν τον ένοιαζε. Εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν να ξεμπερδεύει και να γυρίσει τρέχοντας στη θάλασσά του. «Άσε τους εμπόρους της αγοράς να περνούν όλη τους τη ζωή με καβγάδες για τις τιμές των ψαριών και τα χρήματα. Εμένα δε με νοιάζουν όλα αυτά. Μου αρκεί που κολυμπώ και που ψαρεύω», σκέφτηκε και πούλησε τα ψάρια του όσο-όσο στον πρώτο έμπορο που συνάντησε. Κι ήταν τόσο όμορφος και ξέγνοιαστος, που μόνο οι πέτρες δε θα τον θαύμαζαν και οι έμποροι της αγοράς και οι πελάτες τους, που ήταν πολύ απασχολημένοι με τα ψάρια, τα μπιχλιμπίδια και τις άλλες πραμάτειες στους πάγκους και τα μικρομάγαζα.

Μια και δυο λοιπόν κινάει χαρούμενος να επιστρέψει στην παραλία του. Τότε μένει ακίνητος, αποσβολωμένος με τα μάτια ορθάνοιχτα, άλαλος! «Ω Μητέρα Θεά, τι ομορφιά είναι αυτή, τι χάρη!» ψιθύρισε χωρίς να μπορεί να ξεκολλήσει τα μεγάλα καστανά μάτια του από πάνω της. Η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια διέσχιζε την αγορά κρατώντας δυο μπουκέτα, ένα με κίτρινα ανθάκια κι ένα με μωβ, ενώ πίσω από κάθε της αυτάκι είχε στολίσει από ένα λευκό λουλουδάκι. Γύριζε στο σπίτι της μετά από μία μεγάλη βόλτα στην εξοχή. Χαμογελούσε και σιγοτραγουδούσε κι ένιωθε τόσο ευτυχισμένη κι ανάλαφρη που νόμιζε πως πετούσε! Οι έμποροι και οι πελάτες που τσακώνονταν με τους εμπόρους, ήταν πολύ απασχολημένοι με την πραμάτειά τους και τα χρήματα, για να την προσέξουν. Όμως ο Νεαρός Ψαράς, που δε νοιαζόταν για τέτοια πράγματα, κατάλαβε αμέσως πως το κορίτσι ήταν τόσο χαρούμενο κι ευτυχισμένο, που πράγματι πετούσε! Είδε πως τα όμορφα ποδαράκια της ίσα-ίσα που άγγιζαν που και που τον πλακόστρωτο δρόμο!

Τότε η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια τον διέκρινε ανάμεσα στο πλήθος. Και πώς θα μπορούσε να μην τον προσέξει έτσι ωραίος και ηλιοκαμένος που ήταν! «Ω θεοί της πατρίδας μου», ψιθύρισε και στάθηκε καταμεσής του δρόμου να την σκουντάνε οι αδιάφοροι διαβάτες, «τι όμορφο γαλάζιο κεφάλι, γαλάζιο σαν το πιο γαλάζιο του ουρανού την ώρα της αυγής!» Ανοιγόκλεισε κατάπληκτη τα τεράστια μαύρα μάτια της κι έμεινε να στέκεται λίγο πάνω από τις πλάκες του δρόμου να θαυμάζει το Νεαρό Ψαρά, που είχε για στολίδια στο γαλάζιο γυμνό του κεφάλι το χταποδάκι και το καλαμαράκι. Το αγόρι όμως ήταν μακριά της. Πλήθος πολύ, που φώναζαν, χειρονομούσαν, γελούσαν δυνατά, έμπαινε ανάμεσα τους, ώσπου η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια δεν μπορούσε να βλέπει πια το Νεαρό Ψαρά, ούτε αυτός το λαμπερό, στολισμένο με ανθάκια κορίτσι.

Περίλυπο το αγόρι επέστρεψε στη θάλασσά του. Κάθισε στην αμμουδιά, πήρε ένα κοχυλάκι που βρέθηκε εκεί δίπλα και προσπάθησε να σχεδιάσει με αυτό στην άμμο το όμορφο κορίτσι. «Αχ», αναστέναξε, «πώς θα συνεχίσω να ζω χωρίς την ομορφιά;» «Και η θάλασσα, τα ψάρια, οι πεταλίδες, το κολύμπι;» του ψιθύρισαν στο αυτάκι το χταποδάκι και το καλαμαράκι. Κούνησε θλιμμένος το κεφάλι του. Όλα πια του φαίνονταν αδιάφορα και λίγα χωρίς αυτήν, το κορίτσι με τα ανθάκια. Δεν είχε όρεξη ούτε να ψαρέψει, ούτε να κάνει τα πλακουτσωτά βότσαλα να χοροπηδάνε πάνω στα κυματάκια της θάλασσας, ούτε να λιάζεται στην αμμουδιά. Για τίποτα, για τίποτα δεν είχε πια κέφι. Γύρισε σπίτι του με βήματα βαριά και πεσμένους ώμους και κλείστηκε στο δωμάτιο του. Και τότε κατάλαβε πως τίποτα πια δεν είχε αξία, αν είναι μόνος του. Τίποτα πια δεν έχει νόημα, αν δεν το μοιράζεται με το κορίτσι με τα ανθάκια. Κι απόμεινε με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι να την ονειρεύεται.

Η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια, αφού δεν έβλεπε πια το αγόρι με το γαλάζιο κεφάλι, έπαψε να χαμογελά και να σιγοτραγουδά. Δεν ένιωθε καθόλου ανάλαφρη. Βαριά τα πόδια της πατούσαν πάνω στη γη. Κλείστηκε στην κάμαρή της κι όσο για τα μπουκέτα με τα μωβ και κίτρινα ανθάκια, τα άφησε αφηρημένη στο τραπέζι να μαραίνονται. Δεν την ένοιαζαν πια οι κρόκοι, ούτε να τριγυρνά στους αγρούς. Ξάφνου ένιωσε πολύ μόνη. Ήθελε να μοιραστεί τα άνθη, τις βόλτες, τα τραγούδια με το αγόρι με το γαλάζιο κεφάλι. Αλλιώς δεν της έκανε πια κέφι για τίποτε από όλα αυτά, που μέχρι πριν λίγο λάτρευε.

Οι γονείς τους ανησύχησαν. «Τι έχεις παιδί μου;» ρωτούσε τρομαγμένη η μητέρα του Μικρού Ψαρά. «Μα τι έπαθες κόρη μου;» απορούσε ο πατέρας της Μικρής Κροκοσυλλέκτριας και πετάριζε τα βλέφαρα ανήσυχος. Ο Νεαρός Ψαράς αναστέναζε και σιωπούσε. Η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια βούρκωνε.

Ώσπου ένα πρωινό το κορίτσι, που κάποτε του αρκούσε να μαζεύει ανθάκια, σφούγγισε τα μάτια της από τα δάκρυα και μονολόγησε: «Θα πάω να τον βρω. Και να του πω πως δε θέλω να είμαι πια μόνη μου, ούτε με νοιάζει να μαζεύω λουλούδια. Θέλω μονάχα να είμαστε μαζί και να ψαρεύουμε». Μια και δυο λοιπόν κίνησε να τον βρει. «Μα πού θα τον βρω;» αναρωτήθηκε. «Μα στην ακροθαλασσιά βέβαια, αφού είναι ψαράς!» Και τρέχει χαρούμενη να συναντήσει το αγόρι με το γαλάζιο κεφάλι και να του πει πως δε θέλει να κάνει τίποτε άλλο στη ζωή της παρά να ψαρεύουν μαζί.

Το ίδιο πρωί ο Νεαρός Ψαράς, που από τη θλίψη το γαλάζιο του όμορφο κεφάλι άρχισε να γίνεται γκρίζο, έπαψε να αναστενάζει. «Μα τι κάνω; Κάθομαι και κλαίω τη μοίρα μου; Θα πάω να τη βρω και να της πω πως δε με νοιάζει πια να ψαρεύω, ούτε να κολυμπώ. Θέλω μόνο να μαζεύω λουλουδάκια μαζί της σαν κι αυτά που κρέμονταν πίσω από τα αυτιά της!» σκέφτηκε και άρχισε επιτέλους να χαμογελά. Πετάγεται πάνω και τρέχει γρήγορα προς τους αγρούς. Τόσο γρήγορα, που το χταποδάκι και το καλαμαράκι δεν πρόλαβαν να πηδήξουν στο κεφάλι του, που άρχισε πάλι να γίνεται γαλάζιο σαν το πιο γαλάζιο της θάλασσας του πρωινού.

Καθώς έτρεχε προς την ακτή η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια, βλέπει από μακριά να πλησιάζει μια γαλάζια λάμψη, τόσο γαλάζια σαν το πιο γαλάζιο του ουρανού την ώρα της αυγής. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. «Να είναι άραγε εκείνος;» αναρωτήθηκε και το κάτω της χειλάκι τρεμόπαιξε λιγάκι. Εκεί που πήγαινε τρέχοντας προς τους αγρούς ο Νεαρός Ψαράς, βλέπει να πλησιάζει προς το μέρος του μια κοπέλα τόσο ανάλαφρη, που βάδιζε σχεδόν χωρίς τα πόδια της να αγγίζουν το χώμα. «Ονειρεύομαι ή είναι το κορίτσι με τα ανθάκια μπροστά μου;» μονολόγησε και ταράχθηκε τόσο, που φοβήθηκε πως θα γλιστρήσουν από το γαλάζιο του κεφάλι το χταποδάκι και το καλαμαράκι. Δεν είχε από τη βιασύνη του καταλάβει πως οι φίλοι του είχαν μείνει σπίτι.

Απόμειναν να κοιτούν ο ένας τον άλλο ώρα πολύ. Δε χρειάστηκαν λόγια. Τα δυο παιδιά άγγιξαν δειλά-δειλά ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Ύστερα πιάστηκαν χέρι-χέρι και πήγαν να μαζέψουν λευκά και κίτρινα και μωβ λουλουδάκια πάνω στα βράχια της θάλασσας. Γιατί φύτρωναν κι εκεί. Και μετά κολύμπησαν και μάζεψαν πεταλίδες. Κι ήταν ευτυχισμένοι. Τόσο ευτυχισμένοι, που νόμιζαν ότι θα σκάσουν από την πολύ ευτυχία, λες και είναι φαγητό που παράφαγαν. Δεν ήταν πια ο καθένας μόνος του, ήταν μαζί! Η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια έβαφε πορτοκαλιά τα ρούχα του Νεαρού Ψαρά -γιατί μόνο πορτοκαλιά φορούσε πια- με το χρώμα που έφτιαχνε από τα λουλούδια που της μάζευε το αγόρι. Κι ο Νεαρός Ψαράς έψηνε τόσο ωραία, όσο κανείς, τα ψάρια που έπιανε η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια. Γιατί την είχε μάθει βέβαια να ψαρεύει.

Κι έτσι περνούσε ο καιρός, ώσπου τα δυο παιδιά σκέφτηκαν: «Δε θέλουμε να μείνουμε ποτέ ξανά μόνος του ο καθένας». «Θέλω να είμαι για πάντα μαζί σου», είπε στην κοπέλα το αγόρι. «Θέλω να είμαι για πάντα μαζί σου», είπε το αγόρι στην κοπέλα. «Και πώς θα το πετύχουμε αυτό;» ρώτησε ο Νεαρός Ψαράς. «Να ζητήσουμε από έναν ζωγράφο να μας ζωγραφίσει μαζί». «Μπράβο!» είπε το αγόρι και πετάχτηκαν και οι δυο πάνω να βρουν το ζωγράφο. «Εγώ θα σας ζωγραφίσω», είπε ο καλός κι ευαίσθητος ζωγράφος, «και θα σώσω έτσι την ομορφιά σας για πάντα. Αλλά δεν μπορώ να σας ζωγραφίσω μαζί. Γιατί οι άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν μόνοι και δεν μπορώ εγώ να αλλάξω αυτόν τον κανόνα. Μπορείτε όμως να παρηγοριέστε και να ελπίζετε πως κάπου, κάποτε, έτσι όπως θα συνεχίσετε να ζείτε ο καθένας μόνος του στις τοιχογραφίες μου, θα βρεθείτε πάλι μαζί». Στην αρχή τα δυο παιδιά στενοχωρήθηκαν. Έπειτα όμως χαμογέλασαν και πάλι, γιατί σκέφτηκαν πως τώρα που ξέρουν πως ίσως να μην είναι πάντα μαζί, θα χαρούνε διπλά και τρίδιπλα το χρόνο τους. Ύστερα, πού ξέρεις, ίσως να βρεθεί τρόπος κάπου, κάποτε, να ξανασμίξουν, καθώς τους είπε ο καλός και ευαίσθητος ζωγράφος, που του άρεσε να ζωγραφίζει τοίχους και για αυτό τις ζωγραφιές του τις έλεγαν τοιχογραφίες.

Πέρασε καιρός, πολύς καιρός, τόσος πολύς που φτάσαμε στο σήμερα. Η Μικρή Κροκοσυλλέκτρια είναι πάντα όμορφη και μαζεύει τα ανθάκια της στην τοιχογραφία. Ο Νεαρός Ψαράς έχει πάντα γαλάζιο κεφάλι και το καλαμαράκι και το χταποδάκι στολίδια στο κεφάλι του στη δική του τοιχογραφία. Και μπορούν να κλείνουν το βράδυ, όταν το μουσείο αδειάζει, το μάτι ο ένας στον άλλο πανευτυχείς, που κατάφεραν να είναι τελικά μαζί αντικριστά σε μια αίθουσα του μουσείου. Και να καμαρώνουν ο ένας τον άλλο, όπως την πρώτη εκείνη μέρα που συναντήθηκαν στην αγορά, κάπου, κάποτε, τα πολύ παλιά χρόνια, τόσο παλιά, που τα λέμε αρχαιότητα.


Σημείωση: Οι τοιχογραφίες της Μικρής Κροκοσυλλέκτριας και του Νεαρού Ψαρά βρίσκονται προς το παρόν, σε διαφορετικά μουσεία, στο Εθνικό Αρχαιολογικό της Αθήνας το αγόρι και στο Προϊστορικό Μουσείο της Σαντορίνης το κορίτσι. Γι’αυτό μην απορήσετε, αν δεν τους δείτε ακόμα μαζί. Πάντως οι τοιχογραφίες και των δύο φιλοτεχνήθηκαν στη Σαντορίνη γύρω στο 1650 π.Χ. και είναι σίγουρο πως δε θα αργήσουν να σμίξουν στο ίδιο μουσείο.


ΟΙ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ

1. Ο Νεαρός Ψαράς, εικ. 109-110, σελ. 116-117, Ελληνική Τέχνη, Η Αυγή της Ελληνικής Τέχνης, Εκδοτική Αθηνών.

2. Η Νεαρή Κροκοσυλλέκτρια, εικ. 118, σελ. 125, Ελληνική Τέχνη, Η Αυγή της Ελληνικής Τέχνης, Εκδοτική Αθηνών.

πηγή: paramythiakaiallatina.

Η ΘΗΡΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Οι αρχαιολόγοι ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΟΥΜΑΣ και ΜΑΡΙΖΑ ΜΑΡΘΑΡΗ παρουσιάζουν τον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου και δίνουν πληροφορίες για τον πρωτοκυκλαδικό αυτό πολιτισμό. Αναλυτικά αναφέρονται τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της αστικής κοινωνίας του Ακρωτηρίου (πολεοδομικός σχηματισμός, δρόμοι, αποχετευτικό δίκτυο), η καθημερινότητα των κατοίκων όπως αυτή αποτυπώνεται στα αρχαιολογικά ευρήματα, ενώ στοιχεία δίνονται για την κεραμική και την αρχιτεκτονική. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις τοιχογραφίες των οικιών της Θήρας και τη σπουδαιότητά τους. Στη συνέχεια ο παλαιοντολόγος ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΛΙΤΖΕΛΟΣ αναφέρεται στην στρωματογραφία του νησιού και στα φυτικά απολιθώματα, καθώς και στα στοιχεία που αντλούμε για τη προμινωική βλάστηση.

Ένα εντυπωσιακό φίλμ για την προϊστορική Σαντορίνη

Καταργούν το άσπρο από τα Κυκλαδονήσια...

Μια τολμηρή απόφαση πήρε πρόσφατα το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, συζητώντας για την ανέγερση συγκροτήματος κατοικιών στην Σαντορίνη.Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα των Νέων, τα μέλη του Αρχαιολογικού Συμβουλίου είπαν «όχι άλλο» κυκλαδίτικο άσπρο, ανατρέποντας μια παράδοση δεκαετιών...

Όπως, άλλωστε, δηλώνει ο αρχιτέκτονας Γιώργος Τζιρτζιλάκης, το λευκό του ασβέστη, ποιητικό εφεύρημα της εποχής του Λε Κορμπιζιέ, το οποίο κατάργησε την αρχική πολυχρωμία των Κυκλάδων, «είναι μια μυθολογία, η οποία δημιούργησε ένα στερεότυπο κι έχει καθορίσει το τουριστικό βλέμμα στη χώρα μας. Εμφανίστηκε στον Μεσοπόλεμο μαζί με το φαινόμενο του μαζικού τουρισμού κι έχει καθορίσει ολόκληρη τη Μεσόγειο».

Ο χρωματικός συνδυασμός του λευκού και του μπλε που συναντάμε στις Κυκλάδες, επιβλήθηκε επί Μεταξά, προκειμένου να υπάρχει τάξη και ομοιομορφία. Η απόφαση αυτή, όμως, είχε ως αποτέλεσμα να εξαφανιστούν τα παραδοσιακά χρώματα του κίτρινου της ώχρας, του κόκκινου της γης και του λουλακί (μπλε της Αιγύπτου).

Το λευκό του Αιγαίου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μεταφυσική λόγω της υπερβολικής του φωτεινότητας, που το κάνει να φαίνεται «εκστατικό», υποστηρίζει ο Γιώργος Τζιρτζιλάκης, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι «η αισθητική δεν λύνεται με διατάγματα. Δεν μπορεί το ΚΑΣ να επιβάλλει ομοιομορφίες λέγοντας όλα λευκά ή όλα πολύχρωμα. Το σύγχρονο τοπίο είναι θέμα πολυπλοκότητας, είναι διακύβευμα του φαντασιακού κι όχι της πραγματικής ιστορίας».

Από την πλευρά της η βραβευμένη αρχιτέκτονας Κατερίνα Τσιγαρίδα συμφωνεί με την απόφαση του ΚΑΣ και, παράλληλα, προτείνει ως υλικό που αρμόζει καλύτερα στο βραχώδες ελληνικό τοπίο, την πέτρα.

«Η πέτρα δεν προκαλεί τομή και αλλαγή στο περιβάλλον, εμπεριέχει μια αλήθεια. Ακόμη και μια κακής ποιότητας πέτρα δεν αποτελεί καμουφλάζ και προσποίηση, γιατί δεν μπορεί να σταθεί στον αέρα. Όσο κακοφτιαγμένη κι αν είναι, θα είναι καλύτερη κι απ το πιο καλοφτιαγμένο μπετόν. Πάντως, για τα νησιά του Αιγαίου δεν θα έπρεπε να συζητάμε καμιά άλλη παρέμβαση».

«Θα πρέπει να αποφασίσουμε χωρίς προκαταλήψεις αν η επί 60 χρόνια επικράτηση του λευκού αποτελεί πλέον παράδοση την οποία οφείλουμε να σεβαστούμε ή πρέπει να επανέλθει η πολυχρωμία που επί αιώνες κυριαρχούσε» επισημαίνει στα Νέα ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣOΚ και πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού, Εκπαίδευσης και ΜΜΕ του Ευρωκοινοβουλίου, Νίκος Σηφουνάκης.

Ο ίδιος επισημαίνει πως «στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να λάβουμε υπ όψιν μας ότι σήμερα δεν παράγονται τα αγνά φυτικά χρώματα του παρελθόντος, αλλά πλαστικοποιημένα, που δημιουργούν άλλη αίσθηση από αυτήν που επιδιώκεται».

«Δεν είναι εύκολο να γυρίσουμε στην πολυχρωμία και εν πάση περιπτώσει αυτά δεν γίνονται με κεντρικές αποφάσεις. Επιστροφή στο χρώμα μόνο στην περίπτωση που θα είχαμε τεχνικές χρωματισμού που χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά στα νησιά και όχι χημικά χρώματα που παράγουν κρούστες» προειδοποιεί ο αναπληρωτής καθηγητής Θεωρίας της Αρχιτεκτονικής στο ΕΜΠ Παναγιώτης Τουρνικιώτης.

Άνοιξε ο αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου Σαντορίνης

Ανοικτός είναι από σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος Ακρωτηρίου Σαντορίνης μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας παραλαβής προς χρήση του έργου «Ανάδειξη, Διαμόρφωση και Αντικατάσταση Στεγάστρου Αρχαιολογικού Χώρου Ακρωτηρίου Θήρας».

Η παραλαβή έγινε από τον εργοδότη που είναι η "Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρία", ενώ το έργο παρέλαβε για χρήση ο φορέας λειτουργίας η ΚΑ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Κυκλάδων.

«Το Ακρωτήρι είναι ένας πολύ σημαντικός χώρος, ο οποίος αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών. Τον θέλουμε ανοιχτό, προσβάσιμο, εξωστρεφή αλλά και ασφαλή. Η εμπειρία της επίσκεψης στο Ακρωτήρι είναι μοναδική» δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, κ. Παύλος Γερουλάνος.

Ο Δήμαρχος Σαντορίνης, Αναστάσιος Νικόλαος Ζώρζος διέθεσε προσωπικό του Δήμου Θήρας προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως φύλακες συμπληρωματικά προς το υφιστάμενο προσωπικό του ΥΠΠΟΤ.

Ο χώρος θα είναι επισκέψιμος από τις 10:00 έως τις 17:00, λόγω αυξημένης επισκεψιμότητας κατά τις συγκεκριμένες ώρες εκ του γεγονότος ότι ο συγκεκριμένος χώρος επί σειρά ετών παρέμενε κλειστός.

Ο αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου από μέσα

Τα σημαντικότερα μνημεία και αρχιτεκτονικά σύνολα της περιοχής Ακρωτηρίου Θήρας

Με αφορμή την όπως φαίνετε απόφαση ανοίγματος επιτέλους των ανασκαφών του Ακρωτηρίου ας δούμε τα σημαντικότερα μνημεία και αρχιτεκτονικά σύνολα της περιοχής :

Ξεστή 3: Μεγάλο, διώροφο τουλάχιστον, κτήριο με 14 δωμάτια σε κάθε όροφο. Πολλά από τα δωμάτια συνδέονται μεταξύ τους με πολύθυρα και είναι τοιχογραφημένα. Σε ένα από αυτά υπάρχει "δεξαμενή καθαρμών", χώρος που θεωρείται ιερός. Οι πιο ενδιαφέρουσες από τις τοιχογραφίες είναι εκείνες των Κροκοσυλλεκτριών και του Βωμού. Η πρώτη απεικονίζει τρεις γυναίκες σε αγρό με ανθισμένους κρόκους και ένα βωμό, ενώ η δεύτερη γυναίκες που μαζεύουν κρόκους και τους προσφέρουν σε καθιστή θεότητα πλαισιωμένη από πίθηκο και γρύπα. Οι αρχιτεκτονικές ιδιορρυθμίες του κτηρίου και τα θέματα των τοιχογραφιών οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στην Ξεστή 3 τελούνταν κάποιες τελετές.

Τομέας Β: Ο τομέας Β περιλαμβάνει πιθανότατα δύο ξεχωριστά κτήρια προσκολλημένα το ένα στο άλλο. Από τον όροφο του δυτικού κτηρίου προήλθαν οι τοιχογραφίες των Αντιλοπών και των Πυγμάχων. Από το ανατολικό κτήριο προήλθε η τοιχογραφία των Πιθήκων, μία σύνθεση με πιθήκους να σκαρφαλώνουν σε βράχους στις όχθες ενός ποταμού.



Δυτική οικία: Η Δυτική οικία είναι ένα σχετικά μικρό αλλά καλά οργανωμένο κτήριο. Στο ισόγειο υπάρχουν αποθήκες τροφίμων, εργαστηριακοί χώροι, μαγειρείο και εγκατάσταση μυλώνα. Ο πρώτος όροφος καταλαμβάνεται από ένα ευρύχωρο δωμάτιο, όπου ήταν εγκατεστημένοι αργαλειοί, μία αποθήκη σκευών και τροφίμων, ένα αποχωρητήριο, και από δύο συνεχόμενους τοιχογραφημένους χώρους. Από αυτούς, ο ένας διακοσμείται με τις δύο τοιχογραφίες των Ψαράδων, την τοιχογραφία της Ιέρειας και τη διάσημη μικρογραφική ζωφόρο του Στόλου που περιτρέχει τους τέσσερις τοίχους του. Η ζωφόρος απεικονίζει ένα στόλο που επισκέπτεται παράλιες πόλεις, η τελευταία από τις οποίες ταυτίζεται με το ίδιο το Ακρωτήρι. Ο άλλος χώρος διακοσμείται με τις οκτώ τοιχογραφίες των Θαλαμίσκων Πλοίων. Πρόκειται για μία λεπτομέρεια της μικρογραφικής ζωφόρου που επαναλαμβάνεται οκτώ φορές με μικρές παραλλαγές στους τοίχους του.

Συγκρότημα Δ: Το Συγκρότημα Δ αποτελείται από τέσσερα κτήρια. Ενα δωμάτιο του ανατολικού κτηρίου βρέθηκε διακοσμημένο με την τοιχογραφία της Ανοιξης. Εδώ ο ζωγράφος απέδωσε με ιδιαίτερη ευαισθησία ένα βραχώδες τοπίο με ανθισμένους ερυθρούς κρίνους ανάμεσα στους οποίους πετούν χελιδόνια. Στο ίδιο κτήριο βρέθηκαν πρόσφατα πινακίδες της Γραμμικής Α γραφής. Ολα τα κτήρια του Συγκροτήματος Δ έδωσαν σπουδαία κινητά ευρήματα, όπως άφθονη εισηγμένη κεραμεική και πολύτιμα λίθινα και μεταλλικά αντικείμενα.

Οικία των Γυναικών: Στο κτήριο αυτό βρέθηκε η τοιχογραφία των Γυναικών και των Παπύρων στην οποία οφείλει και το όνομά του. Πρόκειται για ένα μεγάλο διώροφο οικοδόμημα, το πιο ενδιαφέρον αρχιτεκτονικό στοιχείο του οποίου είναι ο φωταγωγός στο κέντρο του.





Ξεστή 4 : Η Ξεστή 4 είναι ένα μεγαλόπρεπο τριώροφο οικοδόμημα, το μεγαλύτερο που ανασκάφηκε ως τώρα. Ολες του οι όψεις είναι επενδυμένες με λαξευτούς ορθογώνιους όγκους τόφου. Τα θραύσματα των τοιχογραφιών που ήλθαν στο φως ως σήμερα ανήκουν σε μία σύνθεση που στόλιζε το κλιμακοστάσιο της εισόδου και απεικονίζουν πομπή δωροφόρων ανδρών σε φυσικό μέγεθος να ανεβαίνουν σε βαθμίδες κλίμακας. Πρόκειται πιθανότατα για δημόσιο κτήριο, όπως αποδεικνύουν το ασυνήθιστα μεγάλο του μέγεθος, η εντυπωσιακή εξωτερική του εμφάνιση και ο τοιχογραφικός του διάκοσμος.

Ευρήματα απο τις ανασκαφές στο Ακρωτήρι εκτιθενται στο Μουσείο Προϊστορικής Θήρας.





Τα κείμενα με τις πληροφορίες σχετικά με τον "Αρχαιολογικό χώρο του Ακρωτηρίου" προέχονται απο την σελίδα του Υπ. Πολιτισμού, που μπορείτε να δείτε εδω.

Την ολοένα και ενημερωμένη πληροφόρηση σχετικά με το γεγονός κι όπως αυτό αναφέρεται μέχρι στιγμής στον Ελληνικό Τύπο μπορείτε να την διαβάσετε εδω.

Κατασκευαστικές ελλείψεις κρατούν κλειστό το Ακρωτήρι

To ζήτημα της πυρόσβεσης και της βεβαίωσης της στατικότητας του νέου στεγάστρου είναι πρωταρχικά!

Γράφει η Μαρία Θερμού

«Βιβλίο» ολόκληρο 150 σελίδων έχει συντάξει η Αρχαιολογική Εταιρεία με τις ελλείψεις που υπάρχουν ακόμη στην κατασκευή του στεγάστρου στο Ακρωτήρι της Θήρας, το οποίο δεν έχει παραδοθεί από τους κατασκευαστές. Δεν είναι όλες πολύ σημαντικές, όμως το ζήτημα της πυρόσβεσης _ καθώς άδεια από την Πυροσβεστική δεν υπάρχει _ και της βεβαίωσης της στατικότητας του νέου στεγάστρου, που επίσης απουσιάζει, είναι πρωταρχικά.

Οσον αφορά τη στατικότητα ουδείς αμφιβάλλει πλέον για την επάρκειά της, αφού κυριολεκτικά έχει δημιουργηθεί μία υπερκατασκευή ενώ παράλληλα έχουν γίνει και πολλές δοκιμές. Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί το νόμο, ο οποίος επιβάλλει ορισμένη διαδικασία ελέγχου. Πρόβλημα όμως υπάρχει με το σύστημα πυρόσβεσης, το οποίο είναι απαγορευτικό για το συγκεκριμένο αρχαιολογικό χώρο καθώς η εκτόξευση νερού σε περίπτωση πυρκαγιάς, θα μετατρέψει τις ανακατασκευασμένες από χώμα, οικίες του προϊστορικού οικισμού, σε... λάσπη. Σύμφωνα με πληροφορίες μας μάλιστα, με την επιλογή του συγκεκριμένου συστήματος έχει διαφωνήσει ριζικά ο καθηγητής Χρίστος Ντούμας, ανασκαφέας του Ακρωτηρίου αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Τι χρειάζεται λοιπόν για να προχωρήσει η διαδικασία και να ανοίξει το Ακρωτήρι στο κοινό; Ο εργολάβος έχει την υποχρέωση να ζητήσει από το υπουργείο Πολιτισμού θεωρημένη άδεια λειτουργίας του χώρου και εκείνο από τη μεριά του θα πρέπει να συγκροτήσει επιτροπή αυτοψίας ώστε να ελεγχθεί η κατασκευή, ουσιαστικά και τυπικά. Και επιπλέον, θα πρέπει να ορίσει φυλακτικό προσωπικό.

Εδώ και τρεις μήνες όμως η κωλυσιεργία είναι μεγάλη από όλες τις κατευθύνσεις. Οι μεν επιρρίπτουν ευθύνες στους δε _ οι κατασκευαστές καθυστερούν τα συμφωνηθέντα και η Αρχαιολογική Εταιρεία καθυστερεί την εξόφληση _ το υπουργείο μάλλον νίπτει φας χείρας του, και ο καιρός περνάει. Το μόνο θετικό της υπόθεσης είναι ότι ήδη ο κ. Ντούμας εργάζεται εντός του στεγάστρου για την δημιουργία των εκθέσεων που θα πλαισιώσουν το χώρο βοηθώντας στην κατανόηση της ζωής σ΄ αυτό τον οικισμό, μέρος ενός πολιτισμού που άκμασε στο Αιγαίο πριν η έκρηξη του ηφαιστείου τον καταστρέψει.

Στο μεταξύ διαμαρτυρία υπάρχει και από τον δήμο Θήρας, που βλέπει ότι τα έξι χρόνια, που είναι κλειστό το στέγαστρο υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν επτά. Απομένει να δοθεί λύση άμεσα.

πηγή:Βήμα

Συνεχίζεται η κοροϊδία με το Ακρωτήρι

Γράφει ο Π.Μυτιληναίος

Όλη η ανικανότητα του Ελληνικού κράτους, όλη η ανευθυνότητα , η κατασπατάληση των χρημάτων των φορολογουμένων δοκιμαζόμενων πολιτών, η εγκληματική αδιαφορία του κηπουρού Υπουργού πολιτισμού και η αντιμετώπιση της ιστορίας και του πολιτισμού μας συμπυκνώνεται στη Σαντορίνη μέσα σε δύο λέξεις: Ανασκαφές Ακρωτηρίου.

Δαπάνησαν 40.000.000 ευρώ να κατασκευάσουν ένα Πιλοτικό Βιοκλιματικό Στέγαστρο. Σκότωσαν έναν αθώο επισκέπτη που ήρθε στην Ελλάδα για να θαυμάσει τον Πολιτισμό μας όταν τμήμα του στεγάστρου κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, έκλεισαν για δέκα ολόκληρα χρόνια την σπουδαιότερη ανασκαφή στον κόσμο.

Και αφού τα έκαναν όλα αυτά έρχονται σήμερα να μας πουν ότι είναι αμφίβολο εάν ανοίξουν και φέτος οι ανασκαφές παρά το γεγονός ότι το έργο έχει παραδοθεί. Δεν έφτασαν τα 40.000.000 για να φτιάξουν σύστημα πυρασφάλειας, δεν έφτασαν για να ηλεκτροδοτηθεί το έργο, δεν έφτασαν για να προσλάβουν ειδικευμένο, λένε, προσωπικό που απαιτείται για να λειτουργήσει το τσιμεντένιο κλουβί που έφτιαξαν. Το κράτος έχει χάσει αυτά τα 10 χρόνια των κλειστών ανασκαφών πάνω από 150.000.000 ευρώ.

Και όλα αυτά σήμερα που ο συνταξιούχος μετρά τις πενταροδεκάρες του για να αγοράσει τρόφιμα, που οι άνεργοι σχηματίζουν ατέλειωτες ουρές, που τα παιδιά λιποθυμούν στα σχολειά από την ασιτία και που οι πολίτες ψάχνουν τα σκουπίδια.

πηγή:Νέα της Σαντορίνης

Η μπύρα που δεν ήταν μπύρα

O χυμός από δημητριακά που έχουν υποστεί ζύμωση έχαιρε ιδιαίτερης αγάπης από τους κατοίκους της Μεσοποταμίας. Αυτό άλλωστε δείχνουν τόσο τα σφηνοειδή κείμενά τους όσο και υπολείμματα από το εσωτερικό αγγείων τα οποία οι αρχαίοι εκείνοι χρησιμοποιούσαν. Συμπέρασμα;

Οι λαοί της Μεσοποταμίας ήταν λάτρεις της μπύρας! Η παραπάνω αποτελεί ήδη μια τόσο διαδεδομένη θεωρία ώστε να αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή θέματα σε κείμενα εκλαϊκευμένης αρχαιολογίας. Νεότερες όμως μελέτες δείχνουν ότι το προϊόν της ζύμωσης δημητριακών στη Μεσοποταμία δεν ήταν απαραίτητα μπύρα.

Εκτός από το ότι τα δύο βασικά συστατικά που ζυμώνονταν στους κεραμικούς πίθους των Σουμερίων ήταν το κριθάρι και το δίκοκκο σιτάρι, το προϊόν της ζύμωσης παραμένει ακόμη μυστήριο. Σύμφωνα με τον Peter Damerow, ειδικό στη σφηνοειδή γραφή επιστήμονα του Ινστιτούτου Max Planck του Βερολίνου, η επανεφαρμογή των αρχαίων τεχνικών ζύμωσης είναι πολύ δύσκολη καθώς δεν υπάρχει καμία πληροφορία στις λεπτομέρειες της διαδικασίας παραγωγής του αρχαίου δημοφιλούς ποτού και καμία συνταγή. Αυτό συνέβαινε ίσως καθώς τα διαθέσιμα σε εμάς κείμενα είχαν γραφτεί για ένα κοινό ήδη οικείο με τις διαδικασίας παραγωγής του ποτού. Ακόμη και ο τρόπος καταγραφής σχετικών πληροφοριών διαφέρει από περιοχή σε περιοχή, μη επιτρέποντάς μας να έχουμε μια σαφή εικόνα για το τι ακριβώς γινόταν. Οι καταγραφές και οι υπολογισμοί δεν βασίζονται σε σταθερό σύστημα αρίθμησης.

Έτσι, το υλικό που ονομάζεται “bappir” και που ερμηνεύεται ως ψωμί μπύρας δεν μετριέται ποτέ ως ψωμί στα
κείμενα αλλά σε μονάδες μέτρησης όπως γίνεται με το αλεσμένο και μη κριθάρι. Η σταθερότητα στις ποσότητες πρώτων υλών που διανέμονταν στους παραγωγούς από την κεντρική διοίκηση δεν επιτρέπει να διακρίνουμε πιθανές συνταγές. Ακόμη και ο Ύμνος τουNinkasi, ένα κείμενο του 1800 π.Χ. που θεωρείται βασικό για την κατανόηση της παραγωγής μπύρας, αποτελεί μόνο μια αποσπασματική καταγραφή των βασικών βημάτων για τη διαδικασία, ενώ δεν αντιστοιχεί τελικά στα αποτελέσματα του σημαντικότερου σύγχρονου πειράματος παρασκευής αρχαίας μπύρας, που είναι γνωστό ως Tall Bazi Experiment.

Με βάση τις ασυνέχειες στη λογική σκέψη που παρατηρούνται βάζοντας στη σειρά τα στοιχεία που έχουμε για το αγαπημένο ποτό της Μεσοποταμίας, ο Damerow φτάνει να αναρωτηθεί: μέχρι σε ποιο βαθμό είναι δυνατόν να συγκρίνουμε αρχαία προϊόντα με σύγχρονα; «Δεδομένης της περιορισμένης γνώσης μας για τη διαδικασία ζύμωσης στους Σουμέριους, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι αν το τελικό προϊόν της περιλάμβανε αλκοόλ».

Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να βεβαιωθούμε αν το ποτό έμοιαζε περισσότερο με γερμανική αλκοολούχα μπύρα ή με το ανατολικοευρωπαϊκό ποτό Kvass που έχει ως βάση τη μαγιά ενώ το ποσοστό αλκοόλ σε αυτό είναι λιγότερο του 1,2%.

πηγή:arxaiologia