Σαντορινιός

Το Εργοστάσιο Τεχνών Σαντορίνης (SAF) εγκαινιάστηκε στη Βλυχάδα και περιλαμβάνει αίθουσες εκθέσεων, το Βιομηχανικό Μουσείο Τομάτας «Δ. Νομικός» και μεγάλο, ανοικτό χώρο εκδηλώσεων.

Μέσα από τη γη, την ιστορία και τους ανθρώπους της Σαντορίνης γεννήθηκε το Εργοστάσιο Τεχνών. Εγκαινιάστηκε το περασμένο Σάββατο στη Βλυχάδα, εκεί όπου ανάβει πλέον τα φώτα κάθε βράδυ σαν μία μεγάλη αχιβάδα, «ανοικτή για μια συνομιλία ανάμεσα στον ελληνικό πολιτισμό και τον διεθνή τουρισμό». Η οικογένεια Νομικού, που παρέδωσε στην κοινωνία του νησιού και τους ανθρώπους της τέχνης αυτό το εργοτάξιο ιδεών με τη διεθνή επωνυμία Santorini Arts Factory (SAF), ανακαίνισε πλήρως το παλιό βιομηχανικό συγκρότημα της εταιρείας παραγωγής ντομάτας «Δ. Νομικός» με τη βοήθεια και τη σωρευμένη γνώση των μαστόρων της περιοχής. Εγινε ένας πλήρης μικρόκοσμος με προοπτική μεγάλης ανάπτυξης.
Αν σταθείς στο κέντρο του SAF, στη σκιά του φουγάρου-τοτέμ, που συμβολικά ξανακάπνισε τη βραδιά των εγκαινίων, με όλο το νησί και τις αρχές να δίνουν τον τόνο μιας γιορτής, έχεις την αίσθηση της δυνατότητας αυτού του «εργοστασίου τεχνών». Από τη μία πλευρά, έχεις το Βιομηχανικό Μουσείο Τομάτας «Δ. Νομικός», με όλες τις μηχανές διατηρημένες (με σημαντική συμβολή των Ηλία Βλαβιανού και Ηλία Τρίγκα) και με την κουλτούρα της μικρόκαρπης ντόπιας ντομάτας στο επίκεντρο. Και από την άλλη, έχεις τις αίθουσες τέχνης, αχανείς, με σταυροθόλια να κλείνουν μέσα τη δροσιά και το μυστήριο.
Εκεί παρουσιάζεται η αρθρωτή έκθεση «White, Grey and a Little Red» που επιμελήθηκε η Ιρις Κρητικού. Γκρίζα πέτρα, λευκό των Κυκλάδων και του κύματος και μια πινελιά από το ντοματάκι της Σαντορίνης, σαν συμβολικός ορισμός του τίτλου, οι εκθέσεις οργανώνουν οπτικά την προσέγγιση της Ιριδας Κρητικού που μεταχειρίστηκε τον χώρο «σαν ναό». Η ομαδική έκθεση ζωγραφικής έφερε στο νησί κορυφαία έργα σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, τα περισσότερα νέες δημιουργίες. Είδαμε έργα του Γιάννη Αδαμάκου, του Παναγιώτη Μπελντέκου, του Ανδρέα Γεωργιάδη, του Γιώργου Σαλταφέρου, του Γιώργου Σαμψωνίδη, του Μιχάλη Μαδένη, του Αγγελου Αντωνόπουλου, του Δημήτρη Ανδρεαδάκη, τις εγκαταστάσεις της Εφης Φουρίκη, όλα έργα υψηλού επιπέδου σε διάλογο καλλιτεχνικής έντασης.
Δύο βραχίονες της έκθεσης εκτείνονται αυτόνομα. Ο ένας φιλοξενεί τις φωτογραφίες του J. Joshua Garrick «Αποτυπώνοντας το Αρχαίο Κάλλος», η γνωστή έκθεση που παρουσιάστηκε και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, εδώ με μοναδική λάμψη από το φυσικό φως της Σαντορίνης. Και ο άλλος βραχίονας παρουσιάζει το πολύ ιδιαίτερο πρότζεκτ του γλύπτη Στέλιου Παναγιωτόπουλου «Το πλοίο Νεράιδα», που αξιοποίησε, με επανάχρηση, εξαρτήματα του θρυλικού πλοίου της οικογενείας Λάτση.
Ολα αυτά, μαζί με το γεμάτο πρωτότυπες δημιουργίες art shop, συμβαίνουν απέναντι από το Βιομηχανικό Μουσείο και περιμετρικά του τεράστιου ελεύθερου χώρου που σαν αίθριο θα φιλοξενεί τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Το πρόγραμμα φροντίζουν ως καλλιτεχνική διεύθυνση η Βάνη Νομικού και ο Κωνσταντίνος Σακκάς. Το Σαββατοκύριακο σε αυτόν τον μαγικό χώρο θα παρουσιαστεί «Ο Ελλην Βρυκόλαξ», η θεατρική παράσταση που εμπνεύστηκε ο πολυτάλαντος ηθοποιός και σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Ντέλλας.
Για την οικογένεια Νομικού, τα αδέλφια Δημήτρη, Μάριο και Πέτρο και τη μητέρα τους Ρένα, το Εργοστάσιο Τεχνών είναι η εκπλήρωση ενός ονείρου, αλλά και μία πρόταση για την ανάπτυξη του νησιού σε ένα προνομιούχο σημείο κοντά στο Ακρωτήρι.
πηγή:kathimerini

Άνοιξε τις πύλες της την Πέμπτη η Έκθεση φωτογραφίας της ομάδας του ΕΠΑΛ στον Πύργο. Η έκθεση έχει σαν θέμα της το έτος γαστρονομίας και σας περιμένει να την θαυμάσετε σε έναν νέο χώρο που με μεράκι δημιούργησε η Εστία του Πύργου. Στα εγκαίνια της έκθεσης παραβρέθηκε ο Δήμαρχος Θήρας κ. Ζώρζος, ο Δημοτικός Σύμβουλος κ. Ασιμής, ο πρόεδρος της Ένωσης Πολυτέκνων κ. Δαρζέντας, ο πρόεδρος του Πύργου και πολλοί συμπολίτες μας.

Ο αρχαίος κόσμος πριν την ενανθρώπηση του Χριστού στη γη το βράδυ των Χριστουγέννων - δε στερήθηκε φωτισμένων πνευμάτων που προσέγγισαν κατά Θεία παραχώρηση την Αλήθεια, αποδεικνύοντας ότι προϋπήρχε το Σχέδιο Σωτηρίας του Θεού και πως γι΄ αυτό ακριβώς δόθηκε ο σπερματικός λόγος (σπέρματα αληθείας και πληροφόρησης) σε διάφορα έθνη και λαούς (αφού όλοι εξ Αδάμ), σε ενάρετους ανθρώπους, σε ευσεβείς ερευνητές και φιλοσόφους, επειδή ακριβώς Θεός ο Πατήρ και αυτών…
Έτσι χαρακτηριστικά μέσα στην ιστορία αναφέρονται (τα περισσότερα από τα παρακάτω συγκλονιστικά στοιχεία αντλήθηκαν από σχετικές εκπομπές του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος 89,4 FM, Δεκέμβριος 2002 μ.Χ.):

οι Χαλδαίοι – Πέρσες, στους οποίους δόθηκε διά του Βαλαάμ, που έζησε στα χρόνια του Μωυσή (13^ος αι. π.Χ.) η προφητεία του λαμπρού άστρου και της Γέννησης του Χριστού, η οποία και επαληθεύτηκε αιώνες αργότερα, με την εμφάνιση πράγματι του κινούμενου λαμπρού νέου αστέρος - που ήταν βέβαια Άγγελος Φωτός - και την ενανθρώπηση του Χριστούμε τη Γέννησή Του στη Βηθλεέμ, την οποία επιβεβαίωσαν προσωπικά και επιτόπου οι τρεις Πέρσες Μάγοι, που είδαν και ακολούθησαν το νέο λαμπρό αστέρι, εξαιτίας της παλαιότατης προφητείας!

στους Ινδούς υπήρχαν επίσης προσδοκίες για την έλευση του Υιού του Θεού. Π.χ. στον Βεδισμό υπάρχει προσδοκία για τοΘεό του Φωτός ο οποίος θα ενανθρωπιστεί εκ της Παρθένου και θα αποσταλεί στον κόσμο από τον ουράνιο Πατέρα Του, ως μεσίτης μεταξύ Θεού και κόσμου!

Κατά τα κείμενα ακόμη του Μαχαγιάνα Βουδισμού, αναμένονταν να έρθει ο Θείος Λυτρωτής και Διδάσκαλος, ο οποίος θα αποκαλύψει θείες αλήθειες εκ του πληρώματος της Σοφίας Αυτού και θα πληρώσει τις εσώτατες επιθυμίες και τις νοσταλγίες του ανθρώπου!..
Κατά τα κείμενα επίσης του Ινδικού Βουδισμού, ο ιστορικός Βούδας, που έδρασε κατά τα τέλη του 5ου π.Χ. αιώνος, απέκρουσε κατηγορηματικά ισχυρισμούς οπαδών του ότι τάχα δεν θα υπάρξει στο μέλλον διδασκαλία μεγαλύτερη από εκείνου. Έλεγε μάλιστα ότι μετά από 500 χρόνια θα χρεοκοπήσει η διδασκαλία μου, σα να προαισθανόταν τι επρόκειτο να επακολουθήσει… Επειδή όταν θα έβγαινε ο Αληθής Αυτόφωτος Ήλιος του Κόσμου, όλα τα μικρά ετερόφωτα αστέρια θα χανόταν… ακριβώς 500 χρόνια μετά!
Επίσης και στον Θιβετιανό Βουδισμό, αναμενόταν Παρθενογέννητος Θεάνθρωπος Λυτρωτής, ο οποίος θα σώσει τον άνθρωπο και θα επαναγάγει την ανθρωπότητα στην αρχέγονη χρυσή εποχή!..

στο Ιράν αναμενόταν ο Σωτήρας Θεάνθρωπος, ο οποίος θα γεννηθεί εκ Παρθένου και θα συντελούσε στην ανακαίνιση και τον καθαρμό του κόσμου!..

στην Αίγυπτο επίσης υπήρχε ο “μύθος” ότι θα έρθει στον κόσμο Εκείνος που θα σώσει και θα λυτρώσει το γένος των ανθρώπων!..

ο Κομφούκιος στην Κίνα, 500 χρόνια κι αυτός νωρίτερα, ανέμενε τον Άγιο, τον Θεάνθρωπο, ο οποίος θα είχε την λυτρούσα γνώση και θα έσωζε και θα κυβερνούσε τον κόσμο!..

Αλλά και πολλές κινέζικες παραδόσεις ανέμεναν τον Ποιμένα και Άρχοντα, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως Αγιότατος και Καθολικός Διδάσκαλος και Κυρίαρχος!.. Ο Άγιος αυτός υπήρχε προ του ουρανού και της γης! Είναι ο ποιητής, Δημιουργός και συντηρητής των πάντων! Όσο Μέγας και αν είναι, έχει και την Ανθρώπινη φύση! Αυτός και μόνος είναι άξιος να θυσιαστεί εις τον υπέρτατον Δεσπότην και Άρχοντα του Κόσμου! Αυτός θα συνδιαλλάξει τον ουρανό μετά της γης! Ο προσδοκώμενος Άγιος είναι ενωμένος μετά του ουρανού!.. Γι΄ αυτό στους αρχαίους Κινέζους φιλοσόφους ονομάζεται Ουρανάνθρωπος!..

ο Αισχύλος, που έγραψε 500 χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού από την Παρθένο, για τον Παρθενογέννητο, που θα ερχόταν να βοηθήσει τους ανθρώπους!!!

οι Σωκράτης και Πλάτωνας, όπου στο βιβλίο Αλκιβιάδης ΙΙ του Πλάτωνα, εμφανίζεται ο Σωκράτης να λέει στον Αλκιβιάδη, 400 χρόνια πριν την Έλευση του Χριστού, πως ο άνθρωπος πρέπει να ζει εν αναμονή, μέχρις ότου φτάσει ο καιρός να διδαχθεί από τον προσδοκώμενο Υπεράνθρωπο Διδάσκαλο!.. Άλλωστε η προσέγγιση του Σωκράτη προς τον Μόνο, Ένα αληθινό Θεό και η αποποίηση του ανύπαρκτου δωδεκάθεου δεν ήταν εκείνη που τον καταδίκασε σε θάνατο;

ο ιστορικός Τάκιτος μαρτυρεί 60 χρόνια πριν τη Γέννηση του Σωτήρα, πως όλοι ήταν πεπεισμένοι επί τη πίστη αρχαίων προφητειών ότι η ανατολή έμελλε να υπερισχύσει και ότι μετά όχι από πολύ καιρό, θα έβλεπαν εξερχόμενους από την Ιουδαία αυτούς που έμελλε να ποιμάνουν την Οικουμένη!

ο Κικέρων, ο οποίος εμφανίζεται 50 μόλις χρόνια πριν την Σάρκωση του Χριστού, να νοσταλγεί την εποχή που θα κυβερνά παντού είς Διδάσκαλος και Κυρίαρχος, ο Θεός!.. Εποχή βέβαια που δεν είναι άλλη από την αιώνια Βασιλεία του Χριστού εν ουρανοίς!

ο Οράτιος και ο Οβίδιος που κάνουν λόγο για τη χρυσή εποχή (του Παραδείσου) που χάθηκε…

ο Βιργίλιος στην 4η Εκλογή του, αφιερωμένη στο φίλο του Πολύωνα, μιλά για το Θείον Παιδίον, το οποίο θα επαναφέρει στην ανθρωπότητα τον Χρυσό Αιώνα. Επίκειται, λέει ο Βιργίλιος, έναρξις νέα χρονικής περιόδου, περιόδου παγκοσμίου τάξεως, οσονούπω φτάνει η επάνοδος της αρχικής βασιλείας του Υψίστου Θεού! Οσονούπω νέα χρυσή γενεά στέλλεται άνωθεν από τα ουράνια ύψη εις την γην. Συ λοιπόν φωτεινή επιλόχειος θεά, προστάτεψε την Μητέρα,καθ΄ ην στιγμήν θα γεννάται εξ αυτής το Βρέφος, δια του οποίου θα λήξει η δυστυχής γενεά! Δια πρώτην φορά στην παγκόσμιο ιστορία! Και νέα γενεά ευτυχής θα ανατείλει σ΄ όλον τον κόσμο. Ήδη άρχισε να βασιλεύει ο πάμφωτος Εις (ένας) Θεός… Ελθέ πολυτίμητε Υιέ του Θεού, μεγάλε Υιέ του Υψίστου. Οσονούπω φτάνει η εποχή. Ρίψον το βλέμμα Σου εις την ανθρωπότητα, την κλονιζομένη από το βάρος της αμαρτίας. Ρίψον το βλέμμα Σου και ειδέ πως τα πάντα σκιρτούν για την εποχή, η οποία οσονούπω φτάνει!.. Και αυτό το “οσονούπω” του Βιργίλιου λέχθηκε 41 χρόνια μόλις πριν από την ενσάρκωση του Υιού του Θεού από την Πανάγια Μητέρα Του στη Βηθλεέμ!!!

Διπλή χαρά για τον Ελληνισμό

Η μεγάλη παγκόσμια χαρά των Χριστουγέννων, της Σωτηρίας της Ανθρωπότητας, είναι διπλή χαρά για τον Ελληνισμό, του οποίου οι σοφοί και φιλόσοφοι με κάθε τρόπο έψαξαν να ανακαλύψουν τον Αληθινό Δημιουργό του Κόσμου, Εκείνονπου και τη γλώσσα μας χάρισε και δια του Μεγάλου Αλεξάνδρου την άπλωσε, αλλά και την υψηλή και μεγίστη αποστολή, να μεταφέρουμε δια της γλώσσας μας, μέσα στις χιλιετηρίδες, πολεμούμενοι και θριαμβεύοντες, την ολόχρυση γνώση του ίδιου του Θεού, την Ορθή Πίστη, την Θεία Ορθοδοξία και να την υπερασπιστούμε με αίμα, με χαρά και με θάρρος, γράφοντας την πιο ένδοξη ιστορία του κόσμου! Ιστορία που δεν τέλειωσε, αλλά αναμένει σε λίγο την τελική λαμπρή φάση της…

Η είδηση, το κήρυγμα της Ενανθρωπήσεως του ίδιου του Θεού μας, του Χριστού, δια στόματος των Αποστόλων, βρήκε τότε τον Ελληνισμό σε μια τραγική στιγμή, σε ώρες που «σταυρωνόταν» από τον βαρβαρισμό και τον εκχυδαϊσμό των Ρωμαίων(με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις), την ώρα που το λεπτό πνεύμα του Ελληνικού Πολιτισμού καταπατούνταν και μάτωνε σε Αρένες αντί σε Θέατρα και σε παρωδίες Εορτών, ακόμη και σε παρωδίες δήθεν «Ολυμπιακών Αγώνων»…

Στις πληγωμένες και ευσεβείς καρδιές των Ελλήνων αλλά και στις προχωρημένες διάνοιές τους, το μήνυμα της Σωτηρίας, η ελπίδα της Ανάστασης, η βεβαιότητα της Αιωνιότητας, το υψηλό νόημα του Χριστιανισμού, έπεσε σαν μάννα εξ ουρανού, αφού ο Ελληνισμός, συναντούσε επιτέλους Εκείνον που τον έπλασε, για να μεταφέρει τη νέα Κιβωτό της Καινής Διαθήκης Του! Έβρισκε Εκείνον, που άγγιζε και δονούσε το ευσεβές πνεύμα και το υψηλό πολιτισμικό επίπεδο του λαού μας, δώρα και πάλι δικά Του…

Και όταν ήρθε εκείνη η συγκλονιστική και μοναδική θεία ώρα, εκείνη η άγια νύχτα των Χριστουγέννων, κάπου στον ουρανό, η ψυχή του Σωκράτη, που θανατώθηκε επειδή πρωτομίλησε για Εκείνον τον Ένα και Αληθινό Θεό, η ψυχή του Σωκράτη πουγκρέμισε πρώτος τα είδωλα της αγνοίας, σίγουρα ευφραινόταν…
Όμως τον Σωκράτη τον αποφεύγουν οι ξενόφερτες Νεοειδωλολατρικές Τελετουργίες και οι παγιδευμένες Αρχαιολατρικές Ομάδες, επειδή αποτελεί ακριβώς τη μεγάλη απόδειξη της τελείας πλάνης τους…

Ο Ελληνισμός έχει συνέχεια. Επειδή ακριβώς ήταν συνέχεια μέσα στο Σχέδιο του Θεού για τη Σωτηρία της Ανθρωπότητας. Η εντυπωσιακή αρχαία ευσέβειά του, τον έσπρωξε σε θαυμαστά έργα, ενώ ταυτόχρονα η ακούσια άγνοιά του για τον Αληθινό Θεό, είλκυσε το έλεος και την ιδιαίτερη αγάπη του Χριστού μας, αλλά και τη μεγάλη και φοβερά προστασία της Παναγίας Μητέρας Του…

πηγή:olympia

Γράφει η Θαλλελαία Καραμολέγκου

Καλησπέρα σας, καλώς ήρθατε στο θέατρο Ελλάς, περάστε! Οι θέσεις σας βρίσκονται δεξιά, αριστερά και κέντρο. Επιλέξτε, καθίστε, απολαύστε! Το έργο ξεκινά και πάλι σε λίγη ώρα… Τα μάτια μου έριξαν μια κλεφτή ματιά στο απόκομμα του εισιτηρίου, η ημερομηνία έγραφε 26-9-2012… «Έλα περάστε πιο γρήγορα παρακαλώ, θα χάσετε την αρχή»… Και να που χτύπησε τρεις φορές το καμπανάκι και να που μπήκαν όλα σε «τάξη» και να που για ακόμη μια φορά κλείσαν τα φώτα. Η παράσταση ξεκινά, προσδεθείτε γερά…

Πολίτες στο κέντρο κρατούν πανό, διαδηλωτές σφίγγοντας τα χέρια κάνουν πορεία, πορεία προς το δίκαιο στο κέντρο της πόλης. Άνθρωποι ηλικιών μεγάλων, μικρών παραπονιούνται, κατηγορούν, αντιδρούν, διεκδικούν τα δικαιώματά τους, που τους τα παίρνει το τέρας. Το τέρας μάλιστα -έτσι εμφανίστηκε στην σκηνή-. Ένα τεράστιο αηδιαστικό ζώο να τους μασάει τα παπούτσια, τα ρούχα, τα σπίτια, τις ζωές… Και ξέρετε είχε κι όνομα, Κρίση το έβγαλαν.

«Κρίση όπως σ' είπαμε μη λυγίσεις πουθενά» ακούγονταν φωνές πίσω από το σκηνικό…. «ανένδοτη να μείνεις στου κόσμου τα δεινά»… Κι έτσι έγινε… Κάπως έτσι εξελίσσονταν όλα γοργά, μα βασανιστικά για κείνους τους πολλούς, όπως πάντα άλλωστε κι εσύ απ’ τη θέση σου παρατηρούσες το αίμα, το τέρας, τις ζωές να χάνονται κι εκείνες τις φωνές, που το καθοδηγούσαν να το σπρώχνουν πάνω στο πλήθος, θαρρείς και κάποια στιγμή και προς τη μεριά μας να του δείχνουν, μα δεν είδα, δεν πρόλαβα να δω…. Ομίχλη σε ένα θέατρο, σκοτεινιά στο θέατρο Ελλάς κι η Κρίση να μην σταματά περήφανη να βρυχάται…Εγκλωβισμένοι σε ένα χώρο να μας καταδιώκει η σκιά του τέρατος και το πλήθος μπροστά μας στην σκηνή να προσπαθεί να κρατηθεί όρθιο να βαστήξει τα πανό να αγωνιστεί, να βρει τρόπο –άραγε να ν’ ο σωστός- να το κατατροπώσει…

Και εκείνη την στιγμή φωνάζεις αδιέξοδο, αδιέξοδο και σήμερα 26-9-2012. Ακόμα μία μέρα, ακόμα μία παράσταση στο θέατρο Ελλάς είναι σε αδιέξοδο. Το φωνάζεις να ακουστεί, να σ ρθει βοήθεια από έξω, δε σε ακούνε, δεν ενδιαφέρονται. Μα μήπως πρώτα πρέπει να φωνάξεις εντός σου, μήπως εκεί να κρύβονται οι λύσεις και ο ένας μοναδικός τρόπος το τέρας να κατατροπωθεί;

Αδιέξοδο στη δημοκρατία δεν υπάρχει… Έτσι είχε πει σε δηλώσεις του ο Παύλος Μπακογιάννης… Μα αδιέξοδο ακριβώς στη δημοκρατία υφίσταται, βάσει της ορθής ετυμολογίας του όρου δημοκρατία… Το νέφος και οι βρυχηθμοί της Κρίσης κατέκλυαν την ήδη αρρωστημένη ατμόσφαιρα, μα το μυαλό μου έτρεχε σε ειρμούς… Δημοκρατία μία λέξη, χιλιάδες ιστορίες, εκατομμύρια μέρη, πολλά νοήματα, μα μία προέλευση και μία ετυμηγορία… Στην αρχαία Ελλάδα ο όρος κράτος ήταν μία απροσδόκητα σκληρή και αρνητική με νόημα λέξη… Εκεί που χωρίς τάξη επικρατεί το χάος, χωρίς οργάνωση, χωρίς ρυθμό… Είχε καθιερωθεί να λέγεται έτσι η μορφή αυτού του πολιτεύματος, πιθανότατα από τους δυσφημιστές της…. Εκείνους που ποτέ δεν πίστευαν σ’ αυτή… Μήπως ήθελαν να την καθιερώσουν και την πρακτική να συνάδει με το νόημα, μήπως αυτό που θέλουν να καταφέρουν είναι την ήδη λεκτική αλλά και τώρα έμπρακτη διαστρέβλωση του πολιτεύματος αυτού; Και όντως σε ένα τέτοιο πολίτευμα καταφέρουν να επιτύχουν την πεποίθηση –και τονίζω- πεποίθηση του αδιεξόδου;

Το θέατρο ασφυκτιά, το τέρας πια κατευθύνεται και σ’ εμάς, που έντρομοι προσπαθούμε να σηκωθούμε απ’ τη θέση μας και να γλιτώσουμε… Να φύγουμε ή να το πολεμήσουμε όλοι μαζί; Γιατί ποτέ δεν φτάνεις στο δικό σου αδιέξοδο πριν εσύ ο ίδιος δεν πιστέψεις πως είναι… Και αδιέξοδο όχι διαφωνούμε κύριε Μπακογιάννη ίσως υπάρχει στη δημοκρατία σας…. Μα δεν υπάρχει στο σωστό πολίτευμα που λέγεται ΔΗΜΑΡΧΙΑ και αυτό επιδιώκουμε…

Μια απαλή μελωδία πότιζε το μυαλό μου, προερχόμενη από τα ηχεία του θεάτρου… Κάπου εδώ μέσα βαθιά, που οι αξίες στέκονται αναλλοίωτες, σε περιμένουν να τις ξεθάψεις και σου τραγουδούν: «Στο θέατρο Ελλάς πότε κλαις πότε γελάς μα μη ξεχνάς, πάντα ν’ αγωνίζεσαι για μας…»

Γράφει ο Νίκος Βραχασωτάκης.

Οι λέξεις παιδεία και πολιτισμός είναι δύο λέξεις αλληλένδετες μεταξύ τους και η μία δεν μπορεί να υπάρχει δίχως την άλλη.
Δυστυχώς η χώρα μας πλέον μπορεί να καυχιέται για τις μεγάλες προσωπικότητες του παρελθόντος αλλά πλέον δεν έχουμε να προσφέρουμε και τίποτα ιδιαίτερο σε έναν έτσι και αλλιώς απολίτιστο πλανήτη που το χρήμα -με κάθε μέσο- και η γκλαμουριά είναι ο αυτοσκοπός του ανθρώπου.
Ανοίγοντας την τηλεόραση σήμερα το απόγευμα είδα κουτσομπολιά, φτηνά τούρκικα σίριαλ, light τσόντες, αγέλαστοι τύποι στα δελτία ειδήσεων και φθηνός καθωσπρεπισμός γιατί έτσι πρέπει. Και κατά της 4 τα ξημερώματα μπορεί να δεις στην ΝΕΤ λίγο Σεφέρη, λίγο Ελύτη, λίγο Ρίτσο πράγματα φρικιαστικά για τα μάτια ενός νέου εξού και η ώρα που τα δείχνουν.
Πραγματικά πείτε μου, μια χώρα που θεωρεί την εκπομπή της Στεφανίδου πολιτισμό, μια χώρα που ο Χατζηγιάννης μοιάζει θεός μπροστά στον Χατζηδάκη, μια χώρα που κανείς δεν διαβάζει βιβλία, μια χώρα που ο ανώτερος είναι αυτός που έχει 5 i-phone, μια βίλα και 3 αυτοκίνητα. Τι ελπίδα έχει αυτή η χώρα να ανακάμψει πνευματικά έστω και λίγο;
Το σχολείο στο θέμα πολιτισμός και παιδεία έχει παίξει σημαντικό ρόλο ως προς την καταστροφή και των 2. Ας πάρουμε ως παράδειγμα την μάχη των Θερμοπυλών: Και ναι παιδιά μου ο Λεωνίδας με τους 300 πήγαν και πολέμησαν τους Πέρσες αλλά ήταν λίγοι και έχασαν. Παιδεία στην προκειμένη περίπτωση θα είναι να σου πουν όλο αυτό και να σου εξηγήσουν το βαθύτερο νόημα αυτής της μάχης και πως η ήττα τον Σπαρτιατών ήτανε νίκη της Ελλάδας που δεν παραδίνεται.
Έχουμε παιδιά που κάνουν παρέλαση όλο καμάρι και υπερηφάνεια αλλά νομίζουν πως την 25η Μαρτίου γιορτάζουμε το ”ΟΧΙ” και δεν μπορούν να πουν σωστά ούτε τον εθνικό ύμνο την ίδια στιγμή που αν τα ρωτήσεις για το τελευταίο τραγούδι του Τζάστιν Μπίμπερ θα σου απαντήσουν ολόσωστα φουσκώνοντας από υπερηφάνεια.
Αλλά ας περάσουμε και στην καθημερινότητα του Νεοέλληνα ο οποίος θα κοιτάξει την παρτάρα του γιατί σε κανένα σχολείο δεν του μάθανε πως αν ευημερεί το σύνολο θα είναι καλά και εκείνος, ο Έλληνας που θα κορνάρει με μανία στον δρόμο, θα κάνει τον τσαμπουκά του στην δημόσια υπηρεσία για να μπει πρώτος στην ουρά, θα αναλάβει με ρουσφέτι μια θέση που γνωρίζει και ο ίδιος πως είναι ανίκανος για να την αναλάβει, ο Έλληνας που πριν την κρίση έπαιρνε δάνειο για να πάρει διακοπές.
Τουλάχιστον αυτό που έχει επιβιώσει μέσα στους χρόνους είναι πως ο Έλληνας δεν θα αφήσει τον διπλανό του αβοήθητο και θα δώσει από το υστέρημα του για να τον βοηθήσει. Αυτό είναι ένα σημαντικό σημάδι πολιτισμού και παιδείας που δεν πρέπει να εκλείψει ειδικά σε αυτές τις δύσκολες στιγμές για την χώρα μας
Και για να κλείσω, την ”νέα” Ελλάδα την έχω στο μυαλό μόνο από μια εικόνα που είχα δει κάποια μέρα σε ένα περίπτερο. Από την μία η τσόντα γνωστής ελληνικής παραγωγής και δίπλα ακριβώς ένα κρεμασμένο cd με τίτλο ”Ο Ελύτης απαγγέλλει Ελύτη”...

πηγή:Ολυμπία

Γράφει το Ρεσάλτο

Το τρομοκρατικό δίλημμα «ευρώ ή χάος» δεν είναι ένα εκλογικό ψευτοδίλημμα. Είναι ένα στρατηγικό δίλημμα ολόκληρου του καπιταλιστικού κόσμου: Είναι ο επιθανάτιος ρόγχος της ΕΕ…
Το «ευρώ ή χάος» αποτυπώνει τον ΤΡΟΜΟ της παγκοσμιοποιημένης, ιμπεριαλιστικής κακουργίας μπροστά στην άμεσα διαγραφόμενη κατάρρευση του πλανητικού αυτού συστήματος της κακουργίας: Την κατάρρευση των νεοταξικών θεμελίων.
Αυτό σηματοδοτεί το τρομοκρατικό σκέλος: «χάος».

Είναι το χάος της νεοταξικής κατάρρευσης, το χάος ΟΧΙ των λαών, αλλά το χάος του δικού τους κόσμου, το χάος των ληστών και δημίων του πλανήτη: Ένα «χάος» που θα βάλει σε πυρετική, επαναστατική κίνηση τους λαούς και θα τοποθετήσει ξανά τα έθνη σε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το «ευρώ ή χάος», συνεπώς, είναι το κεντρικό τρομοκρατικό «σλόγκαν» ολόκληρου του κόσμου που αφορά το πραγματικό διακύβευμα αυτού του κόσμου, το στρατηγικό δίλημμα της παγκοσμιοποίησης, το ΟΥΣΙΩΔΕΣ της ύπαρξής της και διάσωσής της: Δεν είναι, απλώς, ένα τρομοκρατικό, εκλογικό ψευτοδίλημμα, όπως μας λένε πολλοί «αριστεροί»…

Γι αυτό η Ελλάδα, αυτός ο αδύνατος κρίκος της ΕΕ, της ευρωζώνης και του ευρώ, έχει γίνει «παγκόσμιο γεγονός»: Ο «ισχυρός κρίκος» του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και του «θρηνώδους σπαραγμού» ολόκληρης της υφηλίου.

Το σπάσιμο αυτού του «αδύνατο κρίκου» (Ελλάδα) θα πυροδοτήσει σεισμικές δονήσεις κατάρρευσης της ευρωζώνης, του ευρώ και της ΕΕ.

Γι αυτό όλος ο κόσμος, ο κόσμος των αγορών και των κερδών, εκπέμπει τα επιθανάτια ουρλιαχτά των θηρίων που σφαδάζουν και «ξερνάει» τους κατακλυσμιαίους χείμαρρους της καταστροφής και του χάους…

Γι αυτό η έξοδος από το ευρώ παρομοιάζεται με το «χάος», με την επιστροφή στην πρωτόγονη εποχή της ανθρωπότητας, με τη συντέλεια του κόσμου…

Γι αυτό αναπτύσσεται η τρομοκρατική μυθολογία, όχι μόνο από τα καθεστωτικά ελληνικά κόμματα (και τα ΜΜΕ), αλλά από το σύνολο των διεθνών δυνάμεων της βαρβαρότητας και του σκότους, ότι, δηλαδή, η έξοδος από το ευρώ σημαίνει το θάνατο των κοινωνιών και της ζωής: : «Το κράτος δεν θα έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, τα σούπερ μάρκετ δεν θα έχουν τρόφιμα στα ράφια, τα παιδιά δεν θα έχουν σχολείο να πάνε, τα νοσοκομεία δεν θα έχουν φάρμακα…», και πολλά άλλα τρομοκρατικά ηχηρά.

Γι αυτό και η νέα ρώσικη ολιγαρχία ανησυχεί σφόδρα και κτυπάει τους ήχους των ίδιων νεοταξικών πλήκτρων:

«Αν ωθήσετε την Ελλάδα να βγει από την ευρωζώνη μπορεί να πυροδοτήσει όχι απλά ευρωπαϊκή, αλλά νέα παγκόσμια οικονομική κρίση, που θα συμπαρασύρει τις τιμές του πετρελαίου και θα δημιουργήσει επιπτώσεις πολύ χειρότερες από αυτές του 2008…
…Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν άκρως επικίνδυνη για τη Ρωσία που θα βρισκόταν αντιμέτωπη ακόμα και με κοινωνικές αναταραχές. Κι αυτό γιατί η ρωσική οικονομία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα ενεργειακά της έσοδα κι αν αυτά υποχωρήσουν δεν θα μπορέσει να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της για ανάπτυξη και για κοινωνικές παροχές, ενώ πιθανότητα θα έβλεπε και αθρόα εκροή επενδυτικών κεφαλαίων από τη χώρα».

Η Ελλάδα, λοιπόν, έξω από το ευρώ πυροδοτεί τη γενική κατάρρευση της ΕΕ και ολόκληρου του παγκοσμιοποιημένου κόσμου: Του κόσμου της λεηλασίας των λαών και των εθνών, του κόσμου της οικονομικής και χρηματιστηριακής βαρβαρότητας και κτηνωδίας…

Το δίλλημα, συνεπώς, «ευρώ ή χάος» δεν είναι ψευτοδίλημμα για τον κόσμο των αγορών και του χρήματος, αλλά ΥΠΑΡΚΤΟ δίλημμα: Στρατηγικό διακύβευμα του κόσμου των αγορών και του χρήματος, των διεθνών ληστών…

Αυτό που δεν θέλουν να δούνε ή το αποκρύβουν είναι τούτο: Ότι ΚΑΝΕΝΑ γιατροσόφι, καμία θεραπευτική συνταγή, δεν μπορεί να σώσει την κατάρρευση της ΕΕ, της ευρωζώνης και του ευρώ, συνακόλουθα την παγκόσμια κατάρρευση των πλανητικών μηχανισμών της Νέας Τάξης.

Αν υπήρχαν τέτοιες «θεραπευτικές συνταγές» θα είχαν ήδη εφαρμοστεί για να μην φτάσουν στη σημερινή, δραματική κατάσταση: Ένα βήμα πριν από τα τάρταρα της κατάρρευσης…

Καμία δύναμη δεν μπορεί να διασώσει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, συνακόλουθα την κατάρρευση του ευρώ και της ΕΕ: Οι νόμοι της καπιταλιστικής οικονομίας δεν καταργούνται με «γιατροσόφια» και με τη γιγαντωμένη λεηλασία και κτηνώδη καταστροφή των εθνικών κοινωνιών και των λαών…

Και εδώ, πλέον, ερχόμαστε στην πολιτική διάσταση του ζητήματος: Στα νανουριστικά παραμύθια της ευρύτερης «αριστεράς» και του ΚΚΕ.

Αυτές οι δήθεν «αριστερές» και κομμουνιστικές δυνάμεις εκπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος με το νεοταξικό καθεστώς: Περιορίζονται, απλώς, στην τρομοκρατική υφή του «ευρώ ή χάος» και στο γεγονός ότι αυτό είναι ένα ψευτοδίλημμα…

Το στρατηγικό διακύβευμα της παγκοσμιοποίησης το θεωρούν ψευτοδίλημμα και το χειρότερο: Δυνάμεις, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, αγωνίζονται για τη διάσωση του ευρώ και της ΕΕ, για τη διάσωση των μελλοθανάτων, των τελεσίδικα νεκρών…

Εδώ έρχεται το αναπόφευκτο ΤΕΛΟΣ του ευρώ και αυτοί αγωνίζονται απεγνωσμένα για τη διάσωση του ευρώ: Βλέπουν ρόδινα όνειρα πριν και από το δικό τους ΤΕΛΟΣ…

Ο ίδιος ο παγκόσμιος καπιταλισμός θέτει ως στρατηγικό δίλημμα το «ευρώ ή χάος» και αυτοί σφυρίζουν κλέφτικα, ΑΝΤΙ να αναδείξουν το θάνατο του ευρώ και το σπουδαιότερο: Ότι ο θάνατος του ευρώ και της ΕΕ, η κατάρρευση του πλανητικού ιμπεριαλισμού δεν είναι «ΧΑΟΣ», αλλά η ΑΦΕΤΗΡΙΑ για την ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ανάπτυξη και μία νέα ΟΡΓΑΝΩΣΗ των κοινωνιών και των λαών…

Η «αριστερά» υποκλίνεται στο μύθο του «χάους» έξω από το ευρώ, αντί να οπλίσει ιδεολογικά και πολιτικά τον ελληνικό λαό για το αναπότρεπτο της κατάρρευσης του ευρώ και τη ΕΕ, ΚΑΙ το σπουδαιότερο: Να επεξεργαστεί και να αναδείξει ένα ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ σχέδιο εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ, πριν η έξοδος συντελεστεί ξαφνικά, με εντελώς απροετοίμαστο τον ελληνικό λαό, προκαλώντας πρόσθετα δεινά…

Αντί η «αριστερά» να προετοιμάσει και να οργανώσει το λαό προς την κατεύθυνση της αντικειμενικά αναπόφευκτης εξόδου από το ευρώ, περιμένει παθητικά το πότε η ακαριαία έξοδος θα υλοποιηθεί…

Το χειρότερο: Εγκλωβίζει τον ελληνικό λαό στην ΟΥΤΟΠΙΑ της διάσωσης του ευρώ. Σέρνεται δηλαδή πίσω από τη στρατηγική του πλανητικού ιμπεριαλισμού: «Ευρώ ή χάος»…

Αυτή τη μυωπία της «αριστεράς» (προϊόν της καθεστωτικής τους ενσωμάτωσης) αλλά και του ΚΚΕ (το οποίο απλώς καταγγέλλει την ΕΕ χωρίς να προετοιμάζει για το αναπόφευκτο της εξόδου) θα την πληρώσει για άλλη μια φορά και πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός, ο οποίος θα βρεθεί ΕΝΤΕΛΩΣ απροετοίμαστος (ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά) στο καθεστωτικό «χάος» της εξόδου από το ευρώ, και με το κρανίο στουπωμένο από τους «αριστερούς» μύθους, ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ: Τους μύθους της διατήρησης της χώρας μας στο ευρώ και την ΕΕ, στη διατήρηση της ελληνικής κοινωνίας ΕΝΤΟΣ ενός «σώματος» που ξεψυχάει…

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Από νησάκι σε νησάκι η απόσταση είναι µικρή. Ενα καΐκι θα τη διανύσει σε λίγη ώρα, αλλά και πριν από αιώνες τα πρώτα αυτοσχέδια πλεούµενα των προϊστορικών ανθρώπων δεν θα δυσκολεύονταν να την κάνουν.

Οπως και να βρεθούν στις απέναντι – σε απόσταση αναπνοής – ακτές της Μικράς Ασίας, σε εποχές όπου η θάλασσα ήταν µέσο επικοινωνίας και όχι όριο.

Μια δρασκελιά χωρίζει τη Νίσυρο, την Τήλο, τη Χάλκη και τη Σύµη µεταξύ τους. Και αν το Καστελόριζο, η Μεγίστη της αρχαιότητας, βρέθηκε λίγο µακρύτερα, στη νοτιοανατολικότερη άκρη της ελληνικής επικράτειας, αυτό σε τίποτε δεν αλλάζει την κοινή τους µοίρα: γλώσσα, θεοί και έθιµα, εµπόριο, τέχνη, ιστορία... ώσπου να γίνουν σήµερα σταθµοί της άγονης γραµµής, προορισµοί για ταξιδευτές του καλοκαιριού, που βγαίνουν προς άγραν αυθεντικότητας.

Αν καταµεσής του χειµώνα τα ταξίδια στο Αιγαίο είναι µια µικρή περιπέτεια, µε την ασφάλεια που παρέχουν οι χώροι ενός µουσείου στην καρδιά της Αθήνας, οι κίνδυνοι εξανεµίζονται. Στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ο θαλασσινός αέρας φυσάει ήρεµα, µπουρίνια δεν υπάρχουν και το ταξίδι «Αγονη γραµµή: Καστελόριζο, Σύµη, Χάλκη, Τήλος, Νίσυρος» διεξάγεται οµαλά. Αυτός είναι ο στόχος της έκθεσης που εγκαινιάζεται στις 8 ∆εκεµβρίου ρίχνοντας τα φώτα στα µικρά νησιά µε τη µακρά ιστορία.

«Σήµερα µπορεί να είναι ξεχασµένα, αφού η επικράτηση των ατµοπλοίων από τις αρχές του 20ού αιώνα τα έβγαλε έξω από τα ναυτικά δροµολόγια, για χιλιετίες όµως τα πράγµατα δεν ήταν έτσι. Αυτά τα νησάκια ήταν εµπορικοί σταθµοί στο Αιγαίο για τα πλοία που έρχονταν από την Κύπρο αλλά και από τις απέναντι ακτές της Λυκίας στη Μικρά Ασία, γι’ αυτό και έχουν υψηλό επίπεδο πολιτισµού» λέει ο διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης καθηγητής κ. Νίκος Σταµπολίδης .

Σχεδιάζοντας το ωραίο ταξίδι τα επισκέφθηκε ένα προς ένα, µπήκε στις αρχαιολογικές αποθήκες, αφού το πλήθος των εκθεµάτων προέρχεται από αυτές, ελλείψει µουσείων – υπάρχει µόνο ένα στη Νίσυρο, ενώ στη Σύµη µια συλλογή σε νεοκλασικό σπίτι – και τελικώς κατέληξε σε 390 αντικείµενα που καλύπτουν όλες τις εποχές αλλά κυρίως δείχνουν τη δυναµική του τόπου και των ανθρώπων του. «Παρ’ όλα αυτά, ανασκαφές έχουν γίνει ελάχιστες, έτσι τα ευρήµατα έχουν προκύψει µόνο από σωστικές έρευνες, ενώ σε ορισµένες περιπτώσεις είναι τυχαία» σηµειώνει.

Σε ατµόσφαιρα θαλασσινή

Γλυπτά, επιτύµβια ανάγλυφα, αγγεία, ειδώλια, τµήµατα ταφικών στηλών, αρχιτεκτονικά µέλη, τοιχογραφίες, λαβές αµφορέων µε σφράγισµα, λυχνάρια, νοµίσµατα και κοσµήµατα, εφυαλωµένα πινάκια βρίσκουν αυτές τις ηµέρες τη θέση τους στην έκθεση, που είναι διαρθρωµένη σε πέντε ενότητες, όσες και τα νησιά. Μια τεράστια πέτρινη πλώρη πλοίου από τη Νίσυρο βρίσκεται ήδη στηµένη στο φουαγέ του µουσείου, που «πλέει» σε ατµόσφαιρα θαλασσινή. Επάνω της ήταν κάποτε στηµένο ένα άγαλµα, όπως και η Νίκη της Σαµοθράκης, σύµβολο ναυτικής δύναµης και υπεροχής στη θάλασσα. Μια τεράστια φωτογραφία λοιπόν του περίφηµου γλυπτού – το Λούβρο αρνήθηκε τον δανεισµό του – δεσπόζει πίσω από την πλώρη.

Οι άλλες πλευρές της αίθουσας καλύπτονται από την αναπαραγωγή σε φυσικό µέγεθος του ανάγλυφου µιας «τριηµιολίας» – πλοίο που µπορούσε να µετατρέπεται από εµπορικό σε πολεµικό – το οποίο βρίσκεται λαξευµένο στον βράχο της Ακρόπολης της Λίνδου και από µια «κινούµενη θάλασσα», χάρη στην τεχνολογία, στο κέντρο της οποίας έχει τοποθετηθεί µαρµάρινη στήλη µε το ανάγλυφο ενός ναυαγού. Τα πανιά ανοίγουν στη συνέχεια, από τον Νότο προς τον Βορρά.

Στις αίθουσες του µουσείου οι αρχαιολόγοι κυρία Σταυρούλα Οικονόµου και κ. Γιώργος Τασούλας εργάζονται πυρετωδώς πάνω στο πλάνο της έκθεσης, ενώ οι συντηρητές προσφέρουν τις τελευταίες υπηρεσίες τους στα ευπαθή αρχαία αντικείµενα. Οι προθήκες είναι ανοιχτές, κάποια εκθέµατα ήδη έχουν τοποθετηθεί, αλλού υπάρχουν κενά, κάποια µεγάλα γλυπτά είναι καλυµµένα προσεκτικά προς αποφυγήν ατυχηµάτων, οι λεζάντες είναι ακόµη πρόχειρες. Βασικό φόντο πίσω από όλα, το µπλε του Αιγαίου µε φωτογραφίες των νησιών, µια παρ’ όλα αυτά καθ’ υπερβολήν προσθήκη σε ένα ούτως ή άλλως δυνατό σύνολο.

Μικρή αίθουσα στο τέλος της έκθεσης εξάλλου είναι αφιερωµένη στους ανθρώπους των νησιών, καθώς µιλούν οι ίδιοι σε βίντεο για τα προβλήµατά τους: τη λειψυδρία, την ιατροφαρµακευτική περίθαλψη, τη συγκοινωνία, την αρχαιοκαπηλία. «Ο στόχος µας δεν είναι να δείξουµε µόνο αντικείµενα. Επιδιώκουµε να φανεί η ιστορία των ανθρώπων πίσω από αυτά, γιατί κανείς δεν µπορεί να µένει στο παρελθόν παραβλέποντας τη σύγχρονη πραγµατικότητα, που συχνά είναι σκληρή» εξηγεί ο κ. Νίκος Σταµπολίδης.

Από τον νέο του Κκαστελόριζου στη νισυρία κόρη

Στην πρώτη αίθουσα για το Καστελόριζο τις εντυπώσεις κλέβουν ένας ωραίος, μαρμάρινος κορμός νέου του 4ου αι. π.Χ., τα λυκιακά ανάγλυφα της Ρωμαϊκής εποχής που παριστάνουν δώδεκα πολεμιστέςκυνηγούς, το τμήμα μιας σαρκοφάγου με μια ανδρική προτομή και τον Ερωτα, η καλλίγραμμη ταφική στήλη σε σχήμα λύρας αλλά και το περίφημο χρυσό στεφάνι που είχε βρεθεί το 1913 «εντός θήκης λιθίνης» στο οροπέδιο του Αϊ-Γιώργη του Βουνού (4ος-3ος αι. π.Χ.). Ανάμεσα στα 38 εκθέματα όμως αυτής της ενότητας υπάρχουν και ένα επιτύμβιο ανάγλυφο με κορμό πολεμιστή, το μαρμάρινο μικρό άγαλμα της Υγείας, ενσφράγιστες λαβές αμφορέων, νομίσματα, εφυαλωμένα πινάκια με εγχάρακτο διάκοσμο από ναυάγιο και ένα αποτοιχισμένο τμήμα παράστασης με τον Προφήτη Δαβίδ και τον Αγιο Γεώργιο.

Πήλινα αντικείμενα της Υστερομινωικής εποχής, ενεπίγραφες στήλες, αρχαϊστικά ανάγλυφα, ένα αγαλμάτιο Αφροδίτης και ένας μαρμάρινος Ερωτας, νομίσματα κλασικών - ρωμαϊκών χρόνων αλλά και λύχνοι, εφυαλωμένα πινάκια και η εικόνα του Χριστού με παράσταση της Αμπέλου περιλαμβάνονται στα 62 αντικείμενα που εκτίθενται στην αίθουσα της Σύμης. Ενα «επίνητρο» (πήλινο αντικείμενο με παραστάσεις από τη ζωή στον γυναικωνίτη που χρησιμοποιούνταν για το τύλιγμα του νήματος) είναι το ξεχωριστό αντικείμενο που έφθασε από τη Χάλκη αλλά μεταξύ των 64 εκθεμάτων ιδιαίτερη αίσθηση κάνουν και το αμφιπρόσωπο ρυτό αγγείο με τον Σάτυρο και τον Διόνυσο που ίσως να περιστρεφόταν για να φαίνονται και οι δύο όψεις του, μια ταφική στήλη με ανάγλυφη καθιστή γυναίκα, νομίσματα και τμήματα υστεροβυζαντινών τοιχογραφιών με την εις Αδου κάθοδον.

Μαρμάρινη τράπεζα προσφορών του 5ου αι. μ.Χ. σε σχήμα πετάλου βρίσκεται στο κέντρο της αίθουσας της Τήλου, μαζί με άλλα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της παλαιοχριστιανικής εποχής. Εδώ όμως μεταξύ των 82 αντικειμένων υπάρχουν και μινωικά κύπελλα, μυκηναϊκή κεραμική, τιμητικά ψηφίσματα αλλά και κοσμήματα που προέρχονται από τον «Τάφο των Κοσμημάτων» (είχαν κατασχεθεί σε χέρια αρχαιοκαπήλων), χρυσό διάδημα με «Ηράκλειο άμμα» (κόμπο) και Ερωτιδείς, χρυσά κουμπιά, χρυσό δαχτυλίδι, σφραγιδόλιθος από κορναλίνη με τη θεά Τύχη. Κεντρικό έκθεμα της τελευταίας ενότητας εξάλλου για τη Νίσυρο αποτελεί η περίφημη «Νισυρία Κόρη», πορτρέτο σε μάρμαρο του 3ου αι. π.Χ. Δίπλα της αγγεία του 7ου-6ου αι. π.Χ. από προσφορές σε ταφές, γυάλινα της Ελληνιστικής εποχής, η τοιχογραφία με την Αγία Κυριακή, σταυρός λιτανείας, πήλινη ευλογία του Αγίου Μηνά. Το σύνολο 142 εκθέματα, ανάμεσα στα οποία και λίθινα προϊστορικά εργαλεία και σκεύη από τη νησίδα Γυαλί.

πηγή:Βήμα

Γράφει ο Κων/νος Γανωτής

Φεύγοντας σήμερα από την Θ. Λειτουργία είδα ότι ο κόσμος δεν έφευγε από το ναό μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας. Κι έλεγα: πως να μη κάθονται; Είναι ευχαριστημένοι, αναπαυμένοι, χαρούμενοι οι άνθρωποι. Γιατί; Για σκεφτείτε ότι τον Θεό τον κατέβασαν στη γη και τον πήραν μέσα τους. Πως να μην έχουν χαρά; Μεγάλη χαρά αυτή. Αυτή τη χαρά δεν την είχαν οι πρόγονοί μας.

Οι πρόγονοί μας δεν είναι κάποιοι αρχαίοι ξένοι και αδιάφοροι. Είναι οι παππούδες μας, πριν κάμποσες γενιές και λαχταρούσαν κι αυτοί να χουν αυτή τη χαρά. Όλοι οι άνθρωποι λαχταρούσαν αυτή τη χαρά. Λαχταρούσαν ασυνείδητα ή συνειδητά να έχουν το Θεό μέσα στο σώμα τους, στη ψυχή τους, να ζουν μαζί Του. Και δεν το είχαν οι καημένοι οι αρχαίοι μας πρόγονοι, γιατί δεν το ήξεραν. Και εμείς όταν κάνουμε τους Σταυρούς μας και τις μετάνοιές μας στα εικονίσματα, θα πρέπει να κάνουμε και μερικές μετάνοιες για τους προγόνους μας που δεν ήξεραν να κάνουν το Σταυρό τους. Κι όταν περνούσαν έναν κίνδυνο δεν ήξεραν να πουν: Παναγία μου βόηθα. Δεν ήξεραν την Παράκληση. Γι αυτό είναι αξιοσυμπάθητοι και πρέπει να τους σκεφτόμαστε.

Σκεφτείτε ότι τη διαστροφή που έχουν πάθει πολλοί σύγχρονοι άνθρωποι να αγνοούν τη θρησκεία και να νομίζουν ότι ο άνθρωπος είναι ένα ζώο και ότι δεν έχει τίποτα πέρα από τις αισθήσεις του, δεν την είχε καμμία εποχή, σε κανένα πολιτισμό του κόσμου. Καμμιά εποχή. Τους 2 τελευταίους αιώνες παρουσιάστηκε αυτή η ρητή αθεΐα, η συνειδητή. Μέχρι τότε οι άνθρωποι κι όταν ακόμα αμφισβητούσαν κάποια θεότητα, την αμφισβητούσαν στο όνομα κάποιας άλλης θεότητας, αλλά δεν είχαν την αθεΐα. Είναι κάτι ανήκουστο αυτό που συμβαίνει σήμερα.

Έτσι λοιπόν στ’ αρχαία χρόνια, ψάχνοντας στα βιβλία, βλέπω τον ανασασμό των ανθρώπων. Αναπνέω τον καημό τους, τον πόνο τους και τους συμπονώ. Όταν έκαναν τα πανηγύρια προς τιμήν του Απόλλωνα ένα από τα θρησκευτικά μεγέθη που είχαν στην αρχαιότητα μαζεύονταν οι Ίωνες που λάτρευαν τον Απόλλωνα, τον θεό του φωτός, μαζεύονταν στους ναούς κι έκαναν πανηγύρια. Εκεί, όπως αναφέρεται, πήγαιναν για να επιδείξουν τα πολιτιστικά τους επιτεύγματα οι άνθρωποι, ο,τι είχε ο καθένας, αλλά πήγαιναν και για να λατρεύσουν το θεό τους. Εκεί έκαναν τον περίφημο ύμνο στον Απόλλωνα, που αποτελούσε λατρευτικό κείμενο, όπως έχουμε εμείς σήμερα την Παρακλητική, κ.λπ. όπου εκεί υπάρχουν κάποιοι στίχοι συγκλονιστικοί. Αναφέρει ότι στο πανηγύρι έρχονταν και οι μούσες κι έλεγαν τραγουδώντας: ‘υμνεύσι ρα θεών δώρ άμβροτα...’ · υμνούν λέει εκεί οι μούσες τα αθάνατα δώρα των θεών, ...ήδ ανθρώπων τλημοσύνας...· και των ανθρώπων τα βάσανα. ...ος έχοντες υπ αθανάτοισι θεοίσι ζώους...· όσα βάσανα έχοντας και σηκώνοντας οι άνθρωποι ζουν κάτω από την εξουσία των αθανάτων θεών, ...αφραδέες και αμήχανοι... · αφραδέες θα πει που δεν μπορούν να κάνουν φράση, να σκεφτούν και αμήχανοι που δεν έχουν τρόπο να κατασκευάσουν... Τι θέλουν οι άνθρωποι να κατασκευάσουν, τι θέλουν να σκεφτούν; Λέει: ...ουδέ δύνανται ευρέμεναι...· κι ούτε μπορούν να βρουν θανάτοιο τ άκος και γήραος άλκαρ...· δε μπορούν να βρουν, λέει, γιατρικό για τον θάνατο και αποτρεπτικό για τα γεράματα. Ο καημός των ανθρώπων, τα βάσανά τους. Και δεν τους φτάνουν αυτά τα βάσανα, αλλά ζουν παράλληλα με τους θεούς, οι οποίοι έχουν άμβροτα, αθάνατα δώρα. Σαν δύο κάστες δηλ., η κάστα των ανθρώπων που έχει όλα τα βάσανα και η κάστα των θεών που τα έχει όλα πλούσια και ωραία και αθάνατα και άνετα και οι άνθρωποι έχουν συνείδηση ότι υπάρχει ωραιότερη ζωή την οποία ποθούν. Δεν είναι σαν τα ζώα που δεν υποπτεύονται ότι μπορούν να ζήσουν καλύτερα άπ’ όσο ζουν. Κι αυτός ο καημός χρωματίζει έντονα όλη την λατρεία των αρχαίων Ελλήνων. Είναι μέσα στους Ομηρικούς ύμνους, στίχοι 190-193 από τον ύμνο στον Απόλλωνα.

Θα πει κανείς: αυτοί οι άνθρωποι από τόσο νωρίς είχαν καταλάβει ότι τα προβλήματά μας δεν είναι αυτά τα ανόητα που λένε οι σημερινοί πολιτικοί μας και επικεντρώνουν το ενδιαφέρον μόνο σ’ αυτά ανάπτυξη, πρόοδος, βελτίωση συνθηκών ζωής κ.τ.λ. Τα προβλήματά μας είναι ο θάνατος και η φθορά. Μη κοροϊδευόμαστε ότι έχουμε άλλα σοβαρά προβλήματα. Να γιατί οι αρχαίοι μας πρόγονοι, ενώ δεν είχαν τον αληθινό Θεό, δεν είχαν την αλήθεια, δεν είχαν την παρηγοριά, είχαν όμως σωστό προβληματισμό, ήξεραν τι τους γίνεται. Αυτή την ευθύτητα και το καίριο αίσθημα του αναγκαίου, του προβλήματος που πραγματικά απασχολεί την ανθρώπινη φύση, μπορεί κανείς να τους το δώσει ως τιμητική διάκριση, των αρχαίων Ελλήνων.

Ύστερα αν κανείς αναζητήσει την θεολογία τους και έχει την τόλμη και τον χρόνο να ανακατώσει την μυθολογία τους, τότε πραγματικά θα δει μέσα εκεί έναν θρήνο, ένα αδιέξοδο, ένα χάος. Όσοι γονείς παρασυρμένοι από αυτή την αρχαιοπληξία πάρουν βιβλία της ελληνικής μυθολογίας για τα παιδιά τους, γρήγορα αναγκάζονται να απολογηθούν ύστερα στα παιδιά τους για όσα φοβερά διαβάζουν εκεί. Έχει πραγματικά ορισμένες φάσεις, ορισμένες στιγμούλες, διαλειμματάκια που είναι ρομαντικά και... νόστιμα, θα λέγαμε. Πλην όμως στο σύνολό της είναι γεμάτη φρίκη. Οι άνθρωποι μυθολόγησαν τη φρίκη του αισθήματος της ζωής, τη διαμαρτυρία τους για την ανθρώπινη μοίρα, και την αγανάκτηση για τη μακαριότητα των θεών. Η πιο παλιά, η πιο αρχαία μυθολογία είναι γεμάτη από ανθρωποκτονίες, παιδοκτονίες και σχέσεις σεξουαλικές γονιών με παιδιά, επιμιξίες, κ.λπ. Θα πείτε, λαϊκά είναι· οι άνθρωποι έβγαζαν εκεί τα απωθημένα τους...

Όταν φτάσαμε όμως στην κλασσική εποχή, που η αρχαιότητα έφτασε στο ύψιστο σημείο της ωριμότητάς της, εκεί θα πρέπει να σταθούμε και να μελετήσουμε τη θεολογία των αρχαίων Ελλήνων. Κάθε παράδοση φτάνει σ’ ένα επίπεδο ωριμότητας.

Κάποιοι ονειρεύονται μια αρχαία ελληνική θρησκεία, επειδή πηγαίνουν στα μουσεία και βλέπουν τα αγάλματα κάτασπρα. Και λένε κοίταξε ανοιχτόκαρδα πράγματα, ελεύθερα, στον ήλιο, στο φως κ.τ.λ. Βέβαια οι αρχαίοι τα έβαφαν τα αγάλματα, εμείς τα βρίσκουμε άσπρα, γιατί τα έχει ασπρίσει το χώμα κι η βροχή που τα φαγε. Και φαντάζονται μια θρησκεία ελεύθερη που αφήνει τον άνθρωπο ελεύθερο. Τώρα, πόσο ελεύθερο, αλήθεια, αφήνουν τον άνθρωπο; Ο φόβος των δαιμόνων... μπορούμε να το καταλάβουμε αν δούμε τους αφρικανούς πριν από τις ιεραποστολές, όταν ζουν κάτω από τον τρόμο του μάγου και των πνευμάτων. Αυτό τον φόβο τον είχαν και οι αρχαίοι Έλληνες. Όχι μόνο τον είχαν αυτό τον τρόμο αλλά και όλη η ιστορία τους, η αρχαϊκή ιστορία τουλάχιστον, που είναι μπλεγμένη με την μυθολογία τους, είναι γεμάτη από αυτό τον τρόμο.

Σκεφτείτε πως ξεκινάει η Τρωϊκή εκστρατεία, που έπρεπε να περάσει από τη θυσία της Ιφιγένειας για να προχωρήσει, αλλιώς δεν προχωρούσε. Λέει ο Αισχύλος ότι της έφραξαν το στόμα με πετσιά, για να μη ξεστομίσει κατάρες, γιατί πίστευαν ότι οι κατάρες ενός μελλοθανάτου πιάνουν και την έσφαξαν την κοπέλα χωρίς να μπορεί ούτε να φωνάξει, ούτε να διαμαρτυρηθεί, ούτε να παραπονεθεί, γιατί αλλιώς δε θα μπορούσε να γίνει ο Τρωϊκός Πόλεμος. Σκεφτείτε όταν έγινε ο Τρωϊκός Πόλεμος έπρεπε επάνω στον τάφο του Πατρόκλου να θυσιαστούν 12 πρηγκιπόπουλα, να σφαχτούν και πάνω στον τάφο του Αχιλλέα να θυσιαστεί η Πολυξένη. Άρα οι ανθρωποθυσίες παίρναν και δίναν. Θα μου πείτε μυθολογία ήταν. Οι μυθολογίες απλά δημιουργούν ένα συναισθηματικό κλισέ θα λέγαμε γύρω από κάποια ιστορικά γεγονότα. Είναι θρύλοι, δεν είναι φανταστικά αποκυήματα.

Θα προχωρήσουμε όμως λίγο. Να δούμε τον άνθρωπο της εποχής εκείνης πως είναι έρμαιο υπερφυσικών δυνάμεων τις οποίες τρέμει και τις οποίες εκμεταλλεύεται για να βγάλει από πάνω του την ευθύνη. Ξέρουμε ότι οι θεοί και οι άνθρωποι ζούσαν στον ίδιο χώρο περίπου, τους οποίους έφεγγε και αυτός ο ήλιος. Λέει ότι ο ήλιος βγήκε για να φαείνει τους θεούς και τους ανθρώπους και οι θεοί έκαναν τα κέφια τους. Ο Δίας εμφανίζεται ότι κυβερνά τον κόσμο αλλά και αυτός υπόκειται στη μοίρα, την ειμαρμένη και ξέρουμε από την Ιλιάδα ότι όταν ήρθε η ώρα να πεθάνει ο Σαρπηδόνας, βασιλιάς των Λυκίων, ο γιός του Δία, ο Δίας σκέφτηκε να γλιτώσει το γιό του από τη μοίρα την κακή· αλλά τότε έπεσαν οι άλλοι θεοί και του είπαν ότι δε μπορείς εσύ να ταράζεις την τάξη της μοίρας, γιατί άμα το κάναμε όλοι αυτό και ο καθένας έβγαζε το δικό του άνθρωπο, τότε θα χαλάσει ο κόσμος. Και τότε αναγκάστηκε ο Δίας να παραιτηθεί και να αφήσει το γιό του να σκοτωθεί· μόνο που έβρεξε αιμάτινη βροχή στη γη, πάνω στα λειβάδια της Τροίας για να δείξει τον πόνο του, τον καημό του και παρακάλεσε τον Απόλλωνα να του πλύνει τις πληγές και τότε ο ύπνος και ο θάνατος τον πήραν και τον πήγαν στη Λυκία και του έκαναν τάφο πέτρινο, κ.λπ. Έτσι δεν είχαν ούτε την παντοδυναμία των θεών εξασφαλισμένη. Ήταν υποκείμενοι στη μοίρα κι η μοίρα δεν είχε πρόσωπο, ήταν μια κρυφή δύναμη απροσδιόριστη.

Μέσα σ αυτό τον τρόμο ζούσαν οι άνθρωποι και δεν ήξεραν ποιοί κανονίζουν τη ζωή τους. Όπως ακριβώς τα πρόβατα σήμερα στο κοπάδι που δεν ξέρουν πότε ο βοσκός θα τα σφάξει. Κι αυτό το αίσθημα το είχαν, την πικρία την εξέφραζαν. Πολλές φορές έχουμε αυτή την έκφραση της πικρίας των ανθρώπων κι αν προσέξετε όπου περιγράφει ο Όμηρος παλληκάρια που έγραψαν ιστορία με την παλληκαριά τους, που ήταν συνήθως παιδιά θεών που έκαναν με θνητές γυναίκες, μετά περιέγραφε το τέλος, το θλιβερό τους θάνατο. Άρα μια απαισιοδοξία κυριαρχούσε στο αίσθημα της ζωής των ανθρώπων γιατί ήξεραν όλοι πως ο,τι να κάνουν, όσο σπουδαίοι κι αν φανούν, όποια δόξα κι αν αποκτήσουν θα’ ρθει στο τέλος, ένας κεραυνός, ένα βέλος από τον Ηρακλή, από την Άρτεμη, μια φωτιά, ένα κακό και θα τους συντρίψει. Με αυτή τη βεβαιότητα της συντριβής ζουν όλοι οι ήρωες κι ο Πάτροκλος κι ο Ηρακλής κι ο Αχιλλέας κι οι πάντες. Θα μου πείτε γιατί αναφέρομαι σ’ αυτά, τα μυθολογικά; Γιατί με τη μυθολογία ο άνθρωπος προσπαθεί να δώσει μια ερμηνεία, την οποία αντί να την δώσει με μία ξύλινη γλώσσα, να πει έτσι κι έτσι φαντάζομαι τη ζωή, τη δίνει με μυθολογικές εικόνες.

Η ζωή, όπως τη δίνει η ελληνική μυθολογία, είναι ένα βαρύτατο γεγονός μέσα στο οποίο είναι μπλεγμένος ο άνθρωπος. Χαρακτηριστικό είναι και το δράμα του Αισχύλου ‘Προμηθέας Δεσμώτης’. Ο τιτάνας Προμηθέας δεν μπορούσε να δεχτεί την τόση δυστυχία του ανθρώπινου γένους, που οι άνθρωποι ζούσαν όχι μόνο μελλοθάνατοι αλλά και υποκείμενοι σαν τα πιο απροστάτευτα ζώα σε όλες τις καιρικές συνθήκες που προέκυπταν, τις οποίες δεν είχαν την τέχνη να βελτιώσουν κι αυτό τους στοίχιζε. Ο Προμηθέας λοιπόν από συμπόνοια, δια λίαν φιλότητα βροτών, όπως λέει κι επαναλαμβάνει συχνά στο έργο του ο Αισχύλος λόγω της υπερβολικής αγάπης προς τους ανθρώπους, κλέβει τη φωτιά από τους θεούς, για να τη δώσει στους ανθρώπους, όχι για να λύσουν το πρόβλημα του θανάτου και των γηρατιών. Γι’ αυτά δεν υπήρχε ελπίδα. Αλλά για να ζήσουν, όσο θα ζούσαν, κάπως καλύτερα, κάπως πιο δυνατοί, πιο προστατευμένοι. Αλλά αυτή η αγάπη προς τους ανθρώπους, μη ξεχνάμε ότι είχε κάποιους αντιπάλους. Ήταν οι θεοί. Αυτοί μίσησαν πολύ τον Προμηθέα και τον κάρφωσαν στον Καύκασο. Δηλ. οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων φθονούσαν και το παραμικρό ίχνος ευτυχίας στον άνθρωπο. Το παραμικρό ίχνος προστασίας και στοργής από οποιαδήποτε δύναμη. Επαληθεύεται αυτό που λέει και η Γραφή (Ψαλμοί): οι θεοί των εθνών δαιμόνια. Από τους ανθρώπους ήθελαν υποταγή, δόξα, προσκύνηση και τίποτ’ άλλο. Με τη μοίρα των ανθρώπων έπαιζαν. Είδαμε στην Ιλιάδα να μοιράζονται οι θεοί, όπως στις ομάδες οι φίλαθλοι, οι μισοί από δω και οι μισοί από κει και υποστήριζε όποιον ήθελε ο καθένας, έτσι για γούστο, για ευχαρίστησή του, με τυχαία επιλογή και βοηθούσαν τους ανθρώπους να ανοίγουν τα κεφάλια ο ένας του άλλου, να σφάζονται περισσότερο, να σκοτώνονται περισσότερο.

Ο Προμηθέας, μέσα στο δράμα του Αισχύλου, μιλάει με εχθρότητα, με αντιπάθεια μεγάλη για το Δία. Λέει ότι είναι καινούργιος θεός, γεμάτος κακία και σκληρότητα για τους ανθρώπους και προβλέπει την πτώση του. Και ανήσυχος ο Δίας στέλνει τον Ερμή να μάθει λεπτομέρειες. Ο Προμηθέας δεν δίνει τις πληροφορίες στον Ερμή και ο Ερμής τον απειλεί και του λέει: τέτοια θα πάθεις, όπως είσαι εδώ καρφωμένος θα μείνεις αιώνες έτσι και δεν θα γλιτώσεις από αυτή τη συμφορά σου, εκτός αν φανεί και θελήσει κάποιος θεός να περπατήσει για σένα στα ανήλιαγα βάθη του Άδη. Όπως λέει το χωρίο: τοιούδε μόχθου τέρμα μη τι προσδόκα... · τέτοιου μαρτυρίου το τέρμα μη το περιμένεις καθόλου, ...πριν αν θεών τις διάδοχος των σων πόνων φανεί θελήσει τ εις άναύγητον μολείν Αιδην κνεφαία τ’ αμφί Ταρτάρου βάθη· πριν λέει κάποιος θεός να γίνει διάδοχος των πόνων σου, δηλ. να πάρει τους πόνους σου και τα βάσανά σου επάνω του, να τα κάνει δικά του και να θελήσει να πάει στον σκοτεινό, τον χωρίς αυγή Άδη και στα τάρταρα, τα σκοτεινιασμένα βάθη του να κατέβει για σένα. Νομίζω ότι είναι η πιο σαφέστατη προφητεία του σπερματικού λόγου για την έλευση του Χριστού. Μας θυμίζει την εικόνα της Αναστάσεως όπου ο Χριστός με την εις Άδου κάθοδον αδράχνει με ορμή τα χέρια των πρωτοπλάστων και τους βγάζει από τους τάφους. Μπορεί οι θεοί να ήταν υποκείμενοι στη μοίρα και να μην είχαν τη δύναμη να ξεφύγουν άπ’ αυτή και ν αποφασίζουν ελεύθερα. Ο θεός όμως, για τον οποίο μιλάει ο Αισχύλος στο δράμα του, θα αποφασίσει ελεύθερα και θα θελήσει να γίνει διάδοχος των πόνων του Προμηθέα.

Αυτά δεν υπήρχαν σε άλλες παραδόσεις πρωτύτερα κι όταν θέλησε ο Αισχύλος να βρει ήρωα να παίξει τον Προμηθέα, δεν δεχόταν κανένας να αναλάβει, ενώ ήταν τότε περιζήτητες αυτές οι θέσεις ηθοποιών στο αρχαίο θέατρο, πληρώνονταν και καλά, και ήταν πολύ τιμημένες. Κι όμως δεν εύρισκε κανένα, γιατί έπρεπε να μιλήσει με τέτοια υβριστικά λόγια για τον Δία και δεν τολμούσε κανείς να το κάνει αυτό. Τελικά στη πρώτη παρουσίαση του δράματος τον ρόλο του Δία τον έπαιξε ο ίδιος ο Αισχύλος και στις πρόβες, την ώρα που ξεστόμιζε αυτά τα λόγια εναντίον του Δία, κατέβηκαν οι άνθρωποι κάτω από τις κερκίδες να τον σκοτώσουν και κατέφυγε στη Θυμέλη που ήταν ικέτις του Θεού κι έτσι τη γλίτωσε. Όταν ύστερα όμως το παιξε κανονικά το δράμα δεν τον έδειραν οι άνθρωποι γιατί είχαν αρχίσει να το σκέφτονται και είπαν: αυτός λέει κάτι.

Αλλά και στον Ευριπίδη, βλέπουμε τον προβληματισμό του ποιητή σχετικά με τον θάνατο. Τι να πούμε στα ποιήματά μας; Αφού υπάρχει ο θάνατος, πρέπει να υπάρχει ανάσταση. Να ανεχθούμε το θάνατο; Και στο έργο Άλκηστις, η Άλκηστις πεθαίνει, μάρτυρας της αγάπης για τον άνδρα της και ο Ηρακλής, που είναι ημίθεος, μισός θεός και μισός άνθρωπος, την ανασταίνει και την ξαναδίνει στον άνδρα της, γιατί, όπως λέει, ήταν πολύ καλή. Κι έκανε ο λαός έναν υπέροχο ύμνο προς χάριν της. Κι ο Ηρακλής, ο θεάνθρωπος όπου εμφανίζεται ο Ηρακλής στην αρχαία μυθολογία, ωφελεί γιατί παλεύει με τις δυνάμεις τις υπερφυσικές που βάζουν τον άνθρωπο κάτω, την ανασταίνει.

Μ’ αυτό το έργο ξεκινά ο Ευριπίδης. Αυτό είναι το ντεμπούτο του, θα λέγαμε, στη θεατρική του παραγωγή. Κι ύστερα, έρχεται να μας κάνει την άλλη διαμαρτυρία ο Ευριπίδης. Εμφανίζει έναν υπέροχο, αγνό νέο, τον Ιππόλυτο, στο έργο του Ιππόλυτος, που ήταν γιος της αμαζόνας. Και που ήθελε να είναι αγνός. Δεν ήθελε τους έρωτες. Δεν τιμούσε την Αφροδίτη. Όταν του λέγει ο παιδαγωγός του είχαν δυο αγάλματα έξω απ το ανάκτορο, της Αφροδίτης και της Άρτεμης: Πες και στη Αφροδίτη καμιά κουβέντα λατρευτική.... Εκείνος λέει: Πόρωθεν αυτήν, αγνός ων, ασπάζομαι. Από μακριά, λέει, τη χαιρετώ, κρατώντας την αγνότητά μου.

Στην Άρτεμη προσέφερε τα λουλούδια... Σε σένα, λέει, κυρά μου, προσφέρω αυτό το στεφάνι με τα ωραία λουλούδια, που τα κοψα από ένα ανέγγιχτο λιβάδι, όπου δεν έχει έλθει ξυλοκόπος μέχρι τώρα, ούτε βοσκός να βόσκει τα πρόβατά του... Η Αφροδίτη όμως θίγεται βαθύτατα. Υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν την τιμά; Και βγαίνει στη σκηνή και λέει: Αυτό τον άνθρωπο, σήμερα, θα τον σκοτώσω. Αλλά πως θα τον σκοτώσει; Πρέπει να παρουσιάσει ότι κατά την απουσία του πατέρα του, έκανε προτάσεις αθέμιτες στη μητριά του. Σκέφτεται, βέβαια, η Αφροδίτη και λέει: Η Φαίδρα, η μητριά του, είναι αξιοπρεπής, είναι ηθική, αλλά, εγώ δεν θα προτιμήσω την δική της ηθική και θα χάσω την ευχαρίστηση και το δικαίωμα να εκδικηθώ, ας την πάρει, λοιπόν, κι αυτήν το κακό. Και την ξετρελλαίνει για τον πρόγονό της· κάνει αυτή προτάσεις στον πρόγονό της· ο Ιππόλυτος αρνείται, με σιχαμό μεγάλο κι αυτή αυτοκτονεί. Και τότε ο Ιππόλυτος ξεστομίζει ένα φοβερό κατηγορητήριο κατά των γυναικών... Τι τις θέλανε τις γυναίκες οι θεοί και τις κάνανε; Για να κάνουμε παιδιά; Δε θα μπορούσαν να μας τα αφήνουν στους ναούς και να πηγαίνουμε να τα παίρνουμε;. Δηλαδή, φάνηκε ο δυϊσμός του πλέον, φάνηκε ότι υπάρχουν δυο δυνάμεις ακαταγώνιστες σ’ αυτό τον κόσμο: Η δύναμη της αγνότητας του καλού και η άλλη, η βρωμιά. Δεν μπορεί να υποταχτεί το ένα στο άλλο; Δε μπορεί να υπάρχει μια ενότητα στη ζωή, που να υποτάσσει τα πάντα σε μια ειρήνη και να μην είναι βρωμιά το ένα και να μην είναι το άλλο τόσο εγωιστικό και υπερήφανο; Γιατί το έργο καταλήγει στο θάνατο του Ιππόλυτου κι ενώ είναι αδικία αυτό, συγχρόνως, φαίνεται ότι είναι και γκρέμισμα της μεγάλης αλαζονείας της αρετής. Την ίδια στιγμή, λέει, η αλαζονική αρετή θα χουμε η προστυχιά ασυγχώρητη, απ’ την άλλη μεριά. Εγκαινιάζει το δυϊσμό ο Ευριπίδης κι αφήνει το έργο έτσι να τελειώνει. Μας αφήνει διχασμένους, με σκισμένη την ψυχή μας στα δυο.

Κι ας δούμε δυο ακόμα έργα του Ευριπίδη. Κι εδώ εκφράζεται το πιο υψηλό επίπεδο της θρησκευτικότητας μέσα στην Κλασσική Εποχή. καθίστανται από απαίτηση θεσμοθετημένης συμμόρφωσης και νομικίστικης στράτευσης; Ποια είναι τ’ αποτελέσματα, όταν ο κατάλληλος σεβασμός προς την εξουσία μετατρέπεται σε δουλοπρέπεια, αναντίρρητη υποταγή κι εγκατάλειψη κάθε προσωπικής ευθύνης ενώπιον του Θεού, αναφορικά με τη λήψη αποφάσεων βασισμένων στην συνείδηση του ατόμου;

Στη Μήδεια, όπου η τροφός της Μήδειας, που βλέπει τη Μήδεια και τον Ιάσονα να μισούνται θανάσιμα και να βρίζονται χυδαία, λέει τα εξής πολύ συγκινητικά λόγια. Λέει: Οι άνθρωποι, οι παλιοί, που βγάλανε τα τραγούδια, είναι κακοί και αχρείοι άνθρωποι. σκαιούς θα μπορούσε να τους πει κανείς. Γιατί, βγάλανε τραγούδια για τα γλέντια και για τα τραπέζια. Τι να τα κάνουμε αυτά; Έφ όσον έχουμε ωραία φαγιά, τι να τα κάνουμε τα τραγούδια για τα ωραία φαγιά και τα ωραία ποτά. Τραγούδια που να παρηγορούν τις ψυχές και να γλυκαίνουν τα πάθη των ανθρώπων και να μερώνουν τις κακίες τους, απ’ τις οποίες προέρχονται και θάνατοι και τόσα βάσανα, δε βγάλανε οι ανόητοι!

Ας προσέξουμε εδώ τον καημό του Ευριπίδη που, τελικά, τον πραγματοποίησε η Εκκλησία μας. Έβγαλε τραγούδια που να μερώνουν τις καρδιές, να τις παρηγορούν και να προλαβαίνουν τις μεγάλες αψιθυμίες που φέρνουνε βάσανα στους ανθρώπους, ακόμα και θανάτους.

Και παρακάτω, όταν η Μήδεια σκέφτηκε να σκοτώσει, να σφάξει τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον άνδρα της έκανε, δηλαδή, το μεγαλύτερο έγκλημα που θα μπορούσε να κάνει μια μάνα, ήλθε ο πάππος της, ο Ήλιος και της έστειλε ένα άρμα, που το έσερναν δράκοντες μυθικοί έχει σημασία, ότι δεν το έσερναν άλογα. Και το δείχνει αυτό το άρμα στο βάθος της σκηνής, το έργο, στο τέλος για να την παραλάβει και να την σώσει στην Αθήνα. Βέβαια, το χωρικό έχει πει παραπάνω: Τι δουλειά έχεις εσύ σ’ αυτή τη χώρα των μακάρων και των αγίων, των ιερών ανθρώπων, εσύ, μια φόνισσα; Παρ’ όλα αυτά, θα πήγαινε εκεί, με την υποστήριξη του θεού κι εκεί, πάνω στο άρμα ήταν τα δυο σφαγμένα να στάζουν αίματα πτώματα των παιδιών της. Κι εκείνη, περιφανή στο άρμα, έτοιμη να ξεκινήσει...Και την προλαβαίνει, καθώς ανοίγει η σκηνή, ο Ιάσονας και την παρακαλεί να τον αφήσει ν’ αγγίξει τα παιδάκια του, να τα θρηνήσει. Κι αυτή λέει: Όχι, αποκλείεται.

Αλλά, γιατί να δοξάζεται η φόνισσα; Γιατί θα πρέπει να την τιμήσουν οι θεοί με τέτοιο άρμα, μυθικό, μεγαλειώδες; Γιατί χάνεται μέσα στα βάθη του θρύλου, χωρίς ένα δάκρυ, χωρίς μια ντροπή, χωρίς μια μετάνοια, χωρίς τίποτε;... Γιατί, όπως έχει τη δόξα του το καλό και το κακό έχει τη δόξα του. Είναι η δόξα του Σατανά, η δόξα του δαιμονισμου. Γιατί όταν οι Κορίνθιες γυναίκες κατάλαβαν ότι η Μήδεια θα έκανε αυτό το κακό, της λένε: Σταμάτα, κυρά μου. Ο Δίας θα σε βοηθήσει. Ποιος Δίας, λέει εκείνη, εγώ θα πάρω το δίκιο μου μόνη μου. Και είναι η δόξα, η κολασμένη, του κακού που φαντάζει στο τέλος σαν το φινάλε της αμαρτίας. Κι εδώ, μας διδάσκει ο Ευριπίδης ότι η αμαρτία δεν γίνεται για να ευχαριστηθεί κάποιος με κάτι ή για να κερδίσει κάτι. Στο τέλος ζητά ένα δοξασμό, όπως ζητά ένα δοξασμό, μέσα στη Βασιλεία των Ουρανών, ένας άγιος. Ζητά κι αυτός μια δόξα μέσα στην κόλαση, μέσα στην ανταύγεια της κόλασης, την οποία κόλαση ο Αισχύλος την περιγράφει: Ανήλιον λάμπειν. Λάμπη, είναι η γυαλάδα, σαν ένας υπόνομος που γυαλίζει στην επιφάνειά του. Αλλά, σαν το φως αυτό να μην είναι του ήλιου. Να ναι ένα φως σατανικό. Ένα φως φανταστικό, ουτοπίας. Αυτή είναι η κόλαση κι αυτή τη λάμπη, την ανήλιον, την έχει σαν ζητούμενο ο άνθρωπος· το τέρμα της κάθε αμαρτίας. Και στη Μήδεια, παρασταίνεται πια, το ότι υπάρχει μια δόξα κολασμένη, δόξα σατανική της αμαρτίας. Κι είναι το πύρινο, το άρμα αυτό με τους δράκοντες αυτή η δόξα.

Ο Ευριπίδης πάλεψε πολύ με το θέμα της θρησκείας. Και πολύ πόνεσε για το ότι οι θεοί δεν είναι καλύτεροι από τους ανθρώπους. Όταν στο δράμα Ελένη για την ωραία Ελένη πρόκειται παρουσιάζεται ο χορός και λέει: Τα χω χαμένα· δεν ξέρω τι να πω. Εσύ, Ελένη είσαι κόρη του Δία. Άρα είσαι θεά κι εσύ. Κι όμως, ενώ είσαι θεά, βούιξε ο κόσμος, γιατί είσαι άπιστη, άθεη, άδικη· όλα τα κακά! Έ, δεν ξέρω τι να πω για τους θεούς... Το μόνο που μπορώ να πω, είναι πως υπάρχουν. Κατά τα άλλα, όλα είναι θολά. Πως είναι θεοί κι είναι χειρότεροι από τους ανθρώπους; Αυτός είναι ο προβληματισμός του Ευριπίδη.

Ξέρουμε ότι το τελευταίο έργο του Ευριπίδη είναι οι Βάκχες, το οποίο πιθανότατα παραστάθηκε χωρίς να ζει ο ίδιος. Στο τέλος του δράματος αυτού μας άφησε τον τελευταίο του λόγο, που πρέπει να είναι ο πόνος που τον κράτησε όλη τη ζωή του στριφνόν.

Ήλθε ο Διόνυσος, που είναι ο ήρωας ο κεντρικός όλου του δράματος και τους έφερε το μέθυ. Η Δήμητρα τους έφερε το ψωμί κι ο Διόνυσος το κρασί. Και τι καλό τους κάνει το κρασί; Ξεχνούν τις λύπες τους· όχι ότι δεν έχουν λύπες, όχι ότι δεν έχουν συμφορές, αλλά τις ξεχνούν. Στα παλιά χρόνια όταν δεν είχε καταργηθεί ακόμα η ποινή του θανάτου, στους μελοθανάτους έδιναν τις τρεις τελευταίες μέρες πριν από την εκτέλεσή τους μια νταμιτζάνα κρασί να πίνουν, να είναι μεθυσμένοι διαρκώς. Λοιπόν, αυτό το πράγμα είναι και ο Διόνυσος. Αυτή είναι η προσφορά του Διόνυσου.

Κατά τα άλλα, ήταν πολύ εκδικητικός και στους συγγενείς της μάνας του! Στην Αγάβη, δηλαδή, τη θεία του, αδελφή της μάνας του της Σεμέλης, έδειξε όλη του την σκληρότητα και την κακία και στον πάππο του, τον Κάδμο, γιατί δεν τον πίστευαν για θεό. Τη θεία του τη Άγαβη την έκανε να ξετρελαθεί και έπιασε τον Πενθέα το γιό της, που νόμιζε ότι είναι λιοντάρι και τον έσκισε με τα χέρια του και τα κομάτια του τα φερε στη σκηνή· το κεφάλι του μπηγμένο σένα καλάμι. Κι αυτός ήταν ο θρίαμβος του θεου· κι έτσι αποδείκνυε τη δύναμή του. Η δύναμή του αποδεικνύεται με το να τρελάνει τους ανθρώπους και να τους κάνει να κάνουν τις μεγαλύτερες κακίες και να περάσουν τις πιο μεγάλες θλίψεις. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά μετά, όταν του είπαν: Ναι, παραδεχόμαστε ότι είσαι θεός, στέλνει εξορία τον πάππο του και τη θεία του. Κι εκείνη την εποχή, για βασιλιάδες... της Θήβας, να τους στείλουν εξορία ήταν χειρότερα από θάνατο. Και του λέει ο Κάδμος: Παραδεχόμεθα ότι σε αδικήσαμε... Τώρα, λέει εκείνος, είναι αργά. Όταν έπρεπε δεν με παραδεχόσασταν. Μα, λένε εκείνοι, δεν ξέραμε, τώρα σε παραδεχόμαστε. Συγχώρεσέ μας. Όχι, θα πάτε εξορία. Και η τελευταία λέξη του δράματος, ο τελευταίος στοίχος, τα τελευταία λόγια που άφησε γραμμένα ο Ευριπίδης είναι: Στους θύμους τους, οι θεοί έπρεπε να μην είναι όμοιοι με τους θνητούς. Τι θεοί είναι αυτοί, αν δεν είναι καλύτεροι από μας; Αυτοί είναι οι τελευταίοι, σχεδόν, στίχοι από το δράμα Βάκχες.

Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες πολλές... Κι ακόμα, δε μιλήσαμε για Πλάτωνα, δε μιλήσαμε για άλλους συγγράφεις, ούτε για Σοφοκλή ούτε για τον Οιδίποδα Τύραννο... Είναι άπειρα τα παραδείγματα μέσα στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, όπου φαίνεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένοι με τους θεούς τους. Ήταν βαθιά πληγωμένοι απ τη θεολογία τους κι έδειχναν αυτή τη βαρυθυμότατη διάθεση για τη ζωή. Η εικόνα που μας έχουν δώσει οι διάφοροι μελετητές της αρχαιότητος ιδιαίτερα οι Γερμανοί καθηγητές, που ήταν καθηγητές των καθηγητών μας, είναι τελείως παραπλανητική. Θα χρειαστεί να τα ξαναδιαβάσουμε από τη αρχή και να τα επανεκτιμήσουμε. Όχι, πως οι αρχαίοι Έλληνες δεν ξέρανε το ωραίο και δεν ξέρανε τι λαχταρούσαν· φαίνεται από τα διαλείμματα, από τα κομματάκια τα μικρά, στα οποία προσπαθούσαν να στήσουν έναν κόσμο ωραίο τον οποίο όμως, δεν μπορούσαν να τον στήσουν ποτέ.

Έτσι, θα θέλαμε να μας πουν, όσοι από τους νεότερους συνανθρώπους μας, συμπολίτες μας, ονειρεύονται τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, τις αρχαίες θρησκείες, το δωδεκάθεο κ.τ.λ., σαν ποιόν από τους θεούς θα θέλανε να χουν θεό; Ποιόν απ’ όλους; Ας μας απαντήσουν οι ίδιοι. Και πως φαντάζονταν τους αρχαίους Έλληνες να ζουν τη θρησκευτική τους ζωή; Οι αρχαίοι πρόγονοι μας ήταν γεμάτοι τρόμο και φόβο. Συνέχεια θέλαν τον εξιλασμό σαν να ήταν εγκληματίες, γεμάτοι ενοχή και θέλαν απλώς να εξευμενίσουν, όπως ένας κατάδικος που θέλει μια ποινή όσον γίνεται πιο επιεική. Τίποτε περισσότερο. Και πρέπει εμείς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, να παρακαλούμε το Θεό να βοηθάει τους ανθρώπους, όχι τόσο στο να μη γίνονται αιρετικοί, αλλά στο να στέκονται Ορθόδοξοι, γιατί η Ορθοδοξία δεν είναι άρνηση όλων των αιρέσεων όλες οι αιρέσεις είναι άρνηση της Όρθοδοξίας. Η Ορθοδοξία είναι ο υπαρκτός τόπος, που μπορεί κανείς να πατήσει.

Γύρω, γύρω είναι το χάος που οι άνθρωποι πέφτουν και γκρεμοτσακίζονται. Κι αυτό, γιατί αγνοούν, δεν διαβάζουν τα κείμενα, έχουν μια φανταστική εικόνα των κειμένων, όπως την δώσανε οι Γερμανοί. Οι Γερμανοί διδάξαν την Οδύσσεια και δεν το είπανε στον κόσμο, δεν το είπαν στους καθηγητές των Πανεπιστημίων κι οι καθηγητές των Πανεπιστημίων δεν το παν στους καθηγητές, εμάς... κι εμείς δεν το’ παμε στα παιδιά, ότι η κυρία αρετή που υμνείται μέσα στην Οδύσσεια είναι η νηστεία. Τ’ακουν οι καθηγητές και τα παιδιά αυτό και μένουν μ ανοικτό το στόμα. Κι όμως, το λέει ο Όμηρος. Άπ’ όλους τους συντρόφους του, ο Οδυσσέας, και μόνος αυτός, γύρισε, γιατί; Γιατί αυτός δεν έφαγε από τα βόδια του Ήλιου. Τήρησε τη νηστεία που του όρισε ο θεός. Θεός ειδωλολατρικός... Ενώ οι άλλοι, όλοι καταστραφήκαν. Και λέει, νήπιοι, οι κατά βους Υπερίονος Ηελίοιο, ήσθιον, οι ανόητοι..., αυτό ήταν το έγκλημά τους. Δε συγκρατήθηκαν στη νηστεία τους.

Το λέει εκτενώς στο Ν’ της Οδύσσειας, πως τρεις φορές προσπάθησε ο Οδυσσέας να τους πείσει να μη φάνε τα απαγορευμένα κι απέτυχε. Δεν τον άκουσαν και γι αυτό, χάσαν την ημέρα του γυρισμού· χάσαν τη Βασιλεία των Ουρανών, θα λέγαμε εμείς σήμερα. Χάσαν την Ιθάκη. Και κάτι άλλο μας λέει ο Όμηρος, ο σοφώτατος Όμηρος. Όταν αυτοί ψήναν τα βόδια και τα πρόβατα του Ήλιου κι ήλθε ο Οδυσσέας που είχε πάει να προσευχηθεί στο βάθος, βλέπει κι έβαλε τα κλάματα ο Οδυσσέας, απ’ τη δυστυχία τους. Γιατί είδε τέρατα! Τι ήταν τα τέρατα; Κάποια πρόβατα που ψήνονταν στη φωτιά, βελάζανε... Τα σφαχτά βελάζανε! Και κάποια τομάρια που τα χαν γδάρει και τα χαν πετάξει, είχαν σηκωθεί και περπατούσαν μόνα τους τα τομάρια.

Δηλαδή, φρίκη! Κι έτσι, αποδεικνύεται ότι η αμαρτία δημιουργεί τερατογενέσεις. Ότι η αμαρτία είναι καταστροφή, διαστροφή της φύσης. Αυτά τα πράγματα δε μας τα δίδαξαν ποτέ... Δε μας τα δίδαξαν και δεν τα διδάξαμε στα παιδιά. Είναι καιρός να μάθουμε σωστά αρχαία ελληνικά· η νεολαία μας κι οι διδάσκαλοί τους και να προσέχουμε, να μην παρασυρόμαστε από ψευτιές και από επιπολαιότητες. Γιατί, πολλοί από αυτούς τους αρχαιολάτρες δεν είναι ψεύτες, απλώς είναι επιπόλαιοι κι αναμασούν αυτά τα δυο, τρία λαθεμένα που μας είπαν οι Γερμανοί φιλόλογοι. Αυτό το ίδιο, το βλέπουμε και στη θεολογία την Ορθόδοξη. Όσοι πάνε έξω να σπουδάσουνε θεολογία, το τι ακούνε, δε λέγεται. Έρχονται και δε θέλουν να πιστέψουν σε τίποτα.

Από ομιλία του στο Σεμινάριο Ορθοδόξου Πίστεως, που γίνεται κάθε Κυριακή στο Ενοριακό Κέντρο του Ι. Ναού Αγ. Παρασκευής, του ομωνύμου προαστείου, από 11.30 έως 1 μ.μ.

πηγή:Εγκόλπιο

Μία έκθεση στο μουσείο Σαμπαντζί της Κωνσταντινούπολης προσπαθεί να περάσει την άποψη ότι οι Τούρκοι είχαν πολιτισμό στην απώτατη αρχαιότητα, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν καν στο χάρτη. Η άποψη αυτή προκύπτει από το γεγονός ότι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ παραχωρεί σε τουρκικό μουσείο, αρχαία γλυπτά και μνημεία της ελληνικής αρχαιότητας.

Σύμφωνα με τον συντάκτη Παναγιώτη Λιάκο και αντίστοιχο δημοσίευμα που φιλοξενεί σήμερα Παρασκευή η εφημερίδα "Δημοκρατία", "η σημερινή κυβέρνηση είναι η δανικότερη που υπήρξε ποτέ για να παραχωρήσει τις εμπράγματες εγγυήσεις σε όλους όσοι τις απαιτούν ή σκέπτονται να τις ζητήσουν", υπαινισσόμενος το έμμεσο ξεπούλημα της ελληνικής περιουσίας που συντελείται εδώ και καιρό.

Και συνεχίζει ότι "είναι έτοιμη να υποθηκεύσει οτιδήποτε, κάνοντας το χατίρι οποιασδήποτε χώρας, ακόμα κι αν η τελευταία δεν μας έχει δανείσει ούτε ένα σεντ. Ο κ. Παπανδρέου και οι συναυτουργοί του εκχωρούν τα πάντα από πεποίθηση και ιδεολογία", καταλήγει.

Μια έκθεση χίλιες λέξεις

Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα είναι η έκθεση ελληνικών αρχαιοτήτων που θα γίνει στο τουρκικό μουσείο Σαμπαντζι (το οποίο αποτελεί ίδρυμα του ομώνυμου πανεπιστημίου) στην Κων/πολη μέχρι την 28η Αυγούστου.

Ο συντάκτης της εφημερίδας "Δημοκρατία" δίνει το βασικό αίτιο που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στηρίζει την αρχή του ξεπουλήματος.

"Αρχή κάθε σοφίας είναι η γνώση της σημασίας του ονόματος" έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και η καπηλεία της ελληνικής ιστορίας από τους απογόνους του Αλπ Αρλσαν ξεκινάει από την ονομασία της έκθεσης.: "Απέναντι , οι Κυκλάδες και η Δυτική Ανατολία κατά την 3η χιλιετία π.Χ".

Σε κάθε τρίτο παρατηρητή, ο οποίος τυχαίνει να αγνοεί την ιστορική διαδρομή του ελληνισμού και του πολυεθνικού, ετερόκλητου επινοήματος που αποκαλείται τουρκισμός, δημιουργείται η αίσθηση ότι η έκθεση αφορά στον πολιτισμικό …διάλογο των δυο λαών στην απώτατη αρχαιότητα.

"Η αλήθεια είναι ότι στην απώτατη αρχαιότητα ουδείς δεσμός είχε αναπτυχθεί μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, για τον απλούστατο λόγο της απουσίας των δεύτερων από τον παγκόσμιο ιστορικό και εθνολογικό χάρτη", συνεχίζει ο κ. Λιάκος.

Είναι επίσης γεγονός ότι ο Ηράκλειτος στην Έφεσο ουδέποτε είχε Τούρκους ακροατές , μιας και τότε δεν είχε εφευρεθεί καν το όνομά τους.

Στις χιλιετίες πριν από την εμφάνιση του Χριστού υπήρχε πολιτισμικός διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών του Αιγαίου, αλλά αφορούσε τους Έλληνες τις Ιωνίας και τους Έλληνες στις απέναντι όχθες του Αιγαίου. "O Όμηρος δε διάβαζε.. Χουριετ".

Προπαγάνδα στις ΗΠΑ

Η εντύπωση του αρχαιότατου πολιτισμικού διάλογου τουλάχιστον φαίνεται να προκλήθηκε ή να διοχετεύτηκε στην Σουζαν Φλαουτερ, συντάκτρια της εφημερίδας Νew Υork Τimes η οποία έγραψε προχθές άρθρο με το γεγονός που είχε τίτλο:

"Αρχαίοι σύνδεσμοι φέρνουν μια σύγχρονη επαναπροσέγγιση". Η Ελλάδα δηλαδή επαναπροσεγγίζει την Τουρκία αφού ανατρέχει στους αρχαίους δεσμούς με τη γειτονική χώρα.

Στους γνωρίζοντες ο τίτλος προκαλεί θυμηδία αλλά οι υπόλοιποι μπορεί και να πείθονται.

Στο άρθρο επισημαίνεται: "Η έκθεση παρουσιάζει αρχαιότητες από τις δύο πλευρές του Αιγαίου, στις οποίες περιλαμβάνονται αρχαία ειδώλια, όπλα, σκεύη μαγειρικής και κοσμήματα. Η διαδικασία της συγκέντρωσης των αντικειμένων από τις δύο χώρες , όπως λένε οι επιμελητές τις έκθεσης, βοήθησε τους ερευνητές να φωτίσουν περεταίρω την υπόθεση της ανταλλαγής αγαθών και ιδεών μεταξύ των πολιτισμών (που έχουν ηλικία 5 χιλιετών) της Δυτικής Ανατολίας και των ελληνικών νησιών που είναι γνωστά ως Κυκλάδες. Είναι μια περιοχή που εξακολουθούν να υφίστανται πολιτικές και εδαφικές διαφορές – πολλά νησιά του Αιγαίου έχουν και ελληνικό και τουρκικό όνομα".

Με σχετικά έξυπνο τρόπο χωρίς να γράψει ευθέως ψέματα η συντάκτρια αφήνει να εννοηθεί ότι οι εδαφικές διαφορές (τις οποίες επικαλείται μονομερώς η Τουρκία), μπορούν να γεφυρωθούν εάν ανατρέξουμε στο "κοινό" παρελθόν μας.

Κοινό παρελθόν;

Η δρ Ναζαρ Ολτσερ είναι η επιμελήτρια της έκθεσης και διευθύντρια του μουσείου Σαμπαντζι και σε δηλώσεις της, εμμέσως πλην σαφώς παρουσίασε τον ιωνικό και τον αιγαιακό πολιτισμό επηρεασμένο από τους …Τούρκους.

Τη λέξη Τούρκοι δεν τη χρησιμοποιεί, αλλά την αφήνει να εννοηθεί μέσω της φράσης "επηρεάστηκαν από πολιτισμούς που προήλθαν από τη Μεσοποταμία και τελικά έφτασαν στα νησιά".

Η στάση της γίνεται ακόμα πιο προκλητική, όταν δηλώνει ότι "θέλουμε αυτό να γίνει ένα γεγονός με το ποίο θα υπερνικήσουμε τις προκαταλήψεις των τελευταίων ετών και θα αποτελέσει μια αιτία για να μοιραστούμε την υπερηφάνεια μας γι’ αυτό το παρελθόν".

Συνεπώς , αν Έλληνες και Τούρκοι μοιραζόμαστε υπερηφάνεια για το παρελθόν , θα μοιραστούμε και το ίδιο παρελθόν.

Δυστυχώς η κοινή λογική επιβάλλει στους Έλληνες να μην νιώθουν υπερηφάνεια για το παρελθόν των Τούρκων , οι οποίοι ειδικεύτηκαν στην υποδούλωση των λαών της Ανατολίας , στο πλιάτσικο και τις γενοκτονίες.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αν αναζητήσει κάποιος στο διαδίκτυο τα βιβλία της κας Ολτσερ το πρώτο που θα βρει θα είναι ένα που έχει γράψει από κοινού με άλλους επιστήμονες και τιτλοφορείται: "Τούρκοι: Ένα ταξίδι χιλίων ετών 600-1600".

Ενώ η ίδια αναγνωρίζει ότι οι Τούρκοι εμφανίστηκαν στον χάρτη των εθνών το 600 μ.Χ , επιδιώκει να αποκτήσουν εξ αδιαιρέτου δικαιώματα στην πολυετή ιστορία της ελληνικής Μ.Ασίας και του ελληνικού αιγαιοπελαγίτικου πολιτισμού.
πηγή:«Sigmalive»29/07/2011

Το Διεθνές Χορευτικό Σχήμα Σαντορίνης "Σταματίνα Ξιάρχου" σε ανακοίνωσή του με τίτλο "Χορευοντας στη Μεγαλονησο" μας ενημερώνει σχετικά με την πρόσφατη επίσκεψη του σχήματος στην Κρήτη, όπου και παρουσίασαν την δουλειά του.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση,
Πριν από δυο χρονια συναντηθηκαν τα δυο χορευτικα στα Φηρα και στο Εμποριο για να παρουσιασουν την παραδοση της Σαντορινης και της Κρητης. Την φιλοξενια ανταπέδωσε με τον καλυτερο τροπο ο συλλογος Μεραμπελιωτων Ν. Ηρακλειου για το Διεθνες Χορευτικο Σχημα Σαντορινης της Σταματινας Ξιαρχου, δασκαλας χαρού του Δημου Θηρας. Η πολιτιστικη εκδηλωση που οργανωσε ο προεδρος Κιμων Χουρδακης για τα χορευτικα της Σαντορινης και η αψογη φιλοξενια των 35 χορευτων και μουσικων ηταν συγκινητικη. Ολο το ΔΣ των Μεραμπελιωτων μαγειρεψαν Κρητικους μεζεδες και κερασαν τοπικο ρακι.
Το διεθνες χορευτικο σχημα Σαντορινης "Σταματινα Ξιαρχου" πριν 18 χρονια χορεψε στο φεστιβαλ χορου της Ακαδημιας Ρεθυμνου και τιμηθηκε με το βραβειο του Μανωλη Λαγου για την καλυτερη παρουσιαση και την προσφορα του στην παραδοση.
Το 2011 στις 30 Απριλιου και 1η Μαιου Παγκοσμια Ημερα Χορου ξαναβρεθηκαν στην Κρητη να επιβεβαιωσουν για μια ακομη φορα την αριστη συνεργασια με τους αυθεντικους Κρητικους μουσικους και χορευτες του Μεραμπελου παρουσιαζοντας πρωτιστως την παραδοση της Σαντορινης.

Η χορευτικη ομαδα της Σαντορινης με την πειρα των 26 χρονων στους παραδοσιακους χορους τιμηθηκε από τον παλαιοτερο συλλογο της Κρητης. Χορευτες και μουσικοι εδωσαν την απολυτη Κυκλαδιτικη πνοη μεσα σε πληθος από κοσμο και τις δυο βραδιες, στο Σισι και ιδιαιτερα στην Νεαπολη που τους υποδεχτηκε ο δημαρχος Λασιθιου Δημητρης Κουνενακης και ο αντιδημαρχος Μενελαος Κουλεδακης. Κοντα τους παντα οι συντονιστες της εκδηλωσης, ο ακουραστος προεδρος Κιμων Χουρδακης με τον αδελφο του Μιχαλη Χουρδακη που ειπαν δεκαδες μαντιναδες για το Διεθνες Χορευτικο Σχημα και την αψογη παρουσια του.

Τοσο η δασκαλα Σταματινα Ξιαρχου και οι μαθητες της και οι μουσικοι Αγγελος Δροσσος (λυρα), Βαγγελης Βοτεας (βιολι), Γιαννης Βαρβαρηγος(λαουτο) και Παναγιωτης Κουτρακος(Σαντουρι) εδωσαν το καλυτερο της μουσικης τους δεξιοτεχνιας.
Την εκδηλωση τιμησαν με την παρουσια τους ο μεγαλος Λυραρογιαννης Βαρδας που τραγουδησε με αυθεντικο υφος τις δικες του μαντιναδες. Νικος Φλαμουρακης(βιολι), Ανδρεας Φλαμουρακης (λαουτο) και μεσα από τον σπανιους παραδοσιακους σκοπους που εκτελεσαν Κρητικα και νησιωτικα τραγουδια ξεσηκωσαν τον κοσμο για χορο.

Ευχαριστουμε την ευγενη προσφορα τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Θήρας κ.κ. Επιφάνιο για τα ναυλα των μουσικων μας που είναι σπουδαστες του Εθνικου Ωδειου Αθηνων καθως και την κ. Μαριαννα Πελεκη για την βοηθεια της στο ραψιμο των μαντηλων του Διεθνους Χορευτικου Σχηματος Σαντορινης.

Από τα καλούπια του εργαστηρίου µέχρι την τοποθέτηση στις βιτρίνες, τα εκθέµατα στα πωλητήρια των µουσείων στα νησιά περνούν από διαφορετικά στάδια παραγωγής. Ο Δημητρης Ντίκας , κατασεκυάζει εκατό «Παρθενώνες» την ηµέρα και τους στέλνει για πώληση στα τουριστικά νησιά.

Γράφει η Γεωργία Γεωργακαράκου

Πιτσιρικάς τού άρεσε να ζωγραφίζει αγάλµατα. Οταν µεγάλωσε ασχολήθηκε µε την κατασκευή καλουπιών. Από το 1987 όµως αποφάσισε να µπει επαγγελµατικά στον χώρο δηµιουργώντας αντίγραφα µουσειακών εκθεµάτων. «Κανείς δεν µου έδειξε τίποτα. Ο,τι έµαθα, το έµαθα µόνος µου, διαβάζοντας βιβλία της Σχολής Καλών Τεχνών. Εξετάσεις κανονικές, όπως είναι φυσικό, δεν έδωσα ποτέ. Εγώ εξετάσεις δίνω κάθε µέρα στο εργαστήριο. ∆ουλειά µου είναι να φτιάχνω αντίγραφα. Ο,τι µπορείς να φανταστείς. Από κυκλαδικά ειδώλια και ανάγλυφα µέχρι Καρυάτιδες, Παρθενώνες και πρες παπιέ που µοιάζουν µε αρχαία νοµίσµατα. Με την παραγωγή µου προµηθεύω και τα µαγαζιά στο Μοναστηράκι και τα κρατικά µουσεία. Τα µουσεία βέβαια έχουν άλλες απαιτήσεις, αφού ζητάνε µόνο αντίγραφα των εκθεµάτων τους. Η Νίκη η Σανδαλιζοµένη και η Αθηνά η Σκεπτόµενη - και τα δύο ανάγλυφα, ακριβή αντίγραφα σε σµίκρυνση - είναι από τα αντικείµενα που έχουν τη µεγαλύτερη ζήτηση στα µουσεία. Για να µπορούν, εποµένως, να τα παίρνουν οι τουρίστες στο αεροπλάνο, τα παράγουµε σε µικρότερο µέγεθος. Αυτό του βιβλίου είναι αποδεδειγµένα το πιο εµπορικό. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Την ηµέρα παράγω περίπου 100 αντίγραφα από τα 800-1000 διαφορετικά καλούπια που έχω στο εργαστήριο. Ολα από αλάβαστρο, ένα µαλακό συνθετικό µάρµαρο που µόλις επεξεργαστεί µοιάζει µε µάρµαρο Πεντέλης. Κατά καιρούς έχω προµηθεύσει πολλά κρατικά µουσεία, µεταξύ των οποίων το Αρχαιολογικό, της Σαντορίνης, των ∆ελφών και της ∆ήλου. Στο εργαστήριο, επειδή τα αντίγραφα είναι στοιβαγµένα, χάνουν την οµορφιά τους. Η διαδικασία µοιάζει φαστ φουντ, γρήγορη και τυποποιηµένη. Και πράγµατι έτσι είναι. Μόνο στο πωλητήριο µε τη σωστή προβολή και τοποθέτηση αποκτούν αξία».

Η αρχαιότερη ευρωπαϊκή επιγραφή την οποία μπορούμε να διαβάσουμε είναι ελληνική, σώζεται σε πήλινη πινακίδα και γράφτηκε πριν από 3.500 χρόνια σε Γραμμική Β.

Αυτό υποστηρίζει ο αρχαιολόγος Μιχάλης Κοσμόπουλος ο οποίος αποκάλυψε μια επιγραφή στη θέση Ίκλαινα, την οποία ανασκάπτει. Η επιγραφή περιλαμβάνει ρήμα που σχετίζεται με κατασκευή προϊόντων καθώς και αριθμημένα ονόματα που αποτελούν κατάλογο. « Σύμφωνα με αυτά που γνωρίζουμε, η πινακίδα δεν έπρεπε να είναι εκεί», αναφέρει ο δρ Κοσμόπουλος, ο οποίος έχει αποκαλύψει στην Ίκλαινα ένα μυκηναϊκό ανάκτορο με πελώριους αναλημματικούς τοίχους, τοιχογραφίες και ένα θαυμαστό αποχετευτικό σύστημα.

Τίποτα ξεχωριστό αν σκεφτούμε ότι ανάκτορα όπως της Ίκλαινας περιλάμβαναν και αρχεία με πινακίδες σε Γραμμική Β γραφή, την πρώτη γραφή της ελληνικής γλώσσας και συνάμα την πρώτη αποκρυπτογραφημένη γραφή της Ευρώπης. Το περιεχόμενο επίσης δεν ξαφνιάζει καθώς οι σωζόμενες επιγραφές σχετίζονται με καταλόγους προϊόντων που αρχειοθετούνταν για έναν χρόνο και στη συνέχεια πετιούνταν. Τι γίνεται όμως όταν η πινακίδα χρονολογείται μεταξύ του 1450 και του 1350 π.Χ ενώ το ανάκτορο στην λαμπρότερη φάση του είναι ακόμη πρωιμότερο;

Η χρονολόγηση της πινακίδας - πολύ πρώιμη σε σχέση με εκείνη των υπόλοιπων γνωστών πινακίδων – αλλάζει πολλά δεδομένα στη γνώση μας για τη χρήση της Γραμμικής Β. Αλλάζει επίσης τα δεδομένα μας σε σχέση με την εξάπλωση της γραφής. Αν και πρώιμη η ίδια η πινακίδα, η θέση όπου βρέθηκε είχε υποβιβαστεί μεταξύ του 1450 και του 1350 π.Χ. σε εγκατάσταση «δορυφόρο» της γειτονικής Πύλου. Αναιρεί λοιπόν αυτό την πεποίθηση ότι αρχεία υπήρχαν μόνο στα μεγάλα κέντρα; Ή μήπως η γραφή ήταν περισσότερο διαδεδομένη από ότι θεωρούνταν μέχρι σήμερα;

Γεγονός είναι ότι η διατήρηση της πινακίδας είναι θαυμαστά τυχαία. Γενικά, τέτοιες πινακίδες δεν ήταν κατασκευασμένες για να μείνουν: φτιάχνονταν από ωμή πλίνθο για να διαλυθούν κατά την απόθεση. Στην περίπτωση αυτή όμως, το περιεχόμενο του αποθέτη είχε καεί. Έτσι, η πινακίδα ψήθηκε και διατηρήθηκε.

Αν και η Γραμμική Β είναι πολύ πιο όψιμη σαν σύστημα γραφής από εκείνα της Εγγύς και Μέσης Ανατολής – ενδεικτικά, την εποχή της πινακίδα της Ίκλαινας, οι Αιγύπτιοι φαραώ μετρούσαν ήδη 18 Δυναστείες – το εύρημα θεωρείται ξεχωριστό.
Είναι άλλωστε η πρωιμότερη αναγνώσιμη και κατανοήσιμη επιγραφή που έχει βρεθεί σε ευρωπαϊκό έδαφος και η πρώτη γνωστή ελληνική επιγραφή!

πηγή:visaltis

Και στους ενάλιους οργανισμούς υπάρχει θεραπευτική φύση, αρχίζει το στιχούργημά του «Ιατρικά περί ιχθύων» ο Μάρκελλος ο Σιδήτης (ή Σιδίτης): Ευ δε και ειναλίων εδάην φύσινιήτειραν...και απαριθμεί είδη ψαριών με τέτοιες ιδιότητες.

Γράφει ο ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΡΗΓΑΤΟΣ

Στους στίχους 44-46 γράφει: Τρίγλα μεν ανθεμόεσσα πυρός ριπήσι καείσα συν μέλιτι ξανθώ, καυαναυγέας άνθρακας έλκει ριζόθεν, οι πνείουσι φόβον κρυερού θανάτοιο...

Δηλαδή «το (χρωματιστό) σαν λουλούδι μπαρμπούνι, αν καεί με ριπές φωτιάς, μαζί με ξανθό μέλι, τραβά τους μαύρους άνθρακες που προκαλούν τον κρύο φόβο του θανάτου, από τη ρίζα τους». Προφανώς αναφέρεται σε τοπική εφαρμογή πάνω στις δερμάτινες βλάβες. Σημειώνεται ότι μέχρι πριν λίγες δεκαετίες στην ύπαιθρο και στις λαϊκές συνοικίες των μικρών πόλεων για ανάλογες βλάβες όπως δοθιήνες («καλόγεροι») έβαζαν για την παροχέτευση επιθέματα από διάφορες ουσίες (λ.χ. κοπανισμένο κρεμμύδι, λουκούμι, κ.ά.).
Πολύ χρήσιμο και με σπουδαίες ιδιότητες μας περιγράφεται και το ψάρι σκορπιός:
Σκορπίου ειναλίου δε πολυσχοίνων από κύρτων αυτίκ' ενί κρητήρσι βεβριθόσιν ηδέος οίνου πνιγομένου, πόμα κείνο πιών βροτός, ου μέλαν ήπαρ ή σπλην αλγύνει πολυώδυνον, άτρεμας ίσχει παν δέμας, αχθήεντος αναπνεύσας καμάτοιο. (στίχοι 92-96)

«Το θαλασσινό σκορπιό που ψαρεύεται με πολύσχοινα δίχτυα, αν τον πνίξουμε σε κρατήρα γεμάτο με γλυκό κρασί κι αυτό το πόμα το πιει κάποιος, το μαύρο συκώτι και ο σπλήνας δε θα νιώσουν πόνο, ήρεμο θα κρατήσει όλο το σώμα και θα αναπνεύσει από το βαρύ κάματο».
Οσο για τις ταπεινές μαρίδες, έχουν κι αυτές τη θεραπευτική εφαρμογή τους: «οι γυαλιστερές μαρίδες, το γεμάτο μυρμηγκιές κεφάλι και τις τόσο συχνές ακροχορδώνες θα τα θεραπεύσει με ευκολία»:

Σμάριδες αυ λείαι μυρμηκώνετα κάρηνα ρηιδίως θαμινάς τ' ακροχορδώνας εξακέουσι (στίχοι 97-98)

Αλλά ας δούμε και ένα ενδιαφέρον σκεύασμα για εφαρμογή στα βλέφαρα:
«Το συκώτι και η χολή του τόνου που προτιμά τους σκοπέλους, δεν θα αφήσουν να μπερδευτούν οι πυκνές τρίχες των βλεφάρων και να τρυπούν (το μάτι) ακόμ κι αν τις βγάλεις με την τριχολαβίδα»:

Ηπαρ δ' αυ τε χολή τε φιλοσκοπέλου θύννοιο ουκ εα όρνυσθαι θαμινάς τρίχας εν βλεφάροισιν, νυσσούσας ευτ' αν κε τριχηλάβω εξερύσειας. (στίχοι 70-72)

Η επόμενη όμως οδηγία του Μαρκέλλου νομίζω ότι αναφέρεται σε εσωτερική λήψη:

Ειναλίου δ' ίπποιο χολή ατάλαντος υαίνης. (στίχος 73)

Δηλαδή, «η χολή του θαλασσίου ίππου σε κάνει ισοδύναμο με ύαιαν».
Πόσα από αυτά έχουν βάσηυ, δε μας είναι γνωστό. Αλλά και τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Ηδη αρκετά φάρμακα παρασκευάζονται από θαλάσσια φυτά και ζώα. Η δε φαρμακευτική έρευνα επενδύει στο στόχο αυτό μεγάλα κεφάλαια. Ισως και οι γνώσεις του Μαρκέλλου του Σιδήτη να μπορούσαν να συνεισφέρουν προς την κατεύθυνση αυτή...